Billy the Kid – Vroeger speelden we indiaantje

Kleine D. speelt gewelddadige schietspellen op zijn computer. Wij speelden vroeger indiaantje, of liever cowboytje. Want ik denk dat we meer namen van bekende blanke revolverhelden kenden dan van Indiaanse krijgers.

Het klinkt misschien onschuldiger dan 'World of Warcraft', maar wij schoten elkaar ook neer met onze klappertjes-pistolen. In het familie-album zit een foto van mij, met een schoolvriendje, gekleed in cowboypakken, speelgoedwapens in de hand, elk gezeten op de leuning van een stoel.

Die stoelleuningen waren onze paarden. Wij gebruikten onze fantasie, gevoed door televisieseries als Rawhide, High Chaparal, Bonanza en Gunsmoke. En het stripblad Pep waar niet alleen de strip Lucky Luke, over de man die sneller schoot dan zijn schaduw, te vinden was, maar ook de verhalen van Anton Quintana, over echte figuren uit het Wilde Westen.

Ik kan de namen nog zo opdreunen Billy the Kid, Buffalo Bill, Wild Bill Hickok. Heetten alle cowboys Bill ? Nee, je had ook nog Jesse James, cowgirl Calamity Jane en Judge Roy Bean. Van indianen kan ik uit mijn hoofd in ieder geval Geronimo noemen, Cochise en Crazy Horse. Hiawatha had een nogal kinderlijke strip in de Donald Duck, maar is ook een historische figuur.

Het is dus niet vreemd dat mijn kinderhart verheugd opsprong toen onlangs de enige foto van Billy the Kid geveild werd voor 2.3 miljoen dollar. 

Het is een bruinige en vlekkerige afbeelding van een slungelige jongeman. Hij draagt een zwarte, gedeukte hoed en houdt een geweer in de hand.

Zoals over alle hierboven genoemde figuren is over Billy the Kid een heleboel informatie te vinden op internet. Niet lang geleden zag ik bovendien een BBC-documentaire over hem. Men reconstrueerde zijn criminele loopbaan en de conclusies was dat het allemaal zover niet had hoeven komen, als het rechtssysteem in de VS indertijd wat betrouwbaarder was geweest.

Billy, die in 1859 geboren werd als William Henry McCarty, maar bekender is onder de naam William H. Bonney, schoot volgens de legende 21 mensen dood. Volgens Wikipedia is 4 tot 9 waarschijnlijker.

Er is veel onzeker over zijn leven. Men zegt dat het een prima knul was, die alleen wel eens, uit noodzaak, een klein diefstalletje pleegde. Maar uiteindelijk liep het toch lelijk uit de hand.

De eerste man die hij neerschoot, in 1877, zou hem aangevallen en mishandeld hebben. Een geval van zelfverdediging dus. Maar op de redelijkheid van de rechtbank durfde Billy niet te vertrouwen en dus sloeg hij op de vlucht.

Een jaar later raakte hij betrokken in de Lincoln County War, een ruzie tussen veeboeren in New Mexico. Er vielen meerdere doden en Billy bleek uiteindelijk in het verliezende kamp te zitten. Hij week uit naar Texas, maar keerde terug om te getuigen in een rechtszaak over de affaire.

Er was hem beloofd dat hij na zijn getuigenis vrij zou zijn om te gaan, maar toen die belofte niet waar gemaakt leek te worden nam hij de benen. Er werd een prijs op zijn hoofd gezet en zijn naam werd genoemd in verband met een aantal daaropvolgende schietpartijen.

In 1880 werd Billy gearresteerd door een posse geleid door Pat Garrett. Hoewel Billy elke betrokkenheid, in de misdaden waarvan hij beschuldigd werd, ontkende werd hij ter dood veroordeeld. Hij wist te ontsnappen, maar doodde daarbij zijn 2 bewakers. Een jaar later werd hij door Garrett achterhaald en doodgeschoten.

Al die revolverhelden en nobele wilden uit het Westen, hebben dat soort sensationele levensverhalen. Tot op de huidige dag houden ze de liefhebbers bezig. Zo werd in 2010 nog een verzoek gedaan om Billy the Kid postuum gratie te verlenen. De gouverneur van New Mexico wees het uiteindelijk af omdat er teveel onduidelijkheden waren.

Lees het maar na op internet: About Billy the Kid 

of deze site gemaakt in samewerking met Discovery Channel. 

