Malle spelen, rare vogels

Vrijdagavond gingen de malste Olympische Spelen sinds mensenheugenis van start. Eigenlijk waren ze al een paar dagen eerder begonnen, de Nederlandse voetbalvrouwen hadden hun eerste wedstrijd al met 10 – 3 gewonnen, maar de officiële opening was vrijdag.

Normaal gesproken zijn Olympische Spelen een grote reclamespot voor het organiserende land, maar deze keer is er bij de lokale bevolking weinig enthousiasme. Geen wonder, ze worden niet toegelaten in de stadions. Japan worstelt met het coronavirus, er is daar nog nauwelijks ingeënt en om dan 10.000 buitenlandse sporters te laten komen, dat lijkt niet zo'n goed idee.

Maar de Spelen moeten doorgaan. Bomaanslagen en gijzelingsacties hebben het festijn in het verleden niet kunnen stoppen. Dat er vorig jaar besloten werd tot een jaar uitstel was al heel bijzonder. Het is ook een mooi voorbeeld van de onwil om toe te geven dat er dingen zijn die groter zijn dan de mensheid en omstandigheden waardoor je soms even niet kan doen wat je wil.

Koppig doorgaan, toch met vakantie willen, toch willen feesten, toch ontkennen dat er een virus is waar we rekening mee moeten houden. Dan liever protesteren, wetenschappers bedreigen en teststraten in brand steken.

Daarmee vergeleken zijn de Spelen nog tamelijk onschuldig. En de wielerwedstrijd voor de mannen was bovendien behoorlijk spannend. Met een mooie winnaar, Carapas uit Equador, twee grote favorieten naast hem op het podium en een goede Nederlander als vierde. De vrouwen gaan het vandaag misschien nog wel beter doen.

En het is ook wel eens leuk dat er, bij een positief geval, niet meteen gedacht wordt aan wielrenners en doping. Deze keer waren er andere sporters positief en ging het om een virustest.

Ondertussen was het thuis ook best interessant. Vorige week zondagavond zat ik, bijvoorbeeld, rustig op de bank toen ik een stadsduif wat rondjes boven de wijk zag vliegen. Hij zag er een beetje verdwaald uit, we zien hier niet zoveel stadsduiven.

Van over het dak, boven mijn hoofd, kwam een grote donkere vogel op de duif toegevlogen. Ik dacht aan een zwarte kraai, maar tot mijn verrassing vloog de donkere nieuwkomer recht op de duif af en plukte hem uit de lucht !

Dat moet een havik zijn geweest. Nog nooit eerder zo gezien.

Een dag later reed ik met mijn scootmobiel naar de supermarkt. Toen ik de parkeerplaats op draaide zag ik twee vrouwen rondlopen en een gans opvliegen. De vogel vloog een rondje en landde pal voor de ingang. De ene vrouw, zo te zien een klant, maakte een moedeloos gebaar. 'Hij loopt steeds achter me aan.'

De andere vrouw, een winkelmedewerkster, probeerde het dier, ik dacht een jonge grauwe gans, bij de winkeldeur weg te houden. Er kwam nog een medewerkster naar buiten en samen joegen ze de vogel een eindje de parkeerplaats op. 'Ik ga de dierenambulance bellen,' zei de oudste van de twee.

Ik reed naar binnen en deed mijn boodschappen. Toen ik weer naar buiten kwam was de dierenambulance net aangekomen. Een vrouw in een groen uniform stapte uit en pakte een groot schepnet. De gans wandelde heen en weer voor de winkeldeur, waar de twee medewerksters voorkwamen dat hij naar binnen liep.

Met een handige beweging verdween de vogel in het net. De vrouw van de dierenambulance maakte de kop van de gans vrij en bekeek hem eens goed. Het dier bleek geringd te zijn en inderdaad een jonge vogel, net een paar maanden oud. Ze vroeg hem wat hij nou bij die supermarkt wou, maar kreeg geen antwoord. Ze zou hem een eind de polder inbrengen, zei ze, en hoopte dat hij dan niet meer terug zou komen.

Ja, ook zonder Olympische Spelen kun je wat meemaken, hoor...

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit verhaal

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

 

Kopen met korting

In deze tijden van corona zijn we meer dan ooit afhankelijk van het internet. De dagelijkse boodschappen halen we bij de supermarkt, maar vrijwel alle andere spullen bestellen we online.

