Posts tonen met het label vogels kijken. Alle posts tonen
Posts tonen met het label vogels kijken. Alle posts tonen

zondag 28 september 2025

Herfst op het balkon


Eind juni schreef ik
dat ik jullie lastig zou gaan vallen met veel verhalen over de natuur, de vogels de bloemen en insecten. Vervolgens heb ik het daar nauwelijks meer over gehad. Ik voel me een beetje schuldig, dus vandaag een natuurblog van iemand die nauwelijks naar buiten gaat, maar die wel een balkon heeft.

Zaterdagochtend zaten er 5 pimpelmezen op dat balkon, waar de blaadjes van de blauwe bes rood beginnen te verkleuren en de dropplant uitgebloeid is. De pimpels zaten te wachten tot die ene koolmees het voerbakje met de zonnebloempitten zou verlaten. Maar die ene bleef daar lekker zitten en at het ene na het andere pitje.

Pimpelmezen kunnen best geduldig zijn, als het moet, en ze bleven op het balkon tot de koolmees eindelijk wegvloog, waarna ze om de beurt een zonnebloempit uit het bakje namen. Ze vlogen naar de balkonrand, het bessenstruikje, of het voederhuisje, om daar hun pitje op te eten.

Op te peuzelen, had ik bijna geschreven. Een beetje te oubollig misschien, maar ze houden de pitten vast tussen hun pootjes, terwijl ze er hapjes van nemen, dus dat is best peuzelig. Er hebben geen pimpelmezen gebroed in ons nestkastje, dit jaar. Maar ze zullen toch wel een redelijk goed jaar hebben gehad, anders zouden er geen 5 tegelijk op het balkon te zien zijn.

Ook de koolmezen hebben een behoorlijk succesvol broedseizoen achter de rug, afgaande op de hoeveelheid jonge mezen die ik op het balkon zag. Het nestkastje bij de benedenburen is door de nieuwe bewoners van het appartement weggehaald. Maar de mezen zullen ergens anders in de buurt onderdak hebben gevonden. Ik heb een nieuw kastje opgehangen aan de andere kant van het huis, maar dat is onbewoond gebleven.

De braamstruik, die uit zichzelf in een bloempot op het balkon is komen wonen, had flink wat bramen dit jaar. Maar er zijn weinig vogels, of insecten, die daar in geïnteresseerd zijn. De zwarte vruchten hangen nu verschrompeld aan de stekelige takken. De bladeren van de braam beginnen ook al bruine randen te krijgen. Ja, het is herfst.

Ondertussen heeft een kauwtje alle mezen van het balkon verjaagd. Die zit nu te wachten tot ik de vogelpindakaas bijvul en zaadjes in het voederhuisje leg. De kauwtjes, eksters en de duiven weten dat ik dat elke ochtend doe, dus houden ze het balkon goed in de gaten.

Als ik, een halfuurtje later, het voer neerleg komt er aanvankelijk alleen een houtduif van de zaadjes eten. Even later strijken er 4 kauwtjes neer en vindt de houtduif het te druk worden. De drukte neemt nog toe als er ook een ekster arriveert. Kauwtjes en eksters maken elke dag ruzie om de vogelpindakaas. Vandaag duurt het niet lang. Tien minuten nadat ik het voer heb neergelegd is het balkon weer leeg. De vogelpindakaas is voor de helft op, maar de meeste zaadjes liggen er nog. Er zal iets anders zijn dat de vogels bezighoudt.

Ik werp even een blik op ons andere balkon, aan de zonkant van het huis. Daar staan nog fuchsia's in bloei en herfstasters. De lobelia's zijn helemaal bruin, maar hebben nog wat blauwe bloemetjes. In de grotendeels uitgebloeide basterdwederik zitten ook nog een paar, kleine, roze bloemetjes.

Beestjes zie ik er weinig. De metselbijtjes zijn klaar met metselen, ze hebben bijna alle gaatjes in de bijenhotels gevuld. Hommels zie ik al een tijdje niet meer en zelfs de segrijnslakken, waar we er tientallen van hebben, laten zich minder zien.

Weer voor het raam bij het vogelbalkon, zie ik dat de eksters en kauwtjes terug zijn en de pindakaas bijna op hebben. Ze vliegen weer weg en er komt een houtduif terug, die van de zaadjes in het voederhuisje begint te eten.

Het zou leuk zijn als er weer eens een grote bonte specht langskomt, om een pindaatje te halen, maar die zie ik weinig de laatste tijd. Ze hebben wel weer jongen grootgebracht in het park, die een paar keer op ons balkon zijn geweest, maar we zien ze minder dan in andere jaren.


Bezoekers die we juist vaker zien zijn de huismussen, die aan de andere kant van het huis, onder de dakpannen van de laagbouw, broeden. Zij hebben ons balkon echt ontdekt en komen regelmatig wat eten halen. De boomklever is ook een vaste bezoeker en het holenduifje, een kleiner neefje van de houtduif. De holenduif is tamelijk schuchter en laat zich makkelijk door andere vogels verjagen, maar hij komt wel telkens weer terug.

Er vliegen wat ganzen over en af en toe een groepje spreeuwen en als de grotere vogels weer weg zijn komen er 2 pimpelmezen een zonnebloempitje halen. Tot zover, maar er komt ongetwijfeld een vervolg.

De foto's die ik maak, van de natuur op en rond het balkon, kunnen jullie zien op Bluesky. Een account is daar niet voor nodig. 

 
  

 
De Strip is gemaakt door de de Geheimzinnige Hulpman.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8  - deel 9 - deel 10 en deel 11 van het stripverhaal.  
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.  
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 4 mei 2025

Dudeljo, klinkt zijn lied !


Ik weet niet
of schoolkinderen nog zingen tegenwoordig, maar ik heb het lied over de wielewaal nog gezongen op de lagere school. Als canon – zijn er nog mensen die dat doen ? – zodat je op het eind een hele reeks dudeljo, dudeljo, dudeljo's kreeg. Gevolgd door een wat trager uitgerekt 'eh-hen anders niet'.

Ik loop het de afgelopen dagen weer te neuriën. Dat is omdat cabaretier Hans Dorrestijn een boek heeft geschreven dat 'Dudeljo !' heet en gaat over zijn ontmoetingen met de wielewaal en andere vogels, vissen en mensen. Het is erg leuk en ook verkrijgbaar als e-boek.

Dorrestijn noemt zichzelf een zwakbegaafde vogelaar. Hij trekt er op uit met een verrekijker, vogelgids en een opvouwbaar krukje, maar ziet zelden iets. Als hij eens een vogel ziet dan weet hij meestal niet wat het is, de zang kan hij niet thuisbrengen en zijn vogelreizen worden gekenmerkt door pech. Hij kan er niets van, maar schrijft daar heel leuk over.

Natuurlijk overdrijft hij ook. Hij heeft de wielewaal wel degelijk gezien en gehoord. En de roodmus, de geelgors en nog een paar andere prachtige soorten die ik nog nooit gezien heb. Vrienden en bekenden denken dat ik een groot vogelkenner ben, ze vragen me soms zelfs om advies, maar als vogelaar stel ik minder voor dan Hans Dorrestijn.

Ik heb nog nooit een vogelreis gemaakt en zelfs toen ik nog wat vlotter ter been was ging ik er vrijwel nooit op uit om vogels te spotten. Okee, ik fietste veel en keek daarbij goed om me heen. En later, toen het fietsen niet meer ging, richtte ik ons balkon in als vogelrestaurant. Daardoor kwamen er mooie vogels naar het balkon. Laatst oogstte ik nog bewondering op Bluesky – ik heb inmiddels 240 volgers ! – met foto's van een boomklever.

De grote bonte specht is een regelmatige bezoeker en zelfs de, wat zeldzamere, middelste bonte specht heb ik een paar keer mogen zien en fotograferen. Net als de kuifmees en het sijsje. Dorrestijn schrijft lyrisch over het sijsje. Als je die ziet moet je zolang mogelijk blijven kijken, je vol drinken met sijsjes, want het kan heel lang duren voor je ze weer ziet. Dat laatste klopt, ik heb ze na die ene keer nooit meer op ons balkon gezien.

Maar goed, de ene vogelaar is de andere niet. In het dierenrijk zijn er ook verschillende strategieën om succesvol te bestaan. Er zijn soorten die enorme afstanden afleggen, walvissen en stormvogels bijvoorbeeld, maar er zijn er ook die hun hele leven nauwelijks van hun plaats komen. Schelpdieren die zich aan een rots hechten en dan rustig blijven wachten tot er iets hun kant op drijft, of zwemt. Dat is ook mijn tactiek. De ene vogelaar reist de halve wereld af en ziet niets – zoals Dorrestijn – de ander blijft gewoon thuis en krijgt best leuke vogels op zijn balkon – zoals ik.

Om ook insecten naar het balkon te lokken heb ik het volgezet met bloempotten. (Mijn vrouw zegt dat ik duidelijk moet maken dat er voor ons ook nog genoeg plaats is om te zitten.) In de bloempotten staan allerlei wilde en ook wel wat gekweekte planten. Ik probeer bloemen te kweken die aantrekkelijk zijn voor insecten, maar ben blij met alles dat vanzelf in mijn bloempotten waait. Daar zijn de insecten meestal meer op gericht dan op mijn kweekspul.

Ik heb bijvoorbeeld redelijk wat succes met het havikskruid, dat vanzelf is gekomen en zich elk jaar opnieuw uitzaait. Ook de braam heeft mijn balkon gevonden en bloeit en groeit en draagt donkerblauwe vruchten. Ik heb hem tussen de spijlen van het balkonhek door geleid, wat een decoratief effect heeft. De doornen neem ik voor lief.

Wat ik ook op het balkon heb zijn slakken. Behoorlijk mooie. Segrijnslakken zijn het, met fraaie, bruingemarmerde huisjes. Ze knabbelen wat aan de plantjes, maar dat vind ik niet zo erg. Ze schrapen ook de donkere aanslag, van algen, van het balkon en dat is prettig. Gisteravond keek ik uit het keukenraam en dacht ik dat er een paar zag, in de schemering, op de rand van het balkon. Om beter te kunnen zien stapte ik naar buiten en voelde iets knisperen onder mijn voet. Het zal toch niet ?

Van zo'n stoer slakkenhuis verwacht je dat het stevig is. Dat het weerstand biedt als je er per ongeluk op gaat staan. Dit voelde alsof ik op een kaaschipje stapte. Zo'n dik geel ding. In het donker kon ik niet zien of ik echt een slak verpletterd had, maar ik durfde geen stap verder te zetten en ging weer schielijk de keuken in. Ik probeerde met het lichtje van mijn smartphone, hangend uit het keukenraam, te zien of er echt een platte slak op het balkon lag, maar kreeg geen zekerheid.

Vanochtend ging ik kijken. Niets te zien. Wel zag ik slakkensporen glinsteren in de ochtendzon. Ik heb wel eens gehoord dat slakken hun platgetrapte soortgenoten opeten. De natuur laat niets verloren gaan. Er spelen zich mysterieuze drama's af, op het balkon van een, in zijn beweging beperkte, vogelaar.

Hans Dorrestijn schreef meer leuke boeken en heeft een website, met filmpjes en teksten: https://hansdorrestijn.nl/

Ps: Bij het snooker heeft meervoudig wereldkampioen Ronnie O'Sullivan zijn kansen vergooit door, middenin zijn halve finale, een nieuwe pomerans op zijn keu te laten zetten. Voor de niet-biljarters: dat is het stukje leer op de punt van de biljartkeu. Hij liet ook de 'ferrule' vervangen, het metalen hulsje waar de pomerans opgelijmd is. Wat het Nederlandse woord daarvoor is zou ik niet weten. Het gevolg was dat hij vrijwel geen bal meer kon raken. O'Sullivan zal ontevreden zijn geweest met hoe zijn keu speelde, maar zoiets tijdens een wedstrijd laten doen is niet verstandig. Het duurt even voor een speler aan zo'n ingrijpende verbouwing gewend is. Ronnie verloor, kansloos, van Zhao Xintong.

Mijn favoriet, Judd Trump, speelde een betere halve finale, maar verloor van een nog betere Mark Williams. De finale gaat, vandaag en morgen, tussen de verrassende Chinees Zhao en de veteraan Williams uit Wales. Wie er ook wint het zal een bijzondere kampioen zijn. Williams is, met zijn 50 jaar, de oudste finalist ooit. Zhao komt terug van een schorsing en is nog amateur. Hij heeft zich geplaatst via de voorronden en maakt nu kans om de eerste Chinese wereldkampioen ooit te worden. 

