Posts tonen met het label kinderen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label kinderen. Alle posts tonen

zondag 2 maart 2025

Dat mensen ruzie hebben is niet het probleem


Ja, beste lezer,
ik had een verhaaltje geschreven over rechtse politici en de actuele toestand in de wereld. Het gedoe rondom Oekraïne en de fratsen van de Amerikaanse president. Maar ik ben van gedachten veranderd. Wat maakt het uit wat ik ervan vind, of dat ik me solidair verklaar ? Daar schieten de Oekraïners niets mee op. Het zou vooral ijdelheid van mij zijn: Kijk mij eens, ik sta aan de goede kant.

Maar hoe dit conflict ook afloopt, daarna moeten we weer verder. Ik hoop natuurlijk dat het goed afloopt en dat er ook een einde komt aan de conflicten in het Midden-Oosten en op alle andere plaatsen op de wereld, waar mensen oorlog met elkaar voeren. Maar ik vrees dat het niet af zal lopen, maar door zal gaan. Er komt een bestand hier en misschien wel vrede daar, maar ondertussen breekt er wel weer ergens anders een nieuw conflict uit, of wordt een oude onenigheid nieuw leven in geblazen.

Dat is een somber idee, want waar mensen oorlog voeren vallen onschuldige slachtoffers. Er zullen mensen hun land moeten ontvluchten, jonge mensen zullen naar het front gestuurd worden en uiteindelijk kun je je afvragen wat we er allemaal mee opschieten. Want wat maakt het uit wie waar een poosje de baas mag spelen ? Als ondertussen het klimaat opwarmt, dieren en planten uitsterven en je je af moet vragen of er, over een paar eeuwen, nog wel een leefbare wereld over is om de baas over te zijn.

Dat wij mensen ruzie maken is vervelend en naar en we zouden daar eens mee op moeten houden, maar het is niet het grootste probleem waar we voor staan. 'We hebben de Aarde niet geërfd van onze ouders, maar we hebben haar te leen van onze kinderen.' Ik weet niet wie die uitspraak bedacht heeft, maar het is een goede gedachte.

De conflicten, de geloven, de idealen van onze voorouders zijn een erfenis waar we mee worstelen, maar het is belangrijker om te denken aan wat we achterlaten. Presidenten kunnen hun macht vergroten, oorlogen beginnen, stukken land inpikken, steden bombarderen, maar ze hebben niet het eeuwige leven.

Het is misschien leuk om een oorlog te winnen – ik zou niet direct een voorbeeld kunnen noemen van een succesvolle oorlog, maar het is voor veel mensen desondanks een aantrekkelijk idee – toch is wat daarna gebeurt belangrijker. Is er daarna nog een leefbare wereld over ?

Het is een vraag waar een groot deel van de mensheid liever voor wegloopt. Defensiebudgetten worden verhoogd en klimaatmaatregelen zoveel mogelijk uitgesteld. Het onderlinge geruzie lijkt belangrijker dan het redden van de planeet. En dat is jammer.

Gelukkig was er, deze week, ook goed nieuws, dat een beetje ondergesneeuwd dreigt te raken. Ook mijn aandacht was even afgeleid, zoals ik aan het begin van dit verhaaltje al schreef. Maar op de biodiversiteitstop van de Verenigde Naties in Rome hebben bijna 200 landen een akkoord gesloten over het beschermen van de natuur. En dat was broodnodig.

Ik citeer even de website van de NOS:

'In 2022 kwamen de bijna 200 VN-landen onder meer overeen om gezamenlijk 200 miljard dollar per jaar uit te trekken om de achteruitgang van de biodiversiteit tegen te gaan. Ook moet in 2030 30 procent van het land- en zeeoppervlak worden beschermd. (…)

Er komt een vijfjarig plan om de miljarden vrij te maken en het geld te verdelen. Ook komt er een controlesysteem om te garanderen dat de landen zich aan de afspraken houden.'

Zelfs Greenpeace was gematigd positief over dit akkoord. Als dit lukt toont het aan dat we verder komen met samenwerken, dan met ruziemaken. Het zijn beide dingen waar mensen goed in zijn, maar het samenwerken is toch het belangrijkste.

'Wij hebben de Aarde niet als een kostbare erfenis in beheer, maar wij hebben haar van onze kinderen te leen.' Citatennet schrijft dat dat een uitspraak was van Prins Claus. Elders zie ik dat het citaat, in iets andere vorm, wordt toegeschreven aan de Franse schrijver Antoine de Saint-Exupéry. Ook lees ik dat het een 'oud Indiaans gezegde' zou zijn. Het is in ieder geval een populaire slogan die door allerlei instellingen en politici wordt aangehaald.

Mooi ! Maar we moeten er dan wel naar gaan leven en handelen en ons niet teveel laten afleiden door onderling geruzie.

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 en deel 11 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige (gezamenlijke) verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 11 februari 2024

Expeditie 10


Jullie zijn het niet
van me gewend, maar deze week ga ik eens uitleggen waar het stripverhaal van de afgelopen weken over ging. De trouwe lezers weten het onderhand wel, doorgaans is er, in de Stripmail of op het Stripblog, geen verband tussen de strip en het verhaal dat ik erbij plaats. Voor nieuwe lezers is dat wel eens verwarrend. Die krijgen elke week die vreemde combinatie voorgeschoteld. Een strip en een verhaal...

'Wat heeft het met elkaar te maken ?', vragen ze dan en mijn korte antwoord is: 'Niets.'

Maar ik wil het best verder uitleggen. Kijk, ik ben zo'n 30 jaar geleden begonnen met, elke week, een zelfgetekend stripje, naar vrienden en bekenden te mailen. Wat later plaatste ik die ook op het Volkskrantblog en ons eigen Stripman's Prikbord. Aanvankelijk schreef ik een paar regeltjes tekst bij het stripje en toen hielden die twee nog wel verband met elkaar.

Na verloop van jaren groeide de tekst en raakte die, wat inhoud betreft, meer verwijderd van het stripje. Toen ik, wat de strips betreft, hulp kreeg van de Geheimzinnige Hulpman was het hek helemaal van de dam. Hij maakte zijn verhalen en ik schreef de mijne en zo ontstond de wekelijkse zending, van strip en verhaal, die niets meer met elkaar te maken hadden.

Behalve vandaag dan.

Het stripverhaal, van de afgelopen weken, ontstond naar aanleiding van een actie van Vroege Vogels, het radioprogramma over de natuur, van BNN/Vara. In september van vorig jaar bestond dat programma 45 jaar en om het te vieren werd Expeditie 10 gelanceerd: '...het project van Vroege Vogels om zoveel mogelijk leerlingen in het basisonderwijs kennis te laten maken met dieren en planten die dicht bij hen in de buurt leven. Want hoe meer je als kind weet van natuur, hoe groter de kans dat je er om geeft en deze wil beschermen !'

Uit onderzoek is gebleken dat de meeste schoolkinderen – en dus heel veel volwassenen – geen huismus van een gele harkstaart kunnen onderscheiden. Ik merk dat ook in mijn omgeving. Als je bij mij op bezoek komt kun je me geregeld woorden als 'boomklever', 'nijlgans', of zelfs 'paardenbijter' horen mompelen. Gewoon omdat ik die beesten op dat moment voorbij zie vliegen, of op het balkon zie landen.

Maar, ondanks al mijn inspanningen, hebben veel van mijn vrienden en familieleden de grootste moeite om, bijvoorbeeld, een pimpel- en een koolmees uit elkaar te houden.

'Die zwart-wit gestreepte, was dat nou een specht, of een ekster ?'

'Houtduif en holenduif !? Bestaan er meer soorten duiven dan ?'

Ik vind dat jammer en ook wel wat vreemd. In Vroege Vogels had men het over 'soortenblindheid' en 'natuurgeletterdheid', om het fenomeen te omschrijven. Onze, heel gewone, vaderlandse planten en dieren, die bijna elke dag om ons heen te zien zijn, worden door de meeste mensen niet herkend !

En het is nog gekker, zoals jullie al in mijn stripje lazen, dieren die helemaal niet bij ons voorkomen, zoals de olifant, de krokodil en de tyrannosaurus, die kennen veel mensen weer wel !

We hebben in ons dorp een nieuwbouwwijk waar de straten namen hebben van planten en dieren. De Weegbreestraat, de Ereprijsstraat, het Egelpad. Nou hoop ik dat veel mensen een egel wel herkennen, als ze er eens een tegenkomen, maar ik denk dat je de hele dag in de Ereprijsstraat bewoners kunt interviewen en dat er weinigen zullen weten wat een geweldig mooi bloemetje de ereprijs is.

Ik moet bekennen dat ik het zelf ook lang niet heb geweten. Tot ik er achter kwam dat het plantje, gewoon, in het gazon naast onze flat groeit. Hij komt er bijna nooit tot bloei, omdat er zo fanatiek gemaaid wordt maar, als hij de kans maar kreeg, dan zou de ereprijs het halve grasveld prachtig blauw kleuren met zijn bloempjes.

Om aan deze onhoudbare toestand een einde te maken heeft Vroege Vogels dus Expeditie 10 gelanceerd. Er zijn 10 heel gewone dieren- en plantensoorten uitgezocht, die elk kind en elke volwassene, in zijn eigen buurt, zou kunnen vinden. Er is een website, er zijn leuke animatiefilmpjes, affiches en afvinkkaarten, waarmee de jeugd, bij zijn of haar eigen huis of school, op expeditie kan.

Echt een mooi initiatief. Misschien komt de grote brandnetel er zelfs door in een beter daglicht te staan. De gewone pad, die ook bij de 10 staat, zal misschien nog het moeilijkst te vinden zijn. Het is heel lang geleden dat ik er nog eens een gezien heb. Maar verder... leuke bekende soorten. Hopelijk maakt het de kinderen nieuwsgierig naar al die andere mooie dieren en planten, die elke dag om ons heen te zien zijn.

Over een tijdje worden dan misschien ook de Blonde Brulkikker en de Grote Rode Roeptoeter op hun juiste waarde geschat. En hopelijk niet alleen door de lezers van onze strip en verhalen. 

 

 
De Strip is gemaakt door de Stripman zelf. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 - deel 16 - deel 17 - deel 18 - deel 19 - deel 20 - deel 21 en deel 22 van het vorige  verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 13 augustus 2023

Optimistisch blijven


Ik las ergens
dat het onze plicht is om optimistisch te blijven. Er gaan weinig dagen voorbij zonder alarmerende berichten. Hittegolven, bosbranden, overstromingen, hagelstenen als tennisballen, allemaal te linken aan de opwarming van het klimaat. Een mens zou er somber van worden.

Wat maakt het allemaal nog uit ? De wereld gaat toch wel naar de verdommenis, dan kunnen we net zo goed nog wat feestvieren en potverteren. Maar dat zou verkeerd zijn. Zelfs als de mensheid zichzelf niet overleeft, is het toch onze plicht om de planeet nog een beetje leefbaar achter te laten, voor de diersoorten die na ons komen.

Dat klinkt een beetje te cynisch, misschien. Er zijn namelijk ook best sprankjes van hoop. Het gaat niet alleen maar beroerd. Hier op Soestdijk groeit bijvoorbeeld overal het onkruid, nee, de wilde planten, tussen de stoeptegels en straatstenen vandaan. Dat komt door de vele regenval van de laatste weken en het is maar weer eens een teken van de kracht van de natuur.

Dus probeer ik optimistisch te blijven en mijn kleine steentje bij te dragen voor een betere, natuurvriendelijkere wereld. Ik eet geen vlees, ik ga niet op vliegvakantie, verplaats me meestal met een elektrisch voertuig en stem op een groene partij. Op mijn balkon voer ik de vogels en probeer ik bloeiende planten te kweken, waar de insecten iets aan hebben.

Mijn invloed op het welzijn van de planeet is maar miniem, natuurlijk. Er zijn vast mensen die denken dat het niets uitmaakt wat je als individu doet. Die mensen zou ik allemaal op willen roepen om ook op een groene partij te gaan stemmen. Wat maakt één stem immers uit op het grote geheel ? Doe het dan om mij een plezier te doen.

Ik realiseer me ook dat mijn bijdrage aan een betere wereld vooral bestaat uit dingen niet doen. En als je allerlei dingen niet doet hou je tijd over. Gelukkig is er deze zomer veel sport op de TV, want anders zou de verveling op de loer liggen. En het is beter voor de planeet om niet naar het stadion te gaan, maar rustig thuis de wedstrijden te volgen.

Het wereldkampioenschap voetbal, voor vrouwen, wordt gehouden in Australië en Nieuw-Zeeland. Leuk voor de mensen daar, maar voor de milieubewuste supporter veel te ver weg. Gelukkig zijn er directe TV-uitzendingen. Persoonlijk sla ik de voorbeschouwingen en analyses liever over, maar wat wel aardig is zijn de beelden van vlak voor aanvang van de wedstrijden.

We zien de speelsters gespannen klaar staan in de catacomben van het stadion. Elk hebben ze een mascotte naast zich, een jongetje, of meisje, dat samen met hen het veld op mag lopen. Het contrast tussen de nerveuze gezichten van de speelsters en de stralend glimlachende kinderen is prachtig.

Die kinderen zijn optimistisch, die gaan iets moois meemaken. Daar moeten wij, volwassenen, een voorbeeld aan nemen. We moeten op zijn minst proberen, die kinderen niet teleur te stellen. 

 

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman en wordt volgende week vervolgd. Klik hier voor deel 1 en deel 2 van het verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.
 
  
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 17 november 2019

Alle kinderen zijn onze kinderen


Toen ik nog stukjes publiceerde op het Volkskrantblog heb ik me ooit voorgenomen om minder te mopperen. Er werd daar heel veel gemopperd. Op elkaar, op de moslims, op de politiek, op de wereld in het algemeen. En allemaal vonden ze hun eigen boosheid van het grootste belang.

Ik werd daar niet vrolijker van en besloot om positieve berichten te schrijven. Al was het maar over de vogels en bloemen op mijn balkon. Maar het valt niet mee om altijd positief te blijven.

Afgelopen week had ik het er moeilijk mee. De kinderachtige manier waarop er werd gereageerd op het verlagen van de maximumsnelheid. Als kleuters die hun speeltje word afgepakt. En onze premier ging daarin mee. O, wat was het een zware maatregel ! Terwijl het in werkelijkheid een babystapje is naar wat er allemaal hoognodig moet veranderen om ons land leefbaar te houden.

Het argument waarmee Rutte kwam was ook helemaal verkeerd. We moeten de economie weer op gang krijgen...? Nee ! Daar gaat het nu juist niet om !!! De economie zorgt voor deze problemen. We doen dit voor de natuur en we zullen nog veel meer moeten doen. Het gaat er niet om dat je een paar minuten eerder op je werk bent, maar of ons land straks nog leefbaar is voor onze kinderen.

Over kinderen gesproken, er was nog een ander probleem waaruit bleek dat we heel verkeerde mensen in de regering hebben gekozen. Minister Grapperhaus gaat in beroep tegen de rechterlijke uitspraak die bepaalt dat kinderen van IS-strijders naar Nederland gehaald moeten worden.

En zo'n man noemt zich Christelijk ! Hoe kun je in godsnaam bedenken dat het voor iemand, waar dan ook op de wereld, beter is om kinderen te laten verkommeren in Syrische kampen ? Dat is slecht voor die kinderen, maar ook voor ons. Of verwacht hij dat ze daar zullen opgroeien tot oppassende burgers vol warme gevoelens naar ons land ?

De uitspraak van deze week kwam daarom, wat mij betreft, van Soundos El Hamadi, tafeldame bij De Wereld Draait door. 'Alle kinderen zijn onze kinderen.'

We hebben de menselijke en morele plicht om voor deze kinderen te zorgen. Gelukkig zijn er rechters die dat ook vinden. Dat is het positieve aan de zaak. Zoals er rechters zijn die de politici op hun plichten wijzen als het om het milieu gaat.

Ik lees net bij de Volkskrant dat er in Haagse kringen een werkgroep in oprichting is die gaat bekijken of de rechterlijke macht niet ingeperkt kan worden. Als dat gebeurt zijn we helemaal overgeleverd aan het geboefte...

Positief blijven, Jan ! We kunnen ons verzetten. Er is een petitie voor de terugkeer van Nederlandsekinderen uit Syrië. 

Er is een meer algemene petitie van Save The Children die oproept om kinderen in Syrië te helpen. 

En Groen Links is een petitie gestart tegen het plan om de beschermde status van natuurgebieden op te heffen, zodat er weer vrijuit vervuild kan worden. Ja, je bedenkt het niet. Maar daar kunnen we tegen protesteren ! Geef de natuur een stem! 



De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

Klik hier voor deel 1 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige  verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

zondag 2 september 2018

T. komt logeren


Kleinzoon D. is al lang niet klein meer. Hij is zijn ouders en grootouders boven het hoofd gegroeid, al een paar jaar het huis uit en woont, werkt en studeert nu in Antwerpen. Daar heeft hij, met zijn Belgische vriendin Y., een gezin gesticht, met haar dochtertje D. en de nieuwe aanwinst, ons achterkleinkind A.

Over de kleine A. ga ik het vast nog wel eens hebben. Ze is pas 7 maanden, maar het heeft er alle schijn van dat het een stoere en bijdehante meid gaat worden.

Afgelopen week hadden wij kleine T. te logeren, een neefje van D. en Y. Er waren wat problemen thuis en een weekje Nederland zou een welkome afleiding zijn. Wat de aard van de problemen ook mocht wezen, aan T. kon het onmogelijk gelegen hebben. Hij, 9 jaar oud, donker haar en bruine ogen, was een toonbeeld van vriendelijkheid.

Hij was rustig, gehoorzaam, lief, creatief en zat vol humor. Hij was geduldig met onze oude kater, die eerst naar hem blies, maar uiteindelijk viel voor zijn zuidelijke charmes. Zoals veel kinderen van zijn leeftijd was hij vroeg wakker, maar bleef dan rustig wachten tot een van ons uit bed kwam. Op zekere ochtend zat T. kalm in de kattenmand, samen met de kat, voor de woonkamerdeur te wachten tot de dag kon beginnen.

Ondanks zijn drukke programma – met onze dochter en schoonzoon ging hij op expeditie in het bos, bezocht het legermuseum en ging mee winkelen – vond hij ook nog tijd om met mij door te brengen. Wij tekenden samen strips, mijn resultaten gaan jullie vanaf volgende week zien, die van hem heeft hij meegenomen naar België.

Hij schudde de pagina's in een jaloersmakend tempo uit zijn mouw. Terwijl ik langzaam vorderde, met mijn mannetjes in hun bosrijke omgeving en in de hele week maar net iets meer dan een halve pagina afkreeg, vulde hij vel na vel met auto's, huizen, trams, slagbomen, verkeersborden en zelfs het Atomium van Brussel. 

Daarnaast maakte hij een film, van dehijskraan die onverwacht in onze straat verscheen om bouwmateriaal op de flat naast de onze te hijsen. We bakten samen scones, (hier staat het recept) waarbij T. nauwkeurig de weegschaal bediende. We bestudeerden de vogels op het balkon, T. maakte opnamen van een houtduif.

En we maakten muziek. Aanvankelijk probeerde T. de ukelele onder de knie te krijgen, maar toen schoonzoon thuiskwam met een doos mondharmonica's bleek dat hij daar beter mee uit de voeten kon. Na een dagje oefenen namen we samen een lied op. Ik op de gitaar, T. als mondharmonica-solist. Zie op YouTube: De Mondharmonicaman 

Aan het eind van de week begon ik te vermoeden dat het leven misschien toch meer zin had dan ik ooit gedacht had. Dankjewel T. het was een fijne logeerpartij !



De Strip: In verband met hittegolven en andere sociale verplichtingen hanteren de Stripmannen deze zomer een tropenrooster. Daarom nu een oud stripje. Ondertussen is het werk aan nieuwe verhalen hervat, dus nog even geduld. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 en deel 12 van het vorige verhaal.

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men