Van John Lennon, via Brandy Alexander, naar Ron Sexsmith

Hoe langer je op dat internet rondkijkt, hoe meer je er van overtuigd raakt dat alles met alles te samen hangt.

Afgelopen zondag plaatste ik een verhaal over de Amerikaanse singer-songwriter Jesse Winchester. Ik was een mooi filmpje van hem tegen gekomen, per ongeluk eigenlijk, want ik was op dat moment op zoek naar muziek van Ron Sexsmith. Dat is een Canadese zanger waar collega-blogger Glaswerk laatst een blog aan wijdde.

Een dag later bekeek in de film 'Imagine – John Lennon', uit 1988, die ik te leen had van mijn muzikale vriend M. Het is een mooie documentaire die, met behulp van fraai foto- en filmmateriaal, een beeld schetst van het leven van de, in 1980, vermoorde Beatle.

Lennon heeft naast grote successen ook perioden met drank- en drugsproblemen meegemaakt. In de film noemt hij op een zeker moment de naam Brandy Alexander, zijn favoriete drankje. Hij omschrijft het als cognac met melk.

Bij mij deed dat een belletje rinkelen. Brandy Alexander's & the Wall of Sound is een bootleg, een niet officieel uitgebrachte cd, van John Lennon. De plaat bevat alternatieve versies en oefen-sessies voor wat uiteindelijk, in 1975, de lp 'Rock 'n' Roll' zou worden.

Ik had, in mijn onschuld, nooit de connectie tussen Brandy Alexander en drank gelegd. Maar ik had natuurlijk beter moeten weten. Lennon leefde in die periode gescheiden van Yoko Ono en ging zich te buiten aan alcohol. Op de cd staat, onder meer, een ladderzatte opname van het nummer 'Just because'.

Het is verbazend dat die opname bewaard is gebleven. De zanger lalt en schreeuwt, met dubbele tong, onzinteksten en obsceniteiten. Het gekste is nog dat er geen eind aan lijkt te komen. Deze stomdronken opname duurt zeker twee keer zo lang als de lp-versie. Wie had er baat bij om Lennon, in die staat, op de band te zetten ? Of was iedereen in de studio strontzat ? Het beschamende resultaat is te beluisteren op YouTube.

Hoe dan ook. Ik klikte nog wat verder en kwam tot mijn verrassing terecht bij Ron Sexsmith ! Die zat op een zeker moment in een bar met de zangeres Leslie Feist. Zij vroeg wat het vreemde drankje was dat hij dronk en hij legde uit dat het Brandy Alexander was, de favoriete cocktail van John Lennon.

Een paar weken later stuurde zij hem een songtekst getiteld 'Brandy Alexander'. Hij maakte er muziek bij en beiden zetten een versie van het nummer op de plaat. Kijk maar op YouTube: De versie van Feist en die van Sexsmith 

Tot slot het recept voor Brandy Alexander zoals dat op Wikipedia staat: 20 ml cognac, 20 ml crème de cacao en 20 ml room. Mengen in een beker die half gevuld is met ijsklontjes, uitschenken en garneren met nootmuskaat.

Bob Dylan, Bruce Springsteen en Warren Zevon

Eerder geplaatst op het Volkskrantblog op 19-02-2006 

Wat hebben die namen met elkaar te maken en wie is die Warren Zevon ? De andere twee zijn waarschijnlijk wel bekend, net als Neill Young en R.E.M. Voor de wat meer ervaren muziek- liefhebber zijn Tom Petty, Jackson Browne, Bonnie Raitt, Linda Ronstadt, Don Henley en Joe Walsh, de laatste twee leden van The Eagles, ook geen onbekenden.

Net als Lindsay Buckingham en Stevie Nicks, van Fleetwood Mac, Carl Wilson van de Beach Boys, Phil Everly, inderdaad van de Everly Brothers, en meester- gitaristen David Lindley en Ry Cooder. En de meeste lezers zullen ook wel eens gehoord hebben van David Letterman, een van de bekendste Amerikaanse tv-persoonlijkheden

Geloof het of niet, maar al deze beroemdheden hebben meegewerkt aan de platen van zanger-pianist Warren Zevon. Letterman wijdde zelfs eens een hele aflevering van zijn praatprogramma aan Zevon en zijn muziek. Als je ziet wie er allemaal meedoen op Zevons laatste cd, die opgenomen werd toen de zanger al terminaal ziek was, dan lijkt het wel een publieke verklaring: Luister naar deze man, want hij is de moeite waard.

Toch is Warren Zevon betrekkelijk onbekend gebleven. Misschien was hij wel te afwijkend voor het grote publiek. Zijn onderwerp keuze is zo nu en dan inderdaad opmerkelijk. Hij zingt over psychopathische moordenaars, drugsverslaafden en extreme sex. En op die laatste cd ook over de dood. Maar hij doet dat niet met somberheid of overdreven sentiment. Zevon benadert de donkere kant van het leven met humor, zij het hier en daar met een bittere bijsmaak.

Dat hij bij het schrijven van teksten zijn eigen ervaringen gebruikt ligt voor de hand. Zijn vader was professioneel gokker, wat een onrustige jeugd tot gevolg had. Als hij 16 is pakt Warren de auto, die zijn vader met kaarten gewonnen heeft en rijdt naar New York. Vanaf dat moment zoekt hij met wisselend succes zijn weg in de muziekwereld. Aanvankelijk als studiomuzikant en componist van reclamedeuntjes, later als toetsenist in de begeleidingsband van de Everly Brothers.

Zijn eerste solo-lp, 'Wanted dead or alive' die in 1969 uitkomt, is een mislukking. Er staat voornamelijk lawaaierige bluesrock op. Het duurt zeven jaar voor het vervolg komt, simpelweg 'Warren Zevon' getiteld, maar dat is dan ook een meesterwerk.

Zevon is inmiddels opgenomen in het kringetje rond Jackson Browne, de leidende figuur in de progressieve West-Coast pop, die bij deze plaat ook achter het mengpaneel zit. En hoewel op deze lp de stevige rocksongs niet ontbreken, vallen vooral de intelligente, wat cynische teksten op en de melodieuze sfeer die het hele album omvat.

Warren Zevon is volwassen geworden en presenteert als een opmerkelijke liedjesschrijver. En als een zanger die, met zijn licht gebarsten bariton, zowel uit de voeten kan in gespierde up tempo stukken als in sfeervolle ballades.

Ook de volgende twee lp's, 'Excitable boy' uit 1978 en 'Bad luck streak in dancing school' (1980) zijn de moeite waard. De critici zijn enthousiast en de single 'Werewolves of London' krijgt zelfs een notering in de Amerikaanse en Europese hitparades.

Met de zanger zelf gaat het echter de verkeerde kant op. Hij raakt verslingerd aan drank en drugs. Zijn volgende lp 'The Envoy' wordt minder goed ontvangen en Zevon verdwijnt enige tijd uit beeld. Het duurt vijf jaar voor hij in 1987 sterk terug komt met 'Sentimental hygiene'. 

Daarna maakt Zevon zo om de twee, drie jaar een plaat van wisselende kwaliteit, tot hij in 2003 te horen krijgt dat hij aan een ongeneeslijke vorm van longkanker lijdt. Hij besluit zijn laatste energie in muziek om te zetten. Het resultaat, 'The Wind', is een prachtplaat. Met behulp van een aantal oude muziekvrienden laat Zevon het volledige palet voorbij komen.

Nog een keer lekker herrie maken met Springsteen en Walsh, een prachtig, weemoedige liefdesliedje zingen met Emmylou Harris en met zelfspot terugkijken op het leven, met behulp van Cooder en Lindley. De CD bereikt de 12e plaats in de Billboard lp-lijst en krijgt een nummer 1 notering in de Independant Album List. Dat is nog eens een manier om afscheid te nemen.

Op 7 september 2003 overlijdt Warren Zevon, 56 jaar oud. Maar wel ruim een half jaar later dan zijn artsen voorspeld hebben, waaruit maar blijkt dat muziek maken zo ongezond nog niet is.

Er zijn sinds het overlijden van Zevon een aantal tribute-cd's verschenen waarop bekende artiesten zijn liedjes vertolken. Een aantal van zijn vroegere lp's is opnieuw op cd uitgebracht en er is een dubbel-cd  verschenen met niet eerder uitgebracht werk. In 2007 verzorgde zijn weduwe een biografie in boekvorm. Op uitdrukkelijk verzoek van de zanger is het een eerlijk verslag waarin zijn duistere kanten niet onbelicht blijven. 

Zie ook Wikipedia voor een biografie

De officiële Warren Zevon website 

Er zijn veel filmpjes van Zevon te vinden op YouTube. Deze link  geeft een mooi overzicht... 

PS: Het stripje gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman gaat wel over muziek en roem, maar niet over Warren Zevon...

Steve Forbert – Een bijna vergeten singer-songwriter

Dit verhaal verscheen in 2005 op het Volkskrantblog.

Het maken van cd's kost haast niets, dus is alles wat ooit aan muziek opge-
nomen is momenteel weer verkrijgbaar. Al worden er wereldwijd maar een paar duizend exemplaren verkocht, dan komt een platenmaatschappij toch uit de kosten. Zeker als het om heruitgaven gaat. Daar hoeven geen studio's voor afgehuurd te worden en vaak ook geen uitvoerende artiesten meer voor worden betaald.

Er zijn zelfs platenlabels die zich helemaal gespecialiseerd hebben in het opnieuw uitgeven van oude muziek. Kijk bijvoorbeeld eens op de website van Document Records dat zich heeft toegelegd op het compleet uitgeven van de oeuvre's van obscure, bijna vergeten en reeds lang overleden jazz- en bluesmuzikanten.

Maar ook voor je helden uit de jaren '60 en '70 kun je prima terecht in de platenzaak of op internet. Onlangs vroeg een familielid of ik een nummer van Elvis Presley van internet kon downloaden. Ik keek op de downloadsite van de Freerecordshop en voor een luttel bedrag kon ik het liedje even later op een cd branden.

Nieuwsgierig geworden typte ik vervolgens Steve Forbert in, een zanger waarvan ik al een tijdje een oude lp zocht. En warempel ook die plaat was in zijn geheel, voor nog geen 10 euro, te downloaden. Maar dan heb je er geen hoesje bij, dacht ik, dus ik keek even verder of hij niet gewoon op cd te koop was. Niet bij de Freerecordshop. Maar wel bij Bol.com en niet voor een tientje, maar wel voor 7 euro 99 !

Steve Forbert is onderhand een vergeten muzikant, maar eind jaren '70 werd hij in Amerika bejubeld als de nieuwe Bob Dylan. Hij schreef al zijn liedjes zelf, besteedde aandacht aan zijn teksten, begeleidde zichzelf op gitaar en had net als Dylan een mondharmonica aan zo'n beugel om zijn nek hangen. Alleen zong hij veel beter en werd hij uiteindelijk lang zo beroemd niet.

Zijn eerste stappen als professionele muzikant zette Forbert toen hij als 21-jarig broekie naar New York trok en daar probeerde als straatzanger aan de kost te komen. Via optredens in het clubcircuit in Manhatten, kwam hij bij een kleine platenmaatschappij terecht, die zijn lp 'Alive on arrival' uitbracht. De plaat werd bejubeld door de critici en er kwam een tweede lp 'Jackrabbit Slim'. Die kocht ik rond 1980.

Er staan een paar vlotte popsongs op en verder vooral prachtige ballades. De stem van Forbert, licht hees en melancholiek, doet mij het meest denken aan die van de Belgische zanger Adamo. De muziek valt in de categorie folk-rock, of wat tegenwoordig wel singer-songwriter wordt genoemd. 

Een zanger dus, die zijn eigen liedjes schrijft, een akoestische gitaar bespeelt, maar ook elektrische gitaren mee laat doen en af en toe een saxofoon, of een Hammond orgel. In een onbewaakt ogenblik heb ik de lp indertijd aan iemand weggegeven.

Later zat ik met een bijna ex-vriendin, ze had me net verteld dat ze verliefd was geworden op een muzikant die in een Joegoslavisch restaurant speelde, in een Antwerps café. Heel laat op de avond zette de barman Steve Forbert op en zijn ballades over mislukkende liefdes sloten naadloos aan op mijn mistroostige stemming.

Nog een paar jaar later, in het filmhuis waar ik bardiensten draaide, hadden ze hem op een musicassette. Dus werd Steve vaste pauzemuziek. Inmiddels waren de volgende twee lp's van Forbert geflopt en had de platenmaatschappij hem op straat gezet.

In 1988 tekende hij een contract bij Geffen records en maakte hij een bescheiden come-back met de lp 'Streets of this town.' Het grote succes bleef opnieuw uit en hoewel er vier jaar later nog een volgende plaat verscheen, zette de maatschappij hem uiteindelijk toch aan de kant.

Hij werd in 1995 opgepikt door een dochtermaatschappij van het grote Warner Brothers en bracht weer twee platen uit, voor hij 1998 vertrok naar een klein onafhankelijk label. Sindsdien zijn er zes cd's verschenen, de laatste in 2004. Steve Forbert, inmiddels de 50 gepasseerd, gaat dus dapper voort met muziek maken en pikt ondertussen een graantje mee van de heruitgaven van zijn eerste platen. Steunen die man, zou ik zeggen. En kopen die cd's !

Naschrift: Ik weet niet of downloaden via de website van Free Reords Shop momenteel nog mogelijk is. Kijk vooral ook op de officiële website van Steve Forbert http://www.steveforbert.com/ . Daar kun je wel nummers downloaden en beluisteren.

De laatste cd van Steve dateert inmiddels uit 2009. Maar zijn kalender staat nog behoorlijk vol met optredens...