De Strip: Dit deel van het Stripmannen-vervolgverhaal is weer gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van deze episode... 

Wordt volgende week vervolgd...

Bezoek ook de website van  de Geheimzinnige Hulpman !

Lees ook de vorige hoofdstukken: De Wind - Snuf de Hond - Muzikale Droom - Theo en Francien - Motorfietsen en Sportwagens - De Klaveet - Hot City - Teringhond - Het is niet wat je denkt - Zork - Slapend rijk - Hoe het verder ging met Theo  en In het Theater

Zal ik mijn levensverhaal eens opschrijven ?

Toen ik een jaar of 12 was ben ik eens begonnen aan het schrijven van mijn autobiografie. Ik kwam niet ver, waarschijnlijk omdat ik nog niet zolang geleefd had en er dus nog niet zo heel veel te vertellen was.

Inmiddels ben ik wat ouder en laatst bekroop me de gedachte weer: Zal ik mijn levensverhaal eens opschrijven ? Ik ben er niet direct mee begonnen. Ten eerste moet je je afvragen of het de moeite wel waard is. Voor mij was het best een boeiende belevenis, maar wie zit er verder op zo'n verhaal te wachten ?

Daarnaast is er het probleem van de feiten. Ja, sommige gebeurtenissen zijn gemakkelijk genoeg te staven. Mijn geboorte, de plek waar dat gebeurde, de namen van mijn ouders, grootouders, broer en zusters. Zo kun je nog wel even doorgaan, namen van schoolvriendjes, scholen die ik bezocht, mijn eerste vriendinnetje.

Maar daarmee heb je nog geen verhaal. Uiteindelijk gaat het om hoe de gebeurtenissen zich voltrokken en in welke omstandigheden. Daarbij zou ik af moeten gaan op mijn geheugen. En dat is niet al te betrouwbaar. Ik merkte dat een tijdje terug, toen ik herinneringen ophaalde, met een klasgenoot van de lagere school. Van wat ik vertelde kon hij zich weinig herinneren en ik herkende niet veel in zijn verhalen.

Ik zou natuurlijk kunnen gaan praten met mijn ouders, mijn moeder heeft over het gezin veel opgeschreven, of met andere familieleden of oude vrienden. Maar dan loop ik het risico dat ik hun herinneringen ga beschrijven, in plaats van de mijne.

En daarbij, mijn herinneringen ? Hoe zuiver zijn die ? Bestaan die toch al niet voor een groot deel uit wat anderen me verteld hebben ? Of uit wat ik me denk te herinneren als ik door oude foto's blader ? Uiteindelijk zijn mijn werkelijke herinneringen maar vage vegen, zonder veel details. Het is net als met boeken, je weet dat je ze gelezen hebt, maar niet meer precies wat er in staat.

Maar zelfs als ik die klippen zou weten te omzeilen dan daagt er nog een andere. Bij het beschrijven van mijn eigen leven ontkom ik er niet aan om ook dat van anderen, al is het maar gedeeltelijk, te beschrijven.

Zoals ik me dat herinner, natuurlijk. En dat is vermoedelijk geheel foutief, zoals uit het voorafgaande blijkt. Daar ligt een hele reeks grimmige conflicten op de loer. Iemand die ik me als een schurk herinner ziet zichzelf vermoedelijk als een held. En mijn eigen heldendaden zijn door andere waarschijnlijk niet als zodanig beleefd.

Okee, ik waag me er dan dus maar niet aan. Mijn levensverhaal is een wespennest vol van onduidelijkheden en vraagtekens, zoveel is wel duidelijk. En dat ik als 12-jarige al eens aan mijn autobiografie ben begonnen is misschien wel gewoon een verzinsel...

De Strip: Dit deel van het Stripmannen-vervolgverhaal is weer gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van deze episode... 

Wordt volgende week vervolgd...

Bezoek ook de website van  de Geheimzinnige Hulpman !

Lees ook de vorige hoofdstukken: De Wind - Snuf de Hond - Muzikale Droom - Theo en Francien - Motorfietsen en Sportwagens - De Klaveet - Hot City - Teringhond - Het is niet wat je denkt - Zork - Slapend rijk - Hoe het verder ging met Theo  en In het Theater

Jesse Winchester – De ontroering die een man met een gitaar kan oproepen

Het is een fragment uit een televisie-programma dat iemand op YouTube heeft gezet. Jaren '70 coryfee Elvis Costello ontvangt muzikale vrienden. Met z'n vijven zitten ze op een podium, voor een goed gevulde zaal. Costello in het midden, naast hem twee zangeressen en twee zangers, allen hebben een akoestische gitaar op schoot.

De zanger uiterst links is aan de beurt om een lied te zingen. Het is Jesse Winchester, een tamelijk onbekende singer-songwriter. Een beetje op leeftijd al, mager, grijs. Hij tokkelt losjes op zijn instrument en zingt met een hoge, wat hese stem.

Een melancholiek liefdesliedje is het, dat opmerkelijk genoeg 'Sham-a-ling-dong-ding' heet. Daarbij zou je eerder aan een rock-a-billy nummer denken, maar op de vloer stampen en in de handen klappen is er niet bij. Integendeel, de zaal is doodstil en ook de andere vier artiesten zitten ademloos te luisteren.

Tegen het eind van het nummer biggelt er een traan over de wang van de zangeres naast Winchester. En ook ik heb dan een brok in mijn keel. Als het applaus is weggestorven kan gastheer Elvis Costello niet anders dan opmerken dat hij er ondersteboven van is.

Het is niet voor het eerst dat ik onder de indruk raak van Jesse Winchester. Lang geleden zat hij in een van de reisprogramma's van Boudewijn Büch. Die had, in de jaren '70, een lp van hem gekocht en bleek een grote fan van het liedje 'Biloxi', dat op die plaat stond.

Na enig aandringen van Büch was Winchester bereid om het voor de camera te zingen. Zelfde magie ! De kracht van een man met een gitaar. Geen virtuositeit, maar eerder aarzelende gitaarklanken, een ontroerend lied en die van melancholie doordrenkte stem.

Niet lang daarna kocht ik, in onze plaatselijke cd-winkel, een dubbel-cd van Jesse Winchester. 'Biloxi' stond er op en een hele reeks andere liedjes uit de jaren '70. Sommige ook mooi, andere wat al te druk begeleid. Helaas weinig zo sober gezongen, met enkel gitaarbegeleiding.

Winchester blijkt wel een reden te hebben voor een melancholieke kijk op de wereld. In de jaren '60 ontvluchtte hij de VS, om aan de dienstplicht en uitzending naar Vietnam te ontkomen. Tot 1976 verbleef hij, als het ware in ballingschap, in Canada. Daar maakte hij zijn eerste platen, maar tournee's waren niet mogelijk.

Later, toen de Vietnam-weigeraars gratie hadden gekregen, bleek hij de muzikale boot gemist te hebben. En misschien was hij ook niet echt in de wieg gelegd voor een leven als rock & roll ster. Hij had enig succes als liedjesschrijver voor anderen maakte ook zelf nog wel platen, maar grote hits bleef uit.

Op internet lees ik dat zijn laatste cd, 'Love filling station' uit 2009, zeer de moeite waard moet zijn. Het fraaie 'Sham-a-ling-dong-ding' staat er op, dus dat is al een aanbeveling.

Bij Wikipedia vind ik het verontrustende nieuws dat er, dit jaar, bij Jesse Winchester slokdarmkanker is geconstateerd. Dat is ook het bericht dat op zijn eigen website staat. Alle optredens zijn voor de rest van het jaar afgezegd.

Hopelijk is dit niet het tragische einde van het verhaal. Voor 2012 staan op de website wel drie nieuwe optredens aangekondigd...

Kijk hier voor het YouTube-filmpje van 'Sham-a-ling-dong-ding' . Verder zijn op internet voornamelijk amateuropnamen van Jesse Winchester te vinden, helaas geen echt goede van het nummer 'Biloxi'. Ik vond wel deze versie gezongen door Ted Hawkins...

Het verhaal van Boudewijn Büch staat op de website van de VARA.

De Strip: Dit deel van het Stripmannen-vervolgverhaal is weer gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van deze episode... 

Wordt volgende week vervolgd...

Bezoek ook de website van  de Geheimzinnige Hulpman !

Lees ook de vorige hoofdstukken: De Wind - Snuf de Hond - Muzikale Droom - Theo en Francien - Motorfietsen en Sportwagens - De Klaveet - Hot City - Teringhond - Het is niet wat je denkt - Zork - Slapend rijk - Hoe het verder ging met Theo  en In het Theater

Van een voortuin in Soest naar de muiterij op de Bounty

Het internet is prachtig. Je kunt er antwoord vinden op al je vragen. Allerlei verschillende antwoorden ook, zodat er altijd wel een bijzit dat je bevalt. Maar je moet je informatie nooit van maar één site halen. Altijd even verder kijken.

Wanneer, bijvoorbeeld, moet je een nestkastje schoonmaken ? Vorig jaar, na het mislukken van het pimpelmezen broedsel, heb ik het kastje direct leeggehaald en met heet water schoon gespoeld. Dit jaar vloog er een dozijn jonge mezen uit en had ik minder haast. Wat zou nu het aangewezen moment zijn is om er iets aan te doen ?

Direct na het broeden, las ik op de eerste website die ik bezocht. In februari of maart, vóór het nieuwe broedseizoen, was het oordeel van website twee. Gelukkig staat er op de site van vogelbescherming dat september of oktober het beste is. Dat komt me prima uit !

Soms kom je zo, al zoekend op internet, de gekste verbanden tegen. Laatst maakte ik een paar foto's van twee slangendennen die, niet zo ver van elkaar, in twee verschillende voortuinen in ons dorp staan.

Op zoek naar informatie over die bomen vond ik dat ze tot een zeer oude plantenfamilie behoren. In Zuid-Amerika kwamen ze al voor in het Jura-tijdperk, zo'n 150 miljoen jaar geleden. Het Jurassic dus, bekend van de dinosaurussen-film.

Leden van deze plantenfamilie komen, behalve in Zuid-Amerika, ook voor op een aantal eilanden in de Grote Oceaan, ten oosten van Australië. Bijvoorbeeld op Norfolk Island, waar je de Norfolk pine kunt vinden. De boom staat zelfs afgebeeld op de vlag van het eiland.

Zoals veel eilanden in die regio hebben ook deze een koloniale geschiedenis. Norfolk Island was onbewoond toen de Engelse ontdekkingsreiziger, James Cook, er in 1774 langs voer en het zijn naam gaf. De Engelsen gebruikten het vervolgens als gevangenis tot het, in 1855, aan de nazaten van de muiters van de Bounty toegewezen werd als verblijfplaats.

Dat is het mooie van internet ! Zo ben je in een voortuin in Soest en zo zit je middenin de beroemdste muiterij uit de geschiedenis. Voor wie het verhaal niet kent: De Bounty, een Brits marinevaartuig, voer in 1787 uit om stekken van de broodboom, een andere Polynesische plant, op te halen in Tahiti.

Op de terugtocht brak er, op 28 april 1789, muiterij uit, ter hoogte van het eiland Tonga. Er vielen geen doden of gewonden, maar de kapitein van het schip, William Bligh, werd wel met 18 bemanningsleden van boord gezet. Het lukte hen om, in een kleine sloep, de Nederlandse haven Kupang, op het eiland Timor, te bereiken.

De muiters probeerden zich ondertussen te vestigen op het eilandje Tubai, maar werden verdreven door inlanders. Een deel besloot terug te gaan naar Tahiti, waar ze netjes door hun makkers met de Bounty naartoe werden gebracht en uiteindelijk opgepakt werden door de Britse autoriteiten.

De 9 overgebleven kapers vonden, met een aantal van Tahiti ontvoerde mannen en vrouwen, een wijkplaats op het eiland Pitcairn. Een goede plek want dat eiland stond op de zeekaarten op een verkeerde plaats aangegeven. Pas 25 jaar later meerde het eerste Britse schip er aan.

De oorspronkelijke kapers hadden elkaar intussen, op 1 na, uitgemoord. Maar bij de inlandse vrouwen hadden ze wel een paar dozijn kinderen verwekt. In 1855 was het aantal nakomelingen zo gegroeid dat Pitcairn te klein voor ze werd, dus werden ze overgebracht naar Norfolk Island.

Het verhaal van de muiterij is meermaals verfilmd. In 1984 nog, als The Bounty, met Athony Hopkins en Mel Gibson in de hoofdrollen. Een voor een eerdere film, met Marlon Brando, gebouwde replica van het schip vaart nog steeds over de wereldzeeën.

Bronnen: Het internet in het algemeen en Wikipedia in het bijzonder...

De Strip: Dit deel van het Stripmannen-vervolgverhaal is weer gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 en deel 2 van deze episode... 

Wordt volgende week vervolgd...

Bezoek ook de website van  de Geheimzinnige Hulpman !

