Posts tonen met het label brief. Alle posts tonen
Posts tonen met het label brief. Alle posts tonen

zondag 10 september 2023

Zonnebloemen


Er bloeit
een kleine zonnebloem op het balkon. Niet zo'n joekel van 3 meter, maar echt een kleintje, misschien net 30 centimeter hoog. Waarschijnlijk komt hij uit een zonnebloempit, die in het vogelvoer zat.

Bij zonnebloemen denk je natuurlijk meteen aan Vincent van Gogh. Hij schilderde, in 1889, een aantal verwelkende exemplaren, in een vaas. Hij deed dat zelfs vijf keer, volgens de website van het Van Gogh Museum. 

Nee, hij schilderde ze zeven maal, maar één versie bevindt zich in een privécollectie en één is verloren gegaan bij een bombardement. De vijf bekendste hangen in musea in Amsterdam, München, Londen, Philadelphia en Tokio.

Volgens Wikipedia maakte hij ook nog een serie van vier, toen hij in Parijs verbleef, in 1887, alleen daarop stonden de zonnebloemen niet in een vaas. Eén de zonnebloemschilderijen, met vaas, werd een eeuw later verkocht voor bijna 40 miljoen dollar.

Tijdens zijn leven verkocht Van Gogh er niet één. Hij maakte de schilderijen om te experimenteren met kleur en omdat bloemstillevens populair waren. Aanvankelijk schilderde hij verschillende soorten bloemen, maar uiteindelijk koos hij de zonnebloem, als zijn bloem.

Het is misschien een uiting van zijn obsessieve karakter dat hij zich zo vastbeet in die ene bloemsoort. Ik heb inmiddels zo'n 150 brieven van hem gelezen – tot het jaar 1881 – en daaruit blijkt dat hij zich enorm kon storten op een onderwerp, of een persoon. Eerst was er het geloof, daarna een paar mislukte liefdesaffaires en uiteindelijk de schilderkunst.

Als een boek hem beviel, of een gedicht, schreef hij hele stukken ervan over, om bij de brieven aan zijn broer te voegen. Hetzelfde ging het met bijbelcitaten. Zijn schoonzuster, Jo Bonger, publiceerde de brieven die hij aan zijn broer Theo, haar overleden man, geschreven had. Ze schrapte wel het een en ander. Daar kom je achter als je haar versie vergelijkt met de volledige brieven, zoals ze op het internet staan.

Het was een gewoonte van Jo om namen te vervangen door initialen en soms persoonlijke passages weg te laten. Ingrepen die je je misschien voor kunt stellen, als het gaat over mensen die nog leven en die je van nabij kent. Dat je geen lange citaten door hoeft te ploegen, is ook wel prettig, maar de persoonlijke noten zijn wel interessant om te lezen.

Aan de andere kant... Soms wordt het wel erg persoonlijk. De brieven aan zijn broer waren, uiteraard, niet bedoeld om door iedereen gelezen te worden. Zelfs na 150 jaar voelt het een beetje ongemakkelijk, als hij lange betogen houdt over een meisje dat hem afgewezen heeft.

Hij slaat door in zijn verliefdheid, wat dan zou kunnen verklaren waarom hij zich daarna, met zoveel energie, op het schilderen stortte. Desalniettemin toch een beetje gênant. Misschien ligt het aan mij, maar ik kan me voorstellen dat hij zich, achteraf, wel wat geschaamd zal hebben voor zijn ontboezemingen.

Je vraagt je dan weer wel af wat er gebeurd zou zijn als een van die meisjes wel met hem in zee gegaan was. Zou hij een braaf gezinshoofd geworden zijn ? Misschien had hij een degelijke baan gezocht ? Er werden hem allerlei suggesties gedaan, door vrienden en familie. Hij kon misschien drukker worden, of kapper. Hij maakte zich er vrolijk over en schrijft dat je toch niet, zomaar, met een knip van je vingers, kunt veranderen in een haarsnijder.

Dan toch maar liever doorgaan met zijn tekenkunst oefenen. Schilderen deed hij aanvankelijk niet, hij hoopte misschien aan de slag te kunnen als illustrator, bij een krant of tijdschrift. Een bescheiden wens, die ook al niet uitkwam. Dat er ooit schilderijen van hem, voor miljoenen, verkocht zouden worden, zal hij zich niet hebben kunnen voorstellen.


 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman en wordt volgende week vervolgd. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 13 januari 2019

Christelijke kringen


Mensen die mij een beetje kennen weten dat ik niet gelovig ben. Ik heb Gods woord niet van huis uit meegekregen en heb me later ook nooit tot een geloofsgenootschap aangetrokken gevoeld. Niet dat ik het anderen misgun, hoor, ieder moet vooral doen waar hij zin in heeft, zolang het mij maar niet belemmert.

We waren dus nogal verbaasd toen we afgelopen week een brief in de bus vonden van Christenen voor Israel. Hij was gericht aan mijn vrouw, of althans, aan Dhr. Dr. en dan haar naam. De aanhef was: 'Geachte dominee / voorganger'. Er werd een reeks studiebijeenkomsten en een reis naar het beloofde land in aangekondigd. De brief besloot met: 'Ik wens u Gods zegen en hopelijk tot ziens...'

Onderaan de brief stond dat mijn vrouw opgenomen was in het kerkenbestand van NAWplus en dat je je tot hun website kon wenden om de gegevens te laten wijzigen. Nu is mijn vrouw geen heer, geen dominee of voorganger en wonen we niet in een kerk. Dus dat er hier iets niet klopte was wel duidelijk.

We stuurden ze een mailtje en kregen prompt antwoord: Excuses en de gegevens zouden gewist gaan worden. Uit die christelijke kring wordt mijn vrouw dus verwijderd.

Uit andere christelijke kringen steeg afgelopen weken een geluid op dat velen niet meer verwachtten te horen. Jullie hebben er vast wel over gelezen, de Nashville-verklaring waarin een aantal prominente gelovigen hun afkeuring uitsprak over, onder meer, het homohuwelijk.

In het TV-journaal kwamen ondertekenaars aan het woord en die leken toch wat geschrokken over alle ophef en protest. Ik hoorde er twee die zich beklaagden. Ze hadden het gevoel dat ze niet de vrijheid kregen om hun overtuiging uit te spreken. Ze voelden zich gediscrimineerd.

Nou moet me toch iets van het hart. Dat 'we mogen niet meer zeggen wat we denken' is wel de slapste uitvlucht die ik me voorstellen kan. Je hoort hem ook wel eens van uiterst rechtse politici en zogenaamde 'verdedigers van het vrije woord'. Die zeggen de meest vreselijke dingen over minderheden, andersdenkenden, vrouwen, buitenlanders of gekleurde medemensen en als ze dan kritiek krijgen... Dan zijn ze zielig, want ze mogen niet meer zeggen wat ze denken.

Natuurlijk mogen ze dat. Iedereen mag alles zeggen. Maar als je dat in het openbaar doet, op internet, op radio of TV, op een bijeenkomst, op een pamflet, of een Nashville-verklaring, dan moet je kritiek verwachten. Als je een ander discrimineert en uitsluit, of uitscheldt en beknot, dan moet je rekening houden met reacties van mensen die het daar niet mee eens zijn.

Als je verwacht dat je bij alles wat je zegt alleen maar bewonderende schouderklopjes krijgt, dan heb je niet begrepen hoe een openbare uitwisseling van gedachten werkt. En vooral als je je uitspreekt over en tegen andere mensen, buiten je eigen kringetje. Als je niet tegen andere meningen kunt, hou dan gewoon je mond.



De Strip: Deze strip is gemaakt door de Stripman. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 en deel 12 van het voorgaande verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men