Geen winkeldief en goed nieuws uit Loosdrecht

Ik las laatst een verhaal over een meneer die voor een vrijwilligersorganisatie werkte. Terwijl hij voor die club boodschappen deed, bij een grote supermarkt, vergat hij een artikel af te rekenen. Hij werd gesnapt en kreeg een winkelverbod van een maand. Dat was in zijn geval extra vervelend, vanwege zijn vrijwilligerswerk dus. En het was echt een eerlijke vergissing geweest.

Daar moest ik aan denken toen me afgelopen week bijna hetzelfde overkwam. Ik deed mijn boodschappen, met de scootmobiel, in de plaatselijke super. Ik rekende af, bij de enige kassa waar nog een kassamevrouw zit, en reed tevreden weer naar huis.

Toen ik de scootmobiel in de berging geparkeerd had en de tas uit het mandje haalde zag ik dat er, onder de tas, een tube van een verzorgingsproduct lag. Die had ik niet gezien, toen ik mijn boodschappen op de lopende band legde. De winkelmedewerkster kon, vanuit haar plek achter de kassa, ook niet in mijn mandje kijken. Ik had dus, helemaal per ongeluk en ongestoord, een winkeldiefstal gepleegd.

Het was me al eens eerder gebeurd, met een pakje broodbeleg, van een paar euro. Dat had ik toen maar zo gelaten. Maar deze tube was best duur. Ik sjouwde mijn boodschappentassen de trap op en overlegde met mijn vrouw. Die tube werkte op mijn geweten, het als een onverwacht voordeeltje zien, dat wilde ik niet.

'Misschien staat er wel een camera bij de kassa', zei mijn vrouw. 'Straks word je erop aangesproken als je de volgende keer in de winkel komt.' Ik verwachtte niet direct dat het zover zou komen, maar toch, die tube zat me niet lekker.

'Je kunt het de volgende keer tegen een winkelmedewerker zeggen en alsnog betalen', zei mijn vrouw. Ja, dat kon. Maar ik besloot om de tube in mijn boodschappentas te doen en bij de volgende ronde, gewoon bij de nieuwe boodschappen op de band te leggen. Het hele verhaal uitleggen en duidelijk maken hoe eerlijk ik wel niet was, dat ging me te ver.

Zo gezegd, zo gedaan. Het hele voorval leverde dus, uiteindelijk, geen sensationeel verhaal op. Als ik er hier niet over begonnen was, zou niemand er iets van gemerkt hebben.

Voor de sensatie moesten we de afgelopen week naar Loosdrecht. Daar heeft een groepje opgehitste barbaren brand gesticht, bij een gebouw waar asielzoekers opgevangen worden. Medelijden met die arme vluchtelingen is op zijn plaats. Je zal maar vluchten voor oorlog en ellende en dan tussen terroristische Nederlanders terecht komen.

Maar niet al onze landgenoten zijn even kwaadaardig. Lang niet allemaal zelfs. Terwijl hier en daar een paar honderd relschoppers voor onrust zorgen en alle aandacht van de media krijgen, zijn er ook heel wat aardige mensen in ons land, die op een beschaafde manier van zich laten horen.

'Postzakken vol lieve kaartjes bezorgd bij noodopvang in Loosdrecht', bericht het dagblad Trouw. In reactie op alle onrust en negativiteit omtrent asielzoekers zijn er, door het hele land, welwillende lieden in actie gekomen.

'Mensen versturen massaal lieve kaartjes naar de vluchtelingen en medewerkers die dinsdag in Loosdrecht werden geconfronteerd met rellen. Bij de noodopvang staan al vijf postzakken vol,' schrijft Trouw.

En niet alleen aan de vluchtelingen wordt gedacht, ook brandweer, politie en opvangmedewerkers krijgen bemoedigende en opbeurende kaartjes. Er worden zelfs bloemen, stroopwafels en taarten gestuurd. Het is opmerkelijk dat die acties gestart zijn op Facebook en Linked-In, sociale media die door velen gezien worden als bron van alle kwaad. Maar die hebben ook hun nuttige en sympathieke kant.

Een lezeres van Trouw schrijft:

'Ik heb behoefte aan een ander geluid, dat van Nederlanders die meeleven met mensen die een veilige plek zoeken na jaren van onderdrukking en geweld. Wat je er ook van vindt: het zijn wél mensen, net als jij en ik. Daarom heb ik een lief kaartje gestuurd naar de bewoners van het AZC in Loosdrecht en roep ik andere lezers op hetzelfde te doen.'

Het adres is:

AZC Loosdrecht

Rading 1

1231KB Loosdrecht

Het bericht staat ook op de site van de NOS, in een artikel over verschillende positieve acties. 

 

 

De Strip is gemaakt door de Stripman zelf. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit verhaal. 

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 - deel 16 - deel 17 - deel 18 - deel 19 en deel 20 van het vorige verhaal.  

 

 

 

Een mysterieuze ansichtkaart

Ik zette laatst een boek terug in de kast en zag een ander boek liggen. 'De 80-jarige Vrede', een verhalenbundel van Kees van Kooten. Ik wist niet dat we dat hadden. Zelf had ik het zeker niet gekocht, maar misschien mijn vrouw ?

We hebben wel twee andere pockets van Van Kooten in de kast staan: 'Koot Droomt Zich Af' en 'Veertig'. Dit nieuwe boek verscheen in 2021, ter gelegenheid van de 80ste verjaardag van de schrijver. Toen ik het oppakte viel er een ansichtkaart uit, zo'n vakantiekaart met 9 kleine plaatjes erop, van de schilderachtige plekjes op een zonnige bestemming. In dit geval het eiland Madeira.

Ik draaide de kaart om en zag dat hij geadresseerd was aan een mij onbekende mevrouw, die aan de hoofdstraat van ons dorp woonde. Er stond een heel verhaal achterop. 'We zitten op een prachtige plek, midden in een botanische tuin... (enzovoort) met groeten van Kees, Miep, Teun en Anna.'

Nu begreep ik er helemaal niets meer van. Was de mevrouw aan wie de ansichtkaart gestuurd was de vorige eigenaresse van het boek ? Hoe kwamen wij er dan aan ? De namen van de verzenders zeiden me niets. Was de kaart verkeerd bezorgd ? Maar dan doe je die toch weer op de post en niet in een boek ?

Ik vroeg het mijn vrouw, maar die had het boek niet gekocht en ze kende de ansichtmevrouw en haar kennissen/familieleden op Madeira ook niet. Ze had geen idee hoe we eraan kwamen en had het boek ook niet gelezen, of van iemand geleend.

Omdat ik best goede herinneringen had, aan die andere twee boekjes van Kees van Kooten, las ik de eerste paar verhalen in 'De 80-jarige Vrede'. Leuk, hoor ! Zo leuk zelfs dat ik de bundel, als e-boek, kocht, zodat ik hem op mijn gemakje kon lezen op mijn e-reader. Als je daar eenmaal aan gewend bent is zo'n papieren boek maar een onhandig ding.

Ondertussen piekerde ik door, over de vraag hoe deze nieuwe Kees van Kooten in onze boekenkast beland kon zijn. Uiteindelijk kwam ik, met mijn vrouw, op de volgende verklaring. Er zat in het boek een papieren boekenlegger van een boekhandel in Baarn, dus het boek was in de buurt gekocht.

We denken dat de mevrouw van de ansichtkaart het gekocht, of gekregen, heeft. Het zal haar misschien niet bevallen zijn en daarom heeft ze het in zo'n weggeefkastje gezet, ergens langs de weg, in Baarn of Soestdijk. Daar heeft een van onze vrienden, of kennissen, het zien staan en gedacht dat het iets was om aan ons cadeau te geven.

Het moet al een poosje geleden zijn, want we kunnen het ons niet herinneren. We hebben het vermoedelijk in dank aangenomen, in de boekenkast gelegd en zijn het vervolgens vergeten. 2021, toen het boek verscheen, was het coronatijd. Genoeg aanleiding om allerlei andere dingen uit het oog te verliezen.

De ansichtkaart is waarschijnlijk ook per ongeluk in het boek beland. Misschien als boekenlegger gebruikt ? Hoewel er al een andere boekenlegger in zat. Maar er staan voetnoten in, dus misschien heeft de eigenaar de ene boekenlegger gebruikt, om te onthouden welk verhaal hij/zij aan het lezen was en de andere om te zien welke voetnoot daarbij hoorde ?

Nee, als ik het doorblader zie ik dat de noten onder elk hoofdstuk staan. Bij mijn e-reader staan ze bij elkaar, achterin en heb je helemaal geen boekenlegger nodig, want dat wordt automatisch voor je bijgehouden.

Nou ja, hoe het precies zit zullen we wel nooit weten. Wel een leuk boek, hoor, maar dat zei ik al. Het zou misschien een Van Kootiaanse grap kunnen zijn. Je neemt een boek mee naar een vriend of kennis, met een gevonden ansichtkaart erin, van iemand die jullie geen van beiden kennen. Dan laat je het boek, stiekem, achter in de boekenkast.

Om je dan thuis te gaan zitten verkneukelen over de verbazing en verwarring, bij die vriend of kennis, als die het vreemde boek met de mysterieuze ansichtkaart vindt. Best een grappig idee. Jullie zijn nu gewaarschuwd, maar ik heb ook nog vrienden en kennissen die mijn verhaaltjes niet lezen...

(Ps: Voor wie de namen op de kaart denkt te herkennen, die heb ik veranderd. Voor het geval iemand de namen zou kunnen herkennen. En de privacy en zo.)

  

 

De Strip is gemaakt door de de Geheimzinnige Hulpman.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van dit stripverhaal.  

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.  

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave.