Posts tonen met het label autopech. Alle posts tonen
Posts tonen met het label autopech. Alle posts tonen

zondag 18 oktober 2026

Wat een week


Het begon eigenlijk al op zondag
, alleen hadden we dat toen nog niet door. De grootste supermarkt van ons land had een internet-veiligheidsprobleem. Ik ging op maandagochtend, vroeg zoals gebruikelijk, de boodschappen doen en merkte wel dat er iets aan de hand was. De zelfscankassa's werkten niet, bijvoorbeeld. Maar dat vond ik niet erg, ik ga toch het liefst naar de ouderwetse bemenste kassa.

Dat er toch wel iets ernstigers was, dan een simpele computerstoring, drong eigenlijk pas op dinsdag goed door. Het zal wel zijn omdat we afgeleid werden door andere zaken. De kat van de kinderen, bijvoorbeeld, die deze maand bij ons logeert. En de belangrijke familiebijeenkomst die gepland stond op vrijdag.

We hadden daardoor bedacht dat het handig zou zijn om de boodschappen, voor het weekeinde, te laten bezorgen. Maar dinsdag werd duidelijk dat dat waarschijnlijk niet zou gaan lukken. De website en de app van de supermarkt waren buiten werking en op het nieuws was het veiligheidsprobleem een groot onderwerp aan het worden.

De supermarkt had zelf, om de gegevens van hun klanten te beschermen, het hele systeem afgesloten. Dat betekende ook dat de winkels niet werden bevoorraad, of maar mondjesmaat. We begonnen ons zorgen te maken. Boodschappen bestellen ging niet en zouden we, op woensdag of donderdag, alles in huis kunnen halen voor het weekend ?

We maakten een nieuw boodschappenlijstje. Ik keek nog eens goed in de voorraadkast en de vriezer. Er was nog ingevroren brood, we hadden nog rijst en pasta. Met een paar extra dingen zouden we het wel moeten redden, als we alleen op woensdag boodschappen zouden halen. Ervan uitgaande dat de spullen die we wilden hebben te verkrijgen waren, want op TV zagen we verontrustende beelden van lege winkelschappen.

Er zijn natuurlijk altijd alternatieven. Andere bezorgdiensten en andere supermarkten, al is er niet één echt dicht bij ons in de buurt. We zouden eerst zien of ons nieuwe plan zou lukken, zo niet dan moesten we iets anders verzinnen.

Ondertussen maakte ik plannen voor de vrijdag. Ik zou met de scootmobiel naar de familiebijeenkomst kunnen. Maar ik kreeg, van een vriendelijk familielid, het aanbod om met de auto opgehaald te worden. Buiten ons om was het een heel georganiseer. Ik ben niet het enige familielid dat op leeftijd begint te raken, of gezondheidsproblemen heeft, dus ik was blij met het aanbod.

Op woensdagochtend, haalden we zonder veel problemen, de boodschappen. We moesten een paar keer iets anders kiezen dan onze gebruikelijke merken, maar dat was geen groot probleem. Met name bij de groenteafdeling en de zuivel was het aanbod beperkt. Maar de schappen waren niet helemaal leeg, dus kwamen we opgelucht thuis.

Woensdagavond kwam er een minder fijne mededeling. Het familielid, dat mij een lift zou geven, stond met autopech in Amersfoort. Geluk bij een ongeluk was dat de auto het begeven had, op een plaats, vlak bij de garage waar het familielid hem in onderhoud had. Met hulp van de ANWB kon hij de auto daar parkeren en de sleutel door de brievenbus gooien. In de hoop dat het probleem snel opgelost zou worden, zodat we vrijdag toch samen naar de bijeenkomst zouden kunnen.

Maar dat was nog niet alles. Donderdagochtend stonden onverwacht de buitenschilders voor onze deur. Vorige week schreef ik nog dat het erop leek dat er niet veel terecht zou gaan komen van de geplande werkzaamheden. Maar nu hadden ze zich, klaarblijkelijk bedacht.

Ons was verteld dat ze alleen de voorkant van het flatblok zouden gaan schilderen, maar dat er zoveel houtrot was gevonden dat de werkzaamheden voorlopig niet konden beginnen. Nu vroegen ze of ze aan de achterkant het balkon op mochten.

Ik had in de week ervoor net een aantal planten, van de voorkant, naar de achterkant verplaatst. Omdat ik verwachtte dat ze daar in de weg zouden staan. Dus ik verontschuldigde me voor de hoeveelheid bloempotten, maar dat vonden ze geen probleem. Ze bekeken de situatie en vroegen of ze, een halfuur later, terug konden komen om de deuren en kozijnen te schuren en plamuren.

Het beloofde een mooie dag te worden, misschien wel de laatste warme dag van het jaar. We hadden ons voorgenomen om beddengoed te wassen en de lakens, in de zon, op het balkon te hangen. Dat konden we nu dus vergeten. Ik had nog net tijd om me snel te douchen en koffie te zetten. Aardige lui, verder hoor, die schilders en een kopje koffie wilden ze wel.

's Avonds kwam het bericht dat de auto van het behulpzame familielid gerepareerd was. Vrijdag konden we dus samen op pad. We moesten wel eerst om 8 uur 's ochtend de schilders binnenlaten. Vrijdagmiddag begon het te regenen, het weer was omgeslagen. Geen kans meer om dit weekeinde de was nog buiten te hangen. 

    

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. 
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4  en deel 5 van het vorige verhaal.
 

 

zondag 19 januari 2020

Mensen, wat een week


Het schoot er in, zeggen we dan. Gisterenochtend reikte ik over de tafel, om iets te pakken dat net te ver weg stond, en er schoot een kramp in mijn onderrug. Dat kon er ook nog wel bij, deze week.

Het begon nog best goed. Ik schreef eerder over de werkzaamheden aan het leidingnetwerk in onze straat. De werklieden waren maandagochtend bij de stoep voor ons huis aangekomen. Ik wilde nog even boodschappen doen. Dus riep ik, vanaf het balkon, of ik er zo nog door zou kunnen met mijn scootmobiel.

Geen probleem, was het antwoord, we laten de tegels voor de deur nog wel even liggen.

Ik dus snel naar beneden en die mannen toewuiven en bedanken en naar de supermarkt. Maar bij terugkomst bleek dat, bij het deel waar nog tegels lagen, de stoeprand te hoog was. Er kwam direct een vriendelijke werkman aanlopen om me, met scootmobiel, boodschappentassen en al, de stoep op te helpen. Aardige gasten.

Maar dan een paar dagen later. De straat was inmiddels een hindernisbaan, met zandhopen, stapels stenen, rood-witte hekken en rondrijdend bouwverkeer. Mijn vrouw manoeuvreerde haar autootje daar voorzichtig langs toen er een vuilniswagen de straat in kwam rijden. Klaarblijkelijk zag de chauffeur haar over het hoofd, want terwijl zij een geparkeerd voertuig probeerde te omzeilen dacht hij haar te kunnen passeren.

Het resultaat was een botsing die de linkervoorkant van onze trouwe, twintig jaar oude Toyota onherstelbaar vernielde. Gelukkig bleef mijn vrouw zelf ongedeerd.

Een dag later, we waren net een beetje bekomen van de schok en probeerden ons mentaal voor te bereiden op een autoloos tijdperk, kregen we het bericht dat één van mijn beste internetvrienden, Ronald Blonk, was overleden.

Het was geen verrassing, hij was al maanden ernstig ziek. Ik wil er ook niet overdreven dramatisch over doen, ik heb Ronald maar twee keer echt ontmoet. Als mensen me op Facebook condoleren, vind ik dat zelfs een beetje gênant. Zijn vriendin, familie, vrienden die hem dagelijks zagen hebben veel meer recht op medeleven.

Maar toch. De afgelopen jaren had ik vrijwel dagelijks contact met Ronald omdat we, met twee andere redacteuren, de Top 200.000 maakten. Dat waren meestal geen diepgravende gedachtewisselingen, hoewel die ook wel voorkwamen. Maar zelfs als je met iemand, voornamelijk op een luchtige manier en via internet, communiceert kun je toch een sterke band opbouwen.

En ik kon het erg goed vinden met Ronald. Hij was een paar jaar ouder dan ik, wat resulteerde in een iets andere muzikale smaak, maar verder zaten we vaak op één lijn. Als dat niet zo was dan verstond Ronald de kunst van het, op een leuke manier, met me oneens te zijn. Ik ben niet zo'n liefhebber van keiharde discussies, waarbij het eigen gelijk tegen elke prijs behaald moet worden. Maar op een lollige manier elkaar de maat nemen, dat hou ik wel van. En daar was Ronald sterk in.

Ik hoor nu van andere internetvrienden dat ze dachten dat wij elkaar al van jongs af aan kenden, maar dat is niet zo. Maar klaarblijkelijk komt het wel voor dat je iemand ontmoet, al is het maar in de virtuele wereld van Facebook, waarbij je wel die indruk krijgt.

We zullen verder moeten zonder Ronald en dat zal ook wel lukken. Maar het was zoveel leuker geweest als hij nog even gebleven was.




De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 en deel 10 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige  verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men