Posts tonen met het label jessica. Alle posts tonen
Posts tonen met het label jessica. Alle posts tonen

zondag 15 november 2026

De schilders en het park


Ondertussen
zijn de schilders vertrokken en heb ik mijn eerste rondje door het gerenoveerde park gemaakt. Ruim een maand geleden schreef ik dat de buitenkant, van onze flat, geschilderd zou gaan worden. Eerst was de vraag wanneer de werkzaamheden van start zouden gaan, daarna wat er nou eigenlijk geschilderd zou gaan worden.

Bij een eerste inspectie was zoveel houtrot gevonden, aan de straatkant van het blok, dat er daar niet veel gedaan kon worden. Toen stonden ze onverwacht voor onze deur, om de achterkant onder handen te nemen. Dat verliep, voor zover wij konden zien, prima. Maar een paar dagen later belden er twee mannen en een vrouw aan, met de vraag of ze naar het schilderwerk mochten kijken. Een soort van kwaliteitscontrole.

Ik liet ze op het balkon en bleef zelf maar in de keuken, daarvandaan hoorde ik ze mopperen. Dit klopte niet en daar was iets verkeerd. Ze vertrokken met de mededeling dat er, het een en ander, opnieuw moest worden gedaan. Ik keek nog eens naar het verse schilderwerk en dat zag er keurig uit. Maar goed, ik ben geen expert.

De volgende dagen zagen we de schilders komen en gaan, maar niet naar ons. We verwachtten elk moment een paar ontevreden schilders aan de deur, aan wie we uit zouden moeten leggen dat wij niet geklaagd hadden. Maar afgelopen maandag was ineens hun bouwkeet verdwenen en werd het mobiele toilet, dat ernaast stond, opgehaald. Sindsdien geen schilder meer gezien, in de straat. Dus hoe het nu verder gaat...?

Wat langer geleden schreef ik over de plannen, die de gemeentelijke afdeling groenonderhoud had, met het park, aan de overkant van de straat. Er zouden ruim 80 bomen gekapt worden en de randen van de vijvers zouden worden opgeknapt. Ik maakte bezwaar, een deel van de bomen stond midden in de reigerkolonie, bij de grootste vijver.

Daarna werd het wat rommelig. Ik moest het ziekenhuis in, mijn broer was namens mij aanwezig bij de hoorzitting en van wat daar uitkwam heb ik, van de gemeente, nooit een duidelijk verslag gekregen.

Vorig voorjaar werd er een flink aantal bomen gekapt in het park. Wel minder dan 87, zoals het eerste plan was, maar toch heel wat. Daarna duurde het ruim een jaar tot de werkzaamheden begonnen, aan de oevers van de vijvers. Ze zouden gebruik maken van natuurlijke materialen, zoals wilgentakken en dat klopte wel. Wij zagen enorme stapels, houten palen en takkenbossen, in het park verdwijnen.

Na een paar weken, waarin het park afgesloten was voor bezoekers, waren ze klaar. Dus ging ik eens kijken. De oevers, beschoeiing noemen de kenners dat, zien er goed uit. Daar hoeven ze de komende jaren niet veel aan te doen, verwacht ik. Maar wat mij direct opviel is dat ze, om bij de oevers te komen, alle struiken en kleine bomen, rond de vijvers, hebben weggehaald.

Ter compensatie van het verdwenen groen zijn er, een handjevol, jonge boompjes aangeplant. Er was, in de uitleg van de afdeling groenonderhoud, ooit ook sprake van het weghalen van exoten uit het park. Maar aan de oever van de grootste vijver zijn nieuwe rododendrons geplaatst. Dat zijn geen inheemse planten.

Maar goed. Ik vind het een kale boel en maak me zorgen om alle insecten en vogels, die in die struiken leefden. Een toevallige voorbijganger zal, aan de nieuwe toestand van het park, waarschijnlijk niet veel bijzonders zien. De struiken zullen wel weer teruggroeien en jonge bomen zullen ook wel weer opschieten. Over een jaar of wat zie je niets meer van deze opknapbeurt. En dan zullen er wel weer plannen gemaakt worden voor een volgende... 

 

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. 
 
Klik hier voor deel 1  - deel 2 - deel 3 en deel 4 van dit verhaal.  
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4  en deel 5 van het vorige verhaal.
 

 

zondag 8 november 2026

Een meisje met een baard


Er ging nog
het een en ander aan vooraf, waarvan ik niet alles onthouden heb. Ik droomde, bijvoorbeeld, dat ik een steile helling op moest fietsen. In mijn droom maakte de weg een hoek van 45 graden omhoog. Als het om bergop fietsen gaat wordt dat meestal uitgedrukt in een percentage.

Hoeveel procent zou een weg, die 45 graden omhoog gaat, stijgen ? Ik was al nooit zo heel goed in wiskunde, dus ik zou het zo gauw niet weten, maar het lijkt me erg steil. Google geeft me daarin gelijk. 45 graden betekent 100% stijgen. Dus elke meter vooruit is ook een meter omhoog.

Dat is, voor een normaal mens op een fiets, niet te doen. Toch lukte het me vrij gemakkelijk om de top te bereiken. Wat er daar te zien was weet ik niet want, even later, bevond ik me in de binnenstad van Amersfoort. Daar werd me gevraagd een meisje te helpen, dat een enquête aan het houden was.

Het was een kind van een jaar of twaalf en ze was ernstig ziek. Toch stond ze daar, op de Langestraat, de drukste winkelstraat van de stad, met haar vragenlijsten. Mij werd verteld dat ze touw nodig had en dat ik dat op nummer 35 kon halen. Ik moest maar zeggen dat ik een vriendinnetje was, dan zou ik het touw wel meekrijgen.

Vroeger, toen ik op de middelbare school zat, had ik lang haar, net als veel jongens in die tijd. Toen werd er nog wel eens gedacht dat ik een meisje was. Inmiddels heb ik veel minder haar op mijn hoofd en heb ik, ter compensatie, mijn snor en baard laten groeien. Het overkomt me dus niet meer zo vaak, dat ik voor een meisje wordt aangezien.