 

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 16 maart 2025

De traditionele start van het vogelwebcamseizoen


Laat ik maar
met de deur in huis vallen: ik hou niet zo van tradities. Voor veel mensen is het woord 'traditie' een excuus om stompzinnige dingen, waar andere mensen en vaak ook al het andere leven op de planeet, jaar na jaar, alleen maar last van hebben.

Bijvoorbeeld het massaal kopen van, met veel gif gekweekte, bloemen, of ongezond snoepgoed, prullaria met harten en andere onzin, waar uiteindelijk alleen de producenten van die spullen iets van opschieten. Of het in brand steken van grote stapels hout. Of het tot ontploffing brengen van vuurwerk, al dan niet vastgebonden aan een deurknop.

Misschien zou het een verfrissend idee zijn, een mogelijke nieuwe traditie, om elk jaar de meest schadelijke traditie af te schaffen ? Het toverwoord 'traditie' zou dan weer iets positiefs krijgen.

Maar genoeg gezeurd. Het is weer tijd voor de traditionele aankondiging van het vogelwebcamseizoen, zoals ik dat al sinds mensenheugenis doe, jaar na jaar en vol enthousiasme. De liefhebbers zullen nu wel roepen dat ik een paar weken te laat ben en daar hebben ze gelijk in. Maar ze zullen ook begrijpen dat ik tradities niet heel fanatiek in stand wil houden.

Er zijn trouwens mensen die zeggen dat die webcams de wilde dieren verstoren en daar zou wel iets van waar kunnen zijn. Het is in ieder geval geen goed idee om zelf een natuurgebied in te lopen en daar, ver van de gebaande paden, je eigen webcam op te gaan hangen. Dat zou zeker geen traditie moeten worden, maar het schijnt wel steeds vaker te gebeuren.

Of een broedende vogel hinder heeft van een camera, die op het nest gericht staat, betwijfel ik. Zeker nu ik vorig jaar, met eigen ogen en zonder camera, heb kunnen zien dat een paartje koolmezen rustig door ging met hun jongen voeren, terwijl op een halve meter afstand en drie dagen lang, huisraad over een balkon werd gegooid. (Dat was niet door een echtelijke ruzie, maar omdat het huis, waar het nestkastje aanhing, ontruimd moest worden en er veel meer spullen aanwezig waren dan de verhuizers hadden verwacht.)

Er is meer dan een, rustig aanwezige, camera nodig om vogels van hun nest te jagen. Dat wordt overigens al jaren bewezen door al die vogelwebcams. En wie vogelwebcams zegt, zegt 'Beleef de Lente', het grootse initiatief van Vogelbescherming. 

Daar worden dit jaar 12 webcams aangekondigd, gericht op nesten variërend van de kleine koolmees tot de reusachtige zeerarend. Voor 4 daarvan is het nog even afwachten, daar is het broedseizoen nog niet begonnen, maar voor een enkeling is het al in volle gang. De zeearend – dat is overigens de huismus onder de broedvogels, want het paar blijft bijna het hele jaar op of rond het nest – heeft al 3 eieren gelegd !

Het is ook een traditie dat ik elk jaar wat rond kijk of er, ergens anders op het internet, nog leuke vogelwebcams zijn. Bijvoorbeeld All About Birds van het Cornell University Lab, in New York. Die hebben het toch al niet gemakkelijk omdat de blonde Turnip zijn giftige pijlen ook richt op onderwijsinstelling en natuurbeschermers. Maar hun vogelcamwebsite is mooi en heeft een hele reeks actieve camera's en ook een stel dat nog in de planning zit.

Bij Looduskalender, in Estland, is het nog volop winter. Maar er zijn wel een paar webcams actief, vooral gericht op voederplaatsen. In het verleden hadden ze mooie beelden van broedende zeearenden, bosuilen en zwarte ooievaars. Het loont de moeite om daar over een paar maanden nog eens te gaan kijken.

Nog dichter bij huis zijn de Duitse Uhu-webcams, in het Eiffel gebergte. Vier webcams zijn daar gericht op broedende oehoes.

De Britten hebben hun Wildlife Trust, met een website vol camera's, gericht op allerlei locaties in het Verenigd Koninkrijk. Van papegaaiduikers, tot visarenden en kerkuilen, er is daar van alles te volgen.

Tot slot een Amerikaans YouTubekanaal dat ik vorig jaar ontdekte:

North Carolina Bird Feeder 24/7 Live Stream. Er is daar een camera gericht op een voederplaats waar de meest fantastisch gekleurde vogels komen. Vooral leuk voor de avonduren, als bij ons de vogels slapen, want het is daar 6 uur vroeger dan bij ons. 

 
De Strip is gemaakt door de Stripman zelf 
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 en deel 13 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 26 januari 2025

Natuurlijk doe ik mee aan de Tuinvogeltelling


Ja, wat een vraag!
Ik doe al mee sinds mensenheugenis. Nou ja, in ieder geval zolang als ik me herinneren kan. Het oudste bericht erover, op ons Stripblog, is van januari 2011 en toen schreef ik dat ik al jaren meedeed:

'Ik heb geen notitieblok op de vensterbank liggen. Maar ik kijk wel graag naar de vogels als die op mijn balkonnetje van het vogelvoer komen eten, dat is geen geheim. En om dan eens per jaar te turven hoeveel er van de verschillende soorten, in een half uur, langs komen, dat vind ik wel leuk.'

Ik schreef ook dat er in 2010 37.000 vogelliefhebbers een telling ingeleverd hadden. Dat vonden we toen heel wat. Zij telden toen ruim een miljoen vogels. Vorig jaar deden er bijna 114.000 mensen mee, die samen 1,7 miljoen vogels telden. Drie keer zoveel deelnemers, maar niet drie keer zoveel vogels. Daar moeten we misschien geen conclusies aan verbinden, maar dat het met de natuur in ons land niet goed gaat, is een feit.

Maar kom, vandaag zijn we optimistisch ! Dat ben ik ook elke keer weer als ik de tuinvogels ga tellen. Op het balkon dus, want een tuin hebben we niet. Meestal vallen de resultaten wat tegen, een vogeltje of 4 – 5, meer niet. Maar het is geen wedstrijd !

