Ik heb het al een poosje niet over sport gehad. Heb ik nog iets geschreven over het WK Snooker en atletiek, of over de Giro d'Italia, of de Tour de France ? Ik dacht het niet. Maar dat wil niet zeggen dat ik het niet gevolgd heb. En er waren best mooie momenten bij.
Het mannenvoetbal heb ik grotendeels links laten liggen. De Nederlandse competitie heb ik nog een beetje bijgehouden, maar ik heb geen idee wie de verschillende Europacups gewonnen heeft. Er komt ook nog een WK voor de heren aan, eind van dit jaar, maar ik denk dat ik dat dit keer maar oversla.
Het is een vervelend spel geworden, dat mannenvoetbal. Spelers die zich erg druk lijken te maken over hun haardracht en tattoos en elkaar voortdurend overtredingen en gele kaarten proberen aan te smeren. Bij de kleinste aanraking laten ze zich theatraal op de grond vallen en blijven daar net zolang liggen rollen en kermen tot de scheidsrechter het spel stil legt.
Dankzij de herhalingen op TV kan iedereen zien dat er doorgaans weinig aan de hand is. Een moment later loopt zo'n zwaargeraakte speler vaak weer vrolijk over het veld te huppelen. Maar dan valt er wel weer een ander 'dodelijk gewond' op de grond. Heel ergerlijk.
Kijk daarom eens naar de finale van het EK voetbal voor vrouwen. Die is vanavond en als de wedstrijd niet teveel afwijkt van de rest van het toernooi, dan zal het je opvallen dat het er bij de vrouwen heel anders aan toe gaat. Ze spelen, bijvoorbeeld, zomaar 15, of 20 minuten, door zonder overtredingen !
Als er eens twee speelsters tegen elkaar aanbotsen staan ze gewoon weer op en spelen verder. Heel raar ! Dat zie je bij de mannen nou nooit. Het doet me denken aan de tijd dat ik zelf voetbalde op het schoolplein. Dan kreeg ik wel eens een schop en als ik dan 'Au !' riep was er altijd wel een vriendje dat zei: 'Niet zeuren, daar word je hard van.'
Ja, maar het niveau van dat vrouwenvoetbal is zoveel minder, hoor je wel eens zeggen. Alsof bij de mannen elke pass aankomt en elk schot meteen een doelpunt is. Bij voetballen, of dat nou door mannen of vrouwen wordt beoefend, gaat nu eenmaal veel mis. En af en toe gaat er iets goed. Daarom zijn samenvattingen altijd veel leuker om te zien dan live-wedstrijden.
Het scheelt wel een stuk als al dat toneelspel achterwege blijft. En daarom is het vrouwenvoetbal een stuk prettiger om te volgen. De dames protesteren ook maar zelden bij de scheidsrechter. Geen gezeur om vrije trappen, of juist de vermoorde onschuld uithangen terwijl je iemand net een doodschop hebt gegeven. Geen list, bedrog en gehuichel, maar gewoon voetbal zoals het bedoeld is.
Het Nederlandse elftal had wat pech, met blessures en covid-besmettingen, en is niet verder gekomen dan de kwartfinale. Maar als we naar de Nederlanders, in andere sporten, kijken dan doen ook daar de vrouwen het beter dan de mannen. De wielrensters in de Tour de Femmes, bijvoorbeeld, die maar 1 week duurt, terwijl de mannen er 3 weken over doen. De beste Nederlandse wielrenner (M/V) ooit, Marianne Vos, won al 2 etappes en rijdt al 6 dagen in de gele trui.
Marianne won, in haar lange loopbaan, titels op de weg, op de baan en bij het veldrijden. Ze werd 2 keer Olympisch kampioen, 13 keer wereldkampioen, 3 keer Europees kampioen en 16 keer Nederlands kampioen. Volgens Wikipedia won ze in totaal 304 wedstrijden. Ze heeft dan ook nog de pech gehad dat er voor vrouwen minder wedstrijden georganiseerd worden dan voor mannen.
De Tour de France Femmes eindigt vanmiddag. Men gaf Marianne Vos niet veel kans in de afsluitende bergritten en dat is uitgekomen. Maar ze heeft de leiding in het klassement overgedaan aan een landgenote, Annemiek van Vleuten, die op zaterdag, in een machtige aanval, de etappe, de gele trui en waarschijnlijk de hele tour pakte.
Bij het WK Atletiek waren het trouwens ook de Nederlandse vrouwen die de medailles naar huis brachten. En dat doen ze al jaren, terwijl een mannelijke topper een zeldzaamheid is. Kortom: de mannen kunnen misschien beter toneelspelen, maar als het op sporten aankomt moeten we het van de vrouwen hebben.