Maar goed, in een droom kan alles. De man, die op de oprit van nummer 35 stond, keek er niet van op toen ik zei dat ik het vriendinnetje was, dat touw kwam halen. Hij nam me mee naar een ruime werkplaats, waar allerlei spullen lagen. Ik zag een dikke kabeltros en vroeg of dat het was.

Nee, zei de man en hij wees me op een grote baal garen, die achter de kabel lag. Het leek op de breiwol waar mijn moeder, vroeger, sokken en truien van breide. Overwegend bruin, maar met wat dunne draden van andere kleuren er doorheen. Gemêleerd noemde ze dat.

Ik nam de baal mee, twee armen vol wol, en wandelde weer de winkelstraat door. Het viel me op dat het er erg rustig was. Zeker voor een zaterdagmorgen. Het liep tegen het middaguur en ik begon trek te krijgen.

Achter de V&D vond ik de vader, van het meisje, dat ik met haar enquête zou helpen. Ik vroeg of ik ergens een boterham kon krijgen, maar daar wilde hij niets van weten. Eerst de straat op en vragen stellen aan voorbijgangers. Heb ik daar dan geen vragenlijsten bij nodig, vroeg ik. En bij mezelf vroeg ik me ook af, wat ik met die baal wol moest doen.

Antwoorden kreeg ik niet, net zomin als boterhammen. Ik werd wakker. Niet erg hongerig, maar ik moest wel nodig naar de WC.

Een paar nachten later.

Ik droomde dat ik inkopen had gedaan voor de lunch. Toen ik thuis kwam hoorde ik een kat miauwen. Ik keek in alle kamers, maar zag hem nergens. Tot ik de koelkast opendeed. Daar zat een zwarte kat, te kleumen, op het bovenste plankje.

De kat had het zo koud dat hij niet meer zelf uit de koelkast kon klimmen. Ik hielp hem naar buiten en hield hem dicht tegen me aan, om hem op te warmen. Gelukkig voelde hij al snel weer normaal aan. Maar ik wou toch wel een hartig woordje spreken met mijn huisgenoten. 

Wie had die kat in de koelkast gedaan ?Helaas werd ik te snel wakker om dit mysterie op te kunnen lossen.

Ps: Ik heb een poos gewerkt voor een enquêtebureau, dat kantoor hield achter de V&D, in Amersfoort. Er waren daar geen 12 jarige meisjes in dienst en ik kan me niet herinneren dat we, bij het werk, ooit touw, of breiwol nodig hadden.

Wat de kat betreft: mijn ouders hadden, lang geleden, een zwarte kat, Jens. Maar ik denk niet dat die ooit, door iemand, in de koelkast is gestopt.

    

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. 
 
Klik hier voor deel 1  - deel 2 en deel 3 van dit verhaal.  
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4  en deel 5 van het vorige verhaal.
 

 

zondag 25 oktober 2026

De fantastische wereld van Terry Pratchett


Storm en regen,
dit weekend, maar ik heb een leestip om de herfst mee door te komen. En de winter en het voorjaar ook nog wel.

Een paar jaar geleden zag ik een aantal afleveringen van de TV-serie 'The Watch', die gebaseerd is op de boeken van Terry Pratchett. Ik vond het leuk, gek en bijzonder en keek of ik iets van Pratchett als e-boek kon krijgen. Het aanbod viel tegen, dus ik kocht niets. Maar een paar weken terug keek ik nog eens en toen was er veel meer te vinden.

Ik kocht 'The Colour Of Magic', het eerste deel van zijn 'Disc World' serie, en vermaakte me de daaropvolgende dagen uitstekend. Inmiddels ben ik aan deel twee bezig, 'The Light Fantastic' en als het zo leuk blijft zal ik de overige 39 delen ook wel kopen.

De boeken van Pratchett worden omschreven als 'fantasy', 'komisch', 'satirisch' en 'science fiction'. Ik ben geen kenner van het 'fantasy' en 'science fiction' genre. Natuurlijk las ik ooit 'The Lord Of The Rings' (eerste in het Nederlands, 'In De Ban Van De Ring', later nog eens in het Engels) en 'De Hobbit' en ook verwerkte ik een paar delen van de 'Dune' reeks. Allemaal best leuk (en beter dan de films !), maar het spoorde me niet aan om naar meer van hetzelfde te zoeken.

Wat me nu over de streep trekt is de humor, die Pratchett in ruime mate door zijn boeken mengt. Om bij de inleiding van het eerste deel te beginnen: Daar legt hij uit dat de boeken zich afspelen op een wereld die niet bolvormig is, zoals onze Aarde, maar plat en rond als een schijf. Die 'disc' wordt door vier olifanten ondersteund die, op hun beurt, weer op de rug van een reusachtige schildpad staan.

Die schildpad, de grote A'Tuin genaamd, beweegt zich door de ruimte. Wetenschappers op de schijfwereld denken dat er nog meer werelden zijn, op de ruggen van andere schildpadden. Ze zouden op weg zijn naar een verzamelplaats, om te paren. Dit wordt de Big Bang Theory genoemd. Een leuke, dubbelzinnige grap. (Als ik het uit moet leggen kun je me mailen.)

In de eerste paar boeken volgen we de waanzinnige avonturen van een mislukte tovenaar, Rincewind, die als gids ingehuurd wordt door een vreemdeling, Twoflower. Deze bezoekt de stad Ankh-Morpork en wil alle bezienswaardigheden zien, van de tempels tot de hoerenbuurt en hij verheugt zich op het bijwonen van een echt kroeggevecht.

Hij krijgt waar voor zijn geld. Maar ik ga hier geen poging doen om alle gebeurtenissen, die elkaar in hoog tempo opvolgen, na te vertellen. Er komen in ieder geval tovenaars in voor, draken, helden, vreemde wezens en wonderlijke landschappen. Er zijn magische voorwerpen, een sprekend zwaard en nog meer van dat soort fantasy dingen. Maar zwaarmoedig en serieus wordt het nergens.

Pratchett, die aanvankelijk werkte als journalist, zei dat hij aan het eerste boek begon om eens flink de draak te steken met alle clichés van het fantasy-genre. Maar het boek is ook een ironisch commentaar op de rijke toerist, die argeloos de folklore van een armer werelddeel komt bekijken.

Het optimisme en de nieuwsgierigheid van Twoflower staan daarbij in schril contrast met de argwaan en voorzichtigheid van zijn gids Rincewind. Die is een tovenaar van niets, hij is van de tovenaarsschool geschopt, nadat hij stiekem in een verboden spreukenboek had gekeken. Daardoor kent hij maar één toverspreuk, die hij maar één keer kan gebruiken, maar waarvan hij niet weet wat de werking is.

Toch redden de twee zich uit allerlei hachelijke situaties, die lijken op scenes uit slapstickfilms. Ze worden daarbij soms geholpen, of tegengewerkt, door de goden, die weddenschappen afsluiten op de uitkomst van de gebeurtenissen en zich daar zelf, af en toe, actief mee bemoeien. Maar dat moeten jullie allemaal zelf maar gaan lezen, als mijn aanbeveling daar genoeg aansporing voor geeft.

Terry Pratchett schreef enorm veel en snel. Hij werd maar 66 jaar oud, leed de laatste jaren van zijn leven aan de ziekte van Alzheimer, maar voltooide toch meer dan 40 boeken over de schijfwereld. En daarnaast nog wat andere.

Van de TV-serie, 'The Watch', waar ik wat afleveringen van zag, wordt gezegd dat het geen goede weergave is van het universum van Pratchett. Hoewel er aan begonnen werd terwijl hij nog in leven was, heeft hij er zich niet mee kunnen bemoeien. Zijn dochter wel, maar ook zij is niet tevreden met het resultaat. Er kwam dan ook geen vervolg op. Vergeet die serie dus en probeer eens een boek van Pratchett.

De boeken zijn in het Nederlands (en vele andere talen) vertaald en verkrijgbaar op ouderwets papier, als e-boek en luisterboek. Over Terry Pratchett is een uitgebreide biografie te vinden op Wikipedia.

    

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. 
 
Klik hier voor deel 1 van dit verhaal.  
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4  en deel 5 van het vorige verhaal.
 

 

zondag 30 augustus 2026

Kastelengekte speelt weer even op


Een oude interesse
heeft niet veel nodig om weer opnieuw op te leven. Een flink deel van mijn jeugd was ik behoorlijk kastelengek. De Nederlandse, middeleeuwse kastelen wist ik allemaal te staan, een flink deel had ik bezocht, of op zijn minst van de buitenkant bekeken.

Op vakantie, meestal met de fiets, had ik een voorkeur voor een route langs versterkingen en burchten, met als hoogtepunt een fietstocht, van 3 weken, door het midden van Engeland en het noorden van Wales. Het is dus niet zo gek dat ik verheugd opveerde toen we, afgelopen week, een aflevering van de misdaadserie Death Valley aanzetten en die begon met beelden van een heel mooie kasteelruïne.

Na wat zoeken bleek het om Raglan Castle te gaan, in de serie heette het anders, maar het internet was behulpzaam. Een joekel van een kasteel is het, met een indrukwekkend poortgebouw, een enorme, vrijstaande hoofdtoren en nog een heel stel andere, vervallen, torens en bouwdelen. Het staat in het zuiden van Wales, dus niet op mijn route van lang geleden.

Je kunt tegenwoordig alles, over heel veel burchten en kastelen, vinden op het internet. In mijn jonge jaren was dat wel anders. Voor mijn tocht naar Engeland en Wales kopieerde ik halve boekwerken, uit de bibliotheek van de Rijksdienst voor het Oudheidkundig Bodemonderzoek, waar ik toen werkte. En die kopieën gingen mee in de fietstas. Het internet stond, eind jaren '80, nog in de kinderschoenen en mobiele telefoons waren er nog nauwelijks.

Je kunt het je misschien niet voorstellen, maar ik ging, in mijn dooie eentje, drie weken fietsen en belde in die tijd niet één keer naar huis. Okee, ik had geen relatie, woonde alleen, maar het kwam ook niet in me op om naar mijn ouders te bellen, om te laten weten dat het goed met me ging. Ik stuurde wel kaartjes, maar vanuit Engeland deden die er tamelijk lang over om aan te komen.

Tegenwoordig wil toch iedereen voortdurend weten waar iedereen is. Toen dus niet. Ik was volledig afgesneden van familie, vrienden en kennissen. Maar ik had best veel leuke ontmoetingen onderweg. De Britten waren, 40 jaar geleden in ieder geval, een vriendelijk en behulpzaam volk. Ik kon nergens lang stil staan of er kwam wel iemand vragen of ze me ergens mee konden helpen.

Als je alleen en voor wat langere tijd onderweg bent, wordt het ook makkelijker om met wildvreemde mensen een praatje te maken. Op campings onderweg raakte ik aan de praat met een jong echtpaar, bij het washok, ik ging met twee Duitse jongens de kroeg in en dronk een fles wijn leeg met twee Engelse meisjes.

Die laatste twee ontmoette ik in het mooie kasteel van Conway. Ook dat is een ruïne. Het was al in de middeleeuwen bijna onmogelijk om kastelen in tiptop staat van onderhoud te houden en dat werd in latere tijden niet veel beter. Conway castle is een groot kasteel, waar geen dak of vloer meer intact is, maar je kunt er wel naar boven klimmen, via traptorentjes, om rond te wandelen op de weermuren.

Ik heb hoogtevrees, maar in dat soort gevallen wist ik dat aardig te overwinnen. Ik stond dus, bovenop die ruïne, van het uitzicht te genieten toen ik aangesproken werd door twee meisjes. Ze waren samen op vakantie en maakten, op schilderachtige plekken, foto's van elkaar. Maar aangezien de een, of de ander, telkens de camera vast moest houden hadden ze geen foto's waar ze samen opstonden.

Natuurlijk maakte ik die foto en bleef nog wat babbelen. Ze heetten Denise en Kay, lees ik in het reisdagboekje dat ik indertijd maakte, ze waren 19 jaar oud en kwamen uit een plaatsje vlak bij Manchester. Het bleek dat ze op dezelfde camping stonden als ik en later kwamen we elkaar daar weer tegen.

Ze vroegen of ik mee wilde naar de plaatselijk discotheek. Het waren leuke meiden, maar ik moest de volgende dag verder, ik zat al in de laatste dagen van mijn vakantie. Een late avond, met wie weet wat voor onvoorziene gevolgen, leek me niet verstandig.

Dus dronken we een flesje goedkope bubbelwijn leeg en gaf ik ze de eieren die ik eerder gekocht had, maar niet kon koken of bakken, omdat ik geen brandstof voor mijn kooktoestelletje meer had. Ze zeiden dat ik de eerste aardige persoon was die ze op hun vakantie tegen waren gekomen en achteraf heb ik me meermaals afgevraagd waarom ik toch zo verdomd verstandig was.

Het zal zo zijn geweest dat ik op dat moment meer geïnteresseerd was in kastelen dan in meisjes. Helemaal normaal klinkt dat niet...

Hoe dan ook. Na het zien van Raglan Castle, in die TV-serie, vroeg ik me af of er ook e-boeken zouden zijn over kastelen. Die zijn er best veel. Uiteindelijk belandde ik bij 'Castles of Ireland: Some Fortress Histories and Legends', uit 1904, geschreven door Constance Louisa Adams. Gratis te downloaden bij Project Gutenberg en ook online te lezen bij Archive.org.

Ik ben nooit in Ierland geweest, maar wat zou leuker zijn ? Lezen over kastelen die ik nooit gezien heb en waarschijnlijk ook nooit meer zal bezoeken ? Of lezen over plekken die ik wel ken ? We zullen het zien. 

  

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 en deel 13 van dit verhaal. 
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal. 
 

 

zondag 23 augustus 2026

Terug naar school ?


Ik droomde
dat ik weer terug was op school. Niet als leerling, maar als leerkracht. Ik denk dat ik teken-onderwijs had moeten geven, want ik was druk in de weer met potloden en andere tekenspullen. Maar ik had me verslapen, iets dat me als leerling ook wel eens gebeurde. Mijn tactiek was toen, het eerste uur overslaan en bij het tweede uur, onopvallend, proberen aan te sluiten.

Dat werkte meestal prima, dus leek het me nu ook een goed plan. Voor het eerste uur was ik te laat, maar voor het tweede nog te vroeg. Dus ik glipte een klaslokaal binnen en ging daar in een hoekje zitten. Niemand vond dat vreemd. Ik probeerde wel de tijd in de gaten te houden, op mijn kleine mobieltje. Dat gaf echter een tijd in de late middag aan, terwijl ik wist dat het rond 9 uur in de ochtend moest zijn. Het lukte me niet om het op de goede tijd te zetten.

Op een zeker moment vroeg iemand of ik niet naar mijn klas moest. Ik was blij dat hij me waarschuwde. Ik verliet het klaslokaal en dwaalde door de gangen van het, enorme en onoverzichtelijke, schoolgebouw. Er liep verder geen mens. Ik kwam langs een grote gehoorzaal met rijen lege stoelen. Daar moest ik niet zijn, maar ik had nu wel een idee waar mijn klaslokaal zich bevond. Het leek me makkelijker om er te komen als ik buitenom ging.

Ik liep dus het gebouw uit. Buiten was het mooi, zonnig weer. Het landschap was tamelijk kaal, de vegetatie bruin en verdord. Na een eindje gewandeld te hebben zag ik de school nergens meer. Ik ben te ver doorgelopen, dacht ik. Ik sloeg een zijstraat in, hopend het gebouw snel weer te zien. In de verte zag ik een groepje arbeiders aan de weg werken. Misschien weten zij welke kant ik op moet, dacht ik nog, maar ik kreeg de kans niet om het te vragen. Ik werd wakker.


Andere droom, andere school

Ik stapte op mijn fiets om naar mijn werk te rijden. Er sprong een jongeman bij me achterop die zei: 'Jij kunt me vast wel even naar school brengen.'

We fietsten een eindje voor ik hem vroeg: 'Op welke school moet je eigenlijk zijn ?'

Dat wist hij niet precies. Hij vertelde dat hij een neef van me was, uit Canada, en sinds kort bij mijn ouders logeerde. Hij nam deel aan een uitwisselingsprogramma en was nog maar 1 dag naar die school geweest. (We hebben echt familie in Canada, maar ik denk niet dat er iemand in de leeftijd van mijn passagier bij is.)

Misschien moet hij op de technische school zijn, dacht ik, die is vlak bij het huis van mijn ouders. (Dat was 30 jaar geleden nog zo, de school is al jaren gesloten.) Dus keerde ik de fiets en reed hem ernaartoe.

'Is dit de goede school ?', vroeg ik, toen we voor het gebouw stopten. Hij wist het niet zeker, dus liep ik even met hem mee naar binnen. In de hal troffen we een paar leerkrachten, die mijn Canadese neef herkenden. We bleven even staan praten.

Mijn neef verontschuldigde zich, hij moest naar het toilet. Ik keek hem na en zag hem de dames-wc inlopen. Hij kwam bijna direct weer naar buiten, met een rood hoofd en haastte zich de naastgelegen mannenafdeling in. Na hem kwam een meisje de damestoiletten uit. Ze keek hem met een bedenkelijk blik na.

'Dat leren we hem nog wel af', grapte een van de leerkrachten. Daarna werd ik wakker.

  

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 en deel 12 van dit verhaal. 
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal. 
 

 

zondag 9 augustus 2026

De gebroken neuzen van Egyptische beelden


Al lezend
in dat interessante boek – 'History of Egypt, Chaldea, Syria, Babylonia, and Assyria in the Light of Recent Discovery', van de Britse archeologen Leonard King en Henry Hall – waar ik vorige week over schreef, vind ik het leuk om af en toe wat aanvullende informatie te zoeken op het internet.

Als er een belangrijke vindplaats, een tempelruïne, een pyramide, of een gevonden beeld, genoemd wordt is het prettig om ook te kunnen zien hoe dat eruitziet. Toen ik dus op zoek ging naar farao Senusret III, de 5e koning uit de 12e dynastie, die overleed in 1839 voor Christus, vond ik op Wikipedia een hele reeks foto's van beelden.

Senusret, die onder andere een zonnetempel liet bouwen in Abydos, had een regeerperiode van bijna 40 jaar. Hij was dus vaak als standbeeld vereeuwigd. Maar van alle beelden die van hem teruggevonden zijn is er maar één met een ongeschonden neus. Bij alle andere is de neus afgebroken.

Je zou kunnen denken dat dat toeval is. De neus, als uitstekend lichaamsdeel, kan makkelijk beschadigd raken, zeker bij een beeld dat al een paar duizend jaar oud is. Maar andere delen, zoals oren, vingers, tenen en knieën, zijn meestal nog wel intact. En die gebroken neuzen zie je vaker bij Egyptische beelden.

Het bekendste voorbeeld is waarschijnlijk de grote Sphinx van Giza. Striplezers zouden kunnen denken dat Asterix en Obelix daar verantwoordelijk voor zijn (zie deze strippagina). Er is ook een legende dat de troepen van Napoleon de neus van het beeld afgeschoten zouden hebben, met een kanon. Maar in werkelijkheid weten we niet hoe het beeld beschadigd raakte. Wat wel duidelijk lijkt is dat het met opzet gebeurde.

Ik ging op zoek naar het waarom van die kapotte neuzen en vond, bij de Vlaamse omroep VRT, een artikel over een tentoonstelling, in het Pulitzer Museum in het Amerikaanse St. Louis, uit 2019, 'Striking Power: Iconoclasm in Ancient Egypt', waarbij een reeks beschadigde beelden werd getoond. Op het blog 'Travellers 2 Egypt' vond ik een uitgebreide uitleg over de expositie.

De samensteller, curator Edward Bleiberg, vertelt dat veel mensen hem vroegen waarom al die neuzen toch gebroken waren. Hij legt uit dat, voor de oude Egyptenaren, beelden van goden en koningen bezield waren met sterke krachten. Als je zo'n beeld onschadelijk wilde maken dan was het verwijderen van de neus heel effectief, want dan kon het beeld niet meer ademen en zou de geest die erin huisde dus stikken.

Hij zegt dat er aanwijzingen zijn dat, speciaal opgeleide, handwerkslieden eropuit gestuurd werden, om bepaalde beelden van hun neuzen te ontdoen. Dat gebeurde in opdracht van de heersende Farao, die op die manier de nagedachtenis van eerdere heersers wilde uitwissen. Daarbij werden niet alleen standbeelden, maar ook reliëfs onder handen genomen. De nalatenschappen van de koninginnen Hatsjepsoet en Nefertiti zijn op die manier zelfs bijna volledig vernietigd.

Dat klinkt allemaal nogal vreemd en barbaars, vooral omdat wij die beelden en reliëfs als prachtige kunstwerken zien, waar je zuinig op zou moeten zijn. Maar ook in recentere tijden vind je voorbeelden van dit gedrag. In ons eigen land is er, in de 16e eeuw, een beeldenstorm geweest waarbij katholieke beelden en kunstwerken werden vernield. 

En nog korter geleden, in 2001, werden de beroemde boeddhabeelden van Bamyan, in Afghanistan, door de Taliban verwoest. Ook werden en worden er nog regelmatig standbeelden van verdreven tirannen, of voormalige slavenhandelaren, van hun sokkels getrokken.

In de Britse stad Bristol werd, in 2020, het 19e eeuwse standbeeld van Edward Colston in de haven gegooid. Het beeld was, al sinds de jaren '90, omstreden want Colston was een vooraanstaand slavenhandelaar. Het beeld werd wel weer uit het water gevist en, besmeurd en al, tentoongesteld. De demonstranten die het beeld te grazen namen werden door een jury vrijgesproken.

In ons eigen land, in de stad Hoorn, is er al jaren een verhitte discussie over een standbeeld van Jan Pieterszoon Coen, die onder meer gouverneur generaal was van de VOC. Door zijn bloederige optreden kreeg hij de bijnaam 'de slachter van Banda'. Sinds 2012 is er op de sokkel van zijn standbeeld een tekst geplaatst die de kwalijke kanten van zijn optreden weergeeft. In 2023 en '24 werd er opnieuw geprotesteerd tegen het standbeeld. Voorlopig staat het er nog.

Nog steeds een heel gedoe om beelden dus. In het oude Egypte hadden Colston en Coen gewoon hun neus verloren. Zo gek is het verminken van standbeelden dus niet, ze worden nog steeds gezien als krachtige symbolen. Maar jammer is het soms wel, want de paar antieke Egyptische beelden met neus zien er toch veel beter uit.

  

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 en deel 10 van dit verhaal. 
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal. 
 

 

zondag 2 augustus 2026

Nog een jaar langer Windows 10 en dan snel over naar het oude Egypte

Gisteren kreeg ik een mail waarin Microsoft aankondigde dat de beveiliging van Windows 10 voor nog een jaar verlengd is. Mooi ! Ik was al voorzichtig aan het nadenken over een vervanger van mijn huidige, tweedehands, laptop, maar dat kan ik nu dus een jaar uitstellen. Andere optie is het overstappen van Windows, naar Linux, als besturingssysteem. Maar daarover kan ik dus ook nog een jaar langer nadenken.


Ondertussen
was ik op zoek naar een ander onderwerp, om eens iets over te lezen. Ik schreef al eerder over de boeken van historica Kate Norgate – gratis te downloaden als e-book – die heel mooi schreef over de Engelse koning Richard Leeuwenhart en zijn familie. Nu had ik bedacht dat ik wat meer wilde weten over het oude Egypte.

Ik ging naar de website van het ProjectGutenberg en typte 'History Of Egypt' in als zoekopdracht. Direct mooie resultaten, zoals de boeken van de Franse archeoloog Gaston Maspero, met zijn History of Egypt, Chaldæa, Syria, Babylonia, and Assyria (12 delen), verschenen in 1903 en '04.

Ik zocht hem op bij Wikipedia en Maspero blijkt een zeer gerespecteerd egyptoloog te zijn geweest. Hij was van bescheiden afkomst, het kind van een ongehuwde moeder, maar dat weerhield hem er niet van om al jong indruk te maken. Als student vestigde hij de aandacht op zich met het vertalen van hiëroglyfen, een bezigheid die toen nog in de kinderschoenen stond.

Later werd hij leraar Egyptische taal en geschiedenis en nog voor zijn 40ste werd hij beschouwd als een toonaangevende expert. Hij werd door de Franse regering naar Egypte gestuurd, om daar onderzoek te doen. Hij was enige tijd directeur van het museum van oudheden in Caïro en publiceerde een hele reeks boeken.

Maar ja... 12 delen !

Gelukkig was er tussen de zoekresultaten bij Gutenberg.org ook een wat bescheidener uitgave, 'History of Egypt, Chaldea, Syria, Babylonia, and Assyria in the Light of Recent Discovery', door de Britse archeologen Leonard King en Henry Hall, uit 1907. Een aanvulling, zo blijkt uit het voorwoord, op het 12-delig standaardwerk van Maspero. Daar ben ik dus aan begonnen en het is een heel interessant boek.

Egypte stond, aan het eind van de 19e en het begin van de 20ste eeuw, in het middelpunt van de belangstelling, als het om archeologie ging. Na de aanleg van het Suezkanaal, dat open ging in 1869, was het bovendien van groot economisch belang voor de westerse wereld. Het wemelde dus van de Franse, Engelse, Duitse en ook Amerikaanse onderzoekers, aan de oevers van de Nijl.

King en Hall zijn vol lof over de boeken van Maspero, maar als je verder leest blijkt dat er, bij de oudheidkundigen, ook sprake was van concurrentie en kinnesinne. De Franse archeologen, zo schrijven King en Hall, blonken uit door grootse theorieën en mooi geïllustreerde publicaties. Maar ze gingen niet erg zorgvuldig te werk en het ontbrak vaak aan een gedegen onderbouwing, bij hun interpretaties.

Als voorbeeld noemen ze de opgravingen bij de oude stad Abydos. De Franse archeoloog Émile Amélineau had daar de tombe opgegraven van farao Den, een koning uit de eerste dynastie, die regeerde in de periode van 2970 tot ongeveer 2930 voor Christus.

Amélineau had toestemming gekregen van Maspero om opgravingen te doen, van 1894 tot '98. Maar toen Maspero het resultaat zag was hij woedend. Amélineau had nauwelijks bijgehouden wat hij deed, waar hij welke vondsten had gedaan en had aardewerk vernietigd dat hij oninteressant vond en houten overblijfselen zelfs verbrand. De Britse archeoloog Flinders Petrie vond later, tussen de afvalhopen van Amélineau, belangrijke aanwijzingen voor het identificeren en dateren van de vondsten.

Een van de missers van Amélineau was dat hij een van de tombes aanzag voor die van de god Osiris, in zijn ogen een prehistorische koning die later heilig verklaard zou zijn. In werkelijkheid was het een heiligdom gewijd aan Osiris, dat al tijdens de eerste dynastie een soort bedevaartsoord was.

Dat wil niet zeggen dat King en Hall, bij voortduring, bezig zijn hun voorgangers te bekritiseren. Ze benadrukken dat de wetenschap nu eenmaal voort gaat en nieuwe ontdekkingen tot nieuwe inzichten leiden. Maar ook dat archeologen heel nauwkeurig te werk moeten gaan en alles netjes moeten fotograferen en beschrijven, voor ze met conclusies komen.

Er wordt wel gezegd dat de Europese onderzoekers, van die tijd, eigenlijk schatgravers waren die kostbaarheden roofden en naar musea en verzamelaars in hun thuisland transporteerden. Dat was deels waar, maar ze zagen het zelf als het redden van de oudheden. Door de belangstelling uit Europa en Amerika was er namelijk een drukke handel ontstaan in archeologische vondsten en werd er door de plaatselijke bevolking veel illegaal opgegraven en vernield.

Zo beschrijft het boek niet alleen de geschiedenis van Egypte, maar ook die van de archeologie. Dat maakt het extra boeiend om te lezen. 

De genoemde archeologen en vindplaatsen zijn te vinden op Wikipedia.  

Lees hier meer over de Windows 10 beveiliging

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 en deel 9 van dit verhaal. 
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal. 
 

 

zondag 26 juli 2026

Waarom willen ze zo graag 2000 bomen kappen ?


In mijn mailbox
zie ik berichten voorbijkomen over bosbranden in Frankrijk, Spanje, Schotland, Wales en Canada. In het plaatselijke nieuwsblad zag ik een aankondiging, van een gemeentelijk plan, om bijna 2000 bomen te gaan kappen in Soesterberg. Zouden we niet zuinig moeten zijn op de bomen die we hebben ?

Op internet zag ik een kaartje over het grondgebruik in ons land. Ik probeerde op te zoeken hoe de verhoudingen precies lagen en kwam uit bij het wetenschappelijk bureau van de Partij voor de Dieren. Dat baseert zich weer op cijfers van het CBS en komt met de verdeling: 66% landbouw en veeteelt, 25% wonen en industrie, 9% natuur.

Dat de plaatselijke wethouder, voorheen van de PvdA, nu PRO, in onze dorpskrant aankondigde dat hij hoopte dat er snel begonnen kon worden met de kap van die 2000 bomen, deed dus mijn wenkbrauwen fronsen. Waarom wil die man dat zo graag ? Er is al zo weinig natuur in ons land en is PRO niet ook voortgekomen uit Groen Links ?

De bedreigde bomen staan in het Oude Tempel bos. Onze gemeente is best uitgestrekt. Wij wonen aan de rand, vlak bij de grens met Baarn. Het voormalige landgoed Oude Tempel ligt ruim 10 kilometer naar het zuiden, richting Zeist. Volgens Google Maps een autorit van een kwartier, of ruim een halfuur fietsen. Met het openbaar vervoer kan ook, dan ben je een uur onderweg. Zoiets zal het ook zijn met de scootmobiel.

Ik ben er nog nooit geweest, maar ik heb wel al eens mijn handtekening gezet onder een protestactie, tegen de voorgenomen aantasting van het gebied. Dat heeft niet geholpen.

De gemeente wil heel graag die bomen kappen, om er huizen te laten bouwen. Het plan daarvoor is al redelijk oud. Het is onderdeel van een samenwerking, uit 2004, tussen verschillende gemeenten, in het project 'Hart voor de Heuvelrug'. Daarin wordt nieuwe natuur gerealiseerd, maar ook gebouwd in oude natuur. Beetje vreemd, misschien, maar zoiets lees ik in de krant.

Je hoort wel eens dat als er ergens natuur opgeofferd wordt voor woningbouw, of industrie, dat dan elders gecompenseerd wordt met nieuwe natuur. Maar andersom geldt die verplichting toch niet ? Als er nieuwe natuur aangelegd wordt, hoef je toch niet ergens anders bomen te kappen ?

De gemeente heeft het bosgebied van de Oude Tempel ooit opgekocht, met als bestemming recreatie. Op een bepaald moment ontstond het idee dat je in dat bos ook huizen kunt bouwen. Op de website Oudetempel.nl wordt het 'natuurinclusief' bouwen genoemd. Als je het leest krijg je de indruk dat ze denken, dat als het woord 'natuur' maar veel gebruikt wordt, mensen zullen geloven dat ze ook echt rekening gaan houden met die natuur.

Er staat dat er fors geïnvesteerd wordt in het compenseren van het te kappen groen. Tegenover de 2000 bomen, die zullen verdwijnen, zullen maar liefst 117 nieuwe bomen aangeplant worden. Dat klinkt nogal mager, maar er worden ook 26.000 voedselstruiken aangeplant. Wat dan weer best veel lijkt. Maar voedselstruiken ? Elke inheemse plant is voedsel voor inheemse dieren, ook die voor de kap bestemde bomen.

Daarbij is er een stuk land aangekocht, dat grenst aan de Oude Tempel, waar nieuwe natuur gerealiseerd zal worden. Tegenstanders vragen zich af, niet geheel ten onrechte lijkt me, waarom er geen huizen gebouwd kunnen worden op dat aangrenzende terrein. Dan kan het bestaande bos gespaard worden. Maar daar wil de gemeente niets van weten.

Het is niet de enige vraag die de tegenstanders bij de plannen stellen. Er lopen nog verschillende procedures en er zal nog bezwaar gemaakt worden tegen de kapvergunning. Die vergunning werd verrassend snel verleend. De gemeente had er maar 1 dag voor nodig, wat ook weer niet heel vreemd is, aangezien ze zelf de aanvrager was.

En er werd direct maar begonnen met het plaatsen van een raster, in het bos, dat moet voorkomen dat dassen en ander wild de beoogde bouwplaats nog langer betreden. Die werkzaamheden zijn inmiddels, na protesten van de tegenstanders, door de rechter stopgezet.

Ik word een beetje somber van dit hele verhaal. Ik weet hoe moeilijk het is om gemeentelijke plannen te stoppen, of bij te sturen. Maar gelukkig zijn er rondom de Oude Tempel nog genoeg omwonenden die positiever gestemd zijn en de strijd aan willen gaan.

Naast het landhuis de Oude Tempel, een gemeentelijk monument, momenteel in gebruik door een zorginstelling, zijn twee flats gebouwd. Men gaat hier niet zo gevoelig om met oude landgoederen, dat is onderhand wel duidelijk. Maar de bewoners van die flats zagen ineens een toekomst opdoemen waarin er geen mooi bos achter hun huizen lag, maar een nieuwe woonwijk. Die komen nu dus in het verweer.

Een plaatselijke politieke partij, Partij Ons Soesterberg (POS), heeft zich ook tegen de plannen gekeerd en kreeg behoorlijk wat steun bij de laatste verkiezingen. Helaas blijft een meerderheid in de gemeenteraad voor de bouwplannen.

Als ons land nou bulkte van de bossen. Als je geen stap kon zetten of je stootte je hoofd tegen een boom. Als je nou de dassen en eekhoorns opzij moest duwen, bij elke stap die je buitenshuis zette. Maar zoals ik aan het begin al schreef: minder dan 10% van ons land bestaat uit natuur.

Daar zouden we toch zuinig op moeten zijn ?


Zie ook de website van de POS

Ps: De naam Oude Tempel heeft geen religieuze oorsprong. Het was ooit 'een grote boerderij annex bierhuis', schrijft Wikipedia, die in de 19e eeuw afbrandde. Het land was eigendom van Koningin Emma toen een rijke jonkheer het, in 1912, opkocht en het landhuis liet bouwen.  

  

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 en deel 8 van dit verhaal. 
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal. 
 

 

zondag 12 april 2026

Schrijfkramp, maar geen ruimteramp


De astronauten
van de Artemis II zijn weer veilig terug op Aarde, na hun rondje om de Maan. Dat is fijn. Vooral voor de ruimtevaarders zelf, hun vrienden en familie en voor de mensen die het uitstapje georganiseerd hebben. Voor de rest van de mensheid en de wetenschap was het niet zo'n belangrijke onderneming.

Die hele trip rond de Maan had een hoog propaganda gehalte. Kijk eens hoe groot onze raket is, kijk eens hoe ver we kunnen vliegen (een vlooiensprongetje als je bedenkt hoe groot het universum is) en wat een mooie foto's we kunnen maken ! Maar dat had ook gekund met een kleinere, onbemande raket, voor minder geld en zonder risico's voor mensenlevens.

Dat hele gedoe over de Maan en een Maanbasis is knap onzinnig. Wat hebben we daar te zoeken ? Het geld kan beter besteed worden hier op Aarde. Maar ja, wat verwacht je van een land dat wekenlang een oorlog voerde met Iran, wat niets positiefs opleverde, maar wel 1 miljard dollar per dag kostte ?

Ik ga me inhouden want, zoals ik vorige week al schreef, mijn RSI-arm speelt op. RSI, betekent 'repetitive strain injury', een blessure die ontstaat door het lang herhalen van dezelfde houding of beweging. Men koppelt het tegenwoordig aan het gebruik van de computer en dan vooral de muis.

Ik heb al jaren geen computermuis meer in mijn hand gehad, maar heb toch last. Voordat mensen de hele dag aan hun PC gekluisterd zaten werd er veel met de hand geschreven en toen kregen sommige klerken en kantoorbedienden last van schrijfkramp.

In mijn jonge jaren heb ik een aantal jaren op een tekenkamer gewerkt. Van ons tekenaars werd verwacht dat we 8 uur per dag over onze tekeningen gebogen zaten. Toen vond ik dat geen probleem. Sterker nog: in de avonden zat ik nog urenlang, voor de lol, mijn eigen tekeningetjes te maken.

Maar aan mijn oudere collega's kon ik zien dat, langdurig in dezelfde houding zitten, tot lichamelijke problemen kan leiden. Een enkeling kreeg tekenkramp en zat vloekend aan zijn werktafel. Anderen waren verstandiger en namen, tijdens werkuren, de tijd om hun postzegelverzameling bij te houden, of fagot te spelen.

Later deed ik werk waarbij ik wel urenlang een computermuis moest gebruiken. Ik kreeg last van mijn arm en legde het beestje aan de andere kant van mijn toetsenbord. Dat ontlastte mijn rechterarm, maar een definitieve oplossing was het niet. Ik bleek nog andere lichamelijke problemen te hebben en kon op een zeker moment niet meer werken.

Daarna stak de muisarm toch nog af en toe de kop op. Ook al schreef ik al mijn verhaaltjes en maakte ik al mijn omzwervingen op het internet, met behulp van een laptop zonder muis. Vooral in de perioden, waarin ik zowel nieuwe strips probeer te tekenen als leuke dingen op de sociale media wil doen, kan het wel eens pijnlijk worden.

Dus nu weer even rust, volgende week verder. En er is weer wielrennen op TV !

     

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 - deel 16 - deel 17 en deel 18 van dit verhaal.  
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige stripverhaal.  
 
 

zondag 5 april 2026

Ruimtelijke hygiëne


Zouden er teveel raketten zijn ?
Aan de ene kant worden er raketten afgevuurd op verschillende landen in het Midden-Oosten, aan de andere kant wordt er een raket gelanceerd naar de maan. Heel veel zin heeft dat allemaal niet en vooral die raketten op steden en doelen op Aarde zijn akelig en treurig.

Een bijeffect is dat de energieprijzen stijgen en meer mensen zich druk maken over het gebruik van duurzame energie. Dat is mooi. Maar ondertussen kregen wij, afgelopen week, een aanbod om ons energiecontract te vernieuwen. En tot mijn verrassing waren de aangeboden tarieven lager dan bij ons oude contract. Dat vorige contract sloten we af vlak na de vorige energiecrisis. We hebben het nieuwe aanbod maar geaccepteerd.

Ik hoorde dat de astronauten, op weg naar de maan, problemen hadden met het toilet in hun raket. Hoe zou dat gaan ? Toiletbezoek in de ruimte, bij gewichtloosheid ? Er moet een afzuigingssysteem zijn, anders drijven de uitwerpselen vrij door de cabine. Dat zal dus wel het mankement zijn geweest.

Het deed me denken aan een oud verhaal, over eerdere ruimtevaarders. Zij moeten, tijdens de start en de terugkeer, voor de veiligheid, vaak lang hun ruimtepak dragen. En tijd voor toiletbezoek is er dan niet. Bij het ontwerpen van hun pakken was daar weinig rekening mee gehouden, het waren bepaald geen maatpakken.

Het schijnt dat het voor de vrouwelijke astronauten nog lastiger was, want er was niet gedacht aan de lichamelijke verschillen tussen mannen en vrouwen. Er werd wel gezegd dat de Amerikanen het een gênant onderwerp vonden en dat het daarom grotendeels genegeerd werd.

Ruimteraketten zijn dure dingen, een reis naar de Maan maak je niet elke dag. Je zou dus denken dat er bij het plannen daarvan ook aandacht is voor de menselijke hygiëne en het opvangen en afvoeren van 'solid and liquid bodily waste', zoals de Engelse Wikipedia het noemt, in het artikel over ruimtepakken.

Over het ruimtetoilet heeft de Nederlandse Wikipedia ook een artikel.

En ondanks alles wordt het weer gewoon lente. We zien de bomen weer langzaam groen worden. Vogels zijn bezig met hun nesten. Er zoemen hommels en bijen op het balkon. Maar ik heb nog geen enkel lieveheersbeestje het huis uit moeten zetten. In vorige jaren zagen we er regelmatig een over de vensterruit lopen, net wakker geworden uit de winterslaap. Dit jaar (nog) niet.

Verder ga ik het kort houden. Mijn RSI-arm speelt op en er is wielrennen op TV, de Ronde van Vlaanderen !

     

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 - deel 16 en deel 17 van dit verhaal.  
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige stripverhaal.