Om de situatie even te schetsen, voor de mensen die mijn blogs niet wekelijks volgen: Ik woon op drie hoog, tegenover een rij hoge eiken en beuken, met daarachter een vijver en een verzorgingsflat. Rechts daarvan heb ik uitzicht op een park, met nog meer hoge bomen en vijvers.

Mooi vogelterrein, ook als je weet dat een boogscheut, of een steenworp, in ieder geval niet ver weg, ook nog het Baarnse bos is en de bossen rond Paleis Soestdijk. Ietsje verder weg zijn de Eempolders. Allemaal binnen een afstand waar de gemiddelde vogel zijn vleugel niet voor omdraait. Ik zie hier dus van alles overvliegen, van reigers en ooievaars, tot buizerds, ganzen en aalscholvers.

Dat soort vogels komt natuurlijk nooit op ons balkon. Ik moet het doen met tuinvogels als houtduiven, kauwtjes, koolmezen, pimpelmezen, merels en roodborsten. Niks mis mee, ik geef ze allemaal, met veel plezier, het hele jaar te eten. Er komen ook typische bosvogels, zoals de boomklever en de grote bonte specht. De huismus, die elk jaar het meest geteld wordt, is ook aanwezig in onze buurt, maar die blijft doorgaans aan de andere kant van het flatblok, bij de laagbouw, zitten.

De bescheiden aantallen die ik tel zijn een terugkerend thema in mijn verhaaltjes over de Tuinvogeltelling. In 2013 schreef ik:

'De afgelopen jaren vielen de aantallen, bij mij, een beetje tegen. Ik kwam niet verder dan 4 vogeltjes, terwijl het landelijk gemiddelde op 18 exemplaren lag. Nu is het bij mij 's winters ook minder druk dan 's zomers. Maar dit jaar is de aanloop, of liever aanvlucht, heel aardig. Ik denk dat ik toch zeker op 5 moet kunnen komen.

Als ik nou net als de vorige keren wacht met tellen tot er minstens 1 vogel op het balkon zit, dan zal het wel goed gaan. Misschien lukt het me zelfs om een paar getelde vogels te fotograferen...!'

Toen plaatste ik mijn foto's op Twitter, maar dat account heb ik opgezegd toen Elon Musk er de baas werd. Nu zul je de foto's moeten zoeken op Facebook , of Bluesky (53 volgers inmiddels !).

We zijn misschien een beetje somber, momenteel, vanwege Musk, Trump, Wilders en Schoof, maar ook dat is niets nieuws. In 2021 was het land in crisis, schreef ik, want er was een pandemie. Niet dat er echt problemen waren want:

'Laten we eerlijk zijn: de supermarkt ligt vol levensmiddelen, er komt warm en koud water uit de kraan, de elektriciteit doet het, we hebben breedband internet en de pakjesbezorger legt de bestellingen veilig op de trap. Kortom, er staat ons weinig in de weg om ons met de belangrijke zaken van het leven bezig te houden.'

De Tuinvogeltelling dus:

'Virusveilig, want gewoon vanuit huis. Ieder voor zich, maar toch samen en gezellig, voor één doel. Het Tuinvogeltellen is ook een soort demonstratie, we laten zien dat we nog niet helemaal de weg kwijt zijn. We laten ons het hoofd niet op hol brengen door virussen, maatregelen en protesten. We houden oog voor de natuur en vogels om ons heen.'

En zo is het ook nu. Rechtse wereldverslechteraars mogen dreigen de hele wereld in de soep te laten lopen, wij trekken ons daar niets van aan en tellen, gewoon, heel gezellig, de vogels in onze tuin. Dat zal ze leren !

En we zijn de enige niet. In België houden ze het Grote Vogel Weekend , in Groot-Brittannië doen ze de Big Garden Birdwatch , In Duitsland is er ook een Tuinvogeltelling, maar dan pas in mei, de Stunde der Gartenvögel . In de winter doen ze een Stunde der Wintervögel , maar die is net geweest.

Kortom, het is heel normaal, leuk en gezellig. Tellen kan nog de hele dag. Alle informatie vind je op https://www.vogelbescherming.nl/tuinvogeltelling

Ps: Ik heb mijn telling gisteren al ingeleverd. Het resultaat was 2 spreeuwen, 2 koolmezen, 1 pimpelmees, 1 merel en 3 kauwtjes. Voor mijn doen een heel mooie score. 


 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige (gezamenlijke) verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 12 mei 2024

Onrust en tragiek op het vogelbalkon


Het was me
het weekje wel. Eigenlijk verheugde ik me op het uitvliegen van de pimpelmezen, op ons balkon, maar dat liep heel anders af. We kregen een briefje in de bus, dat de woning onder de onze zou worden ontruimd. Enkele weken geleden was onze buurvrouw overleden en de kinderen moesten het huis leeg opleveren. Voor het leeghalen hadden ze een gespecialiseerd bedrijf ingehuurd. Dinsdag zou er begonnen worden, met excuses voor de overlast.

Maar op het balkon van de buurvrouw hing ook een nestkastje, waar een paartje koolmezen in aan het broeden was. Dus zochten we contact met de nabestaanden en maandagmiddag kon ik, met de dochter van de buurvrouw, even naar binnen om te zien of ik het nestkastje kon verplaatsen. Het was opgehangen, tussen de regenpijp en de balkondeur, een beetje schuin, zodat je er vanuit de woonkamer mooi zicht op had. Alleen kon zo de balkondeur niet helemaal open en dat was wel nodig, in verband met die ontruiming. Bovendien zou het kastje, als het achter de geopende deur zou blijven hangen, onbereikbaar zijn voor de mezen.

Ik hing het nestkastje, waarin de jonge mezen zich angstvallig stil hielden, aan de andere kant van de regenpijp. Zo kon de deur open en konden de vogels er ook nog gemakkelijk bij. Voor de zekerheid liep ik de volgenden dag, toen de werklieden arriveerden, even naar beneden om ze op het nestkastje te wijzen. Ze zouden het laten hangen, zeiden ze. Ze kwamen wel vaker nestkastjes tegen en daar hielden ze altijd rekening mee.

