Posts tonen met het label kleding. Alle posts tonen
Posts tonen met het label kleding. Alle posts tonen

zondag 21 september 2025

Een sok en een hond


Ik droomde
dat ik net onder de douche uitkwam en me wilde aankleden, maar dat ik een sok kwijt was. Ik trok kledingstukken uit de kast, die op een hoop op de grond vielen en vond wel sokken, maar niet de goede.

In werkelijkheid heb ik een heel ordelijke kledingkast, waar de verschillende broeken, sokken en hemden, netjes bij elkaar liggen, of hangen. In mijn droom was het een bende. Uiteindelijk vond ik de sok, in de pijp van de broek die ik aan had willen trekken.

Eenmaal aangekleed liep ik met een laken naar het balkon. Ik had er wat insecten in gevangen en wilde die daar uitschudden. Op het balkon ontdekte ik een uitgang, aan de zijkant, met een stenen trap die naar de straat leidde. Onderaan de trap stond een hond.

Ik ben geen expert als het om honden gaat, ik ben meer een kattenmens, maar dit leek me een vriendelijke hond. Hij was niet heel groot en niet heel klein, overwegend bruin gekleurd en kwam naar me toe toen ik hem aansprak. Ik liet hem aan mijn hand snuffelen, zoals ik van mijn vader geleerd had, en aaide hem daarna over zijn kop. Ondertussen praatte ik wat tegen de hond en na een poosje begon de hond terug te praten.

'Wil je wat drinken ?', vroeg ik. Toevallig had ik een emmer water op het balkon, die ik de hond uitnodigend toeschoof.

De hond antwoordde: 'Ik wil wel wat water met melk.' En toen ik daar verbaasd op reageerde zei hij: 'Je bent vast geen echte Nederlander. In de sauna krijg ik altijd water met melk.'

'Sauna's zijn niet echt Nederlands', zei ik. 'Dat zijn ze wel,' zei de hond.

En zo kibbelend gingen we ons huis binnen. Daar kwam mijn vrouw aanrennen. Ze had net anderhalf uur achter de computer gezeten, zei ze, en had nu het een of ander document nodig.

'Anderhalf uur !?', riep ik verbaasd. 'Ik zag je 10 minuten geleden nog, hier.' Misschien had ik langer met de hond op het balkon gestaan dan ik dacht.

Daarna ging ik op zoek naar een kom, om water met melk in te doen, voor de hond. 'Ik moet ook uitvinden van wie die hond is', dacht ik, want we konden moeilijk een hond in huis nemen. Ik kon niet drie keer per dag naar buiten om hem uit te laten. En we hadden geen hondenvoer in huis.

Gelukkig had ik gezien dat de hond een halsband droeg, waar een paar labels aanhingen. Daar stond vast wel een adres, of telefoonnummer, op van zijn eigenaren.

Daarna werd ik wakker en moest ik nodig naar het toilet.


Nu we het daar toch over hebben... Het is nu ongeveer een jaar geleden dat ik zoveel moeite had met plassen, dat er uiteindelijk een operatie nodig was. Die hele periode heb ik verwerkt tot een apart blog. Ik heb gemerkt dat het geen onderwerp is waar mensen makkelijk over praten, of graag verhalen over horen. Maar mocht je het toch willen lezen dan kan dat hier: prostaatverkleining.blogspot.com . 

  
 
De Strip is gemaakt door de de Geheimzinnige Hulpman.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8  - deel 9 en deel 10 van het stripverhaal.  
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.  
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

 

zondag 2 februari 2025

Twee dromen

1 – Een paar vierkante meters kunstgras


Ik droomde dat ik wakker werd, maar niet thuis. Het leek meer op een ziekenhuis. Ik wilde onder de douche en zocht schone kleren bij elkaar en toiletspullen. Sommige van de shirts en onderbroeken, die ik bij me had, waren veel te groot, maar ik vond een passend setje, stopte alles in een tas en liep de gang op.

