Dit verhaal verscheen in november 2010 op het Volkskrantblog, inmiddels heb ik al mijn zelfgebrande cd's geript en op harde schijf opgeslagen. Nu de overige cassettebandjes nog, die ik nog niet op cd had gezet... Het plaatje tekende ik in 1978, midden in het analoge tijdperk...
De muziekliefhebber
vindt tegenwoordig op internet een enorm aanbod van geluids- en
beeldopnamen van zijn favoriete muzikanten. Al of niet legaal aangeboden
is er ontzettend veel te downloaden, te beluisteren en bekijken.
Een aantal decennia geleden
was dat heel anders. Internet stond nog in zijn kinderschoenen, voor
elke minuut, die je er via de telefoonlijn op verbleef, moest betaald
worden. Toen luisterden muziekliefhebbers naar de radio en waren ze in
de weer met cassetterecorders.
Zo heb ik een hele la vol met bandjes,
opgenomen van de radio. Losse nummers, maar ook live-concerten. En door
vrienden opgenomen lp's, natuurlijk, die we onderling uitwisselden.
Ergens in de jaren '90
kreeg ik mijn eerste pc met een cd-brander. Langzamerhand raakte de
muziekcassette en de lp in onbruik. Een deel van wat ik in de loop der
jaren verzameld had zette ik over op cd. Mijn lp's gaf ik grotendeels
weg, een radio heb ik nu niet eens meer.
Maar wat blijkt nu ?
De cd is helemaal niet zo'n betrouwbaar opslagmedium. Sommige van de
oudste cd's spelen niet meer af, of produceren vervormde muziek. De
technische vooruitgang lijkt een kat in de zak.
Gelukkig kun je geluidsopnamen
van cd weer overzetten naar digitale bestanden, die je dan weer op je
pc of externe harde schijf kunt bewaren. Een backup voor je audio-cd's
als het ware.
Niet dat dat voor mijn hele verzameling nodig is.
Maar sommige opnamen zijn tamelijk uniek. De live-concerten van de
radio bijvoorbeeld. Zoals het optreden dat Brendan Croker, met zijn band
the Five O'Clock Shadows, in 1988 gaf op Parkpop. Een heerlijke
energieke mix van Britse blues en tropische klanken en op internet
nergens te vinden.
Croker is geen grote ster,
eerder een ambachtelijke muzikant die, in de door synthesizers en
drumcomputers overheerste jaren '80, een beetje tegen de stroom in
roeide. Met zijn doorleefde stem en aanstekelijke gitaarspel is hij wel
vergeleken met Ry Cooder, met wie hij een voorliefde voor rootsmuziek
deelt.
In 1990 maakte Croker
een korte periode van voorspoed door, als lid van the Notting
Hillbillies. Een groep rond Mark Knopfler, bekend als voorman van Dire
Streats. De band maakte een bejubelde lp, 'Missing, presumed having a
good time', gevolgd door een succesvolle tournee.
Daarna richtte Knopfler
zijn aandacht weer op Dire Streats en viel Croker terug in
betrekkelijke anonimiteit. Hij bleef wel actief, maakte lp's en cd's,
schreef filmmuziek, deed mee op platen van andere muzikanten, zoals
Tanita Tikaram en Rory Block en toerde in het clubcircuit.
En optreden doet hij nog steeds.
Meestal alleen met zijn akoestische gitaar, soms samen met anderen. In
2002 deed hij bijvoorbeeld een duo-tournee met Kevin Coyne. De jaren
daarna was hij vooral in Nederland en België regelmatig live te zien.
Op YouTube is een behoorlijk aantal filmpjes met Brendan Croker te vinden, maar je bespaart je een hoop gezoek door naar zijn eigen website te gaan, waar alles netjes op een rijtje staat.
Als voorbeelden, zijn bijna hit met the Five O'Clock Shadows: No money at all
Met de Notting Hillbillies: Feel like going home
Met Kevin Coyne: Blues stay away from me
En solo, in juli 2010, bijna onherkenbaar met lang haar en baard: Last train to glory