Lees ook de vorige hoofdstukken: De Wind - Snuf de Hond - Muzikale Droom - Theo en Francien - Motorfietsen en Sportwagens - De Klaveet - Hot City - Teringhond - Het is niet wat je denkt - Zork - Slapend rijk - Hoe het verder ging met Theo  en In het Theater

Is de mens goed of slecht ?

De meningen zijn verdeeld. Er zijn nog al wat mensen, die er van uit gaan, dat de mens slecht is en alleen maar uit is op eigen gewin. Anderen benadrukken juist het goede in de mens, de samenhorigheid en behulpzaamheid die ons als sociale dieren kenmerken.

De vraag, of we goed of slecht zijn, dringt zich op als we geconfronteerd worden met ernstige misdaden. Het is opvallend hoe gretig we ons van de daders distantiëren. Als het een buitenlander is, of iemand met een afwijkende religieuze of politieke standpunten, dan wordt hij al snel bestempeld tot terrorist.

Indien iemand uit ons eigen midden een gruweldaad begaat dan moet het wel een gestoorde gek zijn. De slechterik is in ieder geval nooit iemand waarmee we ons graag identificeren. Het is altijd een ander, die niet tot onze eigen kring behoort, of daaruit gestoten moet worden.

Afgelopen week werd er op de BBC een aflevering van Horizon uitgezonden, een wetenschappelijk programma, waarin geprobeerd werd een antwoord op de vraag te geven. Zijn wij goed of slecht ?

Baby's blijken al een sterk gevoel voor goed of kwaad te hebben. Bij soldaten ontstaan grote problemen als men ze tot nietsontziende moordenaars om probeert te vormen. Sterke aanwijzingen dus, dat er iets goeds in onze soort ingebakken zit.

Zijn gewelddadige moordenaars dan inderdaad abnormaal en dus geestelijk gestoord ? Onderzoekers hebben in ieder geval afwijkingen ontdekt in de hersenfuncties van psychopatische moordenaars. En genetici vonden een gen dat, bij de dragers ervan, het risico op ontsporingen flink verhoogt.

Een opmerkelijk fragment in de uitzending, was over een hersenonderzoeker die er achter kwam, dat er in zijn eigen stamboom misdadigers voorkwamen. Hij scande zichzelf en een aantal familieleden en vond één persoon met een afwijkend brein. Hijzelf !

Bij vervolgonderzoek bleek hij bovendien ook het 'misdadige'-gen te hebben. Waarom was hij dan geen misdadiger geworden ? Hij verklaarde dat uit de goede omstandigheden waarin hij was opgegroeid en het gunstige verloop van zijn verdere leven.

Een persoon met een psychopatische aanleg hoeft geen misdadiger te worden. Sterker nog: Psychopaten schijnen het heel goed te doen in het bedrijfsleven. Rechtlijnige en meedogenloze managers zijn het. Maar ook charmant en welbespraakt, waardoor ze charismatische leiders kunnen zijn.

Er zijn altijd mensen te vinden die een rechtlijnige, charismatische en welbespraakte leider willen volgen. Onderzoeker Robert Hare geeft echter ook een waarschuwing. Psychopaten kunnen in sommige bedrijfstakken, de financiële wereld bijvoorbeeld, succesvol en populair zijn. Maar ze kunnen ook grote schade aanrichten, omdat ze geen geweten hebben en alleen op eigen voordeel uit zijn.

De afwijkingen in de hersens van een psychopaat uiten zich vooral op emotioneel gebied. Ze hebben een vlak gevoelsleven, maar vooral een groot gebrek aan empathie. Ze missen het vermogen om zich in te leven in de gevoelens van een ander.

De laatste vraag die in het programma naar voren kwam was, of je het zo iemand kunt aanrekenen, als hij vreselijke misdaden begaat. Een psychopaat wordt geboren met een brein en een genetische aanleg, die samen een verhoogd risico vormen voor ontsporing. Daar kan hijzelf niets doen.

Het is een vraag waar we met z'n allen al geruime tijd mee worstelen. Moet je misdadigers straffen, of psychiatrisch behandelen ? Is er überhaupt een oplossing voor mensen met gevaarlijke storingen ?

Het tv-programma gaf er geen antwoord op. Al was er wel een voorbeeld van een moordenaar die de doodstraf ontliep, omdat zijn verdedigers konden aantonen dat hij het 'misdadige'-gen droeg. Dat kun je een stap in de goede richting noemen.

Het antwoord op de vraag of we goed of slecht zijn, moet dus misschien zijn of we met of zonder geweten geboren worden. En hoe we daar dan weer mee omgaan.

