Vogelaar of insectenraar ?

We hebben hier vliegjes in huis rondvliegen van minder dan 2 millimeter lang. Helemaal compleet. Een hoofdje, een lijfje, pootjes en vleugels. En voorzien van voldoende hersens om zich vrij door de lucht te kunnen bewegen. Als ik in God zou geloven zou ik dat bijzonder knap werk van Hem vinden.

Dat mensen graag naar vogels kijken wordt doorgaans wel geaccepteerd. Vogelaars zijn een beetje vreemd, maar ach, ze doen geen kwaad. Maar mensen die van insecten houden ? Dat is raar. En ik geef toe: ik ben meer een vogelaar dan een insectenraar. De vogelwereld is redelijk overzichtelijk. Vogels zijn makkelijk te zien en van elkaar te onderscheiden – een enkele uitzondering uitgezonderd – en het aantal soorten is niet zo groot dat het een hopeloze opgave wordt.

Dat is bij de insecten wel anders. Daarvan zijn er niet alleen veel meer, maar ze zijn ook veel kleiner, moeilijker te bekijken en lijken soms veel op elkaar. Het is al heel wat als je een wesp van een bij, of een vlieg, kunt onderscheiden. Ook nog weten welk soort wesp, bij, of vlieg, vergt een hoop studie, want er zijn duizenden soorten. Daarvoor zou je de beestjes moeten gaan vangen en onder de microscoop moeten bestuderen. Veel soorten zijn alleen dan uit elkaar te houden.

Jullie begrijpen dat me dat te ver gaat. In mijn omgeving sta ik al heel lang bekend als de rare snuiter die een insect, dat het huis binnengedrongen is, niet dood slaat, maar probeert te vangen in een glaasje, om het weer naar buiten te brengen. Het doden van insecten, zelfs om ze te bestuderen, vind ik iets onaangenaams. Misschien toch wel insectenraar, dus.

We hebben ook al best lang bijenhotels op het balkon. Dat begon ooit met twee bijtjes die de slaapkamer van de dochter des huizes binnengedrongen waren. Geen honingbijen, dat zag ik direct. Het was me wel eens opgevallen dat er bijtjes op het balkon rondvlogen, waarschijnlijk op zoek naar een opening tussen het metselwerk, om er een nestje te maken.

Dat bleken rosse metselbijen te zijn. En ze brachten me op het idee om een insectenhotel op te hangen. Het duurde vervolgens een poosje voor ik doorhad dat de kleine bijtjes, die daar een deel van de zomer druk bezig, van een andere soort waren. Ze hadden ook gele buikjes – in vaktermen: buikschuiers, harige borsteltjes waar ze stuifmeel mee verzamelen – vandaar mijn verwarring. Deze kleintjes bleken tronkenbijen te heten.

Sindsdien heb ik het ene insectenhotel vervangen door een ander. Later zelfs twee, zelf getimmerde exemplaren, van gaten op maat voorzien. En elk jaar kwamen de bijtjes terug, de rosse metselbijen en de tronkenbijen. Eén zomer heb ik de hotels weggehaald, omdat er op het balkon geschilderd moest worden. De bijen moesten toen genoegen nemen met een achtertuin, in Baarn.

Dat hebben ze goed overleefd. Dit jaar had ik twee nieuwe hotels besteld, ontworpen onder toezicht van Natuurmonumenten. Zag er leuk uit, maar ik had direct door dat de gaten veel te groot waren, voor mijn tronkenbijtjes. Dus heb ik er met de boormachine een heel stel bijgemaakt. Daarna was het afwachten of en wanneer de eerste bijen zouden verschijnen.

Het droge voorjaar voorspelde niet veel goeds. Uiteindelijk zag ik wel een paar rosse metselbijen, in april en mei, maar die hebben slechts 1 gaatje gevuld in de bijenhotels. De moed schonk me al in de schoenen. Het gaat beroerd met de insectenstand. Zou het nu afgelopen zijn met mijn balkonbijen ?

Nee, beste lezers, ik begrijp dat jullie al waren gaan vrezen voor een treurige afloop van dit verhaal. Maar ik kan jullie gerust stellen. De tronkenbijtjes verschenen keurig op de afspraak. Vanaf begin juni zijn ze al bezig en inmiddels hebben ze meer dan 30 gaatjes dichtgemetseld !

Voor de trouwe lezers van mijn verhaaltjes is dit allemaal geen nieuws. Ik schrijf er al jaren over. Het eerste bericht, op ons Stripblog, over het insectenhotel dateert uit 2012. Toen maakte ik me al druk over de afname van de aantallen insecten in ons land. En ik maakte me zorgen om mijn balkonbijen.

Daarvan zou je kunnen leren dat het allemaal wel meevalt. Ondanks alle onheilsberichten heb ik nog net zoveel wilde bijtjes op het balkon als 10 jaar geleden. Maar toen ging het ook al slecht. Dat ik me er toen pas in verdiepte kwam ook door de berichten over de achteruitgang van de insectenstand. Het valt dus niet mee, maar het is nog niet hopeloos.

Veel mensen denken dat de natuur teer en kwetsbaar is. Maar in werkelijkheid is de natuur taai en veerkrachtig. Mensen maken veel kapot, maar als we er een beetje ons best voor doen kun je zelfs op een kaal balkon, waar van nature weinig groeit of bloeit, nog een plek maken waar de natuur opleeft.

Dus niet sippen en miepen dat het allemaal komt door de asielzoekers en de oorlogshitsers. Gewoon de natuur de ruimte geven, dan kan het nog best goed komen. 

En als je toch iets wil doen aan het vermeende asielprobleem teken dan de 2 petities, tegen de beschamende wetten die afgelopen week aangenomen zijn door de Tweede Kamer. Het is nog niet verloren. Als we van ons laten horen kan de Eerste Kamer nog voorkomen dat we verder afglijden, de populistische goot in.

Stop de asielwetten – petitie van PvdA/GroenLinks

Of als je je liever verre houdt van politieke partijen: 

Vóór medemenselijkheid. Tégen de asielwetten – petitie van Vluchtelingen Werk.

 

De Strip is gemaakt door de Stripman zelf.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van dit verhaal.  

