Posts tonen met het label WMO. Alle posts tonen
Posts tonen met het label WMO. Alle posts tonen

zondag 15 oktober 2023

De onzichtbare hangjongeren


Afgelopen week
vonden we een envelop in de brievenbus waar 'Politie' op stond. Hadden we iets misdaan ? Werd onze hulp ingeroepen ? Het bleek om een enquête te gaan, een project van een politiepersoon in opleiding. Volgens de begeleidende brief was er in onze wijk veel overlast, van hangjongeren in het park. Of wij daar een paar vragen over wilden beantwoorden ?

Nu wonen wij inderdaad tegenover een park. Het is daar doorgaans erg rustig. Het is geen groot park, alleen een waterpartij, wat hoge bomen waarin reigers nestelen en een klein speelplaatsje. De mensen uit de straat laten er hun honden uit. Je ziet er wel eens iemand joggen en er zal ook wel eens een jongere komen. Maar overlast ? Nooit iets van gemerkt.

Het deed me terugdenken aan een aantal jaren geleden. Vroeger kwam ik regelmatig in het park. Ik voerde de eendjes, maakte foto's en reed er vaak doorheen met mijn scootmobiel. Tot de gemeente ineens, twee van de drie ingangen, afsloot met een hek. Wandelaars konden daar nog wel langs, ik niet meer.

Ik schreef een brief waarin ik mijn beklag deed over die hekken. Er kwam een gesprek, in het park, met iemand van de gemeente, een persoon van de WMO-raad, die verstand had van toegankelijkheid en een andere bewoner van onze straat. En ik dus.

Tot mijn verbazing beweerde de buurtgenoot dat er veel overlast was van hangjongeren, in het park. Er werden drugs gedeald en er zouden zelfs auto's door het park rijden. Het leek er op dat die man tegenover een heel ander park woonde dan ik. Ik had in ieder geval, van al die problemen, nooit iets gemerkt.

Er is een middelbare school, vlakbij, dus er fietsen wel eens scholieren door de straat. En er zit wel eens een groepje van die jongelui, in het park, een boterhammetje te eten. Maar drugsdealers in auto's ? Het leek me pure fantasie. Ik heb dat ook gezegd tegen de vertegenwoordiger van de gemeente. Maar geholpen heeft het niet. De hekken bleven staan en sindsdien kom ik nog maar weinig in het park.

We kijken er, vanuit ons huis, wel op uit. En nog steeds is het een rustig parkje, waar mensen hun honden uitlaten en de reigers broeden, zonder problemen. Op het enquêteformulier vulde ik dus in dat er geen overlast is van hangjongeren. Ondanks de bewering, in de brief, dat de gemeente en de wijkagent vinden van wel.

Er zullen misschien wel eens jongeren in het park komen, maar dat lijkt me best te mogen. Het is er toch voor iedereen ? Van geluidsoverlast, vernieling, bedreiging, intimidatie, of het afsteken van vuurwerk – dat stond allemaal in de enquête – heb ik nooit iets gemerkt.

Zien en horen mijn buurtgenoten misschien andere dingen dan ik ? Of vinden ze dat er niemand in 'hun' park mag komen ? Hebben ze last van onzichtbare hangjongeren ? Ik vind het raadselachtig.

Ik denk er wel over om maar weer een brief naar de gemeente te sturen. Of er nu geen overlast is – zoals ik denk – of veel overlast – wat sommige anderen schijnen te vinden, die hekken hebben daar in ieder geval geen invloed op gehad. Dus die kunnen wel weg. Er is immers net zoveel, of weinig, overlast als voordat er hekken waren.

Kan ik tenminste weer ongehinderd het park in- en uitrijden. 

 

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman en wordt volgende week vervolgd. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 en deel 11 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 24 november 2019

Een versleten transaxle


Als je mij 30 jaar geleden had verteld dat ik op mijn 50ste afhankelijk zou zijn van een rolstoel en een scootmobiel, dan was ik daar niet vrolijker van geworden. Maar als je, jaar na jaar, steeds minder mobiel wordt en nauwelijks meer zelfstandig de deur uit kunt, dan ben je blij met zulke hulpmiddelen.

Het had best wat voeten in de aarde voor ik uiteindelijk mijn scootmobiel kreeg. Aanvankelijk waren de instanties van mening dat een jonge vent als ik de grootste en snelste scootmobiel moest krijgen die voorhanden was.

Maar zo'n groot model kon ik niet kwijt in de berging, onder de flat. Dat probleem dacht men op te lossen met een voorziening voor de deur. Dat bleek minder makkelijk te regelen dan gedacht. Uiteindelijk moest ik zelf de knoop doorhakken. Geef mij maar een kleinere scootmobiel, stelde ik voor, die ik wel in de berging kwijt kan.

Daarop heb ik heel tevreden bijna 10 jaar rondgereden. Zelf naar de supermarkt of de doe-het-zelf-zaak kunnen, zelf een rondje door het bos, of het park kunnen rijden ! Het klinkt heel normaal, voor een gezond iemand, maar als je het jaren niet hebt gekund gaat er een wereld voor je open.

Een paar weken terug kreeg ik een brief van de leverancier aan wie de gemeente het onderhoud van de uitgedeelde hulpmiddelen heeft uitbesteed. Het was tijd voor de jaarlijkse controle en servicebeurt van mijn scootmobiel. Ik moest daar een beetje om lachen.

Jaarlijkse servicebeurt ? In die 10 jaar was er één keer iemand langs geweest en dat was omdat ik er zelf om had gevraagd. Vermoedelijk waren de andere jaarlijkse beurten niet door gegaan omdat de gemeente elk jaar een ander bedrijf inhuurde voor het onderhoud.

Hoe dan ook. Op de afgesproken dag kwam een jongeman naar mijn vervoermiddel kijken. Ik vertelde dat hij het eigenlijk best goed deed, alleen sloeg hij wel eens onverwacht af, als ik onder het rijden terug schakelde. Hij liet de motor eens draaien, terwijl hij met zijn voet het achterwiel tegenhield. Het klonk wat piepend.

'De transaxle is versleten,' zei hij. Hij zou een afspraak maken om de scootmobiel op te laten halen. Repareren moest in de werkplaats gebeuren, als het nog de moeite waard was. Ze zouden zorgen voor een vervangend exemplaar, zodat ik toch mobiel kon blijven.

Prima ! Een paar dagen later was de afspraak gemaakt en zat ik om half negen, met mijn moonboots aan te wachten. Ik had bedacht dat ik direct even een boodschap kon gaan doen, als de scootmobiel omgeruild zou worden, dan hoefde ik niet twee keer de trap af. De moonboots waren voor de kou, die slaat snel toe als je op een scootmobiel rijdt.

Tegen mijn vrouw zei ik: als die man komt. Maar het was een roodharig meisje, dat met een grote bestelbus kwam en een scootmobiel uit de laadruimte haalde. Ze stapte er op en reed de verkeerde kant uit. Voor ik mijn jas aanhad ging echter de bel, ze had toch de goede voordeur gevonden.

De ruil was snel gemaakt. Dat ik meteen op de ruilmobiel wilde rijden vond ze 'toppie'. De bediening was een beetje anders, maar daar kwam ik vast wel uit. Mijn oude rijtuig was van hetzelfde merk, Sterling, maar deze ruilmobiel was een stuk moderner. Hij had vering ! Een remlicht en een dashboard met een digitale snelheidsmeter.

Er waren ook nadelen. Er zat geen achteruitkijkspiegel op. Ik zag wel een beugel waar iets opgeschroefd had kunnen worden, maar om te zien wat er achter me gebeurde moest ik me omdraaien in mijn stoel. 'Gas' geven kon alleen met de rechterhand, door een hendel in te knijpen. Dat is vermoeiend, op de lange duur. Het is prettiger om de linker en rechterhand af te kunnen wisselen.

Maar de topsnelheid was aanmerkelijk hoger ! Hij kon wel 15 kilometer per uur, terwijl de oude maar net 12 haalde. Dat klinkt leuk, maar op hobbelige klinkerwegen, of fietspaden met ongelijke tegels, heb je er niets aan. Door de vering wordt je zowat uit je stoel geslingerd. Maar goed, gaf niks, het was maar voor een paar dagen.

De volgende dag ging de telefoon. Ze hadden mijn oude Sterling eens goed tegen het licht gehouden en repareren zou te duur worden. Er zou een aanvraag bij de gemeente worden gedaan voor een nieuwe scootmobiel.

Zou ik het zolang redden met de ruilmobiel ? Het moest maar, hè. Ik hoop alleen wel dat ik inspraak krijg bij het uitzoeken van het nieuwe modelletje...


De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

Klik hier voor deel 1 en deel 2 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige  verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men