Posts tonen met het label gehandicapten. Alle posts tonen
Posts tonen met het label gehandicapten. Alle posts tonen

zondag 24 november 2019

Een versleten transaxle


Als je mij 30 jaar geleden had verteld dat ik op mijn 50ste afhankelijk zou zijn van een rolstoel en een scootmobiel, dan was ik daar niet vrolijker van geworden. Maar als je, jaar na jaar, steeds minder mobiel wordt en nauwelijks meer zelfstandig de deur uit kunt, dan ben je blij met zulke hulpmiddelen.

Het had best wat voeten in de aarde voor ik uiteindelijk mijn scootmobiel kreeg. Aanvankelijk waren de instanties van mening dat een jonge vent als ik de grootste en snelste scootmobiel moest krijgen die voorhanden was.

Maar zo'n groot model kon ik niet kwijt in de berging, onder de flat. Dat probleem dacht men op te lossen met een voorziening voor de deur. Dat bleek minder makkelijk te regelen dan gedacht. Uiteindelijk moest ik zelf de knoop doorhakken. Geef mij maar een kleinere scootmobiel, stelde ik voor, die ik wel in de berging kwijt kan.

Daarop heb ik heel tevreden bijna 10 jaar rondgereden. Zelf naar de supermarkt of de doe-het-zelf-zaak kunnen, zelf een rondje door het bos, of het park kunnen rijden ! Het klinkt heel normaal, voor een gezond iemand, maar als je het jaren niet hebt gekund gaat er een wereld voor je open.

Een paar weken terug kreeg ik een brief van de leverancier aan wie de gemeente het onderhoud van de uitgedeelde hulpmiddelen heeft uitbesteed. Het was tijd voor de jaarlijkse controle en servicebeurt van mijn scootmobiel. Ik moest daar een beetje om lachen.

Jaarlijkse servicebeurt ? In die 10 jaar was er één keer iemand langs geweest en dat was omdat ik er zelf om had gevraagd. Vermoedelijk waren de andere jaarlijkse beurten niet door gegaan omdat de gemeente elk jaar een ander bedrijf inhuurde voor het onderhoud.

Hoe dan ook. Op de afgesproken dag kwam een jongeman naar mijn vervoermiddel kijken. Ik vertelde dat hij het eigenlijk best goed deed, alleen sloeg hij wel eens onverwacht af, als ik onder het rijden terug schakelde. Hij liet de motor eens draaien, terwijl hij met zijn voet het achterwiel tegenhield. Het klonk wat piepend.

'De transaxle is versleten,' zei hij. Hij zou een afspraak maken om de scootmobiel op te laten halen. Repareren moest in de werkplaats gebeuren, als het nog de moeite waard was. Ze zouden zorgen voor een vervangend exemplaar, zodat ik toch mobiel kon blijven.

Prima ! Een paar dagen later was de afspraak gemaakt en zat ik om half negen, met mijn moonboots aan te wachten. Ik had bedacht dat ik direct even een boodschap kon gaan doen, als de scootmobiel omgeruild zou worden, dan hoefde ik niet twee keer de trap af. De moonboots waren voor de kou, die slaat snel toe als je op een scootmobiel rijdt.

Tegen mijn vrouw zei ik: als die man komt. Maar het was een roodharig meisje, dat met een grote bestelbus kwam en een scootmobiel uit de laadruimte haalde. Ze stapte er op en reed de verkeerde kant uit. Voor ik mijn jas aanhad ging echter de bel, ze had toch de goede voordeur gevonden.

De ruil was snel gemaakt. Dat ik meteen op de ruilmobiel wilde rijden vond ze 'toppie'. De bediening was een beetje anders, maar daar kwam ik vast wel uit. Mijn oude rijtuig was van hetzelfde merk, Sterling, maar deze ruilmobiel was een stuk moderner. Hij had vering ! Een remlicht en een dashboard met een digitale snelheidsmeter.

Er waren ook nadelen. Er zat geen achteruitkijkspiegel op. Ik zag wel een beugel waar iets opgeschroefd had kunnen worden, maar om te zien wat er achter me gebeurde moest ik me omdraaien in mijn stoel. 'Gas' geven kon alleen met de rechterhand, door een hendel in te knijpen. Dat is vermoeiend, op de lange duur. Het is prettiger om de linker en rechterhand af te kunnen wisselen.

Maar de topsnelheid was aanmerkelijk hoger ! Hij kon wel 15 kilometer per uur, terwijl de oude maar net 12 haalde. Dat klinkt leuk, maar op hobbelige klinkerwegen, of fietspaden met ongelijke tegels, heb je er niets aan. Door de vering wordt je zowat uit je stoel geslingerd. Maar goed, gaf niks, het was maar voor een paar dagen.

De volgende dag ging de telefoon. Ze hadden mijn oude Sterling eens goed tegen het licht gehouden en repareren zou te duur worden. Er zou een aanvraag bij de gemeente worden gedaan voor een nieuwe scootmobiel.

Zou ik het zolang redden met de ruilmobiel ? Het moest maar, hè. Ik hoop alleen wel dat ik inspraak krijg bij het uitzoeken van het nieuwe modelletje...


De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

Klik hier voor deel 1 en deel 2 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige  verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

zondag 23 juni 2019

Minister van Gehandicaptenzaken


Er is, in een TV-programma, een minister van Gehandicaptenzaken gekozen. Ik zag de nieuwe 'minister' – het is geen officiële functie – in het TV-journaal. Hij werd op het binnenhof ontvangen door een echte minister, die hem vriendelijk aansprak met 'beste collega'.

Aan de ene kant hartstikke goed, er kan niet genoeg aandacht gevraagd worden voor de moeilijkheden waar gehandicapten en chronisch zieken dagelijks mee te kampen hebben. Aan de andere kant wringt het ook een beetje.

Het is toch een poppenkast, een toneelstukje. Het zou toch eigenlijk niet nodig moeten zijn dat er eerst een TV-serie, dan een publieksstemming en vervolgens een evenement op het Binnenhof nodig is om, erg voor de hand liggende, problematiek voor het voetlicht te brengen ?

Maar ja, als je het niet doet, heeft niemand er interesse in en verandert er niks.

Er is een Universiteit waarvan het bestuur besloten heeft om voorlopig alleen nog vrouwen aan te stellen, voor wetenschappelijke functies, tot de scheve verhouding tussen mannen en vrouwen is weggewerkt. Heel goed, uiteraard. Maar aan de andere kant...

We moeten toch geen kandidaat aanstellen alleen omdat ze vrouw is, maar omdat ze de beste is voor die functie ? Je wil die baan toch niet krijgen omdat je geen man ben ? Zo'n maatregel zou toch niet nodig moeten zijn ?

Ja, nee, precies. Maar als we het niet doen blijven we eeuwig met die scheve verhouding zitten. Want bij gelijkwaardige kandidaten kiest men toch sneller voor een man. Dat moet dan geen gehandicapte man zijn, waarschijnlijk.

Ondertussen probeert een ex-kankerpatiënt de Elfstedentocht zwemmend te volbrengen. Hij doet dat, onder veel aandacht, om geld in te zamelen voor kankeronderzoek. Heel goed ! Maar ik denk dan toch...

Waarom is al die heisa nodig ? Waarom moet die beste kerel zijn gezondheid op het spel zetten ? Waarom dat hele circus ? Waarom wordt er niet voldoende geld besteed aan onderzoek, zonder al dit gedoe ?

Kunnen we nou echt niet gewoon goed zorgen voor mensen met beperkingen, elkaar gelijkwaardig behandelen en onderzoek doen naar dingen waarvan iedereen snapt dat ze broodnodig zijn ? Zonder TV-show, of spectaculaire inzamelingsactie ?

Ik erger me daaraan. Maar aan de andere kant... Het is wel weer een gelegenheid waarbij veel mensen kunnen laten zien hoe aardig ze eigenlijk zijn. Hoeveel ze voor elkaar over hebben, hoeveel ze van elkaar houden en hoe enthousiast ze zich in kunnen zetten voor het goede doel. Dat is ook mooi...

Hoewel...

Ps: De minister van Gehandicaptenzaken heeft dezelfde aangeboren aandoening als ik. Alleen heb ik een lichtere vorm, je ziet het bij mij niet aan de buitenkant. Wat dan wel boffen is. Hoewel het onder meer betekent dat ik geen zwemtochten of lange wandelingen kan maken...






De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men



zondag 1 april 2018

Emigranten, vluchtelingen en gehandicapten


Ik heb een geheugen als een zeef. Dat is voor mij soms best prettig. Ik kan me van films en boeken, die ik jaren geleden zag of las, vaak niets meer herinneren. Dus kan ik er zonder probleem nog eens van genieten.

Vaak hoor of zie ik in de loop van de week iets waarvan ik denk: dat moet ik onthouden om op zondag in mijn verhaal te verwerken. Meestal ben ik het dan zaterdag weer vergeten. Maar deze keer zijn me twee dingen bijgebleven, het ene zelfs van langer dan een week geleden.

Ik zag Wim Pijbes, oud directeur van het Rijksmuseum, die vertelde, op TV, over een loods in Rotterdam waar een nieuw museum ingericht zou worden. Het onderwerp daarvan was de migratie van Europeanen naar Amerika en Australië. Vanuit de Rotterdamse haven hebben miljoenen de boot genomen, op weg naar een beter leven.

Pijbes beëindigde zijn verhaal met de opmerking dat het een heel actueel thema was. Zijn tafelgenoten keken hem daarop glazig aan. Hoezo actueel ?

Hoe kan dat nou, dacht ik. Hoe is het mogelijk dat men het verband niet ziet tussen de Europeanen, die toen emigreerden, en de Afrikanen en Aziaten die nu naar Europa proberen te komen ? Die hebben dezelfde motieven als onze familieleden en vrienden toen. Ze willen weg uit een land dat ze als uitzichtloos ervaren en zoeken een betere toekomst voor zichzelf en hun kinderen.

Een ander bericht dat zich aan mijn geheugen vasthaakte was het plan, van onze nieuwe regering, om arbeidsgehandicapten minder te gaan betalen. Of laat ik het anders zeggen: de werkgevers niet langer verplicht te stellen om arbeidsgehandicapte werknemers het minimumloon te betalen.

Nu krijgen werkgevers daar subsidie voor. Dat zou in de nieuwe plannen komen te vervallen. De werkgevers hoeven in de toekomst minder formulieren in te vullen, de gehandicapte werknemer moet zelf naar de gemeente om een aanvulling te regelen.

Niets aan de hand, zou je zeggen, maar de betreffende groep werknemers moet dan ook een deel van zijn pensioenopbouw inleveren. Bovendien zullen in de toekomst minder mensen in aanmerking komen voor een aanvulling op hun inkomen.

Jullie begrijpen dat ik hier lichtelijk van begin te koken. De redenering is dat iemand die gehandicapt is zijn of haar werk minder goed doet en daarom minder betaald zou moeten kunnen worden. Gehandicapt ben je ten slotte door je eigen schuld en strafkorting is daarom op z'n plaats.

Grrrr... In plaats van mensen te helpen, die toch al hindernissen moeten overwinnen, krijgen ze het moeilijker en worden ze minder betaald, terwijl het de bedrijven makkelijker wordt gemaakt.

Voor wie zich liever met iets leuks bezig houdt vandaag: de wielrenners rijden de Ronde van Vlaanderen. De hele dag op TV...





De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 en deel 8 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men



zondag 29 december 2013

“Gelukkig zijn er altijd mensen die het slechter hebben...”


Een tijdje terug sprak ik een kennis van vroeger. We wisselden beleefdheden, vroegen naar elkaars gezondheid en die van de wederzijdse gezinsleden. We klaagden wat, want haar man is ziek en mijn fitheid laat ook te wensen over. Ze besloot met de opmerking: 'Gelukkig zijn er altijd mensen die het slechter hebben.'

Op het moment knikte ik maar wat, maar eigenlijk vond ik het een rare opmerking. Ik ben toch niet gelukkig omdat er andere mensen zijn die het slechter hebben ? Ik ben gelukkig als ik iets leuks zie, meemaak, lees, of bedenk. Als ik in prettig gezelschap ben, of een opmerking maak die anderen aan het lachen brengt.

De wetenschap dat andere mensen het slechter hebben dan ik maakt me eerder ongelukkiger. Als ik beelden zie van rampen een oorlogsgebieden zit ik niet te juichen op de bank. O, wat fijn dat die mensen het slechter hebben dan ik. Nee, ik voel me schuldig. Waarom heb ik het zo getroffen ? Waarom zorgen we er niet voor dat iedereen in goede omstandigheden kan leven ?

Afgelopen week dronk ik met mijn vrouw een kopje koffie in een plaatselijk restaurant. We zaten er nog maar net toen er een groepje gehandicapten, door hun begeleiders, binnen gebracht werd. Drie, nog tamelijk jonge mensen, met verwrongen lichamen, in rolstoelen.

Eén was er iets beter aan toe, ze liep met een rollator. Terwijl de twee verzorgers zich met de andere drie bezighielden probeerde zij, door de klapdeur, binnen te komen. Het lukte niet. Haar rollator raakte klem, ze boog voorover om de tegenstribbelende deur open te duwen, verloor haar evenwicht en gleed onderuit.

De gevallen vrouw barstte in huilen uit. Gelukkig kwam er snel hulp. Een personeelslid en een begeleidster schoten toe, hielpen haar overeind en troostten haar. Even later zat het gezelschap tevreden aan de koffie met gebak.

'Ik had er nooit op tijd bij kunnen zijn,' zei mijn vrouw. Zij zat bovendien met haar rug naar de deur en zag pas wat er gebeurde toen ik er een opmerking over maakte. Misschien had ik meer kunnen doen, maar ik betwijfel of ik snel genoeg achter de tafel vandaan had kunnen komen. We voelden ons er ongemakkelijk bij, maar eind goed, al goed.

Bij het verlaten van het restaurant kwamen we langs de tafel waar de gehandicapten zaten. Twee van hen moesten gevoerd worden, ze deden dus heel wat langer over hun koffie met gebak, dan wij over de onze. Maar ze genoten zichtbaar van hun uitje.

Toen we bij de auto kwamen ontglipte het me toch: 'Ja, er zijn altijd mensen die het slechter hebben...'. Voel ik me dan toch gelukkiger omdat andere mensen er erger aan toe zijn ? Dat denk ik niet. Maar het relativeert je eigen omstandigheden wel.



De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 en deel 7 van dit verhaal.

Klik op de strip voor een grotere weergave.

Ga voor eerdere hoofdstukken naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  -  het Strip-overzicht van 2012 en het Strip-jaaroverzicht van 2013

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men


zondag 13 oktober 2013

Wetenschap voor patiënten en andere zaken


Ondertussen is de lange zomer van 2013 dan toch echt ten einde gekomen. Het weer is omgeslagen, het is koud en regenachtig. Een mooi moment om weer eens een paar dagen te gaan worstelen met de computers in ons huishouden.

Mijn vrouw deed tot nu toe haar typewerk op een oud pc-tje dat de laatste maanden steeds moeizamer op wilde starten. We besloten hem maar eens om te ruilen met mijn oude computer, die ik nauwelijks meer gebruikte omdat ik meestal op de laptop bezig ben.

Altijd een fijne klus, dat bestanden en instellingen van de ene naar de andere pc verhuizen. Vooral het overzetten van de email-berichten was weer een lastige puzzel. Het duurde twee dagen voor ik de juiste oplossing gevonden had. Maar goed, het is weer gelukt.

Ondertussen heeft onze regering, terwijl ik niet oplette, met een aantal oppositiepartijtjes een akkoord gesloten over de bezuinigingen. Uit de berichten begreep ik dat, in de eerdere plannen, de chronisch zieken en gehandicapten er flink op achteruit zouden gaan. Dat lijkt in de nieuwe plannen niet veel veranderd.

Het is waarschijnlijk een makkelijke groep om op te bezuinigen. Ze kunnen niet in staking gaan en gewelddadige protestacties zijn ook niet direct te verwachten. Maar laat ik niet somber worden. Al mag het duidelijk zijn dat een nieuwe computer er voor ons voorlopig niet inzit.

Gelukkig zijn er ook positieve dingen voor mensen met gezondheidsproblemen. Bijvoorbeeld de website wetenschapvoorpatiënten.nl . Een mooi initiatief van een drietal patiëntenverenigingen, namelijk die voor mensen met het Vermoeidheidssyndroom, Multiple Sclerose en Osteogenesis Imperfecta.

'In samenwerking met patiëntenverenigingen geven wetenschappers korte videocolleges over actuele thema’s van het specifieke ziektebeeld,' staat er op de site. 'De hierop volgende comments, email en twitterberichten door patiënten zijn vervolgens de input voor een volgend videocollege. Met deze interactieve cyclus legt WvP de basis voor een duurzame brug tussen wetenschap en patiënt.'

Leerzame informatie dus voor zowel patiënten als hun familie en kennissen. Hopelijk is de website opgezet zonder overheidssteun en dus niet kwetsbaar voor de heersende bezuinigingswoede...


De Strip: De strip van deze week is weer gemaakt door de Stripman zelf. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van het vorige verhaal.

Klik op de strip voor een grotere weergave.

Ga voor eerdere hoofdstukken naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  -  het Strip-overzicht van 2012 en het Strip-jaaroverzicht van 2013

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men



zondag 5 mei 2013

Mensen met een beperking aan het woord



In het oude stations-gebouwtje van Soestdijk is sinds een paar jaar een restaurant gevestigd. In de voormalige wachtkamer en op de plaats waar vroeger de loketten waren kun je nu koffie drinken, of iets eten. Elk half uur stopt er een trein uit Utrecht en een uit Baarn.

Ik heb er afgesproken met Johan Peters, een blogger van het voormalige Volkskrantblog, die de volgers beter kennen als 'Zelfstandig Journalist', uit Antwerpen. Ik wacht met mijn scootmobiel op het perron, maar uit de trein van 11 uur komt geen Johan. Als ik mijn telefoon pak om hem te bellen, blijkt dat hij me een kwartier geleden al een SMS heeft gestuurd. Hij zit al in het restaurantje te wachten.

Een paar weken eerder heeft Johan me gemaild met de vraag of hij me mag interviewen. Hij staat aan het begin van een reis langs 12 Europese landen. In elk land gaat hij gesprekken voeren met mensen met beperkingen, gehandicapten dus en chronisch zieken. Al hun verhalen komen op de website mensenmeteenbeperkingaanhetwoord.be en wellicht ook in een boek.

Ik volg de blogs van Johan al een paar jaar en weet dat hij zelf ook gehandicapt is. Hij schrijft regelmatig over de problemen die dat met zich meebrengt. Desalniettemin heeft hij zijn woonplaats Rotterdam en een rustig verzorgd leven, verlaten om in België een zelfstandig bestaan op te bouwen.

En dat is hem aardig gelukt. Hij had de afgelopen periode een fulltime baan, schreef dagelijks verhalen voor zijn blog en onderhield een nieuwssite. Ook dat leven zegt hij nu voor een paar maanden vaarwel om door Europa te gaan reizen.

Een dappere onderneming, maar hoe dapper het echt is besef je pas als je Johan ontmoet. Deze man is niet een beetje beperkt, maar heeft echt serieuze lichamelijke problemen. Door een ongeluk op jonge leeftijd heeft hij nauwelijks controle over zijn rechterarm en -been.

Als hij staat balanceert hij op zijn linkerbeen, terwijl zijn rechter lichaamshelft een eigen leven lijkt te leiden. Maar ook als hij zit moet hij, met zijn linkerarm, de rechter geregeld tot de orde roepen. Als ik mijn bewondering uitspreek over zijn plannen lacht hij er luchtig om.

Hij heeft het allemaal zo goed en praktisch mogelijk gepland en hij kan goed voor zichzelf zorgen. Lopen is geen probleem, zegt hij, 'het ziet er alleen niet uit'. En aan energie en ambitie heeft hij geen gebrek.

We praten verder over mijn lichamelijke problemen, maar achteraf ben ik vooral onder de indruk van hoe verschillend we zijn. De oppervlakkige beschouwer zal aan mij niet direct zien dat er iets mis is, toch ga ik noodgedwongen voorzichtig door het leven en moet ik over elke activiteit nadenken.

Johan, aan wie de mankementen direct in het oog springen, bruist van energie en heeft grote plannen, die hij vervolgens nog uitvoert ook. Het scheelt dat ik 10 jaar ouder ben en een mooi leven achter me heb. Het leven van iemand die rond zijn 40ste chronisch ziek werd, tegenover dat van iemand die, van jongs af aan, zijn beperkingen probeert te overwinnen.

Zijn verhaal over mij is te lezen op zijn website. Laat ik besluiten met mijn bewondering uit te spreken en hem nogmaals succes te wensen. Ik hoop dat veel mensen zijn project en reis gaan volgen.

Je kunt Johan overigens ook financieel steunen. Informatie daarover staat ook op zijn website: www.mensenmeteenbeperkingaanhetwoord.be

Zie ook het eerste hoofdstuk van het geplande boek, op Johans blog. 



De Strip: Deze aflevering van het Stripmannen-vervolgverhaal is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

Klik op de strip voor een grotere weergave.

Ga voor eerdere hoofdstukken naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  -  het Strip-overzicht van 2012 en het Strip-jaaroverzicht van 2013

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men



donderdag 30 augustus 2012

De Paralympics zijn gestart – Gehandicapten zijn net mensen



Gisteren zijn de Paralympische Spelen van start gegaan in Londen. Na een avondje Champions League voetbal was er, op Nederland 3, een samenvatting van de openingsceremonie te zien. Dat was trouwens beter dan de BBC die, op de eerste 2 netten, niets van het evenement liet zien. Maar minder goed dan de Duitse ARD, waar vanaf 22.00 een live verslag werd gedaan. Sportzender Eurosport schijnt de gehandicapte sporters geheel te negeren.

Voor zover ik kan zien worden er op de Nederlandse en Belgische publieke zenders, in de komende dagen, korte samenvattingen uitgezonden. Maar wie de Paralympics echt wil volgen zal op internet moeten zoeken naar live-streams. Die worden deze keer ook verzorgd door de NOS op nos.nl/ps2012/live/

Er lijkt, in de afgelopen 4 jaar, wat aandacht in de media betreft, niet veel veranderd voor de Spelen voor gehandicapten. In 2008 schreef ik het volgende:

Ik heb de afgelopen dagen gezocht naar berichtgeving over het op één na grootste sportevenement ter wereld en bij de NOS niet zoveel gevonden. Ook vandaag vind ik geen programma over de Paralympics in de gids.

De buitenlandse zenders besteedden toen ongeveer evenveel aandacht aan de Paralympics als nu. Ik vond toen ook een website met live-beelden en noteerde:

Er is nog veel werk te verzetten voordat de gehandicaptensport net zoveel aandacht krijgt als reguliere sportevenementen. En misschien moeten wij, gemiddelde sportkijkers, ons over onze schroom heen zetten en er ook eens wat vaker naar kijken. Het is lang niet zo griezelig als het lijkt.

Als je die uitzendingen een poosje volgt zie je dat deze Spelen eigenlijk in weinig verschillen van de ‘normale’ Spelen. Er wordt net zo fanatiek gesport, er wordt net zo enthousiast gecoacht en gejuicht langs de lijn en de winnaars zijn net zo blij met hun medaille. De prestaties van de gehandicapte sporters zijn ook niet te onderschatten. De rolstoelers zijn over bijna alle afstanden sneller dan topfitte hardlopers.

Je doet ook verrassende ontdekkingen. Bij de start van de zwemwedstrijden, bijvoorbeeld, worden sommige atleten door hun begeleiders in het water gegooid. Visueel gehandicapte deelnemers worden met een stok op hun hoofd getikt als ze het eind van het bad naderen. Dit om te voorkomen dat ze met volle snelheid tegen de wand aan knallen. En de vrije slag is hier niet automatisch de borstcrawl. Sommige gehandicapte zwemmers gaan sneller met de rugslag.

Het is niet zo dat je met een handicap alles kan wat een gezond mens ook kan. Dit zijn mensen met lichamelijke problemen. Maar ze laten zich daardoor niet ontmoedigen en leveren, ondanks die tekortkomingen, bewonderenswaardige prestaties.

Ook opmerkelijk was dat er bij de vorige Paralympics net zo goed doping gebruikt werd als op de 'normale' Spelen:

Een veelgehoorde mening is dat er in veel sporten doping wordt gebruikt, omdat er zoveel geld op het spel staat. Wat moeten we dan denken van de berichten over dopinggebruik op de Paralympics ?

De afgelopen anderhalve week is namelijk een aantal gehandicapte deelnemers betrapt op het gebruik van verboden middelen. Drie gewichtheffers, uit Pakistan, Mali en Oekraïne en een basketballer uit Duitsland.

Over die basketbalspeler hoorde ik dat hij is betrapt op het gebruik van finasteride, een middel dat andere dopingproducten kan maskeren. Het zit echter ook in haargroeimiddelen en de dopingzondaar, die geschokt reageerde op de uitslag van de test, voerde het gebruik daarvan aan als verklaring. Desalniettemin is hij geschorst en uit het Olympische dorp verbannen.

Er wordt serieus op doping gecontroleerd tijdens de Paralympics en dat blijkt dus nodig. Het medicijngebruik bij de deelnemers ligt hoger, gezien de medische problemen bij veel van hen. Dat is een complicerende factor. Maar het is ook Paralympiërs verboden om, naast de door een officiële dokter voorgeschreven medicatie, nog andere dopinggeduide middelen te gebruiken.

En toch komt het voor. Niet omdat er veel geld in de gehandicaptensport omgaat. Maar gewoon omdat ze willen het winnen. Gehandicapte atleten zijn net zo fanatiek als ‘normale’ sporters. Ze trainen vaak vele uren per dag en hebben veel, zo niet alles, over voor een Olympische medaille. Het zijn net mensen…

Zie ook de officiële website london2012.com/paralympics/ 

Het grootste deel van deze tekst is eerder gepubliceerd op het VKblog