De gang was leeg en kaal, hier en daar versterkt met metaal, om beschadiging van het pleisterwerk te voorkomen. Er liep verder niemand. Na een aantal afslagen belandde ik in een heel andere omgeving. De kale ziekenhuisgangen waren veranderd in een winkelcentrum. Eerst liep ik langs schappen gevuld met lampen, daarna zag ik een toonbank, meer een eiland, waar kunstgras verkocht werd. Een vrouw stond er, met veel misbaar, een bestelling af te handelen.

Ik wachtte mijn beurt af en kocht een paar vierkante meter van het groene spul. Ik denk dat ik het thuis in de keuken wilde leggen. Maar ondertussen had ik ook die tas met kleren en toiletartikelen nog bij me. Het werd een heel gesjouw.

Na het winkelcentrum kwam ik op een beurs, waar allerlei landen hun planten en dieren tentoonstelden. Ik dwaalde wat tussen grote foto's van oerwouden en bakken met tropische vissen. Uiteindelijk raakte ik aan de praat met een jongeman. Ik vroeg hem waar de uitgang was en vertelde dat ik eigenlijk op zoek was naar een toilet- of doucheruimte.

Hij nam me mee naar een hoek van de hal, waar een metalen schuif was, met daarachter een glijbaan. Het leek op een stortkoker, waar je je vuilniszakken in moet doen, maar hij deed de schuif open en zei dat ik er maar in moest klimmen, met mijn voeten naar voren. Maar wel oppassen voor het plafond, want dat bewoog en ik zou me er eraan kunnen bezeren.

Ik deed wat me aangeraden was en zoefde even later naar beneden. Na een tijdje kwam ik tot stilstand, maar ik was nog niet aan het einde van de glijbaan. Er bleek een opstopping te zijn en ik moest wachten, tot de mensen voor me uitgestapt waren. Ondertussen maakte ik me een beetje zorgen over de persoon die na mij zou komen en of ik niet, door hem of haar, in mijn nek geraakt zou worden.

Gelukkig werd ik op tijd wakker en deze keer wel in mijn eigen bed.


2 – Mijn oude jas

Van mijn vrouw kreeg ik, lang geleden, zeker 25 jaar, een jas cadeau voor mijn verjaardag. Het was en is – ik draag hem nog steeds wel eens – een dure jas, van het merk Tenson. Van buiten is hij gebroken wit, van binnen mosgroen en hij is voorzien van allerlei zakken, vakjes en ritsen. De capuchon kun je oprollen en in de kraag verstoppen. Heel handig.

De jas lijkt veel op de jassen die inspecteur Schimanski droeg, in de oude afleveringen van Tatort, uit de jaren '70. Mijn vrouw was, in haar jonge jaren, een fan van Schimanski, vandaar. Voor mij is het een halflange jas. Maar ik werkte ooit samen met een jongeman, die twee koppen groter was dan ik en die net zo'n jas had. Voor hem was het een jack.

Vannacht droomde ik over die jas. Ik had ontdekt dat de jas oorspronkelijk bedoeld was voor een robot en van het bedrijf waar ik voor werkte, had ik de opdracht gekregen om uit te zoeken hoe dat precies zat.

Ik had inmiddels 4 gelijksoortige jassen gevonden en dacht dat er in de kraag een label moest zitten, dat verwees naar de robot waar de jas bij hoorde. Ik was met 2 jassen op weg naar het bedrijf, dat gevestigd was in een glazen gebouw, op een tamelijk kaal industrieterrein. Voor het bedrijfspand was een weg, met in de middenberm een bushalte en een paar schriele boompjes.

Daar had ik de jassen even aan een paaltje gehangen. Toen ik ze op wilde gaan halen stak er een enorme windvlaag op. Er kwam een man voorbij gerend, helemaal in het zwart gekleed, met een dun snorretje, een masker en een zwarte sombrero. Een beetje als Zorro, maar dan wat corpulenter. Hij werd door de wind voorbij de bushalte geblazen. Daar kwam hij, met een ontstelde uitdrukking op het gelaat, netjes op zijn voeten terecht.

Toen het wat rustiger was wilde ik mijn jassen gaan pakken, maar die waren weg. Had de wind ze weggeblazen ? Nee, wat verderop was, langs de weg, een modderige plas waar ik een man in de weer zag, met 1 van de jassen. Hij stampte erop, tilde hem op en hield hem in de lucht, om hem dan weer in de modder te smijten en er op te stampen.

