Het had niet veel gescheeld of ik had LOK gehad...

Het UWV heeft weer iets nieuws gevonden. In het kwartaalblad 'UWV-Perspectief' lees ik dat '...ruim 30% van alle consulten bij bedrijfs- en verzekerings-artsen gaan over lichamelijk onverklaarbare klachten (LOK)...'

In een aantal ziekenhuizen zijn inmiddels LOK-poli's, waar specialisten uit verschillende disciplines, patiënten met onverklaarbare klachten behandelen. Door middel van oefenschema's en therapieën worden de haperende lichamen en geesten weer op het juiste spoor gezet. Bij twee derde schijnt er ook werkelijk verbetering op te treden.

Mooi natuurlijk. 'Ze vinden zo de weg terug naar arbeid en gezonde relaties. Kortom naar een normaal leven.' Staat er aan het eind van het artikel. Alsof je met lichamelijke- en psychische klachten geen normaal leven, met gezonde relaties, kunt hebben.

Maar afgezien daarvan. Bij zo'n verhaal denk ik al snel terug aan mijn eigen situatie, zo'n jaar of 15 geleden. Ik had onverklaarbare klachten, was uitgeput en lusteloos, terwijl mijn huisarts niets bijzonders kon vinden. Ook niet na uitgebreid bloedonderzoek.

Als er niet per ongeluk, ik was proefkonijn bij iemand die voor het eerst het apparaat bediende, een botmeting was gedaan, had ik nu misschien nog niet geweten wat er met me aan de hand was. Dan was ik een LOK-lijder geweest, zo een die, met gerichte therapie, weer de weg terug moet vinden naar een normaal leven.

Ook mij werd, als ik weer eens uitgeteld thuis zat, aangeraden om zo snel mogelijk weer aan de slag te gaan en te gaan trainen bij de fysiotherapeut. Als ik vertelde dat ik juist een heel actief leven leidde werd dat terzijde geschoven. Ik was vast moe omdat ik teveel op de bank zat. In beweging en niet zeuren.

Een LOK-aanpak dus, nog voor de term was uitgevonden. Rare naam trouwens, dat LOK, alsof de patiënt ergens naartoe, of uit, gelokt moet worden. Eigenlijk is het gewoon een nieuwe naam voor: We weten het niet, dus zal het wel tussen de oren zitten.

Er blijft trouwens een derde over, dat is 10% van alle patiënten die met het UWV te maken krijgen, waarbij de LOK-aanpak niet werkt. Die mensen moeten zinloze therapie ondergaan, waarbij ze wordt aangepraat dat ze niets mankeren en dat ze zich maar een beetje aanstellen. Want de arts kan niets vinden.

Maar een arts is ook maar een mens, die kent niet elke zeldzame aandoening. Die zal niet elke mogelijke test of scan laten doen. Die zoekt misschien niet goed genoeg. Maar als hij niets vindt heb je mooi pech. En een nieuw etiket: LOK. Of, zoals het UWV-blad schrijft, dan ben je '...ziek zonder ziekte'... Gefeliciteerd !  

De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2  - deel 3 - deel 4 en deel 5 van dit verhaal. 

Klik op de strip voor een grotere weergave. 

Kijk hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.  

Kijk voor voorafgaande episodes van de Stripmannen-saga naar het Strip Jaaroverzicht van 2014 , of nog verder terug naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  -  het Strip-overzicht van 2012 en het Strip-jaaroverzicht van 2013 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Concurrentie in de zorg - Dalen de kosten dan, of juist niet ?

Gisteren was ik bij de tandarts voor controle. 'Geen gaatjes !' juichte ik op Facebook. Waarop een van mijn vrienden opmerkte dat dat volgend jaar wel anders zal zijn, als eenmaal de tarieven vrijgegeven worden.

Door de marktwerking is de zorg, tot nu toe, in ieder geval niet goedkoper geworden. In 2005 schreef ik een stukje op het Volkskrantblog toen de tarieven voor Fysiotherapeuten vrijgegeven werden. Dezelfde bedenkingen kun je nu opnieuw hebben...

Concurrentie moet er zijn ! De mensen in het land moet kunnen kiezen ! Marktwerking willen we hebben ! Dan dalen de prijzen ! Je hoort het regelmatig, maar als je goed luistert hoor je zo nu en dan toch ook iets anders.

Van de week nog, op de radio, een onderwerpje over de tarieven in de zorg. Het blijkt dat onze regering, begin van het jaar, de tarieven voor fysiotherapie vrij gegeven heeft. Dan krijg je concurrentie en omdat de patiënt dan kan kiezen voor de voordeligste therapeut, krijg je marktwerking en gaan de prijzen omlaag.

Dat was de theorie. Maar volgens de verslaggever op de radio, zijn de tarieven voor fysiotherapie dit jaar met 13% gestegen. 'Is dit plan dus mislukt ?' vroeg hij aan een mevrouw van het College voor Tarieven in de Gezondheidszorg.

'Nee' zei deze deskundige, 'dat heeft u verkeerd begrepen.' Dat is altijd zo als een maatregel ongunstig lijkt uit te pakken, men denke aan de prijsstijgingen na invoering van de Euro, dan blijken we het verkeerd begrepen te hebben.

De mevrouw legde uit dat de oude tarieven eigenlijk te laag waren en dat de fysiotherapeuten, nu ze de kans kregen, een inhaalslag gemaakt hebben.

In de praktijk blijkt ook dat er voor de patiënt niet veel te kiezen is. Vrijwel alle therapeuten hebben contracten afgesloten met de verzekeraars en aangezien die de behandelingen vergoeden, gaat de patiënt nog gewoon naar dezelfde fysiotherapeut als voor dat de tarieven vrij gegeven werden.

En volgens mij wil je als patiënt ook niet anders. Zijn er problemen dan wil je snel en vakkundig geholpen worden en niet eerst alle fysiotherapeuten in de omgeving afbellen, om te vragen wie de goedkoopste is.

Ik zou zeggen: de maatregel is dan misschien niet helemaal overbodig gebleken, want voor de fysiotherapeuten heeft het een leuke en waarschijnlijk verdiende, salarisverhoging opgeleverd, maar flink mislukt is hij toch eigenlijk wel. Want kiezen doen we nog steeds niet en van concurrentie is geen sprake. Om van de marktwerking, waar in bepaalde kringen zo jubelend over gesproken wordt, maar helemaal te zwijgen.