Posts tonen met het label jeugdfoto. Alle posts tonen
Posts tonen met het label jeugdfoto. Alle posts tonen

zondag 9 oktober 2011

Billy the Kid – Vroeger speelden we indiaantje



Kleine D. speelt gewelddadige schietspellen op zijn computer. Wij speelden vroeger indiaantje, of liever cowboytje. Want ik denk dat we meer namen van bekende blanke revolverhelden kenden dan van Indiaanse krijgers.

Het klinkt misschien onschuldiger dan 'World of Warcraft', maar wij schoten elkaar ook neer met onze klappertjes-pistolen. In het familie-album zit een foto van mij, met een schoolvriendje, gekleed in cowboypakken, speelgoedwapens in de hand, elk gezeten op de leuning van een stoel.

Die stoelleuningen waren onze paarden. Wij gebruikten onze fantasie, gevoed door televisieseries als Rawhide, High Chaparal, Bonanza en Gunsmoke. En het stripblad Pep waar niet alleen de strip Lucky Luke, over de man die sneller schoot dan zijn schaduw, te vinden was, maar ook de verhalen van Anton Quintana, over echte figuren uit het Wilde Westen.

Ik kan de namen nog zo opdreunen Billy the Kid, Buffalo Bill, Wild Bill Hickok. Heetten alle cowboys Bill ? Nee, je had ook nog Jesse James, cowgirl Calamity Jane en Judge Roy Bean. Van indianen kan ik uit mijn hoofd in ieder geval Geronimo noemen, Cochise en Crazy Horse. Hiawatha had een nogal kinderlijke strip in de Donald Duck, maar is ook een historische figuur.

Het is dus niet vreemd dat mijn kinderhart verheugd opsprong toen onlangs de enige foto van Billy the Kid geveild werd voor 2.3 miljoen dollar. 
Het is een bruinige en vlekkerige afbeelding van een slungelige jongeman. Hij draagt een zwarte, gedeukte hoed en houdt een geweer in de hand.

Zoals over alle hierboven genoemde figuren is over Billy the Kid een heleboel informatie te vinden op internet. Niet lang geleden zag ik bovendien een BBC-documentaire over hem. Men reconstrueerde zijn criminele loopbaan en de conclusies was dat het allemaal zover niet had hoeven komen, als het rechtssysteem in de VS indertijd wat betrouwbaarder was geweest.

Billy, die in 1859 geboren werd als William Henry McCarty, maar bekender is onder de naam William H. Bonney, schoot volgens de legende 21 mensen dood. Volgens Wikipedia is 4 tot 9 waarschijnlijker.

Er is veel onzeker over zijn leven. Men zegt dat het een prima knul was, die alleen wel eens, uit noodzaak, een klein diefstalletje pleegde. Maar uiteindelijk liep het toch lelijk uit de hand.

De eerste man die hij neerschoot, in 1877, zou hem aangevallen en mishandeld hebben. Een geval van zelfverdediging dus. Maar op de redelijkheid van de rechtbank durfde Billy niet te vertrouwen en dus sloeg hij op de vlucht.

Een jaar later raakte hij betrokken in de Lincoln County War, een ruzie tussen veeboeren in New Mexico. Er vielen meerdere doden en Billy bleek uiteindelijk in het verliezende kamp te zitten. Hij week uit naar Texas, maar keerde terug om te getuigen in een rechtszaak over de affaire.

Er was hem beloofd dat hij na zijn getuigenis vrij zou zijn om te gaan, maar toen die belofte niet waar gemaakt leek te worden nam hij de benen. Er werd een prijs op zijn hoofd gezet en zijn naam werd genoemd in verband met een aantal daaropvolgende schietpartijen.

In 1880 werd Billy gearresteerd door een posse geleid door Pat Garrett. Hoewel Billy elke betrokkenheid, in de misdaden waarvan hij beschuldigd werd, ontkende werd hij ter dood veroordeeld. Hij wist te ontsnappen, maar doodde daarbij zijn 2 bewakers. Een jaar later werd hij door Garrett achterhaald en doodgeschoten.

Al die revolverhelden en nobele wilden uit het Westen, hebben dat soort sensationele levensverhalen. Tot op de huidige dag houden ze de liefhebbers bezig. Zo werd in 2010 nog een verzoek gedaan om Billy the Kid postuum gratie te verlenen. De gouverneur van New Mexico wees het uiteindelijk af omdat er teveel onduidelijkheden waren.

Lees het maar na op internet: About Billy the Kid 
of deze site gemaakt in samewerking met Discovery Channel. 


De Strip: Dit deel van het Stripmannen-vervolgverhaal is weer gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van deze episode... 


Wordt volgende week vervolgd...

Bezoek ook de website van  de Geheimzinnige Hulpman !


Lees ook de vorige hoofdstukken: De Wind - Snuf de Hond - Muzikale Droom - Theo en Francien - Motorfietsen en Sportwagens - De Klaveet - Hot City - Teringhond - Het is niet wat je denkt - Zork - Slapend rijk - Hoe het verder ging met Theo  en In het Theater



woensdag 22 juni 2011

De mara of patagonische haas – Een bezoek aan de dierentuin


'Komt u hier voor het eerst ?', vroeg het vriendelijke meisje, op het pleintje vlak achter de ingang van Dierenpark Amersfoort. Ze maakte een foto van ons, die we dan, als we weer naar huis gingen, konden kopen als souvenir.

'Nee, hoor,' antwoordde ik, 'als kind kwam ik hier al en dat is toch al gauw 45 jaar geleden.' Thuis gekomen heb ik in mijn foto-album de foto's van toen opgezocht. Je ziet een klein stripmannetje, aan de hand van zijn moeder, wat verlegen om zich heen kijken.


Mijn oudere broer staat op het punt om zelfverzekerd op pad te gaan, een zak pinda's in de hand, om aan de dieren te voeren. Mijn oudste zus bestudeert haar zakje pinda's, naast haar staat mijn oma met mijn jongere zusje aan de hand. Vader staat niet op de foto, waarschijnlijk omdat hij de camera vast hield.

Het park is vlak na de oorlog opgericht. De dieren waren aanvankelijk een middel om publiek naar het restaurant te trekken. Later werd het allemaal een stuk professioneler. Maar hoewel sommige dieren er, in de jaren '60 en '70 al, goed bij stonden, in redelijk ruime verblijven, waren er ook nogal wat die het met akelig kleine hokjes moesten doen.


Een mara, of Patagonische haas
Het dier was vooral een tentoonstellingsobject, of een gebruiksartikel. Er was, bijvoorbeeld, een groepje tamelijk treurige ezeltjes, waar de kinderen een rondje op konden rijden. En het leeuwenverblijf leek verdacht veel op een circus-arena.

Dat is inmiddels verleden tijd. De dieren worden beter verzorgd en leven, vrijwel zonder uitzondering, in grote ruimtes, omgeven door veel groen. Ook het gooien van pinda's, naar de apen en beren, is afgelopen. Dierentuindieren staan op dieet.




Giraffen en een zebra
Desalniettemin gaat dierentuinbezoek gepaard aan gemengde gevoelens. Het is een mogelijkheid om prachtige, exotische dieren van zeer dichtbij te zien. Maar die olifanten, giraffen, tijgers en chimpansees zijn daarvoor wel uit hun natuurlijke omgeving gehaald en van hun vrijheid beroofd.

Voor de oude situatie, met wolven in sombere hokken die op middeleeuwse gevangenissen leken, klein, donker en vuil, ging dat nog veel sterker op. Tegenwoordig halen dierenparken hun bewoners niet meer uit het wild. Het is eerder andersom, vanuit dierentuinen worden dieren weer in hun oorspronkelijke leefwereld teruggezet.


Flamingo's
Voor sommige soorten kan de dierentuin wel eens het laatste redmiddel zijn. Mocht de tijger en de neushoorn in het wild uitgeroeid worden dan hebben we gelukkig nog een populatie in gevangenschap.

Ondanks deze serieuze bedenkingen hebben we ons prima geamuseerd, gisteren. Het begon al met een onverwachte meevaller. Omdat ik in mijn rolstoel kwam mocht dochter E. gratis naar binnen, als mijn begeleidster. Dat zijn dan weer de voordelen die bij de nadelen horen...




Op de website van Dierenpark Amersfoort vindt je alle informatie en een webcam waarmee je in het binnenverblijf van de olifanten kunt kijken. Een prachtige ruimte, met douche ! Desalniettemin zijn de olifanten overdag meestal buiten, de webcam is dus vooral 's avonds interessant.