Posts tonen met het label bijeneend. Alle posts tonen
Posts tonen met het label bijeneend. Alle posts tonen

zondag 19 april 2026

Spanning en Sensatie !!


De spanning eerst maar:
Gaan er mezen broeden op ons balkon, of niet ? In de afgelopen jaren is het een terugkerend thema: De mezen en het nestkastje. Maar dit jaar hebben we twee kansen, want twee nestkastjes.

Er hangt al 20 jaar een nestkastje op ons balkon en ook een op het balkon van de benedenburen. Bij de buren broedde meestal een paar koolmezen, bij ons vaker pimpelmezen. Er gingen ook jaren voorbij waarin er niet gebroed werd, of het broedsel mislukte, wat vaker bij ons dan bij de buren leek te gebeuren.

Maar twee zomers geleden overleed onze benedenbuurvrouw. De nieuwe bewoners haalden het nestkastje weg en vorig jaar besloot ik daarom om, aan de andere kant van het huis, ook een kastje te hangen. Zonder succes, geen broedende mezen, dat jaar.

Maar de afgelopen weken zag het er goed uit bij het oude kastje. Twee pimpelmezen kwamen regelmatig plukjes mos brengen en probeerden de andere mezen van het balkon te jagen. Aan de andere kant van het huis, bij kastje twee, zag ik ook een paar keer een pimpelmees.

Deze week was het ineens stil bij kastje één. Zo stil dat ik er maar eens voorzichtig in keek. Er lag inderdaad een laagje mos, maar een compleet nestje was het niet. Het leek erop dat de mezen hun interesse verloren hadden.

Bij kastje twee zag ik nog wel een paar keer een mees naar binnen vliegen. De kans bestaat dat daar dus wel gebroed wordt. Jongen zijn er zeker nog niet, als dat zo is zie je de mezen veel vaker heen en weer vliegen. Maar er is nog hoop en het blijft spannend.


Dan de sensatie. Die maakte ik mee op weg, van de supermarkt, naar huis. Op de rotonde, halverwege, waren een motorrijder en een automobilist tot stilstand gekomen. De motorrijder stond naast zijn voertuig, de automobilist was uit zijn witte bestelwagen gestapt en zo te horen erg boos. De ene kanker, na de andere, schalde me tegemoet.

Ik denk dat de twee elkaar geraakt hadden en dat de motorpiloot vond, dat de autobestuurder daar schuldig aan was. Die was het daar duidelijk niet mee eens en liet dat op luide toon horen. De man maakte zich zo boos dat hij op de motorfiets spuugde. Wat de eigenaar van de motor daarvan vond kon ik niet horen, zijn reactie bleef verborgen onder zijn motorhelm.

De automan sprong, met nog een krachtterm, terug in zijn voertuig en wilde wegrijden. Daarop pakte de motorrijder zijn smartphone en stapte voor de auto, waarschijnlijk om de boze man te fotograferen, of filmen. Die gaf daarop gas en raakte zijn tegenstrever die, met een sprong, nog net erger wist te voorkomen. Dat bracht de motorrijder ook tot het kookpunt, want hij haalde uit en gaf de vertrekkende auto een flinke trap.

Het duurde allemaal maar een minuutje. Net lang genoeg, voor mij, om met mijn scootmobiel de rotonde te ronden. Maar het verkeer werd er wel even door opgehouden. Toen ik verder reed zag ik een man, die zijn huis uit was gekomen en ook een vrouw met een hond, verschrikt in de richting van het tumult kijken.

Ja, dat rustige Soestdijk, elke dag weer nieuwe spanning en sensatie.

     

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 - deel 16 - deel 17 - deel 18 en deel 19 van dit verhaal.  
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige stripverhaal.  
 
 

zondag 22 februari 2026

De Olympische droom


De Olympische winterspelen
zijn bijna afgelopen. Er zijn mensen die het allemaal maar niets vonden en er viel best wat af te dingen op de organisatie, maar toch heb ik er wel van genoten. Zoals verwacht vielen vooral de schaatswedstrijden in de smaak, maar ik had van te voren niet gedacht dat ze zo onderhoudend zouden zijn.

Bijna elk onderdeel van het langebaan-schaatsen was spannend. Er waren onverwachte winnaars, tragische verliezers, favorieten die de hoog gespannen verwachtingen inlosten en ook een paar die hun Olympische droom in duigen zagen vallen. Er ware piepjonge schaatsers die medailles wonnen en ook een paar veteranen die toch nog eens het podium haalden.

Een mooi voorbeeld was de 1500 meter, van de vrouwen, op vrijdag. De succesvolle Nederlandse sprintster Femke Kok zette als eerste een tijd neer. De commentatoren – en zo te zien ook zijzelf – vonden het een beetje tegenvallen, maar toch duurde het lang voor er een deelneemster sneller reed. Daarna volgden er meer.

Een Noorse en een Canadese, die na hun rit kansen hadden op een medaille, omarmden elkaar, op een bankje op het middenterrein, in hoop en vrees. De Japanse favoriete redde het vervolgens niet en de laatste Nederlandse op de baan, Antoinette Rijpma-de Jong, behaalde de overwinning.

Ze kon het aanvankelijk niet geloven, maar het was echt waar. In het interview, na de huldiging, werd aangehaald hoe ze als meisje op school gepest was, vanwege haar rode haar en dat ze nu toch maar mooi goud had gewonnen. Waarna ze zei dat daaruit bleek dat, als je in jezelf bleef geloven, alles mogelijk was.

Een mooie boodschap. Hard werken, in jezelf geloven, doorzetten en tegenslagen overwinnen en het succes ligt voor het grijpen. Het lijkt veel op de Amerikaanse droom. Van krantenjongen tot miljonair. Iedereen kan het, als je maar goed je best doet. Hele politieke bewegingen zijn op dat idee gebaseerd.

Helaas is het onzin. Dat mooie verhaal gaat alleen op voor de overwinnaar. Naast de drie medaillewinnaars waren er 26 verliezers. Die hadden ook allemaal hun uiterste best gedaan, alles opzij gezet en getraind tot ze niet meer konden. Ze waren de beste van hun land, ze werden aangemoedigd en gesteund, maar bleven met lege handen achter.

Dat zou eigenlijk de boodschap moeten zijn aan jonge sporters: Het zou kunnen dat je iets wint, maar de kans dat je verliest is veel groter. Er zijn altijd meer verliezers dan winnaars. Van alle Nederlandse sporters is er maar een handjevol dat medailles wint. De rest blijft anoniem en zonder succes achter. Hoe goed ze ook hun best deden.

Het is ook een raar idee dat het alleen af zou hangen van je inzet en doorzettingsvermogen. Het gaat ook om de omstandigheden waarin je opgroeit en om dat ongrijpbare element: talent. Natuurlijk hoor je dat ook in de commentaren. De winnaars zijn heel getalenteerd, wat er in feite op neerkomt dat ze de juiste erfelijke eigenschappen hebben meegekregen. Antoinette heeft niet alleen haar rode haar van haar ouders geërfd, maar ook schaatstalent. Haar jongere zusje is ook professioneel schaatster. Dezelfde genen, hè.

Met andere woorden: Je moet er aanleg voor hebben. En aanleg kun je niet aanleren, of door veel training verkrijgen. Met aanleg wordt je geboren. Of niet. En je moet een beetje geluk hebben. Dat er een paar tegenstanders wat minder presteren dan verwacht. Dat er niemand tegen je aan botst, dat je niet ziek wordt en dat soort dingen.

Of de Olympische droom uitkomt hangt dus niet alleen af van de juiste instelling, maar ook van geluk, de mogelijkheden krijgen en de goede sportieve genen erven. Olympische kampioenen zijn geen gewone mensen die alleen maar goed hun best hebben gedaan. Het zijn de uitzonderingen en hun succes is niet voor ons allemaal weggelegd.

Volgens Google deden er meer dan 3500 sporters mee aan deze Olympische spelen. Er waren 198 medailles te verdelen. Zelfs als er niemand meer dan 1 medaille zou winnen bleven er dus 3302 sporters over, die zonder medaille naar huis zouden moeten. Het uiteindelijke aantal ligt nog hoger, want er waren verschillende deelnemers die meermaals in de prijzen vielen.

Dus, hoe goed je ook je best doet, het oude Olympische motto gaat nog steeds op: deelnemen is belangrijker dan winnen. Want winnen, dat doen er niet veel. Wat dat betreft is sporten net zoals het leven in het algemeen. Voor de meeste van ons is een beetje leuk meedoen het hoogst haalbare en dat is ook prima.

  

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 en deel 11 van dit verhaal.  
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige stripverhaal.  
 
 

zondag 15 februari 2026

Een tropische vakantie en een rijdende winkel


Na een paar weken
met sneeuw en vorst, gevolgd door dooi, mist en nattigheid, is het misschien niet vreemd dat ik droomde dat mijn vrouw en ik, van het ene op het andere moment, besloten om naar Curaçao te vliegen voor een weekje vakantie. Het is zeker 25 jaar geleden dat we voor het laatst in een vliegtuig zaten en naar de Antillen zijn we nooit geweest.

Daar zijn verschillende praktische redenen voor, maar als die er niet zouden zijn hoop ik dat we er ook vanaf zouden zien. We ergeren ons regelmatig aan de vliegtuigen en hun condensatiestrepen, boven ons hoofd. Vooral op mooie, zonnige dagen, als lieden, op weg naar warme landen, onze blauwe lucht verpesten. Er wordt veel te veel gevlogen, met kwalijke gevolgen voor de natuur, het klimaat en de omwonenden.

Maar goed, in mijn droom deden we het toch. Van de vliegreis zelf herinner ik me weinig. We waren al snel op onze tropische bestemming en ik besloot een eindje te gaan fietsen, terwijl mijn vrouw het appartement op orde bracht. Ik reed op een racefiets, over een zandpad.

In werkelijkheid is het ook al meer dan 25 jaar geleden dat ik nog eens op een racefiets zat. Ik had er een van het merk Peugeot, een zilvergrijze, waar ik een paar fijne fietsvakanties mee gedaan heb. Ik deed hem, toen fietsen door mijn verslechterende conditie niet meer ging, over aan een goede vriend. Die zette hem in Utrecht vast aan een lantaarnpaal om, een paar uur later, te ontdekken dat hij gestolen was.

Zou er nu nog steeds iemand tevreden rondrijden op mijn zilvergrijze, gestolen, Peugeot ? Ik vraag het me wel eens af. Hoe dan ook, in mijn droom hield ik halt bij een hoog hekwerk van metaalgaas. Daarachter was een uitgaansgelegenheid, waar een jonge vrouw wat aan het opruimen was. Ze riep me iets toe dat ik niet verstond, maar ik nam aan dat ze zich ergens over beklaagde.

Ik kon haar niet helpen, dus ik keerde mijn rijwiel en reed terug over het witte zandpad. Ik zag dat er sporen zichtbaar waren in het zand en ik herkende kattenpootjes. Wat verderop werd het pad donkerder van kleur. Ik zag andere fietsers voor me, die op hoge snelheid voortreden. Het verbaasde me dat ik ze vrij gemakkelijk kon volgen. Een keer moest ik scherp uitwijken, voor een vrouw met een kinderwagen, die me tegemoet kwam.

De weg werd smaller en voerde het hele fietserspeloton een gebouw in. Het plafond werd daar zo laag dat ik me moest bukken, maar ik reed door, zo goed en zo kwaad als dat ging. Ik verloor de andere fietsers uit het oog. De weg versmalde zich nog meer, tot ik een bocht om sloeg en me ineens in een woonkamer bevond. Ik was, met fiets en al, een lederen bankstel opgereden.

Iemand zei: 'Ja, hier kun je niet verder.' Dus ging ik maar naast mijn fiets zitten en haalde een pakje boterhammen tevoorschijn. Ik realiseerde me dat het zaterdag was en dat ik een verhaaltje moest schrijven voor de wekelijkse Stripmail. Wel een leuke afwisseling om dat eens te doen vanaf een tropisch eiland.

Ik werd wakker met gemengde gevoelens. Dat fietsen was best fijn geweest, maar het was afkeurenswaardig dat ik daarvoor helemaal naar Curaçao gevlogen was. In mijn volgende droom moet ik toch maar wat dichter bij huis blijven.


Een rijdende winkel

Een poosje later droomde ik dat mijn oude vriend J een rijdende winkel had. Ik had met hem afgesproken dat hij op een bepaalde tijd voor mijn huis zou staan en hij stond me al op de trap op te wachten toen ik naar buiten kwam. Ik gaf hem een van mijn boodschappentassen en hij ging naar beneden om daar mijn bestelling in te doen. Ik volgde hem met een andere tas, waar oud papier in zat. Die tas gaf ik, bij zijn wagen, aan het meisje dat hem hielp.

'Dat kost 70 cent', zei ze. Daar had ik niet op gerekend. Ik wist niet of ik wel los geld bij me had en zocht in mijn broekzak naar muntjes. Ik vond er een paar en betaalde haar met twee ouderwetse kwartjes en twee dubbeltjes.

Bij de winkel van J was het behoorlijk druk. Het leek meer op een rijdend winkelcentrum, want er was, naast het inleverpunt voor oud papier, ook een deel waar gefrituurde snacks verkocht werden en daar stond een rij klanten. Je kon er bovendien dagelijkse boodschappen halen en daar vulde J, op zijn gemak, mijn boodschappentas mee.

Het duurde allemaal erg lang en ik werd moe. Ik kreeg er bijna spijt van dat ik bij J mijn boodschappen besteld had. Maar ja, hij was wel een oude vriend. Zo werd ik wakker. Zonder boodschappen en 70 cent lichter. 

  

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 en deel 10 van dit verhaal.  
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige stripverhaal.