Ondertussen bleven onze eigen pimpelmezen vlijtig doorvliegen. De ene na de andere rups werd het nestkastje ingebracht. Alles zag er gunstig uit. Nu maar hopen dat ze zich niet in de war zouden laten brengen door de drukte een verdieping lager.

In de loop van de dag hield ik een oog op de vogels en het naar buiten dragen en gooien van de meubels en andere huisraad. Er was een grote container voor de flat geplaatst en met stijgende verbazing zagen we hoeveel spullen er naar buiten kwamen. Ik zal niet in details treden, maar uiteindelijk waren er drie dagen nodig, voor een ploeg van 5 potige kerels, om het appartement leeg te halen.

De vogels leken er zich niets van aan te trekken. Zowel de koolmezen van beneden, als onze eigen pimpels, bleven druk heen en weer vliegen, met voedsel voor hun jongen. Het was dan ook met een tevreden gevoel dat ik donderdagmiddag de werklieden zag vertrekken. Aardige lui hoor, we hadden ze tussendoor koffie en koeken gebracht en een babbeltje gemaakt. En met de beide nestkastjes leek alles goed te zijn gegaan. Niets leek een mooie afloop van het broedseizoen in de weg te staan.

Maar vrijdagochtend was alles ineens anders. Ik zag geen pimpelmezen meer naar het kastje vliegen. Er zat er wel één, een beetje versuft, op het balkon, de veren wijd opgezet, als een soort tennisbal. Het vogeltje knabbelde wat aan de pinda's, hipte wat heen en weer en vloog daarna onzeker naar de overkant van de straat. Even later kwam een andere mees aan. Die vloog wel naar het nestkastje, maar leek geen rups, of ander voedsel bij zich te hebben.

Met de koolmezen, van beneden, scheen alles nog wel in orde. Maar onze pimpelmezen waren duidelijk van slag. De bolle mees, ik denk het mannetje, kwam nog een paar keer terug, maar zag er steeds minder gezond uit. De andere mees, het vrouwtje dus, vloog wel naar hem toe, maar had niet veel interesse meer in het nestkastje.

Aan het eind van de middag zag ik eerst hoe het mannetje, met geweld, van de balkonrand gegooid werd door een van de koolmezen. Toen hij daarna toch weer terugkwam werd hij gegrepen door een kauwtje. Mijn vrouw riep dat ik iets moest doen. Maar, ja, wat kun je doen ? Een fitte mees laat zich echt niet door een kauw vangen. Tegen de tijd dat ik bij de balkondeur was, waren kauw en mees al verdwenen.

Ik besloot het nestkastje open te maken, om te zien hoe het er daarbinnen uitzag. Het was niet best. Zes dode mezenkuikens. Gek, dat het zo snel verkeerd kan gaan. Donderdagavond leek alles nog in orde, twee volwassen mezen die enthousiast aan het voeren waren en vrijdagochtend was het plots afgelopen. En ik was de enige niet die moeite had om te begrijpen wat er gebeurd was. De vrouwtjesmees kwam nog een paar keer terug om, wat besluiteloos, over het balkon heen en weer te vliegen. Het arme beestje was wekenlang druk geweest, voor niets.

Als ik op internet zoek, naar berichten over dode mezenkuikens in nestkastjes, vind ik er heel wat. Er worden allerlei oorzaken genoemd: overlijden of ziekte bij de oudervogels, vergiftiging via voedsel of de haren die de mezen gebruiken om hun nest te bekleden, een virus of andere ziektekiem, of het gebruik van pesticiden in tuinen in de omgeving.

Bij een onderzoek, in 2019, bleken er 26 verschillende gifstoffen aanwezig in dode mezenjongen. Van onkruidbestrijders tot middelen tegen vlooien en teken bij honden en katten. Dat het, door al dat gif, slecht gaat met de insecten weten we al langer. En daar lijden de mezen dus ook onder.

Of dat bij 'mijn' mezen de oorzaak was weet ik niet. Dat één van de oudervogels ziek was is wel duidelijk. Gelukkig lijkt het met de koolmezen van de benedenbuurvrouw nog wel goed te gaan. Is de week toch niet helemaal in mineur geëindigd.

 
De Strip is gemaakt door de Stripman zelf. 
 
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 en deel 12 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 5 mei 2024

Pimpelmezen, kauwtjes en boomklevers


Het weer
is nogal wisselvallig, de ene keer zon, dan weer regen, maar daar trekken de pimpelmezen zich niets van aan. Die hebben kuikens, in het nestkastje op ons balkon en beide ouders vliegen vlijtig af en aan, om voedsel te brengen en om afval weg te gooien.

Wat dat betreft lijkt het wel wat op ons eigen, menselijke huishouden. Ik breng ook voedsel aan en ik gooi de vuilniszakken in de container. Maar gelukkig niet in hetzelfde tempo als de pimpelmezen. Die moeten dan ook, in twee maanden tijd, hun nest inrichten, eitjes leggen, broeden en hun jongen grootbrengen. Stel je voor dat wij dat elk jaar opnieuw zouden moeten doen !

Gelukkig kan ik me beperken tot rustig toekijken. Het is heel leuk om te volgen, die pimpelmezen. Ik merkte, in het vroege voorjaar, dat ze interesse hadden in ons nestkastje. Daarna zag ik ze plukken mos, veertjes en pluizen naar binnen brengen. Ik zag ze elkaar voeren. Het vrouwtje heeft extra voeding nodig, als ze eieren aan het leggen is en heeft minder tijd om dat zelf te zoeken, als ze eenmaal aan het broeden is. Het mannetje kan zo laten zien wat een zorgzame vader hij is.

Op een zeker moment zag ik hem rupsjes aanbrengen. Zouden er al jonge vogels uit het ei gekropen zijn ? Het tempo waarin hij voedsel bracht was nog niet zo groot. Maar dat ging snel omhoog en daarna zag ik ook haar heen en weer vliegen. Bij pimpelmezen is er eigenlijk geen verschil te zien tussen de mannetjes en de vrouwtjes. Dat wil zeggen, wij zien het niet, de mezen hebben daar geen probleem mee. Maar als je ze een tijdje observeert ga je toch kleine verschillen zien. Ons mannetje heeft wat donkere vlekjes op zijn, verder witte, wangen.

Er zijn nu dus zeker jonge mezen in ons nestkastje. Vanochtend dacht ik ze zelfs even te horen piepen. Misschien vliegen ze aan het eind van de komende week al uit ? Als ik een beetje op blijf letten kan ik het haast niet missen. De volgroeide jongen hangen op het laatst, luid piepend, uit de nestopening. Waar blijft die volgende rups !?

Ondertussen hebben de kauwtjes ook jongen. Die broeden in het park, tegenover ons huis. Het zijn keurig nette vogels, ze houden hun nestholte schoon en nemen de uitwerpselen van de kuikens dus mee naar buiten. Wel een beetje jammer dat ze de rand van ons balkon, een geschikte plek vinden om de boel te dumpen. Dat moeten we er dan maar voor over hebben.

De boomklevers hebben waarschijnlijk ook jongen. Ze komen in ieder geval met grote regelmaat pinda's en zonnebloempitten halen. En net als de pimpelmezen vinden ze het prima als ik vlak voor het raam sta, of zit. Zolang ik maar niet teveel beweeg. Foto's maken blijft dus een lastige klus. Met de camera in de aanslag, minuten lang, in dezelfde houding staan is niet echt comfortabel. Dan toch maar wat meer afstand houden en inzoomen. Maar dan nog. Die kleine vogels zijn zo snel...

Maar goed. Het blijft leuk en ik hou vol. Net als de vogels. Als het me lukt om ze op de foto te krijgen kunnen jullie het resultaat zien op Facebook en Instagram. 

 

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 en deel 11 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 31 maart 2024

Alles is groter, mooier en beter in Amerika


Er zijn mensen
die dat vinden en je kunt het er niet mee eens zijn maar, wat vogels betreft, zit er wel iets in. Er komen best leuke vogels op mijn balkon, de boomklever en de grote bonte specht, zijn zeker mooi, net als de holenduif en de mezen. Maar ze vallen toch een beetje in het niet, bij wat je zou kunnen zien, als je een balkon had in North Carolina.

De afgelopen weken keek ik regelmatig naar een webcam, die te volgen is via YouTube en gericht is op een voederplaats, in een tuin, in die staat in het oosten van de VS. Heb ik één spechtensoort op mijn balkon en heel soms een tweede, daar zie ik er elke dag minstens drie. En die derde is een behoorlijk spectaculaire, de Red Bellied Woodpecker. 

Je zou denken dat die specht een rode buik heeft, maar dat is nauwelijks het geval. Het dier is overwegend wit, met een knalrode kruin en zwarte dwarsstrepen over de vleugels en rug. Een prachtige vogel. Maar daar blijft het niet bij. Een andere opvallende verschijning is de Northern Cardinal, een vogel die niet te vergelijken is met een soort die wij hebben. Het is een soort van buitenmodel vink.

Het vrouwtje van de Cardinal is al heel mooi gekleurd, met bruine en gele tinten over het lichaam, oranje accenten in de vleugels en een leuk oranje kuifje. Maar het mannetje is nog opvallender, helemaal spetterend oranjerood, met een zwarte rand rond de felrode snavel en ook zo'n leuk kuifje.

Er zijn nog andere vogels te zien met een kuif. Bijvoorbeeld de Tufted Titmouse, maar die is uitgevoerd in verschillende tinten grijs, met opvallend donkere ogen en een oranjebruine vlek onder de vleugels. Dan is de Blue Jay een meer sprankelende verschijning. Dat is een kraaiachtige, een beetje te vergelijken met onze gaai, maar dan met een langere staart en een mooie kuif. De Blue Jay heeft verder een verenkleed in een prachtig blauw, wit en zwart patroon.

Nog blauwer is de Eastern Blue Bird, een kleine lijsterachtige met een knalblauwe rug en kop. De borst is oranjebruin. Zoals bij veel vogels is het mannetje feller gekleurd dan het vrouwtje. Dat is ook het geval bij de Pine Warbler, een kleine zanger, die fel geel is, met een groene rug en vleugels.

Zo kan ik nog wel even doorgaan. Zelfs eenvoudige vogels als mussen, merels en vinken hebben, in Amerika, felle kleuraccenten. En er zijn er dan ook nog 3 of 4 varianten van, de één nog bonter gekleurd dan de ander. De enige vogels, die ik gezien heb, die saaier van kleur zijn dan de onze, zijn de mezen en de boomklevers.

De Amerikaanse mees, de CarolinaChickadee, is een leuk vogeltje, maar helemaal zwart, wit en grijs. Niet het groen, geel, of blauw, van onze kool- en pimpelmezen. En dat geldt ook voor de White Breasted Nuthatch, die leuk is, maar niet zo mooi gekleurd als onze boomklever.

Daar staat tegenover dat ze daar een paar verschillende soorten Nuthatches hebben. Ze hebben sowieso veel meer soorten. Ik heb er hier maar een handvol genoemd. Op YouTube staat dat er 50 verschillende vogelsoorten gezien zijn, op de voederplaats, sinds januari vorig jaar. Van zulke aantallen kunnen wij hier alleen maar dromen.

Maar goed. Toch ben ik blij dat er ook dit jaar weer pimpelmezen aan het nestelen zijn op mijn balkonnetje. En daar heb ik geen webcam bij nodig.

Wie ook de prachtige vogels van North Carolina wil zien kan naar de YouTube-stream van Just Bill. De camera staat 24 uur per dag aan, maar hou er rekening mee dat het daar 6 uur vroeger is. 

 

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 3 maart 2024

De Vogelwebcams zijn weer in actie


De vogelliefhebbers
hoef ik niets te vertellen, die weten het al een week. En de mensen die geen moer geven om de natuur zal het ook niet interesseren. Maar misschien is er nog een enkeling die even niet opgelet heeft, of die nog wel een paar tips gebruiken kan. Dus hierbij dan toch het, inmiddels traditionele, jaarlijkse vogel-webcambericht.

De website van onze eigen Vogelbescherming, Beleef de Lente, is sinds vorig weekeinde weer in de lucht. Op dit moment zijn 5, van de beoogde 14, webcams actief. Daarvan zijn er 3 met uilen, die altijd vroeg beginnen met broeden – de bosuil heeft al 3 eieren – de anderen zijn de zeearend, ook een vroege broeder en een camera op de vijver, in de tuin van Vogelbescherming zelf.

Verwacht worden nog de slechtvalk, ooievaar, koolmees, merel en visarend. Er komt een camera op een weiland met weidevogels en dan nog 3 onbekenden. Gierzwaluw misschien, ijsvogel, of kiekendief ? Dat blijft nog een verrassing.

Ik heb ook weer even teruggebladerd, op ons Stripblog, om te zien wat ik er de afgelopen jaren over geschreven heb. Ik keek ook vaak even over de grens, wat heel makkelijk gaat, als je een laptop, of pc hebt met een internetverbinding. Ons land is niet het enige waar, via webcams, naar vogels gekeken wordt. Mijn oudste bericht dateert uit 2011, dat lijkt me wel erg lang geleden. Eens kijken of mijn iets recentere links, van 8 jaar geleden, nog werken.

All about birds, de Amerikaanse site van het Cornell Lab, doet het nog prima. Het lijkt even alsof je eerst ergens lid van moet worden, maar dat kun je wegklikken. Dan verschijnt er een hele reeks webcams, waarvan de actieve bovenaan staan. 

Momenteel zijn dat er 7, met een 'barred owl' – lijkt op onze bosuil – in Indianapolis; een vogelvoerplaats en het nest van een roodstaarthavik in Ithaca, New York; een visarendnest in Montana; een koninklijke albatros in Nieuw Zeeland; een voederplaats in Ontario, Canada en een voederplaats in het tropische Panama.

Op de website van Looduskalender uit Estland lijkt alles ook nog hetzelfde. Maar schijn bedriegt, de oude website werkt niet meer. Na enig doorklikken blijken er toch nog webcams te zijn, waaronder een voederplaats in Saarema. Het bericht eronder meldt dat een andere camera bedolven raakte onder een halve meter sneeuw en daarna niet meer werkte. In Estland was het dus wel echt winter.

De webcam op een Oehoenest doet het wel. In de toelichting staat echter dat het uilenpaar hier vorig jaar niet gebroed heeft. Een andere webcam kijkt uit over een besneeuwd landschap, geen nestelende vogels te zien. Misschien moet ik hier over een maandje nog eens gaan kijken.

Bij Sportsmansparadise  staat nog steeds een hele reeks links naar webcams, maar die lijken geen van allen te werken. Bij de Amerikaanse sites moeten we natuurlijk rekening houden met het tijdsverschil. Toen ik keek was het daar nog nacht. Maar het lijkt me gek om dan alle camera's uit te zetten.

Een website waar ik eigenlijk niets meer van verwachtte, de Duitse Uhu-cam, blijkt verhuisd en uitgebreid. In plaats van 1 webcam, op een steengroeve in de Eifel, hebben ze er nu 4. Op 2 daarvan zag ik ook echt een oehoe die zat te broeden. Verder op deze website veel informatie over verschillende uilensoorten.

Uit nieuwsgierigheid keek ik ook even bij de Britse vogelbescherming, de Britten zijn grote vogelliefhebbers, maar de RSPB, de Royal Society for the Protection of Birds, doet niet aan webcams. De site, van een Britse leverancier van vogelvoer, linkt door naar onze eigen Beleef de Lente, dus daar schieten we ook niet veel mee op. 

Een derde poging, de website van de Wildlife Trusts – een beetje vergelijkbaar met onze provinciale landschappen – is wel een succes. Een hele reeks camera's van verschillende locaties verspreid over Groot-Brittannië. Niet alles werkt en nog niet overal wordt gebroed, maar ik zag al kerkuilen in hun nestkast, in Dorset, en drieteenmeeuwen – 'kittiwakes' in het Engels – op een richel, in de gevel van een groot gebouw, in Newcastle. Een site om in de gaten te houden.

 

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 en deel 2 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 28 januari 2024

Het is weer zo ver !


De vogelliefhebbers
en de vaste volgers van mijn verhalen weten het al: De laatste zondag van januari ! Tijd voor de jaarlijkse, traditionele, ambachtelijke balkonvogeltelling. Ja, officieel heet het de Nationale Tuinvogeltelling, dat weet ik ook wel. Kom, ik doe al meer dan 15 jaar mee !

Zoals jullie weten schrijf ik er elk jaar een verhaaltje over. En elk jaar kijk ik even terug naar de verhaaltjes van vorige jaren. Met gevolg dat ik elk jaar zo'n beetje hetzelfde te melden heb. Ik weet niet precies hoe lang ik mee doe, maar in 2011 schreef ik dat ik al jaren de vogels telde. Ik vertel ook elke keer over ons kleine balkonnetje, waar ik het hele jaar vogelvoer heb hangen.

Het hele jaar ? Maar 's zomers kunnen de vogels toch zelf wel voedsel vinden ? Jawel, maar in de zomer zijn er veel meer vogels, omdat ze dan allemaal hun eitjes hebben uitgebroed en kuikens hebben grootgebracht. En aangezien wij mensen hun natuur volgezet hebben met huizen, straten, fabrieken en kunstgrasvelden en we de bomen, echte grasvelden en andere planten voortdurend maaien en snoeien en de insecten doodspuiten, zijn de vogels, ook in de zomer, maar wat blij met wat extra voedsel.

Daarom komen er in de zomer ook meer vogels, op mijn balkon, dan in de winter. Die laatste zondag in januari is eigenlijk helemaal geen goed moment om vogels te tellen. Dat is ook iets dat ik elk jaar schrijf. Er komt maar een handjevol vogels langs, om van de pinda's en zonnebloempitten te eten. En de vogels aan de overkant van de straat tellen niet mee. (Gisteren zag ik nog een appelvink ! Prachtvogel, maar nog nooit op mijn balkon geland, dus niet meegeteld.)

Maar goed, het is geen wedstrijd, zoals ik jullie elk jaar opnieuw vertel. Het is een leuk gezamenlijk project, waar we met zijn duizenden aan bij kunnen dragen. Het kost niets, behalve een half uurtje vogels kijken en het levert veel plezier op.

Daarom is deze dag ook internationaal populair. De Belgen tellen dit weekend ook hun vogels en het BBC journaal wist te vertellen dat 'the big garden birdwatch weekend' – het grote tuinvogel kijk weekend – het grootste 'citizen science project' ter wereld was. Een project dus, waarbij burgers de wetenschap helpen. In Groot-Brittannië zijn de afgelopen dagen al meer dan 1,8 miljoen vogels geteld !

