Er zijn nogal wat mensen die zich grote zorgen maken als ze zich op het internet begeven. Hoe zit het met mijn privacy ? Straks ziet de hele wereld wat ik doe. Als je 'Facebook' tegen ze zegt roepen ze: 'O, nee, ik ga toch niet mijn hele hebben en houwen op internet zetten ?
Dat zijn heel terechte zorgen, hoor. Maar de oplossing is simpel. Zaken die je privé wilt houden moet je gewoon niet op internet zetten. Als je je inschrijft op een site als Facebook en ze vragen daar allerlei privégegevens, dan vul je die gewoon niet in.
Of je geeft, als het niet anders kan, foutieve gegevens. Niemand is verplicht om naar waarheid die personalia in te vullen, of met zijn echte gezicht op een website te gaan staan. Op verschillende sites denken ze, bijvoorbeeld, dat ik op 1 januari 1900 geboren ben.
Ik gebruik ook al jaren een getekend portret, in plaats van een foto, en niemand heeft daar ooit over geklaagd. Op die manier heb ik een heel actief internet-leven. Ik ben het levende bewijs dat het met de privacy op internet prima in orde is, zolang je zelf maar zoveel mogelijk privé houdt.
Iets anders is het wanneer je dingen op internet zet waarvan je juist wil dat zoveel mogelijk mensen ze te zien krijgen. Bijvoorbeeld de prachtige verhalen die je geschreven hebt, je mooiste foto's, of je zelfgetekende stripverhalen. Dan blijkt de vrees ongegrond, dat alles wat je op het web openbaart ook direct door miljoenen internetters bekeken wordt.
Begin maar eens een weblog. Je zal zien dat daar niemand op af komt. Pas nadat je een paar jaar bezig bent, al je nieuwe blogs aankondigt op Facebook, Twitter, Ekudos, Google+ en Hives, heb je kans op wat meer aanloop. Bij mijn huidige Stripman's Prikbord mag ik me nu verheugen op zo'n 500 bezoekers per week. Op het wat rustigere Mejanderblog ben ik al blij met 500 per maand.
Toch was ik redelijk optimistisch toen ik, met de Geheimzinnige Hulpman, aan het begin van dit jaar, een Engelstalig stripblog lanceerde. Er zijn misschien 25 miljoen mensen op aarde die Nederlands spreken, maar Engels... dat moeten er ontzettend veel meer zijn.
Een Engelstalige website zou dan toch al snel honderden, misschien wel duizenden bezoekers per dag moeten gaan trekken ? Volgens Wikipedia zijn er ongeveer 375 miljoen aardbewoners die Engels als moedertaal hebben en bijna een miljard die het als tweede taal beschouwen. Nou dan ?
De praktijk blijkt iets weerbarstiger. Dat het aanvankelijk niet zo hard ging verbaasde me niet. Een paar stripjes vallen natuurlijk niet direct op, tussen de enorme hoeveelheid andere Engelse webpagina's. Het zoeken van aandacht, via de voor mij reguliere forums en websites, leverde voornamelijk bezoekers uit Nederland op. Leuk, natuurlijk, maar niet waar we op uit waren.
Toen in juni het totaal aantal bezoekers zelfs gestaag leek af te nemen vond ik dat er iets gebeuren moest. Ik moest een plek zien te vinden, waar Engelstalige lezers kwamen en waar ik ons blog kon promoten.
Het eerste wat ik probeerde was Stumble Upon, een website die willekeurige webpagina's voor je zoekt. Je kunt je daar inschrijven, een aantal voorkeuren, of interesses opgeven en je laten verrassen. Je struikelt zo door het internet en komt af en toe heel aardige dingen tegen. Maar je kunt bij Stumble Upon ook pagina's aanmelden. De website zoekt dus niet helemaal willekeurig.
Dat leverde ons, nadat ik een aantal van onze stripjes had aangemeld, een recordscore op, van 244 bezoekers op 1 dag. Het bleek wel een eenmalig succes. Hoewel ik de daaropvolgende dagen telkens ons nieuwste stripje aanmeldde zakte het bezoekersaantal weer terug tot het gebruikelijke lage niveau.
Een nieuwe impuls kregen we toen een Amerikaanse lezer één van onze stripjes aanmeldde bij Reddit. Dat is een, van oorsprong Engelstalige, site waarop de gebruikers internetpagina's aanprijzen. Dingen die ze gelezen hebben en leuk, interessant of belangwekkend vinden, of zelf geschreven of gemaakt hebben. Een beetje zoals ons Nederlandse Ekudos, of NuJij.
Die aanmelding leverde ons 176 bezoekers op. Ik schreef me er zelf in en de dag daarna stroomden er 106 nieuwe lezers toe. Ik durf nog niet hardop te juichen, drie dagen later waren het er nog maar 38, maar het is toch een verbetering.
Moraal van het verhaal is dat het behoorlijk lastig is om aan lezers te komen. Misschien moet je je over ongewenste lezers en kijkers dus niet al te veel zorgen maken, als je eens iets op internet zet. Terwijl, aan de andere kant... als een compromitterende foto van je bekeken wordt door 500 mensen is dat misschien toch al wel veel.
De Strip: Deze aflevering van het Stripmannen-vervolgverhaal is weer gemaakt door Jan de Stripman. Klik hier voor deel 1 en deel 2 van dit hoofdstuk.
Klik op de strip voor een grotere weergave. Ga voor eerdere hoofdstukken naar het Strip Jaaroverzicht van 2011 en het Strip-overzicht van dit jaar
Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
