Posts tonen met het label Todd Snider. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Todd Snider. Alle posts tonen

zondag 13 maart 2022

Een straatzanger met een opnamestudio


De Britse muziekjournalist
David Hepworth schrijft dat bekende zangers vaak ook goede acteurs zijn. Daarmee bedoelt hij dat ze, als ze zingen, ook al een rol spelen. Bruce Springsteen is niet echt een toffe arbeidersjongen, van David Bowie weten we dat hij een paar keer een ander personage aannam.

Er zijn nog andere voorbeelden. Harry Belafonte, geboren in New York en aanvankelijk jazzzanger, vond zichzelf opnieuw uit als koning van de Calypso. Big Bill Broonzy, in de jaren '30 leidinggevend in de Chicago bluesscene, kwam in de jaren '50 naar Europa als folk-blueszanger van het platteland.

Hepworth noemt ook Seasick Steve, een ruige Amerikaan, die met een gitaar met maar drie snaren en stampend op een houten kistje, de indruk geeft van een rondtrekkende straatzanger. In werkelijkheid heeft Steve een hele loopbaan achter zich als muzikant in allerlei bandjes en gaf hij ooit leiding aan zijn eigen opnamestudio. Het geeft allemaal niets, de muziek blijft best leuk, soms zelfs erg goed.

Ik ben momenteel aan het lezen in een boek dat geschreven is door Todd Snider, een folkzanger uit Amerika. Snider treedt op als een overjarige hippie, met lange haren en een flodderige hoed en staat bekend om de lange verhalen die hij tussen zijn liedjes vertelt. Je zou hem ook een stand-up comedian kunnen noemen die af en toe een liedje zingt.

Todd schrijft in zijn boek hoe hij als jongen gegrepen werd door de muziek van Jerry Jeff Walker. Die is bij ons misschien niet zo bekend, maar de meesten zullen het nummer 'Mr. Bojangles' wel kennen, dat Walker schreef en dat, ondermeer, een hit was voor Sammy Davis Jr.

Walker is een ruige cowboy, uit het zuiden van de VS, die rondtrekt met zijn gitaar en her en der optreedt, tussen de drinkgelagen en andere wilde avonturen door. 'Mr. Bojangles' zou hij geschreven hebben nadat hij dronken in een politiecel terechtkwam en daar een andere dronkenlap ontmoette die goed dansen kon.

Hij was een idool voor Todd Snider, die na een optreden van Walker zelf besluit om een rondtrekkende zanger te worden. Sterker nog: hij wil Jerry Jeff Walker worden. Hij volgt zijn voorbeeld, bestudeert zijn platen, zingt zijn liedjes en probeert zoveel mogelijk van zijn optredens te zien. Op een zeker moment raken de twee zelfs bevriend.

Maar voor het zover is probeert een vriend Snider ervan te overtuigen dat Jerry Jeff Walker een oplichter is. Okee, hij heeft een paar leuke liedjes geschreven, maar hij is helemaal geen cowboy uit het zuiden van de VS. Eigenlijk heet hij Ronald Crosby en is hij niet ver van New York geboren.

Aanvankelijk speelde hij daar in de folkclubs van de jaren '60. Later nam hij zijn artiestennaam aan, verhuisde naar Texas en maakte hij naam in de outlaw countrymuziek. De Jerry Jeff Walker die Todd Snider zo aanbad was een constructie, een imago, een rol die Ronald Crosby speelde.

Voor Snider maakte dat geen verschil, hij hield niet minder van zijn idool. Sterker nog: als Ronald Crosby zich kon veranderen in de geweldige Jerry Jeff Walker, wat zou de eenvoudige Todd Snider dan niet kunnen worden ? Alles was mogelijk.

Als je Wikipedia erop naslaat dan kun je lezen dat Snider weliswaar optreedt als wazige hippie maar ondertussen een eigen platenmaatschappij heeft. Hij bracht een hele reeks albums uit. Zijn liedjes werden door allerlei artiesten opgenomen, zelfs door Tom Jones.

Snider speelt zijn rol met overtuiging, zoek hem maar op op YouTube. En hij schreef een amusant boek, 'I Never Met A Story I Didn't Like – Mostly True Tall Tales', dat ook te koop is als e-boek. Maar de titel zegt het al: je moet niet alles geloven wat je leest.

 

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel14 en deel 15 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.
 
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 8 juli 2012

B – double E – double R – U – N, beer run !



De Amerikaanse singer-songwriter-komiek, Todd Snider, zingt het al meer dan 15 jaar, avond aan avond. Al wat je nodig hebt is wat geld, autosleutels en een nuchtere chauffeur. Dan kun je er op uit om bier te kopen.

Mits je oud genoeg bent, natuurlijk, wat de jongens in Snider's lied niet zijn. Het leidt tot komische verwikkelingen en maakt meteen duidelijk dat een leeftijdsgrens, op de verkoop van alcohol, niet direct alle problemen oplost.

Er wordt in ons land ook zo nu en dan over gediscussieerd. Moet je de verkoop van alcoholhoudende dranken moeilijker maken voor jongeren onder de 18 ? Of onder de 21, zoals in de Verenigde Staten ?

Er zijn onderzoeken waaruit blijkt dat zo'n hogere grens inderdaad het alcoholgebruik door jongeren afremt. Maar het maakt het ook spannender om te drinken en je ziet dat juist Amerikaanse jongeren zich, op vakantie in het buitenland, met groot enthousiasme op de drank storten.

Net als de Engelsen trouwens, die lange tijd gewend waren dat de kroeg maar een klein deel van de dag open was. Zij dronken in een razend tempo en als ze in het buitenland een bar aantroffen die niet vroeg sloot, liep het vaak helemaal verkeerd. Op die manier gezien werken beperkingen dus juist excessen in de hand.

Dat wil niet zeggen dat onze, meer ontspannen, benadering er automatisch toe leidt dat jongeren probleemloos met alcohol om leren gaan. We krijgen de verontrustende berichten regelmatig te horen. Jongeren drinken steeds meer en steeds jonger, zegt men.

Maar er zijn ook onderzoeken waaruit het tegendeel blijkt. Nederlandse jongeren drinken momenteel aanmerkelijk minder dan 5 jaar geleden, lees ik op de website van Elsevier. Dus misschien loopt het allemaal zo'n vaart niet.

In mijn jeugd waren de regels niet al te strikt. Er werd bij ons thuis wel eens bier en andere alcoholica gedronken, maar het heeft lang geduurd voor ik dat zelf ging doen. Toen ik een jaar of 16 was vond ik het maar vies. En pas een jaar of 5 later begon ik, op bescheiden schaal, aan de wijn en het bier.

Ik ben best wel eens dronken geweest, na een erg gezellig feest. Maar nog steeds ben ik een matig gebruiker. Ik drink liever 1 lekker biertje op een avond, dan 10 smakeloze, goedkope pilsjes van de supermarkt.

Desalniettemin stap ik wel eens op de scootmobiel, om dan, terwijl ik 'B – double E – double R – U – N, beer run' neurie, naar de slijter te rijden. Ik ben zelfs al eens naar ons buurdorp Baarn gereden, om te zien welke biertjes ze daar verkochten.

Kijk hier voor een collage van de bijzondere biertjes die ik de afgelopen 12 maanden kocht. Om te weten hoe ze smaakten zul je ze toch zelf eens moeten proberen.



Alcohol info met argumenten voor- en tegen een hogere leeftijdsgrens voor alcoholverkoop.



De Strip: Deze aflevering van het Stripmannen-vervolgverhaal is weer gemaakt door Jan de Stripman.


Klik op de strip voor een grotere weergave. 



Ga voor eerdere hoofdstukken naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  en  het Strip-overzicht van dit jaar

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men