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 en deel 8 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

 

De Aarde redden doen we later wel

Er was een NAVO-top in Den Haag, afgelopen week. Zou er iemand zijn die dat gemist heeft ? Mijn vrouw en ik kijken vaak naar het regionieuws van TV-west en daar hadden ze het er al weken over. Om eerlijk te zijn was ik die top al moe voor hij begonnen was. Kunnen we het niet over belangrijke zaken hebben ? Zoals het leefbaar houden van onze planeet ?

Nee, sorry, de Aarde redden doen we later wel. Eerst even besluiten dat we 5% van ons nationale budget aan bewapening uit gaan geven. Want, o, o, de Russen komen. Dat diezelfde Russen al jaren bezig zijn met Oekraïne onder de voet te lopen – wat maar niet lukt, terwijl ze zelf dachten dat het in een paar weken wel gepiept zou zijn – geeft al aan dat de nood niet echt hoog is.

Dat de Russen zichzelf overschatten, ten koste van duizenden slachtoffers, is al erg genoeg. Moeten wij daar dan ook aan meedoen ? De NOS schrijft dat Rusland, per jaar, vermoedelijk 137 miljard uitgeeft aan defensie. De NAVO landen spendeerden er vorig jaar – voor de afgesproken verhoging naar die 5% – 1362 miljard aan. Zeg maar 10 keer zoveel. Maar dat was dus niet genoeg !?

Met nog meer wapens gaan we de klimaatverandering niet stoppen. De achteruitgang van de biodiversiteit ook niet, trouwens. Nog meer bommen en granaten zullen geen positief effect hebben op de armoede en honger in de wereld. En de vluchtelingenstromen zullen niet verminderen door meer tanks en bommenwerpers.

Mark Rutte was de grote man op de NAVO-top. Het was een historische bijeenkomst, werd er geroepen. Dat geloof ik wel. Onze achterkleinkinderen zullen zich afvragen hoe het mogelijk was dat, terwijl we de middelen en de kennis hadden om de Aarde leefbaar te houden, Mark Rutte ons in 2025 zo gek heeft gekregen om, in plaats daarvan, nog meer wapens te kopen.

Mark Rutte ! De man die ons, na jaren regeren, achter liet met de stikstof-, de klimaat-, de biodiversiteits-, de vluchtelingen-, de woningnood- en nog een heel stel andere crisissen. En ons overleverde aan de PVV en Dick Schoof. Ik las ergens dat klimaatmaatregelen en natuurbehoud momenteel niet in de mode zijn. Nou, ik betwijfel of onze achterkleinkinderen dat later als een goed excuus zullen zien !

Okee, even kalm, Stripman... Het is zomer, de zon schijnt, de vogels kwetteren en de bijtjes zoemen. Ja, dat nog net wel. Maar dat het zo warm wordt de komende dagen, dat komt door...

Ja, precies.

Veel meer dan mopperen kan ik helaas ook niet. In de peilingen doet de voormalige partij van Rutte het nog steeds prima. Ondanks het regeren met extreem rechts en ondanks het oplossen van geen enkel probleem en het verslechteren van, toch wel belangrijke dingen, als zorg, onderwijs en onze leefomgeving.

Dus ja... als mopperen niet helpt schrijf ik volgende week maar weer over de bloemetjes op het balkon. Of zo...

Wat, verdikkeme nog aan toe !? Die bloemetjes zijn belangrijker dan die hele NAVO-top ! Dus verwacht een hele reeks verhalen over bloemetjes, bijtjes, vogels en alles wat groeit en bloeit en ons nog lang zal overleven, nadat de laatste bom gevallen is.

Jullie kunnen me ook volgen op Bluesky, waar ik de ene na de andere prachtige foto van vogels, bloemen, bijen en wolkenluchten plaats. En waar ik het nooit over politiek heb, want daar is het internet absoluut ongeschikt voor. Er zijn trouwens meer mensen die dat vinden. Ik heb er al meer dan 300 vrienden. 

 

De Strip is gemaakt door de Stripman zelf.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit verhaal.  

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 en deel 8 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

 

Nieuws van 65 jaar geleden

Sommige mensen weten het al, voor anderen komt het misschien als een verrassing. Ik ben deze maand 65 jaar geworden. Er is een tijd geweest dat mensen op die leeftijd met pensioen gingen. Geen paniek, dat mag ik pas over 2 jaar. De tijden zijn veranderd.

Dat zag ik ook toen ik de voorpagina van de Volkskrant, van mijn geboortedag, te zien kreeg. Een leuke actie van de krant, je kunt hem gratis downloaden als je een abonnement hebt. De krant had toen nog een veel groter formaat. De huidige voorpagina van de Volkskrant is 2 A-viertjes groot (kenners noemen dat A-drie formaat), de krant van toen was het dubbele daarvan (A-twee). Een los nummer kostte 15 cent. Dat was in guldens. Nu kost een los nummer 4,30 euro, grofweg omgerekend: 10 gulden. Het geld is minder waard geworden, of de krant veel duurder.

Sommige artikelen op die oude voorpagina leken wel geheimtaal. Wat te denken van 'Minister stond Rolot met tegenzin toe', of 'Kortingen op pensioenen verkleind tot 1,4 Pct' ? Dat eerste blijkt te gaan over een letter-lotto ten bate van Humanitas. De minister, Beerman, wordt in de krant afgebeeld met een aardige karikatuur, getekend door een niet nader genoemde tekenaar. Kom daar nu nog maar eens om.

Albert Beerman was van de Christelijk Historische Unie en had zitting in een kabinet onder leiding van Jan de Quay. De Quay was van de KVP (later gingen die partijen, met de ARP, op in het CDA) en zijn kabinet, dat de volle 4 jaar uit zat, was een samenwerking met VVD en de kleinere christelijke partijen CHU en ARP. Niet erg progressief, dus. De christelijke achterban had vast bezwaar tegen gokken en daarom had Beerman moeite met de Rolot, ook al was die voor het goede doel.

Hoe zat het met die korting op pensioenen, die klaarblijkelijk door de vakbonden als een overwinning gevierd werd ? Het duurde even voor ik het begreep, de resolutie van de gedownloade krantenpagina is niet al te hoog, wat het lezen niet makkelijker maakte.

Het gaat om personen met zware beroepen die vervroegd met pensioen gingen. Dat kon toen nog. Maar die kregen dan wel minder uitbetaald. Dat was vervelend, vooral omdat je voor zware beroepen, doorgaans (en heel gek, maar nu nog steeds), minder betaald krijgt dan voor makkelijke kantoorbaantjes en dus minder pensioen opbouwt. Het voorstel was om dergelijke vervroegd gepensioneerden 2 procent minder uit te betalen, voor elk jaar dat ze vroeger met pensioen gingen. Klaarblijkelijk was dat, na hard onderhandelen, terug gebracht naar 1,4 procent.

Er staat nog meer op de voorpagina van mijn geboortedag. Reclames, bijvoorbeeld, voor artikelen die we allang vergeten zijn. Zoals 'Kult, de zeep voor moderne mensen' en tuinstoelen van 'Sunny Seat, om lekker lui te luieren'. In een hoekje staat een cartoon van Wibo, over de kersenoogst, waarin een paar straatschoffies staan afgebeeld met petten op en sigaretten in hun mond. Dat kon toen nog: rokende kinderen.

Wibo heette eigenlijk Wim Boost en hij leverde, van 1951 tot '83, dagelijks een cartoon voor de voorpagina van de Volkskrant. In totaal tekende hij er 8888, volgens Wikipedia. 'Van 1963 tot 1974 maakte Boost naast zijn werk voor de Volkskrant cartoons voor Studio, de omroepgids van de KRO. Behalve cartoons tekende hij illustraties, en enkele strips. Ook maakte hij een serie kinderboeken (Bammie en Pookie). Hij was Ridder in de Orde van Oranje-Nassau.'

Er was ook een artikeltje over koningin Juliana, die een bezoek bracht aan haar man, Prins Bernhard, die in het ziekenhuis lag. Wat er met de prins aan de hand was kon ik niet achterhalen, maar ik las wel dat hij wilde dat Nederland zich snel terug zou trekken uit Nieuw-Guinea. Dat was toen nog een Nederlandse kolonie en er stond ook een stukje over op de voorpagina.

'Nederland vergroot oorlogsgevaar', was het kopje in een zijkolom. Oorlogsdreiging was klaarblijkelijk geen groot nieuws. Het was een uitspraak uit een 'Nota uit Moskou'. De Russen vonden dat ons land, door Nieuw-Guinea bezet te houden, de kans op een gewapend conflict vergrootte. Een ander, nog kleiner, artikel ging over een voorstel van 'Kroesjef', voor ontwapening. Kom daar nu eens om !

Nikita Chroesjtsjov (zo schrijven we hem tegenwoordig) was Secretaris-generaal van de Communistische Partij van de Sovjet-Unie, van 7 september 1953 tot 14 oktober 1964. 'Tijdens de periode van de Grote Zuiveringen gaf Chroesjtsjov opdracht tot de executie van 55.741 regionale functionarissen,' lees ik bij Wikipedia. Zo vredelievend was hij dus niet.

En: 'In 1961 besloten Walter Ulbricht en Chroesjtsjov de Berlijnse Muur te bouwen. In de nacht van 12 op 13 augustus werd begonnen met de bouw en binnen enkele weken tijd werd een zwaarbewaakte betonnen hindernis met prikkeldraad opgeworpen rondom West-Berlijn.' Maar dat konden we in 1960 niet voorzien.

Naast dit wereldnieuws stond er, op mijn geboortedagpagina, ook een bericht over de bouw van een 2e Maastunnel in Rotterdam. En dat patiënten in Amsterdam, gemiddeld, 2 dagen te lang in het ziekenhuis lagen. Uit een onderzoek, van professor Querido, was gebleken dat er op die 'verloren dagen' niets gebeurde dat bijdroeg aan de diagnose, of genezing, van de zieke.

Tot slot een vrolijk bericht over een neergestort vliegtuig in het Engelse graafschap Sussex. Ja, een ongeluk dat best meeviel, want er raakte niemand ernstig gewond. Een RAF-toestel moest een noodlanding maken en kwam bovenop een voedselopslagplaats terecht. De schade was groot, afgezien van het vliegtuig en het gebouw bleken er door het ongeluk ook 4000 eieren geplet, 'waarvan het geel in trage stroom langs de wanden droop'.

Een opmerkelijke dag dus en dan was het nog niemand bij de Volkskrant opgevallen dat ik die dag geboren werd. Dat was voor mij en mijn familie natuurlijk het grootste nieuws.

 

De Strip is gemaakt door de Stripman zelf.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 van dit verhaal.  

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 en deel 8 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

 

Een douche in een grot

Ik droomde dat ik op bezoek wilde bij mijn zuster in Utrecht. Ik wou er naartoe fietsen, dat is in een een uurtje goed te doen. Voor ik op pad ging wilde ik eerst nog douchen, maar de douche was niet in het zelfde gebouw als waar ik woonde. Dus stapte ik met mijn handdoek en toilettas op de fiets.

Ik kwam op een aardig pleintje, met een kerk, waar mijn douche zich tegenover bevond, in een rijtje ouderwetse huizen. Ik parkeerde mijn fiets en zag een paar familieleden, in een optocht van mensen, die naar de kerk ging. Ik zwaaide, maar liet me niet afleiden van mijn doel: de douche.

Ik liet een deel van mijn spullen en kleren bij mijn fiets achter en deed de deur van het pandje open, waar mijn douche moest zijn. Ik liep een trap op en zag bovenaan twee deuren. De rechter gaf toegang tot een keuken, daar moest ik niet wezen. Maar ik onthield het voor later. Altijd handig als ik iets te eten zou willen maken.

Ik ging de andere deur binnen en kwam in een grot terecht. Dat was wel gek, zo bovenaan een trap. De vloer was van ruwe steen en hobbelig, boven me was het plafond ook uit ruwe rotsen gehouwen. Het was een grote ruimte, maar donker en vochtig. Ik liep naar binnen want ik wist dat, ergens achterin, mijn douche moest zijn.

Ik kwam bij een ravijn, waar een groep miniatuur meeuwen voor me wegvloog. Ze verdwenen in een opening aan de rechterkant. Het ravijn bleek niet al te breed. Ik kon er makkelijk overheen stappen. Daarachter zag ik iets dat op een douchegelegenheid leek. Maar voor ik me kon gaan wassen werd ik wakker.

Een andere droom

We zouden gaan optreden met onze oude muziekgroep, maar de bassist, mijn broer B., liet op zich wachten. Het publiek begon een beetje te morren, dus dacht ik: laat ik vast een lied zingen. Mijn keuze zal iedereen verrast hebben, inclusief mezelf.

Klik hier voor het lied in de uitvoering van een bekend orkest.

'Adieu mein kleiner Gardeoffizier' is een lied dat gecomponeerd is door Robert Stolz, de koning van de Weense operette. Het komt uit 'Die lustige Weiber von Wien', uit 1908 en werd aanvankelijk bekend door de uitvoering van Richard Tauber. Maar de meeste mensen zullen het kennen van André Rieu.

Dan nog iets dat een nachtmerrie had kunnen worden.

Jullie weten waarschijnlijk dat ik eind vorig jaar geopereerd ben. Geen zorgen, ik ga geen details geven. Maar in samenhang daarmee moest ik een paar keer mijn bloed laten controleren. Ik had een verhoogd PSA-gehalte en dat zou kunnen duiden op iets kwaadaardigs.

Bij alle andere onderzoeken was nooit iets gevonden, maar dat verhoogde PSA kon niet genegeerd worden. De specialist vond dat ik 4 maanden na de operatie nog eens mijn bloed moest laten checken, dus dat deed ik een paar weken geleden. Hij zou me bellen als iets aan de hand was.

Een paar weken na het bloedprikken had ik nog niets gehoord, dus ging ik eens kijken op de website van het ziekenhuis. Daar kun je zelf de uitslagen van onderzoeken inzien. Mijn PSA-waarde was, bij de laatste controle, 4.7. Op internet had ik gezien dat de normale waarde, voor mijn leeftijd, tussen de 3 en 6 is. Prima, dus.

Ik was benieuwd hoe hoog de waarde was geweest, dus bladerde ik op de ziekenhuis-site verder terug. Daar vond ik een bloedtest van begin november, vorig jaar, vlak voor mijn operatie. Toen was mijn PSA-gehalte 95.0. Na de operatie was het dus gedaald van een torenhoge 95, naar een heel acceptabele 4.7.

Benieuwd naar nog oudere waarden ging ik op zoek naar een uitslag die ik ooit, een aantal jaren geleden, na een eerder bezoek aan de specialist, had gekregen. Het duurde even voor ik hem vond, het bleek alweer 8 jaar geleden, in 2017. Toen was mijn PSA-gehalte 6.1.

Het is normaal dat de PSA-waarde in je bloed stijgt bij het ouder worden. Bij mij is hij nu lager dan 8 jaar geleden. Dat zijn cijfers om van te dromen. 

 

 

De Strip is gemaakt door de Stripman zelf.

 

Klik hier voor deel 1 van dit verhaal.  

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 en deel 8 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

 

'Ik ken je werk natuurlijk al jaren.'

Lang geleden, in de jaren '80 van de vorige eeuw, maakte ik het maandelijkse programmablad voor culturele vereniging Artishock in Soest. Naast de opmaak en redactie tekende ik ook elke maand een stripje. Drie plaatjes, een grapje, niets hoogdravends.

Na een aantal jaren deed ik de redactie en samenstelling van het blad over aan Pieter. Ik leverde nog wel maandelijks mijn stripje in. Nog een paar jaar later ging mijn gezondheid achteruit en gaf ik Pieter een CD-rom, met een heleboel van mijn stripjes, waar hij er elke maand eentje van uitzocht voor in het blad.

Ik kwam niet meer zo vaak bij de vereniging, maar had nog wel regelmatig contact met Pieter. Op een zeker moment vertelde hij dat Jean-Marc van Tol, die in die tijd klaarblijkelijk wel geregeld bij Artishock kwam en het maandblad las, aangeboden had om ook een paar strips te leveren. Jean-Marc was toen al bekend als tekenaar van Fokke & Sukke, een cartoonreeks die in het NRC-Handelsblad verscheen.

Nou, leuk, vond ik. Zelf had ik niet de energie om veel nieuwe strips te maken. Als Jean-Marc dat wilde doen, prima. Dus een paar maanden achtereen verscheen zijn strip in het blad. Ik herinner me dat hij een paar grapjes had met sprookjesfiguren. Maar toen ik weer wat later Pieter sprak zei die, dat er verenigingsleden gevraagd hadden of mijn strip weer in het blad kon komen. Jean-Marc had daar, denk ik, niet veel bezwaar tegen. In ieder geval gingen we weer terug naar de oude situatie.

Ondertussen was ik wat actiever geworden op internet en in de sociale media. Daar kwam ik – op Twitter denk ik – Jean-Marc weer tegen. Ik volgde hem, hij volgde me terug. Ik zag wel eens een cartoon van hem, waar ik een duimpje omhoog aan gaf. Verder was er, voor zover ik me herinner, geen interactie.

Ik moet bekennen dat ik geen fanatieke lezer van Fokke en Sukke ben. We zijn geabonneerd op een andere krant en ik zie maar sporadisch een van de tekeningen van Jean-Marc. Ik las wel dat hij, naast zijn tekenwerk, ook boeken over historische onderwerpen gepubliceerd had. Hij studeerde geschiedenis, voor hij beroemd werd met zijn strips en die oude liefde was hij niet kwijtgeraakt. Maar ook daarvan heb ik niets gelezen, behalve een kort artikel in een bundel over de geschiedenis van de vogels in Nederland.

Inmiddels heb ik Twitter verlaten, vanwege de onsympathieke gedragingen van de nieuwe eigenaar. Ik stapte over op Bluesky, een vriendelijker medium, waar ik nieuwe vrienden maakte en oude bekenden tegenkwam. Waaronder Jean-Marc van Tol. Hij was daar ook redelijk nieuw en op zoek naar volgers.

Ik volgde hem en hij volgde me terug. Ik gaf weer af en toe een like-je, zoals ik dat bij allerlei anderen ook deed. Tot ik vorige week een bericht van Jean-Marc zag, over de historische boeken die hij geschreven had. Voor vaderdag bood hij aan om de boeken, die je via zijn eigen uitgeverij kon bestellen, te signeren en te voorzien van een tekening.

Dat leek me wel leuk voor mijn eigen oude vader, die zeer geïnteresseerd is in geschiedenis. Dus ik bestelde een boek en vroeg om een opdracht aan Jan, want zo heten mijn vader en ik alle twee. Na een paar dagen kwam de bezorger het boek brengen.

Het zag er prachtig uit. Dus ik bedankte Jean-Marc, op Bluesky, voor de snelle toezending, de opdracht en de tekening die ook nog eens leek op mijn vader. Ik had ook gezien dat Jean-Marc nog steeds in Soest woonde, niet ver bij ons vandaan. Dus daar schreef ik ook iets over.

Daarop kreeg ik een reactie van Jean-Marc: 'Ha Jan, leuk om te horen! Ik ken je werk natuurlijk al jaren. Wel grappig dat we zo dichtbij elkaar wonen en (volgens mij) nooit irl contact hebben gehad. Of wel?'

Dat 'irl' staat voor 'in real life'. En inderdaad we hebben elkaar nog nooit 'in het echt' ontmoet. Maar toch wel heel leuk dat hij nog weet wie ik ben. Die nare man die hem uit het clubblad heeft verdrongen met zijn strips. Moet gezegd worden dat Jean-Marc dat sportief heeft opgevat. En hij is uiteindelijk leuk terecht gekomen, natuurlijk. Wie weet wat er gebeurd was als hij bij het Artishockblad was blijven hangen ?

Ga naar webshop.catullus.nl als je ook zo'n mooi boek van Jean-Marc van Tol wil bestellen, gesigneerd en met een unieke tekening er in. Niet alleen de historische romans zijn er te koop, maar ook bundels van Fokke & Sukke.

Ps: Ik heb Jean-Marc – per email – gevraagd of ik dit verhaal mocht publiceren. Hier een deel van zijn reactie: 'Haha, Jan ! Wat leuk (maar in mijn herinnering was het Pieter die MIJ vroeg, hoor). Ik vond jouw stripjes altijd erg leuk. Ik heb werkelijk nooit (echt ik zweer het) iets slechts over je gedacht. Ook ik was blij toen jouw strip er weer in stond.

Mijn strip heeft nog jaren in allerlei bladen en kranten gestaan. Van Kort & Triest zijn daarna nog vijf albums verschenen. Hier staan ze, aan het eind: webshop.catullus.nl'

 

De Strip is gemaakt door de Stripman zelf.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 en deel 8 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

 

Geen wolkje te zien

Het voorjaar is begonnen beste lezers, de bomen krijgen weer bladeren, de vogels gaan broeden, de eerste vlinders en hommels vliegen alweer rond. We zijn misschien een beetje somber, op het moment, over de toestand in de wereld en ondanks het mooie weer. Dus ik dacht laat ik weer eens terugkijken op mijn blog, hoe het een paar jaar geleden was.

Nu hebben we een hele reeks dagen achter de rug met stralend blauwe luchten en zonder een spatje regen. De natuur is te droog, klaagt men, er is gevaar voor bosbranden. En aan de krijgsmacht heb je ook niet veel, wat dat betreft. Die hebben, al oefenend, een flink stuk heide bij Ede in de fik gestoken. Er was zoveel rook dat we het hier op Soestdijk konden ruiken.

Maar goed, terug naar het verleden: Op donderdag 28 april 2011 schreef ik verheugd op ons blog: 'Ha, eindelijk weer eens wolken !' Toen waren er 8 dagen achtereen voorbij gegaan zonder een enkel wolkje aan de hemel. Nou ja, in ieder geval geen wolken bij zonsopkomst. In januari 2022 schreef ik dat er, in het voorafgaande halfjaar, 96 keer een grijze, bewolkte, zonsopkomst was geweest. Het is ook altijd wat !

Op 15 januari 2014 schreef ik dat er crisis was. Ach ja, wanneer is er nou geen crisis. Gelukkig hadden we toen een regering die kordate maatregelen nam:

'...in de moderne participatiesamenleving kan de rijksoverheid niet overal voor opdraaien. Daarom is besloten dat de gemeenten nu ook verantwoordelijk zijn voor de zonsopkomst. Het zal misschien allemaal wat soberder worden, maar met de inzet van werkelozen, arbeidsgehandicapten en ouderen is er vast nog wel iets moois van te maken.'

Een grap van mij, natuurlijk, maar wel een actuele grap. Ook nu wordt er geklaagd dat de gemeenten teveel taken naar zich toe geschoven krijgen en dat de rijksoverheid daar te weinig geld tegenover stelt.

Begin 2019 schreef ik dat ik het hele jaar geen zonsopkomst had gemist omdat ik er telkens vroeg uit moest om te plassen. Toen al ! Ondertussen ben ik daar voor geholpen, maar laat ik daar niet weer over beginnen.

Op zondag 29 juli 2018, een dag met een mooie zonsopkomst, schreef ik over Donald Trump: 'Thuis, in kleine kring, of alleen met Twitter op zijn slaapkamer, slaat hij stoere, rechtse taal uit. Europa is een continent van doortrapte profiteurs, een vijand van Amerika. Noord-Korea kan hellevuur verwachten want onze raketten zijn de grootste.

Maar zodra hij naast zo'n buitenlands staatshoofd staat, of het nou een keurig gekozen Europeaan, of een corrupte dictator is, dan is Trump er de beste vrienden mee. Hij sluit soepel historische akkoorden, doet toezeggingen en de betrekkingen zijn nog nooit zo goed geweest.'

Misschien is het probleem met Trump dat hij zelf niet zoveel ideeën heeft. Men zegt altijd: hij is zo onvoorspelbaar. Dat zou kunnen liggen aan de mensen om hem heen, de verhalen en meningen die hij leest of hoort. Experts zijn verbaasd over wat hij zegt, maar hij heeft het gewoon ergens opgepikt en papegaait het na. Morgen zegt hij weer heel wat anders. Trump is net zo ongrijpbaar als het weer, we hebben er geen invloed op en kunnen het alleen maar ondergaan.

In 2012 schreef ik dat het met de lente niet wilde vlotten, almaar storm en regen. Ik maakte een uitstapje naar de Eempolder, maar: 'Het was een grillige aprildag, met regenbuien en imposante wolkenluchten...'

Een week eerder schreef ik: 'Het is maar een raar voorjaar. Het ene moment warm, dan weer koud.' En over de bloembakken op ons balkon: '...daar is het de afgelopen dagen zo koud geweest dat de meeste jonge plantjes het loodje hebben gelegd.'

De weerkundigen voorspellen dat het volgende week weer wat kouder wordt. Dat is niet ongebruikelijk lees ik, ook in 2012, in een verhaaltje over de bloesembomen in onze straat: 'Aanvankelijk was het heel zacht weer, zodat een paar boompjes al in januari voorzichtig in bloei kwamen. In februari was het steenkoud, daarna begin maart behoorlijk warm en nu vriest het weer 's nachts.'

Maar aan de andere kant: Op 8 april 2018 schreef ik: '...dat de normale temperatuur voor april 12 graden is. Met de 20 graden van dit weekend is het dus behoorlijk warm voor de tijd van het jaar.'

Ik zie nu dat ik vorig jaar, rond deze tijd, ook al een blog schreef over het weer en de lente. Ik schreef toen dat ik daar al 20 jaar stukjes over geschreven had. Om mezelf nog maar eens te citeren:

'Het voorjaar blijft toch in veel opzichten de mooiste tijd van het jaar. Al kan dat ook komen door de winter die er aan vooraf gaat. Kou, donkere dagen, kale bomen, kerstmis en andere narigheid. Dan ben je al gauw blij als het allemaal weer een beetje opklaart en er weer wat groen in de natuur verschijnt.'

Tot volgend voorjaar dan maar.

 

De Strip is gemaakt door de Stripman zelf.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit verhaal.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 en deel 13 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

 

Rebecca en haar tergend lijdzame slachtoffer

Meestal ben ik enthousiast als ik over een boek schrijf dat ik pas gelezen heb, maar deze keer moet ik bekennen dat ik het halverwege opgegeven heb. De ouderen onder ons zullen bij de naam Rebecca direct denken aan de roman van Daphne Du Maurier, uit 1938, of aan de verfilming van Alfred Hitchcock van 2 jaar later. Bij ons thuis stond het in de boekenkast, maar toen heb ik het niet gelezen.

Ik kwam de schrijfster tegen in een ander boek dat ik las, 'Murder Most Royal', van S.J.Bennett. Over die detective-auteur heb ik het al eerder gehad. Ze heeft een aantal, heel leuke, boeken uitgebracht waarin de Britse koningin Elizabeth misdaden oplost, geholpen door haar persoonlijke assistente.

De eerste boeken in die reeks verschenen toen Elizabeth, hoog bejaard, maar nog volop in leven was. De schrijfster stond voor een probleem toen het Britse koningspaar overleed. Ze kon moeilijk doorgaan met haar verhalen, alsof er niets gebeurd was. Haar, behoorlijk slimme, oplossing was om de volgende verhalen te laten spelen in de beginjaren van Elizabeths koningschap.

Naast een verdacht sterfgeval, in de buurt van een van de koninklijke verblijven, speelt er nog een ander probleem in het boek. Elizabeth is niet bijzonder populair en komt op de doorsnee Engelsman nogal stijf en kil over. Om daar verandering in te brengen vraagt de koningin raad aan Daphne Du Maurier die, via haar echtgenoot, een hoge militair, connecties heeft met het koninklijk huis.

Kort na het lezen van dat boek kwam ik 'Rebecca' tegen, één van de bekendste romans van Du Maurier. Als e-boek kon ik het voor 1 euro downloaden. Vol goede moed en positieve verwachtingen begon ik eraan.

Laat ik voorop stellen dat het goed geschreven is. Misschien ontwikkelt het verhaal zich een beetje traag, maar het is geen straf om te lezen. Het idee achter het boek is ook best goed. Rebecca is niet de naam van de hoofdpersoon, maar van de overleden eerste echtgenote van de man waarmee die naamloze hoofdpersoon trouwt.

Ze komen elkaar tegen aan de Franse Rivièra, waar zij verblijft als ingehuurde metgezel van een onuitstaanbare, rijke, Amerikaanse dame. Die Amerikaanse dringt zich op aan een Engelse Lord, Maxim de Winter, eigenaar van het beroemde landgoed Manderley, in Zuid-Engeland. Hij raakt geïnteresseerd in die jonge, onopvallende gezelschapsdame, neemt haar mee op autoritjes en vraagt haar uiteindelijk ten huwelijk.

De hoofdpersoon is blij te kunnen ontsnappen aan haar uitzichtloze leven, als arm maar keurig opgevoed meisje, overgeleverd aan de grillen van haar welgestelde werkgeefster. Maar ze is ook werkelijk verliefd op haar edelman en droomt van een idyllisch bestaan aan de Engelse kust.

Dat valt nogal tegen. Eenmaal aangekomen op Manderley blijkt dat iedereen daar nog in de ban is van de overleden eerste mevrouw De Winter. De hoofdpersoon, een nogal kleurloos type, heeft geen schijn van kans tegen de herinnering aan de flamboyante Rebecca. Ze maakt de ene blunder na de andere misstap. Het huispersoneel is weinig behulpzaam en wordt bovendien aangevoerd door een vreselijke huishoudster, mevrouw Danvers, die haar vijandigheid nauwelijks verbergt.

Halverwege het boek komt het tot een crisis, als de hoofdpersoon, opgestookt door Danvers, voor een gekostumeerd bal dezelfde jurk kiest als Rebecca eerder deed. De lezer ziet de ramp al lang van te voren aankomen en dat is maar één van de problemen die ik intussen met het boek gekregen had.

Het verhaal ontwikkelt zich tamelijk traag, zoals ik al zei. De problemen waarin de hoofdpersoon komt zijn niet erg verrassend, maar wat mij het meest stoorde was haar lijdzaamheid. Ik vond het hoe langer hoe moeilijker om met haar mee te voelen en begon me steeds meer aan haar te ergeren. Ze laat alles maar gebeuren, gooit nooit eens haar kont tegen de krib en is wel een heel gewillig slachtoffer.

Ik had haar toe willen roepen: Doe nou eens wat ! Laat ze toch verrekken met hun deftige landhuis ! Ga daar weg ! Maar dat doet ze niet. Uit de inleiding blijkt dat zij en Maxim uiteindelijk wel vertrekken, maar pas helemaal op het eind van het boek en om al het tussenliggende gedoe te lezen was me toch teveel gevraagd. Na het fiasco van het gemaskerde bal vond ik het wel genoeg. Ik gaf het op.

Het zal wel komen door de veranderde tijden. We zijn niet meer zo gewend om vrouwen te zien als willoze slachtoffers, die alle ellende maar over zich heen laten komen. De heldinnen, van moderne romans en films, hebben doorgaans wat meer haar op hun tanden.

Indertijd was Rebecca een heel succesvol boek, een bestseller, waarvan bijna 3 miljoen exemplaren zijn verkocht. De verfilming kreeg een Oscar, er is in 2020 nog een remake uitgebracht op Netflix en het verhaal is gebruikt voor een toneelstuk en een musical.

En Daphne Du Maurier heeft ongetwijfeld echt kennis gemaakt met koningin Elizabeth. Na de oorlog werd haar man medewerker aan het hof. Eerst in dienst van Elizabeth, die toen nog prinses was, later als assistent van haar echtgenoot prins Phillip. Hij en Daphne bewoonden een buitenhuis in Cornwall, 'Menabilly', dat model heeft gestaan voor het landgoed van Rebecca.

 

De Strip is gemaakt door de Stripman zelf.

 

Klik hier voor deel 1 en deel 2 van dit verhaal.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 en deel 13 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

 

Een dag zonder stroom

Vrijdag was er een grote stroomstoring op het vliegveld van Heathrow, bij Londen. De oorzaak was brand in een elektriciteitsstation en het gevolg een 'logistieke nachtmerrie', lees ik op de site van de NOS. 

Heathrow is de grootste luchthaven van Europa, waar dagelijks meer dan 200.000 reizigers gebruik van maken. Er zouden vrijdag meer dan 1300 vliegtuigen hebben moeten landen of vertrekken. Een deel van die vliegtuigen is uitgeweken naar andere vliegvelden, maar een groot aantal reizigers is, door het uitvallen van hun vlucht, gestrand in Londen.

Ook woningen en bedrijven in de buurt van Heathrow zijn getroffen door de storing. We voelen met ze mee, want het toeval wil dat wij, afgelopen week, ook een dag zonder stroom zaten. Bij ons kwam het gelukkig niet door een brand, maar door gepland onderhoud van de netbeheerder. Dat was al een paar weken van te voren aangekondigd, dus we hadden ons voor kunnen bereiden.

De elektrische installatie en de leidingen in onze flat zijn verouderd en moesten deels vervangen worden. Ik schreef al eerder over problemen in onze stoppenkast. Toen zaten we een paar dagen zonder stroom in de helft van ons huis. Daarna is er in onze meterkast het een en ander vernieuwd. We hebben ook al een poosje een slimme meter, maar andere bewoners zaten nog met oude meters en stoppenkasten, die van decennia geleden dateren.

Ik hoorde een paar maanden geleden, van een buurman, over de komende werkzaamheden. Hij had, namens de Vereniging Van Eigenaren, contact gehad met de netbeheerder en een datum doorgekregen. Een paar weken geleden, toen ik terugkwam van boodschappen doen, zag ik dat er beneden bij de voordeur een aankondiging hing. Ha, de werkzaamheden kwamen er aan. Ik keek nog eens goed: er stond een andere datum dan ik van de buurman gehoord had.

Nou, ja, maakte weinig uit. Ik vroeg het nog even na, maar de nieuwe datum klopte. Bij een ander ritje naar de supermarkt had ik de werklieden al bezig gezien, wat verderop in de straat. Ik zag dat ze de stoep open hadden gelegd. Dat betekende dat ik, op de dag dat wij aan de beurt waren, niet naar buiten zou kunnen met de scootmobiel.

We bestelden dus boodschappen om thuis te laten bezorgen. We zorgden ervoor dat onze telefoons opgeladen waren, voor het geval iemand ons zou willen bellen en ik kookte, 's ochtends heel vroeg, water om op te slaan in twee thermoskannen, voor als we koffie of thee wilden maken. Ik ging ook al heel vroeg onder de douche, zodat ik de stroomloze periode fris zou kunnen doorstaan.

Ik had mijn e-reader opgeladen en de accu van mijn laptop. Maar geen stroom betekent ook geen internet, geen TV en geen vaste telefoon. Dat gaat tegenwoordig allemaal via hetzelfde modem, dat afhankelijk is van het elektriciteitsnet. De koelkast zou gaan ontdooien, maar dat was niet zo erg, die mocht wel een keer van overtollig ijs ontdaan worden.

Voor op het toilet had ik wat kerstverlichting, op batterijen, in een glazen lantaarn gedaan en die, heel romantisch, opgehangen aan het kraantje van de wasbak. Onvoldoende om een boek bij te lezen, maar net genoeg om de toiletrolhouder niet op de tast te hoeven zoeken. Ik trok verder, overal in het huis, zoveel mogelijk stekkers uit stopcontacten. Ik had wel eens gehoord dat dat verstandig was, bij een langere stroomonderbreking.

De werklui belden keurig op de afgesproken tijd aan, vroegen of er nog televisies of computers aanstonden en of we nog koffie wilden zetten. Daarna ging de stroom eraf. Het duurde ruim 8 uur voor alles het weer deed.

In de tussentijd lazen we de krant, een e-boek, maakten kruiswoordpuzzels en luisterden naar muziek via de laptop, tot de accu er na een paar uur mee ophield. Op de WC deden we, automatisch, het licht aan en uit, bij binnenkomst en vertrek, ook al maakte dat geen enkel verschil. 

Het is verbazend hoe hinderlijk het toch nog is, dat je geen internet kunt gebruiken, geen berichtjes kunt versturen met je smartphone – behalve dan als SMS – en geen nieuws en sport kunt kijken op TV. (Voor de duidelijkheid: we hebben prepaid telefoons.)

Maar goed, we hebben het overleefd. Het was wel grappig dat we, 3 dagen later, een brief kregen van de netbeheerder. De werkzaamheden werden aangekondigd, alleen een paar dagen eerder dan ze in werkelijkheid hadden plaatsgevonden. De brief was dus niet alleen te laat bezorgd er stond ook een verkeerde dag in vermeld.

Verder gaven ze, als mosterd na de maaltijd, een paar handige tips: Zorg ervoor dat er iemand thuis is (dat waren we). Maak de meterkast leeg (dat hadden we gedaan). Haal de stekkers van gevoelige apparaten uit het stopcontact (check !). Verwarm water voor koffie of thee (jawel !).

Maar ook: Schakel uw vaste telefoon door naar uw mobiel (goed idee, niet aan gedacht). Schakel uw alarm uit en zorg dat de elektrische rolluiken open zijn (hebben we niet, dus geen probleem). Zet bij koud weer de verwarming wat hoger (niet van toepassing, we hebben geen thermostaat en de verwarming gaat niet via onze stoppenkast).

Alles bij elkaar hebben de werklieden keurig werk geleverd, maar de informatievoorziening had wel wat beter gemogen. Toch was de chaos, bij ons, een stuk kleiner dan op Heathrow.

 

 

De Strip is gemaakt door de Stripman zelf.

 

Klik hier voor deel 1 van dit verhaal.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 en deel 13 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

 

De traditionele start van het vogelwebcamseizoen

Laat ik maar met de deur in huis vallen: ik hou niet zo van tradities. Voor veel mensen is het woord 'traditie' een excuus om stompzinnige dingen, waar andere mensen en vaak ook al het andere leven op de planeet, jaar na jaar, alleen maar last van hebben.

Bijvoorbeeld het massaal kopen van, met veel gif gekweekte, bloemen, of ongezond snoepgoed, prullaria met harten en andere onzin, waar uiteindelijk alleen de producenten van die spullen iets van opschieten. Of het in brand steken van grote stapels hout. Of het tot ontploffing brengen van vuurwerk, al dan niet vastgebonden aan een deurknop.

Misschien zou het een verfrissend idee zijn, een mogelijke nieuwe traditie, om elk jaar de meest schadelijke traditie af te schaffen ? Het toverwoord 'traditie' zou dan weer iets positiefs krijgen.

Maar genoeg gezeurd. Het is weer tijd voor de traditionele aankondiging van het vogelwebcamseizoen, zoals ik dat al sinds mensenheugenis doe, jaar na jaar en vol enthousiasme. De liefhebbers zullen nu wel roepen dat ik een paar weken te laat ben en daar hebben ze gelijk in. Maar ze zullen ook begrijpen dat ik tradities niet heel fanatiek in stand wil houden.

Er zijn trouwens mensen die zeggen dat die webcams de wilde dieren verstoren en daar zou wel iets van waar kunnen zijn. Het is in ieder geval geen goed idee om zelf een natuurgebied in te lopen en daar, ver van de gebaande paden, je eigen webcam op te gaan hangen. Dat zou zeker geen traditie moeten worden, maar het schijnt wel steeds vaker te gebeuren.

Of een broedende vogel hinder heeft van een camera, die op het nest gericht staat, betwijfel ik. Zeker nu ik vorig jaar, met eigen ogen en zonder camera, heb kunnen zien dat een paartje koolmezen rustig door ging met hun jongen voeren, terwijl op een halve meter afstand en drie dagen lang, huisraad over een balkon werd gegooid. (Dat was niet door een echtelijke ruzie, maar omdat het huis, waar het nestkastje aanhing, ontruimd moest worden en er veel meer spullen aanwezig waren dan de verhuizers hadden verwacht.)

Er is meer dan een, rustig aanwezige, camera nodig om vogels van hun nest te jagen. Dat wordt overigens al jaren bewezen door al die vogelwebcams. En wie vogelwebcams zegt, zegt 'Beleef de Lente', het grootse initiatief van Vogelbescherming. 

Daar worden dit jaar 12 webcams aangekondigd, gericht op nesten variërend van de kleine koolmees tot de reusachtige zeerarend. Voor 4 daarvan is het nog even afwachten, daar is het broedseizoen nog niet begonnen, maar voor een enkeling is het al in volle gang. De zeearend – dat is overigens de huismus onder de broedvogels, want het paar blijft bijna het hele jaar op of rond het nest – heeft al 3 eieren gelegd !

Het is ook een traditie dat ik elk jaar wat rond kijk of er, ergens anders op het internet, nog leuke vogelwebcams zijn. Bijvoorbeeld All About Birds van het Cornell University Lab, in New York. Die hebben het toch al niet gemakkelijk omdat de blonde Turnip zijn giftige pijlen ook richt op onderwijsinstelling en natuurbeschermers. Maar hun vogelcamwebsite is mooi en heeft een hele reeks actieve camera's en ook een stel dat nog in de planning zit.

Bij Looduskalender, in Estland, is het nog volop winter. Maar er zijn wel een paar webcams actief, vooral gericht op voederplaatsen. In het verleden hadden ze mooie beelden van broedende zeearenden, bosuilen en zwarte ooievaars. Het loont de moeite om daar over een paar maanden nog eens te gaan kijken.

Nog dichter bij huis zijn de Duitse Uhu-webcams, in het Eiffel gebergte. Vier webcams zijn daar gericht op broedende oehoes.

De Britten hebben hun Wildlife Trust, met een website vol camera's, gericht op allerlei locaties in het Verenigd Koninkrijk. Van papegaaiduikers, tot visarenden en kerkuilen, er is daar van alles te volgen.

Tot slot een Amerikaans YouTubekanaal dat ik vorig jaar ontdekte:

North Carolina Bird Feeder 24/7 Live Stream. Er is daar een camera gericht op een voederplaats waar de meest fantastisch gekleurde vogels komen. Vooral leuk voor de avonduren, als bij ons de vogels slapen, want het is daar 6 uur vroeger dan bij ons. 

 

De Strip is gemaakt door de Stripman zelf 

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 en deel 13 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave.