Posts tonen met het label Elly Griffiths. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Elly Griffiths. Alle posts tonen

zondag 1 juni 2025

Het moeizame bestaan van een roddeljournalist


Van het een
komt het ander. Ik vertelde jullie eerder over de spannende boeken van Elly Griffiths en haar hoofdpersoon, archeologe Ruth Galloway. Ik heb ondertussen de hele serie gelezen en nog wat andere boeken van Griffiths – waaronder een paar met speurder Harbinder Kaur, die van mij best een vervolg mag krijgen – en ik zag nu een verhalenbundel van haar.

In 'The Man In Black' – ik geloof niet dat er al een Nederlandse vertaling is – komen de bekende hoofdpersonen uit de eerdere boeken van Griffiths voorbij en ook een aantal nieuwe. Dat is leuk, want herkenbaar, maar de verhalen zelf blijken niet heel spannend. Het bloed druipt toch al niet tussen de pagina's van haar thrillers uit, maar deze bundel is wel heel mild.

Een verhaal gaat over vermiste katten, een ander over het kopen en optuigen van een kerstboom. In de meeste gevallen is er nauwelijks sprake van misdaden of geweld. Dat wil niet zeggen dat het saaie verhalen zijn, eerder aardige aanzetjes voor een langer mysterie. Misschien zijn het uitprobeersels ? Vingeroefeningen ? Of misschien schreef ze ze op verzoek voor een krant of tijdschrift.

Een uitzondering vormt een 19e eeuws spookverhaal, dat de trouwe lezers zouden kunnen kennen uit haar boek 'The Stranger Diaries'. Daarin worden fragmenten van dat verhaal door het moordmysterie geweven, hier wordt het hele verhaal gepresenteerd alsof het door een 19e eeuwse auteur, R.M. Holland, geschreven is. Het duurde even voor ik doorhad hoe het in elkaar zat. Die Holland is door Griffiths verzonnen, net als zijn spookverhaal.

In een ander verhaal krijgt Ruth Galloway een boek cadeau, een thriller van een Schotse auteur, Val McDermid. Die bestaat wel degelijk, zo blijkt als ik de naam Google. McDermid schreef een reeks spannende boeken over klinisch psycholoog dr. Tony Hill, waar een TV-serie over gemaakt is 'Wire In The Blood'. Die serie, uitgezonden tussen 2002 en 2008, heb ik gezien.

De hoofdrolspeler, Robson Green, zouden de liefhebbers van misdaadseries kunnen kennen als inspecteur Geordie Keating, uit de serie 'Grantchester'. Hij heeft trouwens ook een paar hits gehad als zanger en helft van het duo Robson & Jerome. (En hij heeft TV-programma's gemaakt over sportvissen, die ik niet aan zou raden.)

Omdat ik 'Wire In The Blood' al kende – en die reeks nou net wel uitblinkt door bloederige scenes – leek het me leuker om iets anders van Val McDermid te lezen. Zo kwam ik uit bij haar boek '1979', dat inderdaad speelt in dat jaar. Het gaat over beginnend journaliste Allie Burns die haar eerste baantje, als verslaggever, heeft gekregen bij The Clarion, een sensatieblad uit het Schotse Glasgow.

McDermid werkte zelf in haar jonge jaren – ze is geboren in 1955 – als journaliste en weet dus uit eigen ervaring hoe het er bij een krant aan toegaat. Haar hoofdpersoon heeft aanvankelijk enige moeite om haar positie te bevechten op de, door mannen overheerste, redactie van de krant. Ze krijgt typische vrouwenonderwerpen toegeschoven, of mag artikelen van anderen herschrijven omdat ze zo'n vlotte pen heeft. Haar naam verschijnt dan niet onder zo'n verhaal.

Burns krijgt haar eerste doorbraak als ze, dankzij een mannelijke collega, op het spoor komt van een adviesbureau dat rijke klanten helpt om de belasting te ontduiken. Met dezelfde collega ontmaskert ze later een groepje samenzweerders, dat bomaanslagen wil plegen met hulp van de IRA.

Het loopt uiteindelijk niet voor iedereen even goed af. Ik zal niet teveel verklappen maar één van de complicaties is het gegeven dat de collega-journalist homoseksueel is. Dat was in 1979 nog verboden in Schotland en lang daarna bleef het een taboe. Homo's moesten hun geaardheid strikt geheim houden want het kon ze hun baan en zelfs hun vrijheid kosten als het bekend werd.

In het tweede boek, '1989' dat dus 10 jaar later speelt, neemt Allie Burns ontslag, omdat haar krant een groot artikel gaat publiceren waarin onthuld wordt dat een Britse acteur homo is. Homoseksualiteit is inmiddels niet meer strafbaar, maar de homohaat is nog nauwelijks verminderd.

Burns leeft zelf ondertussen samen met een vrouwelijke collega en heeft toenemende moeite met de berichten in de pers. Een verhaal van haar, over het trieste lot van AIDS-patienten in Schotland, wordt door de redactie van de krant getorpedeerd. 

Het zijn thema's die toen actueel waren – wat herkenbaar is voor de wat oudere lezer – maar die nu, in iets andere vorm, nog steeds de kop op steken. McDermid trekt zich de discriminatie van de homobeweging persoonlijk aan en dat klinkt door in deze boeken. En terecht. Ze presenteert zich, ook buiten haar boeken, als activiste voor gelijke rechten voor homo's en vrouwen in het algemeen. Ze sponsort een vrouwenvoetbalteam de 'McDermid Ladies'.

Ze publiceerde haar eerste thriller in 1987 en schreef er inmiddels tientallen. Voor de serie over Allie Burns heeft ze aangekondigd nog minstens 3 boeken te willen schrijven die spelen in 1999, 2009 en 2019. Er staat ons dus nog wat te wachten.

De boeken van Elly Griffiths en Val McDermid zijn, deels, ook in Nederlandse vertaling te koop en grotendeels ook als e-boek.

Val McDermid sluit haar boeken '1979' en '1989' af met een rij liedjes die, in dat jaar, in de Schotse hitparade stonden. Een leuk toetje voor de muziekliefhebbers. 

 

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 en deel 7 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 26 november 2023

De coronapandemie als achtergrond


Soms heb ik het gevoel
dat de weken voorbij vliegen. Alweer een zondag, alweer een nieuw verhaal. Terwijl er ook dingen zijn waarvan ik denk: is dat nog maar zo kort geleden ? Nog maar een half jaar geleden dachten we dat Caroline van der Plas wel eens de nieuwe premier van ons land kon gaan worden. Een jaar eerder zaten we nog in de naweeën van de coronapandemie.

Afgelopen week las ik een spannend boek, dat speelt tijdens de eerste corona lockdown, in Engeland. Elly Griffiths laat in haar thriller, 'The Locked Room', de personages worstelen met mondmaskers, afstand houden, thuisonderwijs en de zorgen en onzekerheid, wanneer er toch een vriend of familielid op de intensive care belandt, vanwege het virus.

Ondertussen probeert de politie, in het schilderachtige, Engelse graafschap Norfolk, een reeks verdachte zelfmoorden op te helderen. Er wordt een verpleegster ontvoerd en er raken een paar studenten zoek. Er is een middeleeuws huis dat verbonden is met spookverhalen, over de pestepidemieën uit de middeleeuwen. Kortom, ingrediënten genoeg voor een aantal spannende verwikkelingen.

Griffiths maakt handig gebruik van de omstandigheden. Haar personages houden zich niet altijd even strikt aan de nieuwe omgangsregels. Het was maar een griepje, toch ? Premier Boris Johnson wordt aangehaald, ook omdat hij door het virus besmet wordt en in het ziekenhuis belandt. Er wordt geapplaudisseerd voor de zorgmedewerkers, gewandeld langs het verlaten strand en er zijn yogalessen via de laptop.

Elly Griffiths lijkt geen fan van Johnson, die uiteindelijk af moest treden omdat hij de coronamaatregelen, die hij oplegde, zelf niet naleefde. Maar daarover heeft ze het niet. Bij haar is de pandemie een complicerende factor, in de toch al kleurrijke levens van haar romanpersonages. De maatregelen voegen een extra dimensie toe. De vervreemding, de verlaten straten en hier en daar ook de discussies en complottheorieën.

In haar nawoord schrijft Griffiths dat ze wel getwijfeld heeft of ze de pandemie in haar boek zou gebruiken. Maar de hele reeks, over archeologe Ruth Galloway en inspecteur Harry Nelson, speelt zich af in het heden. Dus zou het vreemd zijn om de coronaperiode te negeren.

Wie zich afvraagt of de zelfmoorden toch misschien moorden waren, de ontvoerde verpleegster op tijd gevonden wordt, of de studenten er iets mee te maken hebben en of alle bijfiguren de pandemie overleven, moet het boek zelf maar lezen.

Wij moeten misschien blij zijn dat we (nog) geen hoogblonde leider hadden toen het virus om zich heen greep. Ik ben in ieder geval blij dat mijn familie en vrienden er goed doorheen gekomen zijn. Als je een, of meerdere, dierbaren verloren hebt aan corona lees je zo'n boek waarschijnlijk met andere ogen.

Er is momenteel in Groot-Brittannië een parlementair onderzoek gaande, naar de manier waarop de overheid de pandemie heeft aangepakt. Op sommige momenten is men te traag geweest met reageren, op ander momenten misschien weer te streng met voorschriften en verboden. Bepaalde maatregelen lijken achteraf weinig nut te hebben gehad.

Maar achteraf is het makkelijk oordelen. Ik kan me voorstellen dat wetenschappers en politici niet wisten wat er op hen afkwam. Je kunt moeilijk in de praktijk, terwijl er steeds meer mensen ziek worden, uitproberen of de ene maatregel beter werkt dan de andere. Bij teveel terughoudendheid vallen er direct duizenden slachtoffers. Dus schrijf je een flink pakket maatregelen voor, waarvan je hoopt dat er een paar bijzitten die werken.

Een thriller die ik wat eerder las, 'The Madness Of Crowds', van Louise Penny, heeft de periode van vlak na de pandemie als achtergrond. De vragen rondom de coronamaatregelen leiden daar tot heel andere verwikkelingen. Een Canadese wetenschapper heeft berekend, dat het voor iedereen voordeliger zou zijn, als we de gezonde bevolking niet lastig vallen met beperkende voorschriften. Ouderen, zieken en zwakkeren moet de overheid niet beschermen, maar euthanaseren.

Hoofdinspecteur Gamache is een fel tegenstander van dit extreme idee, maar wordt aangesteld om de omstreden wetenschapper te beveiligen. Actieve levensbeëindiging voor mensen die geen bijdrage meer kunnen leveren aan de maatschappij ? Het is economisch misschien te verdedigen, maar ik word ook niet vrolijk bij de gedachte. Dan liever wat overbodige maatregelen. Het is gelukkig maar fantasie en het wordt in het boek ook geen werkelijkheid.

Vergeleken met Louise Penny, is het boek van Elly Griffiths tamelijk lichte kost. Beide boeken laten zien dat de wereld er, in korte tijd, heel anders uit kan zien. Dat de mensheid redelijk eensgezind op kan trekken, in tijden van crisis. Het is jammer dat naderhand de oude ruzies weer de overhand lijken te krijgen.


 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman en wordt volgende week vervolgd. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 en deel 16 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 27 augustus 2023

De Brighton mysteries, weer een leuke serie misdaadromans


Een paar maanden geleden
vertelde ik iets over de boeken van Elly Griffiths. Ik had toen de eerste drie delen gelezen van haar thrillerserie over Ruth Galloway, een archeologe die bij toeval betrokken wordt bij een aantal moordzaken. Griffiths kwam op het idee, voor de reeks, nadat haar man zich omschoolde tot archeoloog.

Ik heb inmiddels acht boeken van die reeks gelezen en werd door mijn digitale boekverkoper nieuwsgierig gemaakt naar een andere serie van Griffiths, die zich afspeelt in Brighton, in de jaren '50 en '60. De schrijfster groeide op in de Zuid-Engelse badplaats en woont nog steeds in de buurt, dus ze kent de omgeving door en door.

Griffiths schrijft in hoog tempo. Van haar Galloway-boeken verschenen er vijftien, sinds 2009. Dat is iets meer dan één per jaar. Klaarblijkelijk had ze nog tijd over, want in 2014 begon ze aan die tweede reeks, The Brighton Mysteries, met als speurders rechercheur Edgar Stephens en illusionist Max Mephisto. Het idee om een illusionist, in haar Brighton-reeks, te gebruiken kwam door haar grootouders, die een verleden hadden in de theaterwereld.

De reeks begint in de jaren '50, als Engeland nog de naweeën ervaart van de 2e Wereldoorlog. Verschillende gebruiksartikelen zijn nog op de bon en het land herstelt zich maar langzaam van de oorlogsinspanningen. De hoofdpersonen hebben ook hun persoonlijke oorlogservaringen.

Stephens en Mephisto kennen elkaar van een speciale afdeling van de geheime dienst, The Magic Men, waar theatrale effecten werden ingezet om de vijand te misleiden. Dat verleden achtervolgt hen als blijkt, dat andere leden van die groep, het doelwit van een moordenaar zijn geworden.

Ook in de volgende delen speelt het variététheater een rol, maar anders dan je zou verwachten, heeft Max Mephisto geen grote rol bij het oplossen van de zaken. Hij is meer toeschouwer en bijna slachtoffer, dan meesterbrein. De serie is dus geen variant op de TV-serie 'Jonathan Creek', waarin een expert in goocheltrucs misdaden oplost.

Na het vierde deel neemt de schrijfster een sprong in de tijd. We landen in de jaren '60, The Beatles staan in de hitparade en Brighton is het toneel van rellen tussen Mods en Rockers. Inspecteur Stephens is inmiddels getrouwd en heeft drie kinderen. Max Mephisto is geëmigreerd naar Hollywood, om in een film te spelen en te trouwen met een actrice.

Het is een slimme zet, want na de sfeervolle beschrijvingen van de jaren '50, neemt de herkenbaarheid in de jaren '60 alleen maar toe. Het zijn toch al de omgeving en de kleurrijke bijfiguren die de sterkste kant vormen van deze boeken. Ondanks hun avontuurlijke achtergrond zijn Stephens en Mephisto geen helden waar je erg mee gaat meeleven.

Gelukkig zijn er een paar sterke, vrouwelijke, bijrollen. Inspecteur Emma Holmes, bijvoorbeeld, de latere mevrouw Stephens, die de eerste vrouwelijke rechercheur in Zuid-Engeland was. Zij begint later een detectivebureau, omdat het leven als huisvrouw haar toch te saai is. En Ruby French, die op haar 18e ontdekt dat Max Mephisto haar vader is – hij wist het tot dan toe ook niet – zij wordt een succesvolle TV-persoonlijkheid, met haar eigen goochelshow.

De teloorgang van het traditionele theater, met z'n danseressen, acrobaten, buiksprekers en goochelaars en de opkomst van de moderne techniek, de televisie, transcontinentale luchtvaart, het ontstaan van de tienercultuur en de veranderende verhoudingen tussen mannen en vrouwen, Elly Griffiths maakt er handig gebruik van.

De verhalen zitten goed in elkaar en lezen vlot weg. Maar, als ik moet kiezen, dan vind ik de eerste reeks, met archeologe Ruth Galloway, toch net iets leuker. Het scheelt wel dat van de Brighton Mysteries, voor de Engelstalige lezers, een heel voordelig e-book te koop is, met de eerste zes delen in één bestand. Toch een aanrader, want vervelen zul je je er niet mee.

Wie meer wil weten over Elly Griffiths en haar boeken kan terecht op de website van de schrijfster. 

  

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman en wordt volgende week vervolgd. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 7 mei 2023

Ruth Galloway, geknipt voor een TV-serie


De afgelopen weken
las ik een drietal misdaadromans van de Britse schrijfster Elly Griffiths. Jullie weten dat ik graag dat soort boeken lees. Ik schreef eerder, bijvoorbeeld, over de thrillers van de Canadese Louise Penny en de Schot Ian Rankin. Daarnaast las ik kortgeleden een boek van de Britse archeologe Alice Roberts.

Wat heeft dat allemaal met elkaar te maken ? Nou... de hoofdpersoon, van de boeken van Griffiths, is archeologe Ruth Galloway die, net als Alice Roberts, gespecialiseerd is in menselijke overblijfselen. Zij leest in de boeken zo nu en dan een thriller van Ian Rankin, als ze even afleiding zoekt voor alle spannende verwikkelingen. Het boek dat ik las – een voordelig geprijsd e-boek met de eerste drie romans uit de reeks – werd op de omslag bovendien aangeprezen door Louise Penny.

Zou er een hogere macht achter mijn boekenkeuze zitten ? Het algoritme van mijn e-boeken leverancier misschien ? En dan heb ik het er niet eens over dat mijn eigen vrouw ook Elly heet.

Maar dat terzijde. Toeval of slinkse opzet, het zijn heel aardige thrillers die Elly Griffiths schrijft. Ze werkte aanvankelijk bij een uitgeverij en schreef een paar boeken onder haar eigen naam, Domenica de Rosa, voor ze zich aan haar eerste misdaadroman waagde. Volgens Wikipedia kwam ze op het idee, om van haar heldin een archeologe te maken, toen haar man zijn kantoorbaan opgaf en zich omschoolde tot archeoloog.

De verhalen spelen zich af in Norfolk, aan de Engelse oostkust, een omgeving die Griffiths goed kent omdat ze er familie heeft wonen. Haar hoofdpersoon, Ruth Galloway, geeft er les aan de universiteit van King's Lynn en ze woont in een afgelegen, klein huisje, vlak bij de zee. Galloway wordt, bij toeval, bij een politieonderzoek betrokken als er, niet ver van haar huis, menselijke resten worden gevonden. Al snel blijkt dat het opgraven van oude botten aanleiding kan zijn voor nieuwe misdaden.

De opgegraven beenderen en het verband met actuele zaken, vormen een patroon, dat zich in de andere boeken herhaalt. Griffiths omschrijft haar heldin als een stevig gebouwde vrouw, die graag met haar kaplaarzen in de modder staat. Maar Galloway is geen overdreven stoer type, ze zit net zo graag met haar neus in de boeken en met haar katten op schoot.

Dat ze in de eerste drie boeken een paar keer, ternauwernood, aan de dood ontsnapt en tussendoor ook nog zwanger raakt en bevalt van een dochter, is niet in de eerste plaats aan haar avontuurlijke levenswandel te danken. Het overkomt haar en dat ze het allemaal overleeft is mede te danken aan de bijfiguren, zoals inspecteur Harry Nelson, de moderne druïde Cathbad en haar collega-vriendin Shona.

Ondertussen leert de lezer het een en ander over het opgraven, dateren en documenteren van oude beenderen. Ruth Galloway werkt ook aan een opgraving van een Romeinse nederzetting en komt, in een ander boek, in aanraking met de nasleep van de Tweede Wereldoorlog en de recentere oorlog in voormalig Joegoslavië.

De schilderachtige omgeving, de sympathieke heldin, de kleurrijke bijfiguren, plus een beetje wetenschap en geschiedenis, maken de serie zeer geschikt voor een TV-serie. Een mix van 'Bones', 'Vera' en 'Midsomer Murders', zonder dat de gelijkenis met één van die series er te dik bovenop ligt. Wie weet komt het nog eens zover.

Ondertussen kunnen we met de boeken nog wel even vooruit. Elly Griffiths schreef 15 romans over Ruth Galloway. Daarnaast publiceerde ze nog 10 andere boeken, met andere speurders in de hoofdrol. Ze zijn in Nederlandse vertaling verkrijgbaar, als traditioneel papieren boek, e-boek en luisterboek.

(Wie liever aan wil sluiten bij de actualiteit kan ook kiezen voor de boeken van S.J. Bennett, die een drietal thrillers schreef met de Britse koningin Elizabeth als speurder. Ze begon eraan toen de oude Queen nog volop in leven was en hoewel het ook deels een grap is, zijn het toch heel realistische verhalen, die een geloofwaardig beeld schetsen, van het leven achter de koninklijke schermen.

In het eerste boek komt Charles, toen nog prins, niet voor. Ik ben nu bezig aan deel twee, waar prins-gemaal Philip wel een rol in speelt. De schrijfster draagt het boek op aan de prins die, bij het ter perse gaan, net overleden was...) 

 

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2  -  deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 en deel 8 van dit verhaal.
  
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 en deel 8 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave.