Posts tonen met het label koninklijke familie. Alle posts tonen
Posts tonen met het label koninklijke familie. Alle posts tonen

zondag 4 augustus 2024

Is Mathieu van der Poel familie van Willem de Zwijger ?


Hoe ik op dit
merkwaardige idee kwam is een verhaal apart. Voor Vaderdag wilde ik, voor mijn vader uiteraard, een boek bestellen. Ik had gelezen dat de biografie, die historicus René van Stipriaan over Willem de Zwijger heeft geschreven, zeer de moeite waard was. Maar, omdat mijn vader nog al eens historische boeken koopt, informeerde ik eerst bij mijn moeder. En hij had het boek al. Gelukkig was er ook net een vervolg verschenen, van dezelfde schrijver, over de vele reizen die Willem maakte.

Dus bestelde ik dat. Op de afgesproken dag kreeg ik een mail, dat het boek bij mijn ouders bezorgd was. Maar toen ik mijn vader er veel plezier mee wilde wensen, bleek dat hij niets ontvangen had. Dus belde ik naar de verkoper en liet het boek nog eens bezorgen. Dit keer ging het wel goed. Maar twee weken later belde mijn vader me op, hij had nog een exemplaar in de brievenbus gekregen.

Dat zal het eerste boek zijn geweest, dat ergens verkeerd bezorgd was en nu, via een omweg, toch op de goede plaats was aangekomen. 'Wat zullen we ermee doen ?', vroeg Pa. 'Bewaar het maar voor mij,' zei ik. Maar nu moest ik de biografie, die eraan vooraf ging, ook gaan lezen. Dus bestelde ik die vorige week als e-book.

Het is een behoorlijk dik boek – maar het leest heel lekker weg – in de papieren versie ruim 900 bladzijden, op mijn e-reader 3000 plus, maar de laatste paar honderd zijn noten en aantekeningen. Vanaf de omslag keek Mathieu van der Poel me ernstig aan, verkleed als laat-middeleeuwse ridder.

Die jukbeenderen, de neus, de vorm van gezicht, het haar, zelfs het kuiltje in de kin, het was sprekend onze beste wielrenner van het moment. Voor het portret had hij alleen een klein baardje laten staan. Maar het was hem natuurlijk niet. Het was in een portret dat Anthonis Mor, in 1555, geschilderd heeft van de toen 22-jarige vader des vaderlands, Willem van Nassau. Maar de gelijkenis met Mathieu is treffend.

Toen ik de vraag, of de twee familie van elkaar konden zijn, intypte bij de chatbot van Windows, was het antwoord volmondig 'ja'. Maar enige bewijs werd niet meegeleverd. Het zou natuurlijk best kunnen. De familie van Nassau, had een kasteel in Breda – het staat er nog en is in gebruik als militair opleidingsinstituut – Willem zal daar best wel eens verbleven hebben en wie weet ontmoette hij er een leuke Brabantse meid ?

De familie Van der Poel komt uit Brabant, vader Adrie trouwde met de dochter van de Franse wielerlegende Raymond Poulidor, dus Franse connecties zijn er ook. Willem de Zwijger erfde het prinsdom Orange, dat ligt in Frankrijk, in de Provence. Maar gezegd moet worden dat hij er zelf nooit geweest is, omdat het voortdurend belaagd werd door het Franse leger.

Afgezien van deze, een beetje schimmige, mogelijkheden is er ook nog gewoon de statistiek. Er zijn bijna 500 jaar verstreken sinds de geboorte van Willem, in 1533. Dat zijn ongeveer 16 generaties en bij elke generatie verdubbelt het aantal voorouders dat een persoon heeft.

Op een Belgisch weblog vond ik dat, iemand die geboren is rond het jaar 2000, als we 16 generaties terug gaan, 32.768 voorouders heeft. De hele wereldbevolking was toen, in de 16e eeuw, 400 tot 500 miljoen groot. Dat is een schatting en ze woonden lang niet allemaal in Europa. Dus het idee dat, één van die ruim 32.000 voorouders van Mathieu van der Poel, familie was van Willem van Oranje is niet eens zo gek.

