Wat een onzin !

Je moet natuurlijk oppassen dat je niet alles gaat beoordelen met je eigen ervaringen als maatstaf. Ik hoor en zie de laatste tijd veel onderwerpen voorbijkomen in het nieuws waarvan ik denk: 

Wat een onzin !

De vraag wanneer we weer naar het buitenland op vakantie kunnen, bijvoorbeeld. Alsof er geen belangrijkere dingen zijn. Ik ben al zeker 15 jaar niet meer naar het buitenland geweest en het laatste binnenlandse tripje is ook al jaren geleden. Maar ja, dat komt door mijn gezondheids-toestand. Al moet ik zeggen dat ik het niet echt mis. Het belang van vakantiereisjes wordt erg overschat, denk ik dan.

Of het uitgaan, naar kroegen, concertzalen, theaters en festivals. Tsjonge wat een belangrijke activiteit. Heb ik ook al jaren niet meer gedaan. De laatste keer was een filmvoorstelling in het plaatselijke filmhuis. Daar was ik ooit actief medewerker van en ze hadden een jubileum te vieren. Het was een mooie film, maar ik ben in de pauze naar huis gegaan. Dat mis ik dus ook niet echt.

Wat dacht je van een bezoek aan de kermis ? Of een ballonvaart ? Uitbaters van dat soort vertier waren, al klagend, te zien in het TV-journaal. Heb ik daar behoefte aan ? Welnee, allemaal onzin.

Dat de kinderen niet naar school konden, vanwege het virus, dat was toch wel erg ? Nou... als kind was ik er maar wat blij mee geweest. Vooral als middelbare scholier. Ik ben bijna met terugwerkende kracht jaloers op de jongeren van nu. Maanden niet naar school mogen...! Wauw !

Maar de kinderen lopen wel een achterstand op ! Zou het ? Toen ik 9 jaar was heb ik een maand of 4 in het ziekenhuis gelegen met een gecompliceerde beenbreuk. Een jaar later maakte ik een CITO-test en haalde de op één na hoogste score van de klas.

In het ziekenhuis kreeg ik ook wel een beetje les, maar de technische mogelijkheden van nu waren er toen nog niet. Er kwam een paar keer per week een mevrouw langs die wat opdrachtjes gaf. Verder vermaakte ik me door de 'Scheepsjongens Van Bontekoe' te lezen.

Niks geen achterstand, dus. En op de middelbare school heb ik zoveel gespijbeld... Maar goed, een mooie CITO-score is geen garantie voor een geslaagde schoolloopbaan. Maar die heb je ook niet echt nodig om later toch redelijk gelukkig te worden. Ik was zelfs op weg om een soort van carrière op te bouwen, voor de gezondheidsproblemen de kop op staken.

Allemaal onzin ! Behalve de Black Live Matters protesten. Daar had ik waarschijnlijk aan meegedaan, als ik wat jonger en fitter was geweest. Hoewel ik zelf nooit last gehad heb van discriminatie. Ik ben nooit uitgescholden vanwege mijn huidskleur. Wel omdat ik lang haar had, als één van de eersten in ons dorp. Maar daarvan wist ik dat het uit jaloezie gebeurde.

Ondertussen zijn er ook andere belangrijke dingen. De mezen hebben jongen en die voeren ze op mijn balkon. De spechten komen pinda's halen. De margrieten staan in bloei, de metselbijtjes zijn aan het metselen. Maar daarover zie je dan weer niets in het TV-journaal...

De Strip is gemaakt door de Stripman zelf

Klik hier voor deel 1 van dit verhaal...

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 en deel 9 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Pieter en de goeie ouwe tijd

Toen ik, halverwege de jaren '80, lid werd van onze culturele dorpsvereniging stortte ik me er ook meteen goed in. Ik ging naar de soosavond op vrijdag, naar de filmvoorstelling op donderdag, ik was bij iedere tentoonstelling die geopend werd en werd lid van de muziekwerkgroep, zodat ik bij elk concert aanwezig was.

Ik maakte snel vrienden, maar Pieter was daar aanvankelijk niet bij. Hij was coördinator van de film-werkgroep, maar ook bezig met een opleiding. Daardoor kwam hij soms, na afloop van de film, even binnen vallen, maar was hij verder niet zo erg aanwezig.

