Bij een kleine, interne verhuizing kwam er, deze week, wat oude techniek tevoorschijn. Achter een kast, die we naar een andere kamer verplaatst hebben, hingen twee kastjes die ooit hoorden bij onze telefoon-verbindingen. Het ene was een wit, plastic, ding waar verder niets op te zien was, behalve een sticker van een telecombedrijf.
Het andere was zwart, een stuk groter en interessanter. Het had een reeks lampjes, een aantal connectiepunten, waar telefoonkabels ingeplugd konden worden en een vak waar een karton in zat waarop de aangesloten telefoonnummers stonden. Er stond ook een naam op: Quattrovox 3.
Beide kastjes waren al lang niet meer aangesloten, ze dateerden nog uit het zogenaamde 'analoge' tijdperk. We hadden er ooit twee telefoonlijnen en een fax-apparaat aan gekoppeld. Inmiddels telefoneren we digitaal, via de glasvezel, of mobiel. De fax is allang vervangen door e-mail. Ik dacht dan ook dat ik de hele handel, met alle overbodige kabels, snoeren en netvoedingen, zo bij het oud vuil kon gooien.
Maar een kleine speurtocht, op internet, leerde dat de Quattrovox 3, die met een groot woord een 'telefooncentrale' genoemd wordt, misschien wel geld waard is. Het schijnt dat er mensen zijn die nog telefoneren, met ouderwetse toestellen, via de oude ISDN-lijn. Op Marktplaats worden Quattrovoxen aangeboden, voor een paar tientjes per stuk. Niet dat ik verwacht er iets voor te krijgen, ik heb een a-commercieel talent. Maar misschien dat de kinderen er in slagen om het spul nog te verkopen.
Ondertussen kreeg ik, ook deze week, bericht dat onze digitale TV-ontvangers verouderd waren. We konden ze gratis omruilen voor nieuwe, die behalve nieuwer en beter, ook energiezuiniger zouden zijn. Ik vulde, met wat hindernissen, de nodige internetformulieren in en al de volgende dag werd er een doos bezorgd, met onze nieuwe ontvangers.
Volgens de bevestigingsmail, die ik had gekregen, zou er in die doos een handleiding moeten zitten, voor het aansluiten van de nieuwe kastjes. Maar die ontbrak. Niet dat het een grote kunst is, om de kabels uit de oude kastjes te halen en in de nieuwe te doen. Als je als kleuter ooit zo'n puzzel hebt gehad, met houten vierkanten, cilinders en driehoeken, die je in de juiste gaten moet stoppen, dan lukt het met deze stekkertjes ook wel. Zoek gewoon de bijpassende opening, dan komt het goed.
Maar wel een beetje slordig om te schrijven dat er een handleiding bijgeleverd wordt en die er dan niet bij doen. Ze adviseren zelfs om de aangesloten kabels op je oude ontvanger te fotograferen, zodat je kan zien hoe het daar zat. Geen heel handige tip, want de indeling, achterop de nieuwe ontvangers, is anders.
Wat ook een andere indeling heeft is de nieuwe afstandsbediening, die je bij elk nieuw kastje krijgt. Daarmee kun je van zender wisselen, de uitzending pauzeren enzovoort. Als ineens alle knopjes op een andere plaats zitten, dan is dat niet handig. Zeker als je, in een schemerduistere kamer, TV zit te kijken en bij elke handeling moet zoeken naar het juiste knopje.
Gelukkig bleek al snel dat de oude afstandsbediening het ook nog gewoon doet, bij het nieuwe kastje. Wat wel een verbetering is, is dat je deze nieuwe ontvangers op een eco-spaarstand kunt zetten. De kastjes worden best warm, als ze aanstaan en koelen niet volledig af, als je ze op stand-by zet. Dat betekent dat ze al die tijd stroom blijven gebruiken.
In de eco-spaarstand koelen ze wel af. En extra leuk: als je ze weer aanzet – het opstarten duurt wel wat langer – kun je zien hoeveel stroom je bespaard hebt. Dat wordt weergegeven in Watt-uren (Wh). Na een paar uur blijk je al tientallen Wh's bespaard te hebben. Met andere woorden: de energie waarop je, een uur lang, een 20 of 30 Watt lamp kunt laten branden. Toch mooi meegenomen...