Zie ook Wikipedia over Psychopathie 

Horizon, van de BBC, is niet op internet terug te zien, maar het VPRO-programma Labyrint behandelde in april van dit jaar, voor een deel, dezelfde onderwerpen in de aflevering 'Zonder geweten'. 

De Strip: Dit deel van het Stripmannen-vervolgverhaal is weer gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 van deze episode... 

Wordt volgende week vervolgd...

Bezoek ook de website van  de Geheimzinnige Hulpman !

Lees ook de vorige hoofdstukken: De Wind - Snuf de Hond - Muzikale Droom - Theo en Francien - Motorfietsen en Sportwagens - De Klaveet - Hot City - Teringhond - Het is niet wat je denkt - Zork - Slapend rijk - Hoe het verder ging met Theo   en In het Theater

Van Eric Clapton naar mij, in een paar stappen

Het is een populaire theorie dat iedereen op de wereld in contact staat, met elk ander persoon op Aarde, via slechts 6 tussenstappen. Of het echt zo is weet ik niet maar met sommige beroemdheden kan ik de link zelfs nog sneller leggen. Al is het de vraag of dat altijd via persoonlijke contacten is.

Laatst kwam ik er bijvoorbeeld achter dat, de wereldberoemde gitaarheld, Eric Clapton, op een gitaar van hetzelfde merk speelt als ik zelf. Dat zou niet veel zeggen, ware het niet dat het om tamelijk exclusieve gitaren gaat, die met de hand gebouwd zijn, door de Ierse gitaarbouwer George Lowden.

Het ligt voor de hand dat George en Eric elkaar wel eens ontmoet hebben. En anders is Eric toch zeker een bekende van één van de andere gitaristen, die hun instrument door Lowden hebben laten ontwerpen en bouwen.

Hoe kom jij, eenvoudige Stripman en middelmatig gitaarspeler, dan aan zo'n bijzondere gitaar. Welnu dat is simpel, ik heb hem ruim 25 jaar geleden, tweede hands gekocht, bij een muziekwinkel in Amersfoort. In die jaren zag je de Lowden gitaren wat vaker dan tegenwoordig, omdat ze toen, in licentie gebouwd werden, in Japan.

Daar zit hem wel het zwakke punt van mijn verhaal. Hoewel George Lowden op zijn website schrijft dat hij tussen 1980 en '85 regelmatig in Japan was, om ter plaatse de productie van de gitaren te begeleiden en de kwaliteit te controleren, is het niet voor 100% zeker dat hij mijn gitaar ook echt in handen heeft gehad.

Maar kom, een kniesoor die daar op let ! De Japanse periode van Lowden was een uitkomst voor mensen zoals ik. Alleen in de tijd werden er gitaren van het merk op de markt gebracht, die ook voor liefhebbers met een kleine beurs te betalen waren.

Nadien is Lowden doorgegaan met het bouwen van prachtige, exclusieve en behoorlijk dure instrumenten, maar dan in zijn eigen atelier in Ierland. De pogingen in de jaren '90, om daar een gitaarfabriek van de grond te krijgen, wat de productiekosten zou drukken, zijn uiteindelijk in 2003 gestaakt.

Lowden bouwt zijn gitaren nu weer allemaal in eigen werkplaats, geholpen door een kleine groep assistenten. Op zijn website zijn de prachtige resultaten te zien. Mijn gitaar (zie hier voorfoto's) is wel wat eenvoudiger en meer echt toe recht aan, maar hij speelt, na 25 jaar, nog prima.

En behalve Eric Clapton, spelen bijvoorbeeld ook Jan Akkerman, Vince Gill, Mike Oldfield, Pierre Bensusan, Alex de Grassi, Peter Finger, Nick Harper, Don Ross, Richard Thompson, Paul Brady, Lee Rogers, en Foy Vance op Lowden Gitaren. 

De Strip: Dit deel van het Stripmannen-vervolgverhaal is weer gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

Wordt volgende week vervolgd...

Bezoek ook de website van  de Geheimzinnige Hulpman !

Lees ook de vorige hoofdstukken: De Wind - Snuf de Hond - Muzikale Droom - Theo en Francien - Motorfietsen en Sportwagens - De Klaveet - Hot City - Teringhond - Het is niet wat je denkt - Zork - Slapend rijk - Hoe het verder ging met Theo   en In het Theater