Afgelopen week ben ik wel even bij de bouwmarkt geweest, want de latten die ik nodig had om een stuk plint te vervangen kun je dan weer niet thuis laten bezorgen. Gelukkig had ik een goede vriend bereid gevonden om ze met zijn auto naar ons huis te brengen, want met de scootmobiel was dat nog lastig geworden. Maar goed, dat is gelukt.

Een paar weken eerder besloten we, na jaren tobben, om een nieuwe stofzuiger te bestellen. De oude viel telkens om en z'n hulpstukken zaten zo los aan elkaar dat je meer tijd bezig was, met de slang weer aan de stang en de stang aan de borstel te doen, dan met het stofzuigen zelf.

Het gaat bij ons meestal zo dat ik me grondig verdiep in de technische kant van een nieuwe aankoop en dat mijn vrouw dan zegt: We nemen die rode, want die is leuker.

Ik was dus net begonnen met het aankoopproces toen het internet uitviel. Als dat gebeurt denk ik altijd eerst dat het aan mij ligt, of aan mijn laptop, of aan ons modem. Dat het aan de provider kan liggen bedenk ik meestal pas na een halfuurtje vruchteloos prutsen en opnieuw opstarten.

Deze keer bleek dat ik zelfs een sms gekregen had, op mijn mobiel, maar die lag in de slaapkamer. Het was een regionale storing en het was na een uurtje weer opgelost.

Het blijkt dat je door zo'n onderbreking toch een beetje uit het lood geslagen wordt want, net toen ik de laatste klik gaf om de nieuwe stofzuiger te bestellen, viel mijn oog op het woord 'blauw'. Verhip ! Ik had de blauwe besteld terwijl mijn vrouw nog zo gezegd had: de rode.

Veranderen kan op zo'n moment niet meer. Na de laatste klik zet zich een machtig mechanisme in werking dat door niemand meer tegen te houden is. Hoewel... volgens de website was er een kans dat ik mijn bestelling nog zou kunnen annuleren. Dat moest ik dan wel aanvragen en er het beste van hopen. Anders zat er niets anders op dan de blauwe te laten komen, hem terug te sturen en daarna de rode te bestellen.

Lastig, maar het kan nog erger. Afgelopen week ontdekten we dat een online drogisterij een aantal artikelen in de aanbieding had, van merken die wij dagelijks gebruiken. Enig nadeel: je moest voor minstens 50 euro bestellen, anders wilden ze het niet toezenden.

Na enig gepuzzel hadden we een groepje artikelen samengesteld van iets meer dan 50 euro. Maar we bespaarden daarbij ook bijna 50 euro, want zo voordelig was de aanbieding. Ik probeerde onze aankoop te betalen met mijn creditcard. Dat doe ik vaak want zo hou je een beetje overzicht van wat je allemaal bestelt.

Om de betaling te doen verlaat je de website van de winkel en ga je, met een omweg, naar die van je bank. Als de juiste codes ingevoerd zijn kom je weer terug bij de webwinkel en wordt je hartelijk gefeliciteerd met je aankoop. Tenminste, als alles goed gaat. Maar ik kreeg een foutmelding.

Nu weet ik uit ervaring dat dat niet altijd betekent dat de aankoop mislukt is. Dus ik wachtte even of er misschien toch een bevestigingsmail kwam. Die bleef uit. Ik ging naar de site van de bank en keek of het bedrag van mijn creditcard afgeschreven was. Dat was niet het geval.

Okee, dan probeerde ik op een andere manier te betalen. Terug naar de online drogist en nu betalen met iDeal. Dat lukte wel. Alleen nu kwamen er twee bevestigingsmailtjes. Hm... toch weer even checken bij mijn creditcard en ja, hoor, daar was het ook afgeschreven. En annuleren ? Vergeet het maar.

Enkele dagen later werden er twee, tamelijk kleine, doosjes bezorgd, met twee keer precies dezelfde drogisterij-artikelen. Voor 100 euro spullen dus, die normaal gesproken bijna 200 euro zouden hebben gekost. We zouden één pakket terug kunnen sturen, maar dat is ook weer een gedoe. Nu hebben we een flinke voorraad, ook al was dat niet echt de bedoeling.

Met de stofzuiger liep het beter af. Mijn annulering werd gehonoreerd, het betaalde bedrag weer terug op mijn rekening gestort en de rode is, met nauwelijks vertraging, bezorgd. En fijn stofzuigen dat ie doet...!

 

Ps: Met de broedende pimpelmezen gaat het goed. De aangevoerde rupsen worden steeds groter, dus de kuikens ook. Nog even wachten op het uitvliegen.

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 en deel 10 van dit verhaal.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Bezigheden en verplichtingen

We zijn goed in het onszelf opleggen van verplichtingen, verzuchtte een vriend een tijdje terug. Hij is van mijn leeftijd en heeft, net als ik, gezondheids-problemen, maar hij plaatst foto's, boekbesprekingen, verhalen en gedichten op Facebook. We hebben geen van beiden betaald werk maar hebben zo toch bezigheden voor onszelf gecreëerd die we, heel plichtsgetrouw, uitvoeren.

Andere virtuele vrienden zijn het grootste deel van het jaar ook heel actief en aanwezig, maar kondigen in de zomermaanden een internetstop aan. Dan zie je een paar maanden helemaal niets van ze en in de herfst zijn ze pas weer terug. Fris en enthousiast storten ze zich dan weer in de debatten.

Soms denk ik: ik ga ook een poosje vakantie nemen van mezelf. De zon komt ook wel op als ik er geen foto's van maak. De wereld draait ook wel door zonder mijn strips en verhalen. En als je het allemaal, elke week, soms elke dag, wil doen dan is het wel wat veel. Zeker als er daarnaast plinten en kozijnen geschilderd moeten worden en zo.

Mijn goede vader zei altijd: 'Een mens moet zijn bezigheden hebben, maar het moet niet in werken ontaarden.' En ik probeer het wel eens, de hele dag op de bank hangen, boekje lezen, beetje uit het raam kijken. Mij gaat dat snel vervelen. Het is ook niet zo dat het internet mij van uitstapjes buiten de deur afhoudt. Wat dat betreft ben ik sowieso beperkt.

Vogels hebben dit soort problemen niet, maar die hebben ook geen internetverbinding. De pimpelmezen vliegen, van zonsopkomst tot zonsondergang, met rupsjes en kleine kriebelbeestjes naar hun hongerige kroost in het nestkastje. Ik hoor nog geen jongen piepen, dus ik verwacht dat het nog wel een weekje zal duren voor ze uit gaan vliegen.

De eksters zijn er in geslaagd om in ieder geval één jong groot te krijgen. Ik zag het al rondscharrelen, op de takken naast het nest, in de boom achter ons huis. Door het uitlopende groen kan ik niet zien of er nog meer jonge vogels in het nest zitten en foto's maken lukt al helemaal niet.

Vanochtend vroeg kwam eerst het vrouwtje van de grote bonte specht, van de pinda's op het balkon eten, daarna het mannetje. Het wachten is op de eerste spechtenjongen. Als die uitvliegen achtervolgen ze hun ouders een tijdje, bedelend om voedsel. Dat is altijd een mooi spektakel.

De reiger, die de laatste dagen telkens met uitgestrekte hals over het huis kwam scheren, zag ik gisteren een paar keer met een tak in zijn snavel terug het park in vliegen. Ik dacht aanvankelijk dat het een jonge vogel was, nog wat onwennig op de vleugels, maar dat is waarschijnlijk een vergissing. Het zal een ouder zijn die het nest wat op wil knappen.

Zo blijven we allemaal bezig...

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 en deel 9 van dit verhaal.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Er zat een spreeuw op het balkon

Roze strepen en sluiers aan de hemel, vanochtend vroeg. De bomen van het park zijn al aardig uitgelopen. Vooral de beuken dragen een flinke hoeveelheid fris lentegroen aan hun takken. De eiken zijn wat trager, of eigenlijk zijn hun blaadjes een stuk kleiner als ze uit de knop komen. Die moeten nog wat groeien.

Ze zijn wel mooi op tijd voor onze pimpelmezen, die de afgelopen dagen vlijtig heen en weer vlogen, tussen het nestkastje en de bomen van het park. Met het lentegroen komen ook de rupsen, ideaal voer voor mezenkuikens. Ik denk dat de jongen al uit het ei gekropen zijn, maar ik heb ze nog niet horen piepen.

Bij de eerste stralen van de zon zat er een spreeuw op het balkon. Dat gebeurt niet vaak, maar nu was het raak. Ik weet dat ze aan het broeden zijn in het park (en hou even op met rijmen). Gisteren zag ik er ineens 7, in een van de eiken aan de overkant. Zouden de jongen al uitgevlogen zijn ? Dat lijkt me snel.

De spreeuw op het balkon was een volwassen vogel. Die hipte wat rond het voederhuisje en over de balkonrand, maar ik leg nu geen vogelvoer neer om de pimpelmezen wat rust te gunnen.

Er hangen alleen wat pinda's in een korfje. Daar komt de grote bonte specht elke dag wel even van eten. Een vrouwtje dat zich rustig laat fotograferen. Misschien wel dezelfde specht als de afgelopen jaren. Het wachten is of ze eerdaags haar jongen meebrengt.

Verder vliegen er elke ochtend ganzen en blauwe reigers over het huis. De eenden uit het park zitten nog steeds achter elkaar aan. Soms zie ik een aalscholver voorbij komen. En vanochtend vroeg een vleermuis. De eerste zwaluwen zag ik ook al, maar de insecteneters zullen het nog niet gemakkelijk hebben, met het koude weer.

Houtduiven en kauwtjes, zie ik natuurlijk ook. Mijn buurtgenoten zijn wel eens wat slordig bij de vuilcontainers en daar profiteren de kauwtjes van, als ze op zoek zijn naar nestmateriaal. Ik zag er een paar in de weer met een strook papier. Ze scheurden het in repen en vlogen er mee weg. Ook een manier van recyclen.

In het nestkastje vond ik, na het broedseizoen, al eens plukken glaswol, isolatiemateriaal dat klaarblijkelijk ook heel goed voldoet in een mezenwoning. Meerkoeten, in de Amsterdamse grachten, maken hun nesten van allerlei afval dat mensen weggooien. De natuur laat niets verloren gaan.

In een boom aan de andere kant van het huis zit een nest dat er natuurlijker uitziet. Een grote bol takken. Daar broeden twee eksters. Die lijken mij nog meer in de gaten te houden dan ik hen. Ik hoef me maar even op het balkon te vertonen of er komt er een op de dakrand zitten, om te zien of ik misschien iets eetbaars heb achtergelaten. Ik strooi natuurlijk af en toe wat oud brood, om ze niet teleur te stellen.

Zo is het voor de vogels een lente als elke andere. En voor mij eigenlijk ook, want hoewel ik nog 2 maanden moet wachten op mijn volgende vaccinatie, een bezoek aan grote festivals en stadions, of zelfs kleine kroegen, zat niet direct in de planning.

Foto's van de zonsopkomst , onze pimpelmezen en de specht staan op Twitter.

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 en deel 8 van dit verhaal.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Drukte in het park

Je ziet wel eens beelden in het journaal, van een grote drom vogelliefhebbers, met camera's, telelenzen en verrekijkers, die elkaar verdringen om een bijzondere vogel te zien. Er zijn er die het hele land afreizen, om elke dwaalgast te spotten en af te vinken.

Het zal misschien best leuk zijn. Het is in ieder geval een hele verbetering vergeleken met de 19e eeuwse manier van vogels kijken. Toen werden de dieren eerst doodgeschoten voor ze bestudeerd werden. Nu schiet men alleen foto's.

Maar toch, het deed me twijfelen toen ik drie weken geleden iets bijzonders zag in de boom tegenover ons huis. Ik had een paar foto's. Niet zulke hele goede, het was schemerig en ik heb geen dure camera met een telelens. Maar de vogels waren goed te herkennen en misschien bijzonder genoeg om andere liefhebbers nieuwsgierig te maken.

Ik voorzag een oploop in het park. Tientallen in groene kleding gehulde vogelspotters, die door het struweel struinden, om een glimp van de vogels op te vangen. Misschien maakte ik me onnodig zorgen, maar je zult het op je geweten hebben dat die dieren verstoord worden. Dus heb ik mijn foto's pas vanochtend op het internet gezet. Foto's waarvan ? Van drie jonge bosuilen.

Ik zat half april rustig op de bank TV te kijken toen ik vanuit mijn ooghoek iets zag bewegen, in één van de bomen, aan de overkant van de straat. Een houtduif, dacht ik, of een kraai. Maar toen ik goed keek zag ik dat het een jonge bosuil was. Nog grotendeels in de donsveren.

Een paar takken hoger zag ik er nog twee. Ze scharrelden wat door de boom en bewogen hun ronde koppen heen en weer, op typische uilenmanier. Misschien waren ze net zo verbaasd om mij te zien, als andersom. Ik pakte mijn cameraatje en maakte een paar foto's, grotendeels silhouetten tegen de schemerige avondhemel, voor ze wegfladderden, verder het park in.

We horen hier regelmatig bosuilen roepen, het kenmerkende uilengeluid, dat je in elke film of TV-serie hoort als er een nachtelijke scène is. Dus het is niet heel vreemd dat ze ergens in de buurt gebroed hebben. Ik weet dat er een poosje een uilenkast in het park gehangen heeft, maar de enige keer dat ik daar iets in zag was het een holenduif. Maar nu moet het dus een succes zijn geweest. Drie jongen is nog best veel ook en ze waren levendig en in goede conditie.

Jonge uilen verlaten de nestholte al voordat ze helemaal volgroeid zijn. Ze kunnen dan net van tak tot tak fladderen en worden daarom 'takkelingen' genoemd. In dat stadium worden ze nog gevoerd door hun ouders en zijn ze best kwetsbaar.

Hoewel ik dus popelde om mijn waarneming aan de wereld te melden, sloeg ook meteen de twijfel toe. Stel je voor dat de nieuwsgierige vogelliefhebbers toestromen. Nu wandelt er alleen af en toe een buurtgenoot met een hond door het park. Straks misschien een mensenmenigte. Door mijn toedoen.

Vandaar dus nu pas dit verhaal. De foto's zijn, sinds vanochtend, te zien op Facebook, Twitter en Instagram. Voor de niet zo actieven, op de sociale media, is Twitter het makkelijkst toegankelijk.

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 en deel 7 van dit verhaal.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

25 jaar Mejanderverhalen

We hebben een jubileum te vieren. Het is dit jaar 25 jaar geleden dat het eerste Mejanderverhaal verscheen, met een tekening van Gerard Kuit erbij.

Halverwege de jaren '90 was ik mijn activiteiten bij de culturele dorpsvereniging – Artishock in Soest – een beetje aan het afbouwen. Ik was heel actief geweest, in de muziekwerkgroep, het filmhuis, de Werkgroep Eigen Werk en in het bestuur. En ik was een aantal jaren redacteur geweest van het clubblad, de Artishockberichten.

Voor de Artishockberichten schreef ik maandelijks een redactioneel stukje. Aanvankelijk ging dat over de mooie activiteiten van de vereniging maar, omdat ik daar een beetje over uitgepraat raakte, schreef ik later vooral over dingen die ik zelf meemaakte, of interessant vond.

Pieter Henke, mijn opvolger als redacteur, vond het wel leuk als ik doorging met die verhaaltjes en een van mijn toenmalige zwagers bedacht de naam Mejander. Jan die zich door het leven kronkelt.

Ik kwam voor het eerst op het idee om een tekening van Gerard Kuit te gebruiken toen ik iets geschreven had over een wandeling, die mijn vrouw en ik maakten, langs Paleis Soestdijk, het Baarnse bos en de Naald van Waterloo. Ik was op weg naar Pieter om mijn stukje in te leveren en mijn vrouw wilde nog even binnenlopen bij het VVV-gebouwtje, naast het postkantoor. Alle twee opgeheven inmiddels.

Daar zag ik een ansichtkaart met een strakke pentekening van Paleis Soestdijk, getekend door Gerard. Ik kende hem wel want hij was ook lid van onze vereniging en kwam vaak bij het filmhuis. Dus ik kocht die kaart en deed hem bij mijn stukje. Pas achteraf kon ik Gerard vragen of hij dat wel goed vond. Gelukkig was hij direct enthousiast en zo ontstond een samenwerking die nu nog voortduurt.

Het duurde wel een paar jaar voor Gerard en ik er ook samen op uit gingen. Aanvankelijk schreef ik mijn verhaaltje, gaf dat aan Gerard, waarna hij een tekening maakte en ik alles weer doorgaf aan Pieter. Computer en email werd daarbij nog nauwelijks gebruikt.

Het waren andere tijden. Als ik iets weten wilde pakte ik een boek uit mijn boekenkast, of ik ging naar de bibliotheek. Tegenwoordig vind je heel veel bij Wikipedia, of in Facebookgroepen, maar het internet werd in die jaren nog niet zo intensief gebruikt. Soms vroeg ik een beetje rond, bij familie en vrienden, maar erg ver ging ik daarbij niet. Het kwam bijvoorbeeld niet in me op om informatie te zoeken bij de Historische Vereniging.

Ondertussen schreef ik verhalen over Soest, Baarn en Amersfoort, wat voor Gerard prima te doen was. Maar daarna richtte ik mijn aandacht op de Veluwe en beschreef ik de route naar Goeree-Overflakkee, waar mijn vrouw en ik vaak op vakantie gingen. Dat werd voor Gerard wat lastiger en hij zal opgelucht adem hebben gehaald toen ik voorstelde om de volgende hoofdstukken samen te gaan verkennen.

Zo maakten we reeksen over de Langbroeker Wetering, Wijk bij Duurstede, Het Groene Hart en de Vecht. Ons laatste project is de kust van de Zuiderzee, die we ondertussen verkend hebben van Vollenhove tot Volendam. In totaal maakten we 176 afleveringen. Een deel daarvan heb ik, ook alweer een jaar of 20 geleden, gebundeld in drie gefotokopieerde boekjes.

Nu zijn we van plan om, vanwege ons 25-jarig jubileum, een mooie verzamelbundel samen te stellen. Ook wat dat betreft zijn de tijden veranderd, met de mogelijkheden van 'printing on demand' en e-boeken. Het zou leuk zijn als we, tegen het eind van het jaar, als hopelijk het coronavirus getemd is, met iets moois kunnen komen.

Ons allereerste verhaal, met de ansichtkaart van Gerard, staat wel al op ons Mejanderblog. 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klink hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van dit verhaal.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Hoe gaat het met de lente ?

Nou, het was vooral verrekte koud in de afgelopen week. Vanochtend is het een beetje mistig, maar we hebben een paar ochtenden achter de rug, met kraakheldere, staalblauwe luchten, die niet zouden hebben misstaan in de winter.

Rijp op het grasveld, ruitenkrabbende autobezitters en mijn balkonplanten onder een plastic dekentje, om ze te beschermen tegen de vorst. De fuchsia's heb ik nog helemaal niet buiten gezet en de muurpeper heeft al een paar nachten bij ze gelogeerd op de vensterbank.

In vorige jaren... ja, hoe ging het eigenlijk in vorige jaren ? Er waren wel tekenen van de komende lente in de vorige week, hoor. Er bloeide een paardenbloem op het balkon en de eerste metselbijtjes lieten zich zien. Eens in de foto's van vorig jaar kijken wanneer ik die toen voor het eerst zag.

Vorig jaar waren de bomen al aardig groen, in de 3e week van april. De lobelia's op ons balkon stonden volop te bloeien, net als de schijnaardbei en ik zie foto's van een distelbloem, parende bijtjes bij het insectenhotel en een pimpelmees met een rups in zijn snavel. De eerste groene blaadjes fotografeerde ik toen op 14 april, het eerste metselbijtje zelfs al op 5 april.

Dan gaat het deze lente toch allemaal wat trager. Eens kijken naar 2019. Toen had ik in februari al bloemen in één van mijn fuchsia's ! Maar die stond natuurlijk binnen. Op het balkon kwamen de eerste paardenbloemen en veldkers op 10 april uit de knop.

Op 17 april fotografeerde ik het eerste lentegroen, aan de beuken en eiken in het park. Een paar dagen later stond de ereprijs in bloei op mijn balkon en was het zo druk, bij het insectenhotel, dat ik me genoodzaakt voelde om er een dependance bij te maken.

Nog even kijken naar 2018. Op 3 april bloeiende madeliefjes, op het balkon. Maar die bloeien bijna het hele jaar door, ook in hartje winter. De dropplant stond op 10 april al een halve meter hoog, maar die is nu ook al uitgelopen – en staat nog binnen. Ik haal nu eerst een paar keer de toppen er uit omdat hij anders omknakt in de wind als ik hem buiten zet.

In 2018 had ik een bloeiende paardenbloem op 14 april, maar ik zie pas een mooi blauw ereprijsbloempje op 2 mei. De eerste foto's van lentegroen in het park zijn van 4 mei, maar toen waren de bomen al een tijdje uit de knop. Het lijkt erop dat ik het juiste moment toen gemist heb.

Als ik nog even terug ga zie ik foto's van een koolmees met nestmateriaal op 4 april. Dat scheelt niet veel met de nestbouw van de pimpelmezen van dit jaar. Bij mijn blogverhalen zie ik er een, van 18 maart, waarin ik verlangend uitzie naar de lente en een beetje klaag over de kou. Op 8 april juichte ik dat het eindelijk lente was: 20 graden ! Maar dat was het dit jaar ook al eens.

Eigenlijk is het elk jaar toch zo'n beetje het zelfde. Ik zit kleumend te verlangen naar mild lenteweer en naar groene bomen, bloeiende bloemen, zoemende bijen en nestelende vogels. En die komen ook echt wel, al is het niet elk jaar precies op de zelfde dag.

Er is trouwens nog een ander teken van de lente: het WK snooker. Dat is dit weekeinde begonnen, met publiek erbij, al zit de zaal niet vol en heeft iedereen een mondkapje voor. Elk jaar het zelfde, maar toch een beetje anders...

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klink hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van dit verhaal.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Wisselvallig weer, toch leuke vogels

Het is weer zondag, donkere wolken drijven aan het raam voorbij, afgewisseld door groepjes eenden en ganzen uit het park en een enkele blauwe reiger. De reigers zijn al aan het broeden, voor de meeste andere vogels moet het nog zo'n beetje beginnen.

Ik zag de pimpelmezen druk in de weer met het nestkastje op het balkon. Daar werden de afgelopen dagen veertjes en pluizen naar binnen gebracht. De stoffering van het nestje. Het zal nog wel een paar weken duren voor er jongen zijn.

Eksters, kauwtjes en kraaien zag ik voorbij vliegen met takjes in de snavel. Ook die bouwen aan hun nesten. De meeste vogels proberen het uitkomen van de jongen zo te plannen dat er op dat moment veel voedsel beschikbaar is. Dat is er als de eerste blaadjes aan de bomen komen en de insecten tevoorschijn kruipen.

Ons wisselvallige weer maakt het niet gemakkelijker. Eerst hadden we kou – Elfstedentocht, dachten sommigen – daarna konden we in hemdsmouwen, op het balkon, in de zon zitten en de laatste weken is het weer opnieuw koud. Bomen en planten die net uit hun winterrust kwamen zijn nu weer, huiverend, terug in hun schulp gekropen.

Het heeft gesneeuwd en geregend, het water staat hoog in de sloot, dus aan de droogte ligt het op het moment niet. Maar het zou wel prettiger zijn als het wat geleidelijker ging en niet met plotselinge kronkels. Het ene moment zie je mensen in korte broek en T-shirt over straat lopen, daarna moet je weer twee paar sokken en een dikke trui aan.

En wij hebben nog de mogelijkheid om meer of minder kleding te dragen, de andere dieren om ons heen kunnen dat niet. Nieuwe haren, of veren, laten groeien kost tijd en energie, dus dat doen ze doorgaans maar één keer per jaar.

Mensen denken dat ik een groot vogelkenner ben, maar ik zit maar een beetje uit het raam te kijken en ben afhankelijk van wat er voorbijvliegt, of neerstrijkt. Dat kan best leuk zijn, hoor. Ik zag al twee keer puttertjes, dit jaar, in de boom naast de flat. Bontgekleurde vogeltjes, die ook wel distelvinken worden genoemd, omdat ze van de zaden van distels houden.

De eerste keer dacht ik: wat een vreemde vinken. Ik pakte mijn verrekijker en zag de gele streep op de vleugels, het rood-wit-zwart op de kop. Puttertjes ! Ik rende naar mijn fototoestel maar was pas terug bij het raam toen ze alweer wegvlogen.

De tweede keer rende ik eerst naar mijn camera en maakte snel een paar wazige foto's. Niet geschikt om trots op internet te zetten, maar voor mezelf wel het bewijs dat ik me niet vergist heb.

Er zijn mensen die het halve land doorrijden om vogels te zien, maar je kunt ook thuis blijven en uit het raam kijken. Dan komt er ook wel eens wat leuks voorbij. Het is dan wel een goed idee om je fototoestel op de vensterbank te leggen.

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klink hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van dit verhaal.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Verloren kledingstukken en schoenen

Afgelopen week lag er ineens een blauwe lap voor onze flat, op straat, tegen de rand van de stoep aan. In de loop van de daaropvolgende dagen veranderde het stuk textiel een beetje van positie en konden we zien dat het een trui was, met een logo erop.

Daar heeft iemand iets verloren, denk je dan. Maar een trui ? Je ziet vaker een handschoen op straat liggen. Die schijnen makkelijk uit jaszakken te vallen. Maar een trui verlies je toch niet zomaar ? Het zou kunnen dat één van de werklieden hem vergeten was. Die hebben wat aan een rioolput geknutseld, deze week.

Ik kan me niet herinneren ooit een kledingstuk verloren te hebben. Geen handschoen, of trui, in ieder geval. Wel ooit een hoed die, middenin de nacht, van mijn hoofd woei. In het donker kon ik hem niet meer terugvinden. Maar dat was wel iets anders. Ik merkte het direct toen het gebeurde. Het was niet zo dat ik thuiskwam en dacht: verhip waar is mijn hoed.

In dit geval zal er toch iemand bij het thuiskomen ontdekt moeten hebben dat hij zijn trui niet aanhad. Lijkt me wel erg vreemd. En als je dan de hele dag ergens de straat op hebt staan breken, dan zou je toch even kunnen gaan kijken of je trui daar is achtergebleven ?

Nu bleef de trui dagenlang liggen. Geen voorbijganger die hem meenam en ook geen buurtgenoot die op het idee kwam hem naar binnen te halen. Ik had dat wel overwogen, maar wat als de eigenaar terug zou komen ? Dan zou hij, of zij, niet weten waar het kledingstuk gezocht moest worden. Het leek me beter om af te wachten.

Een tijdje stond er ook een supermarktkarretje, een meter of twintig verderop. Er zijn buurten waar dat heel gewoon is. Daar wonen mensen die denken dat ze, voor een euro, zo'n karretje mee naar huis mogen nemen. Wel handig als je een paar kratten bier hebt gekocht.

Ik ben van het type dat, toen ik nog regelmatig bier dronk en dan vooral als ik veel visite verwachtte, de kratten achterop de fiets stapelde. Soms met valpartijen en gebroken flessen tot gevolg. Mijn huidige buurtgenoten hebben bijna allemaal een auto, dus die hebben dat soort problemen niet.

Maar dat supermarktkarretje verdween na een paar dagen weer, net als uiteindelijk de trui. Jullie denken misschien dat ik niets beters te doen heb dan uit het raam kijken en me afvragen waar de voorwerpen op straat vandaan komen, maar ik kijk toch niet zo vaak uit het raam dat ik ook nog zag wie de trui en het karretje meenam. Het is een mysterie, dus.

Maar het kan nog gekker. Een vriend van mij heeft een reeks van 96 foto's op Facebook gezet, van schoenen die hij zag bij de Hondsbossche Zeewering. Meestal maar één schoen, vaak van die flipflop-teenslippers, maar ook wel laarzen, gymschoenen, Zweedse muilen, pantoffels, of stevige wandelstappers.

Wonderlijk ! Wie verliest nou ongemerkt een schoen ? En als het gebeurt dan loop, of hinkel, je toch even terug ? Voor zover ik weet heeft er zich, bij mijn vriend, nooit iemand gemeld die zijn verloren schoen op één van de foto's herkende. We kunnen dus alleen maar fantaseren over het verhaal achter de schoen.

Eén foto toont een paar flipflops aan het strand, met op de achtergrond de zee. Is daar iemand het water in gelopen en niet meer teruggekomen ? Het zou kunnen, maar dat geldt toch zeker niet voor al die schoenen !? We zullen het nooit weten.

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klink hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit verhaal.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men