Een grappenmaker
moet zijn grappen niet proberen uit te leggen. Meestal is de lol er
dan direct af. Misschien kan een striptekenaar dus ook maar beter
niets zeggen over de strips die hij maakt. De lezers worden dan
beroofd van hun eigen interpretatie.
Tot nu toe heb ik
me, wat dat betreft, daar aardig aangehouden. Maar voor deze ene keer
ga ik toch iets zeggen over mijn inspiratiebron. De echte
stripkenners hebben het waarschijnlijk al gezien. Ik heb onlangs voor
het eerst kennis genomen van de duistere strips van Frank Miller.
Niet kenners zouden zijn werk kunnen
kennen van de film Sin City, met belangrijke rollen voor Mickey
Roarke en Bruce Willis. De film, die in nauwe samenwerking met Miller
is gemaakt, volgt tamelijk precies een aantal van zijn verhalen.
Na het zien van de film werd ik
nieuwsgierig naar de stripverhalen. Het blijken duistere
vertellingen, vol seks, geweld en drankmisbruik. Zijn hoofdfiguren
zijn dubbelgespierde mannen en afgetrainde vrouwen, met
wespentailles. De meesten zijn hoer, hoerenloper, hoerenmadam,
pooier, striptease-danseres, maffioso of corrupte politieagent.
Het gehalte
psychopaten bij deze personages is ongewoon hoog en niet alleen de
boeven, maar ook de helden hebben sadistische trekjes. Ongewoon
heftig voor een stripverhaal. Ik zou het normaal gesproken ook niet
snel als lectuur aanbevelen als het niet zo sfeervol getekend was.
In keihard
zwartwit, met spectaculaire lichteffecten, dreigende schaduwen en
ongewone camera-standpunten. Niet voor niets noemt men de film-noir
als belangrijkste inspiratiebron voor Miller's werk.
Als je eens lekker wil lachen moet je
er maar niet aan beginnen. Toch vond ik het een aardig idee om het
eens een paar afleveringen van ons Stripmannen-vervolgverhaal in Sin
City-stijl te tekenen. Al noem ik mijn zondige stad dan liever Hot
City.
Al doende heb ik er mijn eigen draai
aan gegeven. Realistische figuren tekenen is niet mijn sterke kant.
Maar ik kreeg wel steeds meer bewondering voor Frank Miller als
tekenaar. Het is een heel werk, al die schaduwpartijen.
Je moet als tekenaar heel
anders gaan denken. De figuurtjes zijn niet plat meer, maar krijgen
volume. En je moet oppassen dat je het niet te priegelig maakt.
Vereenvoudigen, dus.
Maar dan nog ben
ik zeker vier keer zolang met deze afleveringen bezig geweest als
anders. Al dat zwart moet je wel zelf op papier smeren. Het wit staat
er vanzelf al. En dan moest ik ook nog zo nodig kleur erbij
gebruiken, wat het nog bewerkelijker maakte. Maar ach, iets nieuws
doen houdt het tekenen wel interessant...
De Engelse Wikipedia over Frank Miller
De veel kortere Nederlandse versie
Artoffm.com een website met tekenwerk van Miller.
De Strip: Dit deel van het Stripmannen-vervolgverhaal is gemaakt door de Stripman zelf. Klik hier voor deel 1 en deel 3 of lees de vorige hoofdstukken De Wind - Snuf de Hond - Muzikale Droom - Theo en Francien en Motorfietsen en Sportwagens
- De Klaveet - wordt vervolgd...