Maar goed, zoiets schreef ik vorig jaar ook.

Inmiddels is het bijna 8 uur, het schemert nog buiten, hoewel de horizon al behoorlijk lichtgeel begint te kleuren. Er is wat lichte bewolking, het zou best eens een mooie zonsopkomst kunnen worden. Ik hoor ondertussen een merel klukken en tsjukken op het balkon, maar ik wacht nog even met tellen. Het is nu nog te donker.

Zoals gebruikelijk, maar dat is voor jullie geen nieuws, heb ik gisteren al even een proeftelling gedaan. Twee kauwtjes, twee pimpelmezen en twee boomklevers. Ja, drie paartjes. Dat wist misschien niet iedereen, maar vogels trekken vaak op in paren. Sommige soorten zoeken elk jaar een nieuwe partner, maar er zijn er ook die elkaar levenslang trouw blijven. Let er maar eens op als je kauwtjes ziet, die zijn bijna altijd met z'n tweeën, of vieren of zessen.

Ik ga zo een kopje thee zetten, nieuw vogelvoer op het balkon leggen en er eens rustig voor zitten. Het kan nog de hele zondag. Zoals al meer dan 15 jaar gebruikelijk verwijs ik jullie nu verder naar de website van Vogelbescherming. Veel plezier !

O, daar zingt een roodborst op ons balkon ! Zal ik die stiekem vast meetellen ?

(Vroeger zette ik wel eens foto's die ik van mijn balkonvogels maakte, tijdens de telling, op Twitter. Maar omdat ik Elon Musk dat plezier niet gun heb ik mijn account opgezegd. Nu kunnen jullie mijn balkonvogeltellingfoto's zien op Instagram . Daar staan ook foto's van de zonsopkomst, die heel mooi was.) 

 

 
De Strip is gemaakt door de Stripman zelf. Klik hier voor deel 1 en deel 2 van het verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 - deel 16 - deel 17 - deel 18 - deel 19 - deel 20 - deel 21 en deel 22 van het vorige  verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 12 maart 2023

Is het al lente ?


Een roodborst
zingt op het balkon. Vrijdag konden er nog sneeuwgevechten worden gehouden en sneeuwpoppen gemaakt. Maar zaterdag scheen de zon en smolt alles weer weg. Volgens sommige berichten is de lente vorige week al begonnen, op 1 maart. Maar mijn vrouw zegt dat de lente op 21 maart begint en dat duurt nog 2 weken.

Wikipedia schrijft dat het allebei waar is, alleen zijn er twee verschillende lentes. De astronomische en de meteorologische lente. 'Astronomisch gezien begint de lente als de dag en de nacht even lang zijn,' schrijven ze. Vanaf midwinter zijn de dagen langer en de nachten korter aan het worden, rond 20, of 21 maart zijn ze even lang en begint, volgens de sterrenkundigen, de lente.

In 1780 besloot een internationale weerorganisatie, onder leiding van de Duitse keurvorst Karl Theodor, dat het makkelijker was als de seizoenen elk 3 hele maanden zouden duren. Voor de lente werden dat maart, april en mei, te beginnen op de eerste dag van de maand. Daarom vertellen de weermensen (M/V) op TV ons dat de lente op 1 maart begint.

Ach, het maakt niet zoveel uit. De webcams van Beleef de Lente zijn, in ieder geval, op 1 maart van start gegaan, dus voor de vogelliefhebbers is het voorjaar begonnen. Nog niet alle camera's zijn al live te volgen, maar als alles goed gaat zouden het er dit jaar 12 moeten worden.

Lang geleden begon het met 1 webcam, op een slechtvalkenkast, hoog in een zendmast. Straks kunnen we ook de steenuil, kerkuil, bosuil, ooievaar, zeearend, visarend, pimpelmees, gierzwaluw, merel en scholekster bekijken en zijn er extra camera's, gericht op een tuinvijver en een weidevogelgebied.

Beleef de Lente toonde vorig jaar een paartje slechtvalken dat broedde op het dak van het Rijksmuseum, in Amsterdam. Dit jaar zijn ook de zendmastvalken, uit het Brabantse De Mortel, weer te volgen. Twee kansen op jonge slechtvalken, dus. Niet dat er nu al iets te zien is, behalve een mooi uitzicht en een lege nestkast.

Je kunt, op de website, bij elke camera zien hoeveel mensen er op dat moment met je meekijken. Bij de steenuiltjes, waar gisteren een vogel een uiltje zat te knappen – sorry, dat grapje kon ik niet laten – waren er toch al zo'n 300 kijkers. De kerkuilen zaten zelfs samen in de nestkast te slapen. Bij de bosuil was het ook heel rustig, maar daar is het wel spannend. Het vrouwtje zit al een poos te broeden en eerdaags wordt het eerste kuiken verwacht.

De ooievaar heeft nog geen eieren en er lag gisteren een laag sneeuw op het nest.Toch was een van de vogels aanwezig, je weet immers maar nooit of er andere ooievaars voorbijkomen, die het nest zouden willen inpikken.

Wel 2 eieren bij de zeearenden, waar de camera ondersneeuwde, maar de vogels dapper op het nest bleven zitten, winterweer of niet. De zeearend is een echte huismus – sorry, weer een grapje – van alle webcamvogels zitten zij het langst op het nest. Ze leggen al heel vroeg hun eieren, de broedtijd is lang – tussen de 34 en 48 dagen – en het duurt maanden voordat de jongen uitvliegen. En dan zijn de ouders er nog niet direct vanaf, want de jonge vogels moeten nog een hele tijd gevoerd worden, voor ze zelf voedsel kunnen vangen.

Vergelijk dat met de pimpelmees, daar is het hele broeden en jongen voeren in een week of 7 gepiept. Die kleine vogeltjes beginnen daarom nog wel eens aan een tweede legsel. Daar moet de zeearend niet aan denken, die neemt in de herfst een paar maanden vrijaf, om rond de jaarwisseling het oude nest maar weer eens op te schudden.

Ja, mensen, de natuur is mooi. Stem daarom vooral, komende woensdag, op een partij die niet ons hele land op wil offeren aan de luchtvaart en industriële landbouw en veeteelt. Dan kunnen we misschien ook in de toekomst blijven genieten van de broedende vogels in het voorjaar.

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman.
  
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 en deel 8 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave.