Posts tonen met het label Bonzo Dog Doodah Band. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Bonzo Dog Doodah Band. Alle posts tonen

zondag 29 mei 2011

Neil Innes – Geniale, muzikale kameleon



Humor bestaat vaak uit een verdraaiing van de gewone werkelijkheid. In een doorsnee situatie gebeurt iets geks, of gedragen mensen zich anders dan je zou verwachten. Bij muzikale humor zal het niet veel anders werken. Neem een bekend liedje en speel dat op een onverwachte manier, of zing er een gekke tekst op.

Beter nog is het om geen bekend liedje te nemen, maar een bekende, populaire muziekstijl en daarin een heel nieuw liedje te schrijven. Dan kan het wat langer duren voor de luisteraar doorheeft dat het niet serieus bedoeld is, maar het plezier en de bewondering die je oogst zijn des te groter.

Een meester in dat genre, de muzikale pastiche, is de Engelsman Neil Innes. In 1966 was hij een van de oprichters van de Bonzo Dog Doodah Band, een gezelschap dat muzikale kolder koppelde aan visuele clownerie en virtuoze taalgrappen. De Bonzo's maakten 5 lp's, werden graag geziene gasten in Britse tv-programma's en traden zelfs op in de Beatles film 'The Magical Mystery Tour'.

Bij de BBC komen ze in contact met de leden van Monty Python's Flying Circus. Het is dus niet verrassend dat Neil Innes voor de Pythons een aantal liedjes schrijft. Na het uiteenvallen van de Bonzo's en Monty Python, in de jaren '70, maakt hij met ex-Python Eric Idle, de serie Rutland Weekend Television.

Met de Bonzo Dog Doodah Band verkent Innes al een breed spectrum aan muziekstijlen. Aanvankelijk wordt de populaire Dixieland-jazz onder handen genomen, maar later komt daar de moderne popmuziek bij, tot aan de psychedelische rock aan toe.

Voor de Rutland show bedenken Innes en Idle een band die gemodelleerd is naar de populairste Britse groep van het voorgaande decennium: The Beatles. Begonnen als een enkele sketch, groeit de geschiedenis van The Rutles uit tot een complete film, een zogenaamde 'mockumentary', met bijbehorende lp.

Innes is in de film de, op John Lennon gebaseerde, Ron Nasty. Eric Idle speelt de rol van Dirk McQuickly, geïnspireerd op Paul McCartney. De hele loopbaan van de 'Prefab Four' wordt uit de doeken gedaan. Van onbekende rockende vetkuiven tot wereldberoemde popsterren.

Een aantal bekende tijdgenoten van de Beatles verschijnt in de film. Mick Jagger, van de Rolling Stones, bijvoorbeeld, haalt herinneringen op aan the Rutles. Op de vraag of hij denkt dat ze ooit weer bij elkaar gaan komen antwoordt hij: 'Ik hoop van niet.' Andere bijrollen zijn er voor Mick's toenmalige vrouw Bianca, ex-python Michael Palin, de Amerikaanse komiek John Belushi, zanger Paul Simon en vele anderen.

Wat het hele project zo knap maakt en zo onweerstaanbaar voor Beatle-fans, is de griezelig goede muziek. Innes presenteert een hele reeks nieuwe liedjes, in de stijl van the Beatles. Soms met letterlijke citaten uit bekende hits, soms met varianten die in de oorspronkelijke nummers niet misstaan hadden. En met vaak hilarische teksten.

Niet alle leden van de Beatles konden de grap waarderen. Van John Lennon wordt gezegd dat hij het prachtig vond, George Harrison, speelde zelfs een klein gastrolletje in de Rutles-film, maar Paul McCartney zag er de lol niet van in.

Als jaren later de Beatles Anthology verschijnt, een cd-box met archiefopnamen, komen the Rutles ook weer bij elkaar en produceren de cd Archeology. Een hele nieuwe serie perfecte Beatles-pastiches. Een paar jaar later verschijnt een nieuwe film: 'Can't buy me lunch', waarin Idle het hele verhaal nog eens dunnetjes over doet.

In de tussentijd zit Innes bepaald niet stil. Hij maakt platen en toert rond onder eigen naam, maar werkt vooral mee aan een hele reeks tv-programma's en films.

Als je naar zijn website gaat en naar de liedjes luistert geloof je soms je oren niet. Geen genre is veilig voor deze geniale muzikale kameleon. Van ballades in de stijl van Leonard Cohen en Bob Dylan tot bluesrock, van reggae to country en van musical tot vissersshanty alles komt voorbij.

Alle teksten staan op de site, akkoorden voor als je mee wilt spelen en bij veel liedjes staan links naar YouTube-filmpjes. Meer dan 100 nummers zijn gratis te downloaden. Innes is dus niet alleen geniaal, maar ook een genereus artiest, die zijn oeuvre graag met zijn publiek deelt.

De hele Rutles-film 'All you need is cash' is te zien op YouTube.

Op de Engelse Wikipedia is een uitgebreid verhaal te vinden over The Rutles en een biografie van Neil innes 

Een paar YouTube-links om de lezer wat op weg te helpen:

Death cab fot Cutie – De Bonzo Dog Doodah Band, met zang van Vivian Stanshall, Neil Innes aan de piano. Het is een fragment uit The Magical Mystery Tour met George Harrison en John Lennon in het publiek.

Brave Sir Robin – Innes als troubadour in de Monty Python film 'The Holy Grail'.

Frontloader – Bluesrock van Rutland Weekend Television.

Hold my hand – Vrolijke Rutles hit.

Cheese and onions – Perfecte John Lennon parodie ! Met tekenfilmpje in Yellow Submarine stijl.

Crystal balls – Innes als countryzanger
The catmeat conga – Een musical-achtige ode aan kattenvoer, uit het tv-programma The Innes Book of Records
9 to 5 pollution blues – Innes als Charlie Chaplin.

The UFO-shanty – Ierse folkzanger bezingt buitenaards leven.

Drama on a saturdaynight – Lieflijk countrypop-deuntje met tragische inhoud...

Protest song – Innes als protestzanger, politieagent gespeeld door Michael Palin.





De Strip: Dit deel van het Stripmannen-vervolgverhaal is weer gemaakt door De Stripman zelf. Klik hier voor deel 1 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van deze episode...

Volgende week begint een nieuw verhaal van de Geheimzinnige Hulpman !

Lees ook de vorige hoofdstukken: De Wind - Snuf de Hond - Muzikale Droom - Theo en Francien - Motorfietsen en Sportwagens - De Klaveet - Hot City - Teringhond - Het is niet wat je denkt   en Zork





En bezoek de website van de Geheimzinnige Hulpman, voor meer vervolgstrips !



donderdag 31 maart 2011

The Bonzo Dog Doodah Band – Absurd, kolderiek en geniaal



Nog even snel een oud verhaaltje op het nieuwe blog zetten, dacht ik. Maar wel even de links controleren, want je weet maar nooit. En inderdaad, het YouTube-filmpje waar ik in 2006 de eerste helft van mijn verhaal over de Bonzo Dog Doo Dah Band op baseerde blijkt verdwenen.

Nou heb ik wel eens gehoord dat er eigenlijk niets verdwijnt van wat er ooit op internet heeft gestaan. Maar dit ene filmpje had ik na een uur zoeken nog steeds niet terug gevonden. Wel een heleboel andere kolderieke en hilarische stukken uit televisie-shows en live-optredens. Dus ga er vooral naar op zoek. Indertijd omschreef ik het zo:
 

Ik kan me voorstellen dat je bij het bekijken van dit filmpje niet direct door hebt wat hier aan de hand is. Het begint met een merkwaardig uitziende man, deftig pak, bril met jampotglazen, bekakte uitspraak van het Engels, maar wel lange blonde haren en een druipsnor, die voorleest uit een stripboek. Vervolgens kondigt hij een lied aan, dat over een buitenaards meisje gaat.

We schakelen over naar een, van bordkarton gemaakt, tropisch eiland. Daar staat een bebaarde jongeman, in een alternatief militair pak en met een elektrische gitaar om zijn nek, naast een kinderlijk vormgegeven robot. Hij zingt een aardig popliedje over de mooie Zelda, die hem het hoofd op hol heeft gemaakt.

Naast hem zitten, aan het namaakstrand, drie kabouterachtige figuren. Er is ook nog een andere gitarist en een drummer. De kabouters trekken de meeste aandacht door hun ritmische bewegingen en achtergrondzang. Ook blijken ze trompet te spelen.

Pas bij de derde keer kijken valt me op dat de robot metalen borsten heeft. Vermoedelijk is zij de mooie Zelda uit het lied. Het filmpje is een beetje wazig en zwart-wit. Het is bijvoorbeeld niet helemaal duidelijk wat er nu op de vinger zit (het is niet de middelvinger !) die de middelste kabouter voor zijn trompet houdt. En ook licht er iets onduidelijks op, in de buik van de robot.
 

Ha ! En dan vind ik toch een iets ingekorte versie van het filmpje over Zelda. Mijn oude verhaal ging zo verder, voor bijna alle links heb ik andere filmpjes moeten zoeken:
 
Het is ook maar één van de maffe filmpjes die er van de Bonzo’s op YouTube voorhanden zijn. De meeste dateren uit de jaren ’60 en komen uit BBC-tv shows als ‘Don’t adjust your set’ (stel uw tv niet bij), een kinderprogramma waaraan latere Monty Python sterren, Eric Idle en Terry Jones, meewerkten. Dan gaan er waarschijnlijk wel wat bellen rinkelen.

Dit is absurdisme ! Volwassen mannen die zich als kleine kinderen gedragen, soms flauw, maar vaak hilarisch. The Bonzo Dog Doo Dah Band (de meeste filmpjes vindt je trouwens op YouTube als je naar Bonzo Dog Band zoekt) is een Engels collectief rond Vivian Stanshall, de blonde man met de druipsnor en Neill Innes, de zanger/gitarist. Ze hebben vanaf 1965 behoorlijk succes met hun tv-optredens en lp’s.
  

Zo bekend worden ze dat ze zelfs mee mogen doen aan de Beatlefilm The Magical Mystery Tour. Paul McCartney produceert bovendien, onder het pseudoniem Apollo C. Vermouth, hun hitsingle The Urban Spaceman .

Zoveel gekkigheid is niet vol te houden. Na vijf lp’s valt de groep in 1969 uit elkaar, om in ’72 nog eens bij elkaar te komen omdat de platenmaatschappij ze aan hun contractuele verplichtingen houdt. Daarna gaan zij allen hun eigen weg. Met name Neill Innes wordt een tamelijk succesvolle medewerker aan allerlei tv-programma’s voor kinderen. Hij maakt ook, samen met Monty Pythonlid Eric Idle, de geniale Beatlesparodie The Rutles. 

Vivian Stanshall richt een aantal andere bandjes op, The Sean Head Showband, Viv Stanshall & his Gargantuan Chums, biG Grunt , bijvoorbeeld, maar zijn activiteiten hebben nogal te lijden onder zijn alcohol- en drugs gebruik.

Later werkt hij nog mee aan lp’s van Mike Oldfield (als spreekstalmeester die de instrumenten aankondigt in de finale van Tubular Bells) en Steve Winwood. Hij brengt een solo-lp uit en een theaterstuk. In 1991 maakt de BBC nog een tv-special met hem getiteld Crank . In 1995 komt hij tragisch aan zijn eind als zijn huis afbrandt.

Bij de Bonzo reünie in 2005 is Stanshall dus helaas de grote afwezige. Bij een aantal van de optredens wordt dit goed gemaakt door gastoptredens van een aantal bekende Britse komieken. In dit laatste filmpje zien wij onder andere Stephen Fry, Adrian Edmondson, Phil Jupitus en Paul Merton.