Ik liep er naar toe om mijn jas terug te vragen en verwachtte wel enige tegenstand. Maar toen ik dichterbij kwam zag ik dat het geen man was, maar een slordig geklede vrouw. Ze gaf me, zonder morren, de jas en bleek ook de 2e te hebben, die ze heel klein had opgevouwen.

Daarna werd ik wakker.

Voor wie dacht dat ik het over het liedje van Dorus ging hebben (en meneer Cor Steyn, de beroemde organist) hier een link naar YouTube, met bewegende beelden. 

Voor wie niet weet wie Dorus en Cor Steyn waren, of Schimanski, is er altijd Wikipedia.


 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 en deel 7 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige (gezamenlijke) verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 25 oktober 2020

Ik heb een goedkope smaak


In de goeie ouwe tijd
kwam ik wel eens bij mijn vriend, saxofonist Semmy, thuis, toen die nog bij zijn ouders woonde en dan spraken we natuurlijk over muziek. Semmy en zijn vader, Otto, waren enorme jazzfans en ik vond dat ook best leuk, maar meer nog hield ik van blues.

In de loop van zo'n discussie wou Otto wel eens verzuchten dat ik dan meer hield van een vurenhouten plankje dan van een mooie eikenhouten balk.

Toen had ik daar niet van terug, maar achteraf moet ik hem gelijk geven. Als het er op aan komt heb ik een goedkope smaak. Liever recht toe recht aan en eenvoudig, dan flitsend en met tierelantijnen.

Als ik er over nadenk geldt dat voor meer dingen. Om luxe eten heb ik nooit veel gegeven, dure drankjes zijn aan mij niet besteed. Ik heb de laatste tijd wel eens een wat duurdere soort thee gekocht, maar uiteindelijk vind ik Chinese Gunpowder het lekkerst en dat is één van de goedkoopste varianten.

Met kleding is het al net zo. Ik geef maar zelden meer dan een paar tientjes uit voor een broek of hemd. Laatst kocht ik dan eindelijk nieuwe schoenen, na meer dan 20 jaar, en dat was ook een goedkoop paar.

Ik heb nog even getwijfeld of ik de wat duurdere zou nemen, van echt leer, maar de nauwelijks van echt te onderscheiden, kunstleren wandelschoenen die ik uiteindelijk koos, blijken ook prima te voldoen. Het gaat er bij mij ook niet om dat ze goed lopen, maar of ze een beetje prettig zitten. En dat doen ze.

Mijn ervaring is dat spullen die niet duur zijn vaak net zo goed zijn als de luxere varianten. In de keuken gebruiken we voordelige pannen, van winkels die niet om hun kwaliteit bekend staan en daar smaakt het eten net zo goed uit.

Ik ben op het moment een slaapkamer aan het opknappen en de muurverf, van het huismerk van de bouwmarkt en de verfroller van een paar euro, geven net zo'n mooi resultaat als de duurdere merkartikelen.

Kortom: Otto had gelijk. Geef mij maar een vurenhouten plankje.

Ondertussen heb ik het boek dat Neil Price schreef, 'De Vikingen – Een nieuwe Geschiedenis', uitgelezen. Er verscheen vorige week een uitgebreide recensie van in de Volkskrant, dus ik ga er verder kort over zijn. Ik vond het een heel interessant en informatief boek.

De recensent van de Volkskrant is iets minder tevreden. Hij prijst de feitenkennis van Price maar heeft ook kritiek. Zo verwijt hij hem dat hij één van de hoofdstukken 'De Gouden Eeuw Van De Schapenboer' noemt. Die schapenteelt was immers alleen mogelijk door heel veel slavenarbeid.

'Het is alsof je de zuidelijke Verenigde Staten van voor de afschaffing van de slavernij omschrijft als 'De Gouden Eeuw Van De Kantoenplanter'.

Een beetje flauw verwijt. Het kan zijn dat er in de Nederlandse vertaling wat nuances verloren zijn gegaan – ik las het boek in het Engels – maar volgens mij bagatelliseert Price het lot van de slaven in de Vikingtijd absoluut niet. Het punt dat hij met zijn schapenboer wil maken is dat achter elk schip dat uitvoer, met misschien 100 Noormannen aan boord die wilde avonturen gingen beleven, vele duizenden thuis in Scandinavië bleven.

Om zo'n schip te bouwen en uit te rusten werd enorm veel arbeid verzet en was een lange voorbereiding vereist. Om alleen al de zeilen te maken, van schapenwol inderdaad, waren duizenden manuren nodig. De schapenboer is een van zijn pogingen om het beeld, van die woeste plunderende Vikingen, van de juiste achtergrond te voorzien.

Overigens is ook dit boek veel goedkoper als je kiest voor het e-boek in plaats van het papieren exemplaar. En e-boeken kosten geen bomen om te maken, dus bespaar je op vurenhout.



De Strip is een gouwe ouwe van de Stripman

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige verhaal.

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

zondag 12 juni 2016

Een reuzenzwaai aan de doellat


Het Europees kampioenschap voetballen is begonnen. Het kan zijn dat jullie het gemist hebben want er hangen nergens oranje vlaggen en slingers en je ziet niemand met dito gekleurde T-shirts, pruiken of hoedjes lopen.

Nederland heeft zich niet geplaatst. Albanië wel, dat zaterdagmiddag verloor van Zwitserland. Ja, dat zijn me de voetballanden wel, jongens. Wales is er voor het eerst sinds mensenheugenis ook bij. Dat is natuurlijk leuk voor de Welshmen – ik draag dat land een warm hart toe – en niet alleen omdat ze zo geweldig meezingen met hun eigen volkslied.

Maar het is natuurlijk wel jammer voor de beste speler die Wales jarenlang had, Ryan Giggs. De beste man heeft 20 jaar, op het hoogste niveau, gevoetbald en al die tijd was hij de enige speler uit Wales die wist waar hij de bal naartoe moest trappen. Hij speelde bij Manchester United de sterren van de hemel, tot hij 40 jaar oud was en er dan toch maar een punt achter zette.

En ja, hoor, twee jaar later plaatst Wales zich voor het EK... Zucht...

Wat valt verder nog op ? Er worden geen zwarte voetbalschoenen meer gemaakt. De spelers lopen allemaal op felgekleurde schoentjes, daar zou je in mijn tijd de straat niet mee op hebben gedurfd, laat staan het voetbalveld. Signaal groen, knalgeel, roze en oranje. Waar moet het heen met de wereld ?

En de voetballers van tegenwoordig zien er uit als bodybuilders. Het wordt misschien extra benadrukt door de voetbalshirts, die strak gesneden zijn, zodat de brede borstpartij van menige spits goed uitkomt. Het vormt een opvallend contrast met de gewoonte van de moderne voetballer, om bij de geringste aanraking om te vallen en van pijn kermend op het gras te gaan liggen.

Je zou, bij de fysieke verschijning van deze kerels, eerder verwachten dat ze flikflakkend over het veld gaan, een reuzenzwaai aan de doellat maken, om hun oefening te eindigen met een dubbele salto met twee-en-een-halve schroef.

Waar moet het heen met de wereld ? In mijn tijd waren voetballers schriele mannetjes. We hebben het allemaal kunnen zien, toen de beste speler aller tijden overleed. Johan Cruijff was een mager ventje en hij droeg een slobberig shirt en zwarte schoenen. Zo hoort het.  



De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Stripman zelf. 

Klik hier voor deel 1 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 en deel 10 van het vorige verhaal. 

Klik op de strip voor een grotere weergave. 

Kijk voor voorafgaande episodes van de Stripmannen-saga naar het Strip Jaaroverzicht van 2015 en het Strip Jaaroverzicht van 2014 , of nog verder terug naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  -  het Strip-overzicht van 2012 en het Strip-jaaroverzicht van 2013 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men


zondag 8 januari 2012

Origineel Zwitsers Ski-ondergoed



Van mijn zorgzame ouders kreeg ik, vlak voor kerstmis, een setje origineel, Zwitsers, Ski-ondergoed cadeau. Het bestaat uit een katoenen hemd met lange mouwen en een kolletje en een bijpassende onderbroek met lange pijpen. Alles uitgevoerd in fraai donker blauw.

Prachtig ! Maar wat, beste Stripman, moet jij nu met origineel, Zwitsers, Ski-ondergoed ? Zullen jullie misschien vragen. En dat is een heel begrijpelijke vraag, want ik zie mezelf ook niet meer van een Zwitserse berg af skiën. Niet alleen veel te vermoeiend, maar vooral veel te gevaarlijk, met die breekbare botten van mij.

Goed, okee, maar ik heb ook zo mijn buiten-activiteiten. Ik rijd, ook als het wat minder warm is en als het waait en regent, op mijn scootmobiel door het dorp. Niet vaker dan 1 of 2 keer per week en ook niet ontzettend ver. Maar geloof me, ook als je maar een uurtje op dat ding zit kun je het erg koud krijgen.

Je zit immers stil en vangt veel wind. Je krijgt dan te maken met wat de Engelsen de 'wind-chill-factor' noemen. In het Nederlands de 'gevoelstemperatuur' genoemd. Dat houdt in dat als het bijvoorbeeld een graad of 8 is en er staat windkracht 5, dat het dan aanvoelt alsof de temperatuur rond het vriespunt is. (Zie Wikipedia Gevoelstemperatuur )

Een warm flannelletje is dan geen overbodige luxe. En als ik op internet zoek naar ski-ondergoed dan is er genoeg te krijgen. In de beschrijving van de hemden en broeken benadrukt men vooral de vocht-afvoerende en ademende eigenschappen van het textiel.

Maar het is oppassen geblazen: 'Door u te warm aan te kleden bij grote fysieke inspanningen', lees ik bij www.decathlon.nl , 'kunt u het toch koud krijgen: het transpiratievocht kan niet afgevoerd worden en blijft dus voortdurend in contact met uw huid.'

Dat lijkt me logisch. En in vroeger jaren deed ik ook niet zo moeilijk. Lekker fietsen, of flink doorstappen en je krijgt het vanzelf wel warm. Maar dat kan dus niet meer. Ik moet nu juist proberen om, met zo min mogelijk energieverbruik, toch op temperatuur te blijven.

Dus vandaar lekker warm ondergoed, met lange mouwen. Daaroverheen een katoenen overhemd en een fleece vest. En aan de benen een gevoerde broek. Omdat je dan toch nog behoorlijk af kunt koelen, je zit maar wind te chillen op zo'n scootmobiel, daarover nog een regenjas en een regenbroek.

Daar moest ik vroeger ook niets van hebben, regenkleding ! Bah, veel te benauwd. Na een paar minuutjes fietsen was het, in je regenpak, net zo klam als daarbuiten. Hooguit een poncho, als het echt hard tekeer ging.

Maar goed, die tijd hebben we gehad. Nu ben ik op zoek naar isolatie. Van transpiratie en gebrek aan ventilatie heb ik echt geen last. Vandaar een regenpak, dus, ook als het helemaal niet regent !
Verder aan mijn voeten nog wollen sokken en snowboots. Op het hoofd een wollen muts en aan de handen waterdichte handschoenen. Goed, ik zie er dan wel een beetje uit als een Michelin-mannetje. Maar wat weersomstandigheden kan me dan niet veel meer gebeuren.




De Strip: Dit deel van het Stripmannen-vervolgverhaal is weer gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van deze episode.


Klik op de strip voor een grotere weergave. 

 

Bezoek ook de website van  de Geheimzinnige Hulpman !

Ga voor eerdere hoofdstukken naar het Strip Jaaroverzicht van 2011 


donderdag 5 januari 2012

zondag 20 februari 2011

De herensluiting – Maken de kleren de man of het mietje ?



De herensluiting. Dat is toch eigenlijk ook een gek woord ? Doet me denken aan mangat, jongenskamer, vadermoordenaar... Dat laatste is een soort boordje, zoals dat aan een overhemd zit dat onder een smoking gedragen moet worden.

En dan ben ik waar ik wezen wil: De herensluiting in kleding. Een paar weken terug schreef ik een stukje over de damessluiting. Onhandig voor rechtshandigen en dus ook voor alle rechtshandige vrouwen. Waarom schaffen we dat verschil niet af, vroeg ik.

Uit de reacties blijkt dat veel mensen daar anders over denken. Aan de ene kant kreeg ik, in een mail van mijn moeder, de verzekering dat de kledingindustrie het niet zo nauw neemt met die sluitingen. Zij heeft vrouwenblouses en -jasjes, met herensluitingen. En zelf zou ze het prima vinden als alle dameskleding zo was.

Maar van een paar heren kreeg ik heel andere berichten. Een lezer schrijft dat hij vaak kleren koopt in de kringloopwinkel. Hij vindt het dan heel handig als je aan de sluiting kunt zien, of een kledingstuk voor mannen of vrouwen bestemd is. Hij zou niet per ongeluk een vrouwenbroek willen dragen.

Maar ja, denk ik dan. Als je nou nergens anders het verschil aan ziet... Wat maakt het dan nog uit, of het oorspronkelijk voor een vrouw bedoeld is ?

Een tweede lezer gaat nog een stap verder. Na wat technische problemen, bij het plaatsen van zijn reactie, schrijft hij dat hij mannen in vrouwenkleren eigenlijk mietjes vindt.

Weer een beetje tot rust gekomen nuanceert hij die ontboezeming in een tweede reactie. Hij schrijft dat zijn moeder soms meisjeskleren voor hem vermaakte, maar dat hij zich, als kleine jongen, dan rot schaamde.

Het gaat er bij deze twee heren dus om dat kleding belangrijk is voor hun identiteit als man. In een kledingstuk, dat voor vrouwen bestemd is, voelen zij zich onzeker. Ze zijn bang seksueel verkeerd begrepen te worden.

Ik zou zeggen dat er een steekje los zit aan iemand die zo intensief naar mijn gulp staart, dat hij het verschil tussen heren- of damessluiting zou kunnen opmerken. Maar afgezien daarvan, als er geen onderscheid in sluiting meer is, hoef je je over dat probleem toch ook geen zorgen meer te maken ?

Dan waren er ook lezeressen die een beetje verbolgen op mijn verhaal reageerden. Waarom moeten wij vrouwen ons weer aanpassen aan jullie mannen met je herensluiting ? Passen jullie je maar aan !

Maar die dames begrijpen toch niet helemaal waar het mij om gaat. Het is niet zo dat ik, op ouderwetse macho-manier, de vrouwen hun geliefde damessluiting wil ontnemen. Mensen die mij beter kennen weten dat ik het andere geslacht nooit zo zou willen kwellen.

In tegendeel ! Als ik zeg: Afschaffen die damessluiting ! Bedoel ik ook: Afschaffen die herensluiting ! Laat ons komen tot één, uniseks-sluiting M/V ! Daar hebben we allemaal, de hele mensheid, mannen, vrouwen en kinderen, baat bij.

De damessluiting is een onrecht dat vrouwen aangedaan wordt en zo kan worden rechtgezet. En niet alleen worden vrouwen opgescheept met een onhandige sluiting, maar ook nog met BH's die van achteren dicht gaan.

Hoe onhandig dat is weet iedereen die zijn vrouw of vriendin wel eens gadeslaat bij het aankleden. Dus dames kom op voor uw rechten ! Verbrand uw BH's en eis een handige sluiting in al uw kleding !!

Het enige nadeel dat ik zie is dat de herensluiting, op zijn beurt, onhandig is voor linkshandigen M/V. Dus misschien moeten we net zo hard pleiten voor het fabriceren van kleding met linkshandige sluitingen. Maar dan zowel voor vrouwen als mannen.


De Strip: Dit deel van het Stripmannen-vervolgverhaal is weer gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Kijk hier voor deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7  - deel 8 van deze episode. Lees ook de vorige hoofdstukken De Wind - Snuf de Hond - Muzikale Droom - Theo en Francien - Motorfietsen en Sportwagens - De Klaveet - Hot City - wordt vervolgd...

Klik op de strip voor een grotere weergave... 
 

zondag 30 januari 2011

De damessluiting



Eigenlijk is het een onheilspellend woord, nu ik het zo opschrijf. Alsof het een middeleeuws werktuig is om dames mee in bedwang te houden. Iets in de categorie berenklem, hondenriem en muizenval. Maar geen paniek, er bestaan ook herensluitingen. En het heeft niets met kuisheidsgordels te maken.

Ik bedoel er iets tamelijk onschuldigs mee. Het gaat over kleding en het verschil tussen kleren bedoeld voor mannen en voor vrouwen. Dat er een onderscheid is zie je meestal wel aan de snit en de kleuren. Maar er bestaat dus ook zoiets als een afwijkende sluiting voor mannen en vrouwen.

Het viel me laatst weer op toen ik een broek cadeau kreeg. Heel normale broek, groen, met veel zakken. Maar toen ik hem aantrok merkte ik dat de rits en de knoop verkeerd om zaten. Waar ik, normaal gesproken, met een simpele beweging van de rechterhand, de broek sluit, bleek dat nu ineens niet te kunnen.

Damessluiting ! Zijn alle vrouwen linkshandig ? Je zou het haast denken. Ik heb ook ooit een hemd gekregen, kaki, sportief, maar met de knopen aan de verkeerde kant. Heel onhandig. Ik begrijp niet dat vrouwen daar mee akkoord gaan. Waarom is dat onderscheid er eigenlijk ?

Na lang nadenken kan ik maar één reden bedenken en dat is een rare reden. Misschien is het voor rechtshandige mannen makkelijker om een vrouw te ontkleden, als ze kleren met damessluitingen draagt ? Zou dat er achter zitten ?

Toch maar eens zoeken op internet. Naast veel verwijzingen naar kledingverkopers, die de damessluiting klaarblijkelijk belangrijk genoeg vinden om hem op hun website te vermelden, is de eerste leuke link die ik tegenkom er een naar een artikel op de website van het dagblad Trouw.

Het gaat over kleding tijdens de 2e wereld oorlog. Er was schaarste en het damesblad de Libelle gaf tips, hoe handige dames van een mannenkostuum een mantelpakje kon maken. 'Waarbij het voornaamste probleem was of ze in het patroon de herensluiting, links over rechts, konden handhaven of alles moesten veranderen voor een nette damessluiting.'

Dat de damessluiting er 70 jaar geleden ook al was is geen verrassing. Maar mijn theorie lijkt weinig hout te snijden. Het is niet voor grijpgrage mannenhanden, dat die sluiting andersom zit. Het heeft met netheid te maken.

Op goeievraag.nl kom ik verschillende theorieën tegen. De eerste, die afkomstig is van het tv-programma Willem Wever, stelt dat bij rijke mensen de vrouwen aangekleed werden. Voor het dienstmeisje is een damessluiting dan makkelijker.

Zwak punt in deze theorie lijkt me dat je zo'n onderscheid toch niet gaat maken om alleen de dienstmeisjes te plezieren. Dat de sluiting voor mannen andersom is zou dan komen door de overheersende rechtshandigheid. Als je zelf je knopen dichtdoet met rechts, is een mannensluiting handiger.

Die rechtshandigheid komt ook naar voren in de tweede theorie. Die gaat ervan uit dat mannenkleding links over rechts sluit omdat je dan gemakkelijker een wapen vanonder je kleren uit kunt halen. De mannensluiting zou teruggaan tot de middeleeuwen.

Allemaal leuk die theorieën, maar waarom zou je de damessluiting dan nu nog steeds handhaven. Zelfs moderne, sportieve kledij, van hippe merken, wordt in twee varianten op de markt gebracht. Misschien dat de dames onder de lezers daar uitsluitsel over kunnen geven. Zouden zij blouses en broeken niet kopen, als die geen damessluiting hadden...? 



De Strip: Dit deel van het Stripmannen-vervolgverhaal is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor  deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - of lees de vorige hoofdstukken De Wind - Snuf de Hond - Muzikale Droom - Theo en Francien en Motorfietsen en Sportwagens
- wordt vervolgd...