Dit verhaal is in juli 2009 verschenen op het Volkskrantblog, maar de lekkage is in de afgelopen dagen pas echt verholpen. Zie vorig bericht...
Wij huren ons
appartement van een bedrijf dat niet uitblinkt in
communicatieve vaardigheden. Afgezien van een maandelijkse
rekening horen of zien we eigenlijk nooit iets. Als er
mankementen zijn kun je ze bellen, maar het is maar afwachten of
er dan ook wat gebeurt.
Onderhoudswerkzaamheden
verrichten ze het liefst per verrassing. Het is me zelfs een keer
voorgekomen dat ik al mijn jas aan had, om naar mijn werk te gaan,
toen de glaszetter voor de deur stond met de mededeling dat hij
even alle ramen kwam vervangen.
Het is allemaal nog
ingewikkelder omdat een deel van de woningen, in ons
blok, verkocht is en een ander deel nog wordt verhuurd. Voor de
kopers is er een vereniging van eigenaren (VVE) opgericht. Enige
tijd geleden heeft de verhuurder het onderhoud aan die VVE
overgedragen.
Als de kopers een klacht
hebben kunnen ze die melden bij een bedrijf in
Nieuwegein. Wij huurders mogen dat niet, wij dienen onze
problemen eerst voor te leggen aan de verhuurder. Die geeft het
door aan de VVE en die stelt dan het externe bedrijf op de
hoogte.
De Vereniging van
Eigenaren communiceert alleen met zijn leden en de
verhuurder, niet met ons. De verhuurder houdt zijn huurders het
liefst van de domme. Het enige dat ons rest is af en toe eens langs
de neus weg informeren, bij onze kopende buren, of er misschien
iets in de planning zit.
Eind vorige week ontdekten
we een lekkage in de kelderbox. Toen het maandagochtend
nog nat was besloot ik de verhuurder te bellen...
Wordt morgen vervolgd.
Het stripje tekende ik een
aantal jaren geleden. Ik woonde toen in een ander
huurappartement, maar veel beter ging het er niet aan toe. De
tekst is uit het leven gegrepen.