Het wordt leuker als we nog 10 generaties verder teruggaan. Dan heeft onze proefpersoon, geboren in het jaar 2000, al meer dan 500 miljoen voorouders, terwijl er toen naar schatting maar 250 tot 300 miljoen mensen op aarde waren. Dat betekent dat, in de loop van de geschiedenis verschillende keren mannen en vrouwen die, waarschijnlijk zonder het te weten, aan elkaar verwant waren, met elkaar kinderen hebben verwekt. Anders gezegd: als we maar lang genoeg teruggaan is iedereen familie van iedereen.

Mathieu van der Poel is dus familie van Willem de Zwijger. Net zoals u en ik, beste lezers. Maar die gelijkenis blijft opmerkelijk. Dat niemand dat eerder heeft gezien. Historici houden misschien niet van wielrennen ? En omgekeerd lezen wielerliefhebbers waarschijnlijk geen dikke historische boeken. De combinatie is toch best aan te bevelen, hoor.

Tot slot is er de mogelijkheid dat Anthonis Mor helemaal geen goede schilder was en zijn portret niet op de echte Willem lijkt. Maar dat geloof ik niet. Bij Wikipedia  staan nog meer schilderijen van hem en die zien er knap gemaakt uit. Hij was ook een populaire portretschilder, geliefd bij de Europese vorsten en rijke adel. Mor was dus geen prutser, als zijn portretten niet leken had hij nooit zoveel belangrijke klanten gehad.

Nog even voor de wielerfans die niet weten wie Willem de Zwijger was: Dat was niet de eerste koning van Nederland, want dat bestond toen nog niet. Als stadhouder, hoge ambtenaar en legeraanvoerder, speelde hij een belangrijke rol in de Republiek der 7 Verenigde Nederlanden. Hij was wel de voorouder van onze eerste echte koning, als we Lodewijk Napoleon buiten beschouwing laten, dat was de broer van Napoleon Bonaparte en geen familie. 

Willem I, die na Lodewijk, in 1815, op de troon kwam, als eerste Nederlandse koning, was een afstammeling van De Zwijger. De oude Willem was, als Prins van Oranje, ook de oorzaak van de kleur van onze nationale sportkledij.

Voor de historici die nog nooit van Mathieu van der Poel hebben gehoord: Dat is de huidige wereldkampioen in het wegwielrennen en het veldrijden. Hij won dit jaar de twee zware klassiekers Parijs-Roubaix en de Ronde van Vlaanderen. 

Eerder won hij een reeks klassiekers, etappes in grote ronden, meerdere Nederlandse en Europese titels, op de weg en in het veld en werd hij Europees en Nederlands kampioen mountainbiken. Van der Poel reed gisteren, in het oranje, de wegwedstrijd op de Olympische Spelen. Hij eindigde, als beste Nederlander, op de 12e plaats. (En hij is verwant aan Willen de Zwijger.)


 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 18 september 2022

Afscheid van een koningin


In december 2004
schreef ik over de begrafenis van Prins Bernhard. Ik vond het maar een overdreven gedoe en kon me niet voorstellen dat zijn familie het echt allemaal zo gewenst had. Ik stelde me voor dat ze eigenlijk veel liever een vlotte crematie hadden gewild, met een kopje koffie en een plakje cake na.

'Als spektakel was het nog wel aardig, hoewel een erg lange zit, maar voor de nabestaanden leek het me vreselijk. Je zal daar toch op zo'n manier afscheid van je vader of grootvader moeten nemen.

Hier op Soestdijk was het nog wel te doen, tot het moment dat ze met z'n allen op dat bordes moesten staan, dat was mensonterend. En dan de vertoning in Den Haag... Vier van die stumpers die zonder een pink te verroeren naast die kist op wacht stonden, terwijl er allerlei buitenlandse hoge pieten en binnenlandse hotemetoten langs paradeerden. Een ramp, dat dient toch echt geen enkel doel. En dan afgelopen zaterdag weer een hele dag vol rare rituelen.'