Dat veranderde toen hij klaar was met zijn studie. Er was een periode waarin hij werkeloos was – of tussen twee banen in – en ik problemen op mijn werk had. Om te voorkomen dat ik thuis met mijn kop tegen de muur ging zitten bonken ging ik vrijwel dagelijks naar het verenigingsgebouw, een 19e eeuws klooster, om Pieter te helpen met allerlei klussen.

Pieter was twintig jaar ouder dan ik, op de meeste vlakken veel meer ervaren, dus ik had er geen probleem mee dat hij de leiding nam. Ik gaf welgemoed het gereedschap aan, hield planken vast, terwijl hij stond te zagen of te boren en zette koffie, of haalde krentenbollen bij bakkerij van Senten, om de hoek.

Ik was erbij toen Pieter zijn 50ste verjaardag vierde. In het piepkleine huisje aan de Parklaan, vlakbij station Soest-Zuid. Een handige locatie want je kon je fiets in zijn tuin stallen, als je met de trein mee moest. Hij was op dat moment een gescheiden vader van drie dochters. Meestal vrijgezel, hoewel er wel eens een blonde vrouw om hem heen hing, die de hele dag met een hoedje op rondliep.

Pieter's woninkje bestond uit één kamer, met een puntdak erop. Onder dat dak, op zolder, was het slaapvertrek. De woonkamer had een houtkachel in de hoek. Aan één kant, met uitzicht op de helemaal dichtgegroeide tuin, was een serre aangebouwd, die hij als kantoortje gebruikte.

Aan de andere kant was een keukentje, ook in een aanbouw. Oorspronkelijk was er geen badkamer, Pieter had zelf een douche aangelegd. Hij had daarvoor de voordeur dichtgetimmerd, maar dat gaf niet, iedereen kwam toch binnen via de keuken.

Van zijn verjaardagsfeest herinner ik me niet heel veel, behalve dat het huis uitpuilde van de vrienden en familie en ik ergens in een hoekje op de grond zat, bij gebrek aan een stoel. Het hoogtepunt van het feest was de uitreiking van een wisseltrofee, die de mannelijke verenigingsleden aan elkaar doorgaven, als ze 50 jaar werden.

Omdat er meer van dat soort gezellige bijeenkomsten waren, waar wel eens wat meer gedronken werd dan verstandig was, bouwde Pieter een uitschuifbare slaapplaats, achterin zijn blauwe besteleend. 'Het was een Acadiane, Jan', hoor ik hem zeggen. Hoe dan ook, als hij er in wilde overnachten moest hij de deurtjes open laten, maar dat was goed voor de ventilatie.

Het zal rond 1990 zijn geweest dat Pieter besloot dat de filmzaal verbouwd moest worden. De rest van zijn werkgroep was daar niet ten volle van overtuigd, dus op een zeker moment ontdekte ik dat hij zo ongeveer in zijn eentje bezig was. Ik ging helpen en later kwamen er nog wat andere leden een handje toesteken.

Het was echt niet alleen zagen en timmeren en schilderen, er was ook tijd voor gezelligheid. Er werd eten gekookt, er was een glas wijn, een biertje, of voor Pieter een jonge klare – Ketel 1 – op zijn tijd, of we gingen eten bij de Griek aan de overkant. En er was ook zo nu en dan een serieus gesprek. Pieter rookte daar dan filtersigaretten bij die hij zelf maakte, door hulzen te vullen met een handig schuifapparaatje, uit een groot blik shagtabak.

En er waren uitstapjes. Weekenden in Gent, op de Veluwe en Goeree-Overflakkee, met andere leden van het filmhuis en de sooswerkgroep. En allerlei feestjes, verjaardagen en barbecues. Pieter was niet altijd overal aanwezig, maar als hij er was was hij een gezellige gast. Waar anderen nog wel eens uit de bocht vlogen, teveel dronken, of ruzie maakten, kan ik me van hem geen incident herinneren.

Het enige voorval dat me bijstaat was toen we, tegen het eind van de zomerstop, de soos in orde wilden maken en constateerden dat een deel van het meubilair, een aantal lage stoeltjes, verdwenen was. Pieter herinnerde zich dat C., één van de verenigingsleden, ze geleend had voor een kinderfeestje en vroeg mij om hem op te bellen.

Er ontstond een hilarisch telefoongesprek waarbij Pieter mij voorzei wat ik tegen C. moest zeggen. Ik gaf trouwhartig Pieters opmerkingen door, die steeds stekeliger werden, terwijl C., aan de andere kant, zich meer en meer beledigd voelde. Maar de stoeltjes kwamen niet meer terug, die hadden de hele zomer buiten in de regen gestaan.

Toen de filmzaal af was vormden Pieter en ikzelf, met Elly – die later mijn vrouw zou worden – en de inmiddels overleden Fred Schilder, de nieuwe filmhuis-werkgroep. Pieter leerde me hoe ik films moest projecteren en later ook monteren. Want bij een vernieuwde zaal hoorde ook een nieuwe projector, waarvoor hij een 'long player' bouwde.

Zo sleepten we het filmhuis door een moeilijke periode heen, want niet alleen de oude werkgroepleden gaven er de brui aan, het publiek bleef ook weg. Ik hoorde dat er nu, vanwege het coronavirus, 'maar 20 bezoekers' tot de filmvoorstellingen toegelaten worden. 20 man publiek ! Daar zouden we toen dolblij mee zijn geweest.

Wordt vervolgd...

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 en deel 9 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 en deel 12 van het vorige verhaal.

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Lopende zaken

Waar hebben we het de afgelopen tijd over gehad ? Over de Bitcoin en andere cryptomunten, bijvoorbeeld. Ik schreef in december dat ik er weinig vertrouwen in had. Daarop kelderde de koers spectaculair, om in februari weer wat op te krabbelen en in april weer in te zakken. Sinds mijn verhaaltje is de Bitcoin zo'n 6000 dollar in waarde gedaald. En ik maar denken dat ik geen invloed had. Zie wisselkoersBitcoin 

In november schreef ik over een probleem in onze meterkast, de schakelknop van de boiler was afgebroken. De reparatie had wat voeten in de aarde omdat onze stoppenkast zo oud was dat hetzelfde model knop niet meer in productie was. De monteur wist via-via een oud modelletje te vinden en kon ons toch uit de nood helpen. Inmiddels is de stoppenkast bijna helemaal vervangen en krijgen we stroom via een 'slimme meter', met een splinternieuwe, programmeerbare schakelaar voor de boiler. Zie Slimme Meter 

In februari haalde ik herinneringen op aan mijn tijd, als vrijwillige medewerker en operateur, bij Filmhuis Artishock. Er werd op dat moment gewerkt aan een jubileumboek, want het filmhuis bestaat 40 jaar. Ik zond mijn verhaal in en onlangs kreeg ik bericht dat het bijna helemaal in het boek opgenomen wordt. Leuk ! Naar verwachting verschijnt het jubileumboek over een paar weken. Wie interesse heeft kan een voorbeeld zien op de website, alleen is in die versie mijn verhaal nog niet verwerkt. Zie Jubileumboek Filmhuis Artishock 

Zo'n anderhalve maand geleden schreef ik over de koolmezen die een nestje aan het bouwen waren in het nestkastje op ons balkon. Een paar weken later moest ik melden dat ze waarschijnlijk niet aan het broeden waren. Kan gebeuren, misschien hebben ze ergens anders een beter plekje gevonden. Gisteren zag ik ze toch weer met z'n tweetjes bij het kastje. Maar even later zaten er twee pimpelmezen. Dat blijft dus spannend. Hier in ieder geval een paar mooie, recente pimpelmeesfoto's. 

Dan was er nog ons optreden op Koningsdag. Dat was best geslaagd al vonden we zelf dat het hier en daar nog wel wat beter kon. Ons publiek leek best tevreden en zong gezellig mee. In december komt er een herkansing, voor de mensen die het gemist hebben en voor ons, perfectionisten die we zijn. Op Facebook zijn foto's te zien van ons op Koningsdag – ook voor mensen die geen Facebook account hebben – er is ook gefilmd, maar dat moet nog gemonteerd worden. Zie WEW op Koningsdag2018 

Over lopende zaken gesproken, ik kreeg van Kleine D. een paar schoenen cadeau die hij te klein gekocht had. Ze passen me prima, maar ze zijn nogal stug en lopen niet zo lekker. Je moet ze inlopen, zegt men dan, maar ik loop niet veel dus dat kan lang duren. Aan de andere kant: bij mij gaat het er niet om of kleren goed staan en of schoenen goed lopen, het gaat er om hoe ze zitten.  

De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Stripman zelf. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 en deel 10 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

40 jaar Filmhuis Artishock – deel 2

Vorige week vertelde ik over mijn eerste jaren bij Filmhuis Artishock, in Soest. Deze maand werd het 40-jarig jubileum gevierd, ik was zo'n 15 jaar bezoeker, werkgroeplid en operateur.

Een van de meest memorabele filmavonden die ik, als bezoeker, in het Filmhuis meemaakte was die met de film 'Stop Making Sense', in 1984. Dat was een registratie van een live-concert van de rockband The Talking Heads. 

Na afloop bleef er een groepje bezoekers hangen, enthousiast napratend over de film en de muziek. De stemming zat er zo goed in dat de medewerkers besloten de film nog eens te draaien en de stoelen in de zaal aan de kant te schuiven, zodat er gedanst kon worden.

Naast de wekelijkse filmvoorstelling organiseerde de Filmhuis werkgroep, voor de actieve leden, ook af en toe een uitstapje. Ik ben meegeweest met een kampeerweekend in Hoenderlo en een uitstapje naar Gent, waar we de tentoonstelling Cité Ciné bezochten. Daar waren filmdecors te zien en werden fragmenten uit de bijbehorende films vertoond. Je maakte elkaar zo ook eens mee buiten de gebruikelijke omgeving, al werd er natuurlijk veel gepraat over de filmervaringen, hoogtepunten en missers.

Want er ging bij het draaien van de films ook wel eens iets verkeerd, natuurlijk. Niet elke operateur was even ervaren, of even zorgvuldig. De film kon gaan slippen of breken. Als je de spoel niet goed vastzette kon die van de projector vallen. Als je even bij de projector wegliep kon het dus voorkomen dat, bij terugkomst, de film van de trap af kwam rollen.

Film draaien was misschien geen kwestie van bloed, zweet en tranen, maar een beetje spuug kon wel van pas komen. Je moest, als je de film inzette, het filmkanaal van de projector met een borsteltje schoonmaken. Soms bleef er dan toch een pluisje of haartje achter en dat kon je dan, tijdens het draaien, proberen te verwijderen, door de film nat te maken met een beetje spuug. Nadeel was dat in de zaal niet alleen dat haartje heel groot geprojecteerd werd, maar ook jouw verwijderpoging. Teveel spuug moest dus vermeden worden.

We draaiden artistieke, alternatieve films, dus we keken niet op van vreemde beelden en een apart verhaal. We hadden over het algemeen de film, van te voren, niet gezien en dat kon ook wel eens voor verrassingen zorgen. Als bezoeker heb ik wel eens meegemaakt dat een film heel mysterieus en stil begon. Maar toen er na een minuut of tien nog steeds geen geluid was, begon het publiek toch wat te morren. En inderdaad, de operateur was vergeten het geluid aan te zetten.

Bij een andere film leken we wat plompverloren in het verhaal te vallen. Toen na een halfuurtje de titelrol verscheen begrepen we dat er begonnen was met de verkeerde spoel.

De overschakeling van 16mm naar het, meer professionele, 35mm formaat bracht weer nieuwe uitdagingen met zich mee. Die films waren niet alleen twee keer zo breed, maar ook twee keer zo lang en zwaar. Om het hanteerbaar te maken werden ze aangeleverd op kleinere spoelen, een film van anderhalf uur bestond nu uit 6 spoelen. Maar we hadden maar één 35mm-projector, die uiteraard ook een stuk groter was dan zijn 16mm-voorgangers.

Je kon natuurlijk geen film vertonen met 5 pauzes, omdat er telkens een nieuwe spoel geladen moest worden. Dus werd er een zogenaamde 'long player' gebouwd, een installatie waar grotere spoelen op pasten.

De films moesten nu dus van te voren aan elkaar gemonteerd worden, van twee of drie kleine spoelen maakten we één grote. En net als bij het 16mm-formaat moesten ze na afloop teruggespoeld worden, maar nu ook weer in kleinere delen opgedeeld en van aanloop- en eindstroken voorzien. Voorbereiding en nazorg duurden voor de operateur zo een uurtje langer.

De lamp van de 35mm-projector gaf zoveel warmte af dat er in stilstand, om ongelukken te voorkomen, een klep tussen de lamp en de film geschoven moest worden. Als je daar, aan het eind van de spoel, te laat mee was brandde er een gat in de film. Het is mij wel eens overkomen. De beschadigde beeldjes moest je er dan tussenuit knippen. Ik heb nog jaren rondgelopen met een halfgesmolten fragment van 'Cyrano De Bergerac' in mijn portefeuille.

(Met dank aan Pieter Henke – mijn Filmhuis-mentor – en alle andere werkgroepleden.)

De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

40 jaar Filmhuis Artishock

Deze maand hebben we het 40-jarig jubileum van Filmhuis Artishock, in Soest, gevierd. Er is in die jaren veel veranderd en een deel daarvan heb ik zelf meegemaakt.

Vroeger was een film een strook celluloid van honderden meters lengte, met perforatie aan de zijkanten, die met 24 beeldjes per seconde door een projector getransporteerd moest worden. Scherpstellen deed je door met de hand aan de lens te draaien. Tegenwoordig zijn films computerbestanden, is de projectie digitaal gestuurd en worden de pauzes vooraf geprogrammeerd. Ik wil niet kinderachtig doen, maar in mijn tijd, laten we zeggen tussen 1985 en 2000, ging dat wel anders.

Ik werd in 1983 lid van de culturele vrijwilligers vereniging Artishock, in Soest, en vrijwel meteen ook van de Muziekwerkgroep en van de Werkgroep Eigen Werk. Kort daarna werd ik redacteur van het verenigingsblad, de Artishockberichten, later ook bestuurslid en heel kort waarnemend voorzitter. Al vrij snel was ik ook vaste bezoeker van het Filmhuis.

Naar het Filmhuis ging ik aanvankelijk vooral voor de gezelligheid. Er werden in Artishock al sinds begin jaren '70 films vertoond. Eerst door de filmclub, eens per maand. In 1978 werd het Filmhuis opgericht dat deel ging uitmaken van het Goois Film Circuit, een samenwerkingsverband van filmhuizen in de regio.

De films die vertoond werden waren van het alternatieve, kunstzinnige soort, soms heel leuk, maar ook wel eens wat minder. Ik ging gewoon, elke donderdag, ongeacht wat er op het programma stond. Er was een groepje min of meer vaste bezoekers waarmee het vaak gezellig en laat werd.

Ik weet het niet meer zeker maar ik denk dat ik na een aantal jaar gevraagd werd om lid te worden van de werkgroep Filmhuis. Kort daarna werd ik opgeleid tot operateur, de persoon die, in de filmcabine, achter de projector zat en dus voor het beeld en geluid zorgde.

We draaiden in die tijd films op 16mm-formaat, dat wil zeggen dat de filmstrook 16mm breed was. Wie in de jaren '60, of '70 zelf filmpjes maakte deed dat meestal op 8mm film. Dit was dus twee keer zo breed en twee keer zo lang. Een film van anderhalf uur werd aangeleverd op 3 spoelen, die elk zo'n 50 centimeter doorsnee hadden. De spoelen kwamen in speciale kunststof dozen.

We hadden in die jaren twee projectoren naast elkaar staan. Je kon dus voor aanvang van de film, twee spoelen klaarzetten. In de pauze moest je dan de laatste spoel, of als het een lange film was twee spoelen, laden. Bij een heel lange film, bijvoorbeeld 'The Unbearable Lightness Of Being', die bijna 3 uur duurde, hadden we meerdere pauzes nodig. Die pauze werd trouwens aangegeven door middel van een dia en een aparte projector.

Twee spoelen achter elkaar draaien betekende dat je, aan het eind van de eerste spoel, over moest schakelen naar de tweede projector. Je zat dan gespannen te kijken wanneer het zover was. Je probeerde in de gaten te houden of de spoel al bijna leeg was en of er een zogenaamd overnametekentje in beeld kwam. Dat was een cirkeltje, blokje, of driehoekje, in de bovenhoek van de film.

Voor de operateur was het de kunst en ook wel de sport om de overname zo soepel mogelijk te laten verlopen. Dus in één beweging de ene projector stil zetten, de andere aan en het geluid omschakelen. Ik was daar nogal kritisch op, voor mezelf, maar als ik in de pauze de bar binnenkwam en zei dat de overname niet geweldig was geweest, was de reactie meestal: O, niets van gemerkt.

Wordt vervolgd.

(Met dank aan Pieter Henke – mijn Filmhuis-mentor – en alle andere werkgroepleden.)

De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men