Over de dood en begrafenis van koningin Juliana, in maart 2004, op dat moment prinses Juliana want ze had de troon al overgedaan aan haar dochter Beatrix, heb ik me niet uitgelaten. Maar als ik het opzoek bij Wikipedia blijkt dat dat een nog groter evenement was. 9000 militairen liepen mee, of stonden langs de route, toen de kist van het Paleis Noordeinde naar de Nieuwe Kerk in Delft werd gebracht. De kist stond 3 dagen opgebaard en ruim 50.000 belangstellenden defileerden er langs om afscheid te nemen.

Dat had ik allemaal niet onthouden. Dus nu er in Engeland afscheid wordt genomen van koningin Elisabeth sta ik toch weer te kijken van alle toestanden. De mensenmassa's die er op de been komen, het uren in de rij staan, het handjesschudden, het vlagvertoon, de kerkdiensten, de toespraken in vier parlementen en alle militairen die, al dan niet met muziekkorps, langs komen marcheren. En dan moet de uitvaart nog beginnen.

Die militairen zijn wel opvallend, in kleurige uniformen en met helmen en mutsen, met bont en pluimen. Klaarblijkelijk heb je als vorst niet genoeg aan overtuigingskracht en een mooie stamboom, je moet ook een fraai uitgedost leger achter je hebben.

Maar de lange rij mensen, die allemaal langs de kist willen lopen, is misschien nog het meest wonderlijk. Ze kronkelen zich een kilometer of 8 door Londen en doen daar vaak een hele dag over. Er vallen zo nu en dan mensen flauw er worden vrouwen ongewenst betast, maar iedereen die het doorstaan heeft zegt dat het de mooiste dag van zijn, of haar, leven was.

Volgens een artikel, op de website van de BBC, is er zelfs een professor en een team van 'crowd science experts' aan te pas gekomen. Experts in het omgaan met mensenmassa's, dus. Er zijn jaren van planning aan vooraf gegaan. Dat het druk zou worden was verwacht, want bij het afscheid van de moeder van de koningin liepen er ruim 200.000 mensen langs de kist. Dat worden er nu nog meer.

Er is rekening gehouden met de noden van zo'n lange rij. Er zijn toiletten, er is voedsel en drank en medische voorzieningen. De organisatie zorgt ook voor informatie, zodat de wachtende en schuifelende massa weet wat er te gebeuren staat. Als mensen niet meer weten waar ze aan toe zijn, ontstaan er problemen, zegt de professor. Dan gedragen mensen zich niet langer als een eensgezinde groep, maar als individuen.

Dat de 'queue', zoals de Britten een lange rij noemen, op vrijdag even gesloten werd voor nieuwkomers baarde wel enige zorgen. Men was bang dat de wachttijd teveel op zou lopen. Maar volgens de expert liep men op dat moment juist het risico dat er een nieuwe rij zou ontstaan, van mensen die stonden te wachten, om in de eigenlijke rij te kunnen plaatsnemen.

Maar de stop werd snel opgeheven en terwijl ik dit schrijft schuifelt de massa weer tevreden verder door de hoofdstad. Het is een merkwaardig volk, die Britten...

Vergeet onze boekpresentatie niet: Zaterdag 24 september, om 16:30, in Artishock, Soest. Zie het Mejanderblog.


 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 
 
Klik hier voor deel 1 en deel 2 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 10 april 2022

Het waren roerige tijden


Momenteel lees ik
in de autobiografie van Cornelia Knight, gezelschapsdame van Charlotte Augusta, prinses van Wales. Als we denken dat we nu in roerige tijden leven, tweehonderd jaar geleden was het nog een stuk roeriger.

Cornelia Knight was de dochter van een admiraal in de Britse marine, ze werd geboren in 1757, uit diens tweede huwelijk. Toen haar vader in 1775 overleed en haar moeder geen recht op een staatspensioen bleek te hebben besloot die, met Cornelia, naar Italië te verhuizen.

Ze reisden door Frankrijk en deden er alleen al 40 dagen over om van Marseille naar Rome te komen. Ze probeerden het aanvankelijk per schip, maar het weer zat zo tegen dat ze ook een deel per koets moesten reizen. Dan hebben we het tegenwoordig wel wat makkelijker.

In Italië verkeren moeder en dochter Knight in de hoogste kringen. Cornelia schrijft een paar romans die goed ontvangen worden en laat haar portret schilderen door de beroemde Zwitserse schilderes Angelica Kauffmann.

Ondertussen breekt in Frankrijk de revolutie uit. Wat later komt Napoleon op, eerst als legeraanvoerder, wat voor Cornelia gevolgen heeft als het Franse leger Italië binnenvalt en in 1798 Rome verovert. Ze vlucht met haar moeder naar Napels, waar ze bevriend raken met de Britse ambassadeur aldaar, Lord Hamilton. Napels was op dat moment een onafhankelijk koninkrijk dat een groot deel van Zuid-Italië besloeg en het eiland Sicilië.

In augustus van dat jaar verslaat Nelson de Franse vloot, in de slag bij de Nijl. Hij vaart vervolgens naar Napels, waar hij als een held ontvangen wordt. Als de Franse troepen ook Napels dreigen in te nemen, moeten Cornelia en haar moeder, in het gezelschap van de koning en koningin van Napels, uitwijken naar Sicilië, waar Cornelia's moeder komt te overlijden.

Cornelia reist daarna, met Nelson en Lord en Lady Hamilton, terug naar Engeland. Ze maken een wijde bocht om Frankrijk heen, via Wenen en Hamburg. Overal wordt Nelson bejubeld. In Wenen dineren ze met allerlei hoogwaardigheidsbekleders en maken ze kennis met componist Joseph Haydn. Die schrijft muziek bij een gedicht dat Cornelia over de heldendaden van Nelson heeft geschreven. Lady Hamilton zingt het voor de zeeheld, het begin van een geruchtmakende liefdesaffaire tussen de twee.

Terug in Londen wordt Cornelia gevraagd om gezelschapsdame te worden van koningin Charlotte en later van prinses Charlotte Augusta, de kleindochter van het koningspaar. Prinses Charlotte is het enige kind van kroonprins George, die later de troon zal bestijgen als George IV en diens vrouw, Caroline van Brunswijk.

De verhoudingen tussen prins George en Caroline zijn zo beroerd dat hij haar verboden heeft om zich met de opvoeding van Charlotte te bemoeien. Caroline mag haar dochter af en toe een uurtje zien, maar altijd onder toezicht. Als George tot koning gekroond wordt verbiedt hij Caroline daarbij aanwezig te zijn.

Prinses Charlotte wordt opgevoed door gouvernantes en haar vader arrangeert een huwelijk voor haar met Willem, prins van Oranje Nassau, onze latere koning Willem II. De Naald van Waterloo, het gedenkteken tegenover Paleis Soestdijk, is opgedragen aan Willem II. Tot een huwelijk met de Britse kroonprinses komt het echter niet.

Na een korte verloving maakt Charlotte duidelijk dat ze niets in Willem ziet. Uiteindelijk krijgt ze het voor elkaar dat haar vader instemt met een huwelijk met Leopold van Saksen-Coburg-Saalfeld, de latere koning Leopold I van België. Helaas overlijdt Charlotte, kort daarop, in het kraambed, ze was nog maar 21 jaar oud.

In het tumult, rond het voorgenomen en uiteindelijke huwelijk van prinses Charlotte, raakt Cornelia Knight haar positie als gezelschapsdame kwijt. Ze reist weer naar Italië waar ze lerares Engels, kunst en wetenschap wordt van Massimo Taparelli, markies d'Azeglio. Taparelli maakt later carrière als staatsman, schrijver en schilder.

Cornelia keert niet meer terug naar Engeland. Ze overlijdt in 1837 in Parijs, ze werd 80 jaar oud. Haar autobiografische aantekeningen en dagboeken worden in 1861, in bewerkte vorm, uitgegeven. Volgens Wikipedia vormen ze een belangrijke bron van informatie over het hofleven van haar tijd.

De autobiografie van Cornelia Knight is te koop als e-boek, maar ook gratis te downloaden bij www.gutenberg.org .



De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel14 - deel 15 - deel 16 - deel 17 - deel 18 en deel 19 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.
 
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men