Posts tonen met het label film. Alle posts tonen
Posts tonen met het label film. Alle posts tonen

zondag 5 februari 2023

King Kong en de kikvors


Misschien
dat de ouderen onder ons de naam Edgar Wallace kennen. Dat was een populaire schrijver van spannende boeken, uit de eerste helft van de 20ste eeuw. Ik heb twee boeken van hem gelezen en waarschuw maar direct: zijn leven was interessanter dan zijn romans.

Wallace werd in 1875 geboren, als kind van een ongehuwde moeder. Direct na zijn geboorte werd de kleine Edgar, tegen betaling, ondergebracht bij een vishandelaar in de Londense wijk Billingate. Hij had daar een gelukkige jeugd. Toen zijn moeder ophield met het sturen van geld werd hij zelfs door zijn pleegfamilie geadopteerd.

Edgar ging van school, toen hij 12 was. Hij had allerlei baantjes tot hij, op zijn 19e, in het leger ging. In die periode begon hij met het schrijven van gedichten en liederen, met als voorbeeld Rudyard Kipling, die hij ontmoet had in Zuid-Afrika, waar hij verbleef tijdens de Boerenoorlog. Kipling kennen we natuurlijk allemaal als de schrijver van 'Jungle Book'.

Na zijn tijd in het leger bleef Wallace nog een paar jaar in Afrika, als journalist en oorlogscorrespondent. Hij trouwde er en werd vader van een dochtertje, dat jong overleed. Hij keerde, in 1903, met zijn vrouw terug naar Londen en schreef daar zijn eerste detectiveroman, voornamelijk omdat hij in geldnood zat.

Hij bleef daarnaast werkzaam als journalist en vertrok, in 1907, naar Congo waar hij verslag deed van de gruwelen, die daar gepleegd werden, onder het koloniale bewind van de Belgische koning Leopold II. Zijn gebundelde verslagen werden een bestseller. Dat was het begin van een bijzonder productieve periode, waarin Wallace een enorme reeks verhalenbundels en romans voortbracht.

Volgens Wikipedia schreef Wallace 18 toneelstukken, 957 korte verhalen en meer dan 170 romans, waarvan 12 alleen al in 1929. Er zijn minstens 160 films gemaakt naar verhalen van Wallace. Veel van zijn werk is inmiddels gratis, als e-boek, te downloaden, maar ik moet helaas melden dat ik er niet veel aan vind.

Het laatste dat ik las, de titel trok me aan ondanks een eerdere teleurstellende ervaring, was 'The Fellowship Of The Frog', het genootschap van de kikvors. Dat gaat over een dievenbende die geleid wordt door een mysterieuze figuur, die bekend staat als 'The Frog'. Het is geen saai boek. Er gebeurt van alles.

Willekeurige burgers worden aangevallen en mishandeld, er worden inbraken en overvallen gepleegd, er worden mensen ontvoerd en vermoord, er wordt een geheim overheidsdocument gestolen en weer teruggevonden – gek genoeg in de jaszak van een politieman – en er wordt een bomaanslag op een politiebureau gepleegd. Er worden misdadigers gevangen gezet, die dan weer ontsnappen. Een onschuldige jongeman wordt het slachtoffer van een complot en dreigt ter dood te worden gebracht.

Waarschijnlijk vergeet ik nog een paar voorvallen, maar wat in dit boek, bij alle drukte, ontbreekt is samenhang en een hoofdrolspeler waarmee de lezer zich kan identificeren. Wallace slaagt erin, om al die spectaculaire gebeurtenissen op te dissen, zonder dat het ooit een spannend en meeslepend verhaal wordt. Hij springt van de ene naar de andere figuur, maar geeft er niet een wat meer diepgang mee. Pas tegen het eind komt er één plotwending die verrassend is, maar daarna heeft de schrijver nog heel wat inkt nodig om alle losse eindjes, op een enigszins geloofwaardige manier, aan elkaar te knopen.

Het zal Wallace niet gehinderd hebben. Men zegt dat hij in drie dagen een roman van 70.000 woorden kon schrijven en vaak aan meerdere boeken tegelijk werkte. Hij schreef ook filmscripts en leverde het script voor de eerste verfilming van 'The Hound Of The Baskervilles', de beroemde Sherlock Holmes roman.

In 1931 verhuisde hij naar de VS, waar hij in Hollywood neerstreek, om daar voor filmstudio RKO te gaan werken. De bekendste project waar hij aan werkte was 'King Kong'. Wallace schreef het eerste script voor de film, maar voor de productie begon werd hij ziek. Hij overleed, in februari 1932, aan een combinatie van suikerziekte en een longontsteking.

Edgar Wallace werd maar 56 jaar oud en liet een immens oeuvre na, waarbij een paar projecten die heel beroemd zijn geworden. Hij bleef populair tot in de jaren '60, er werd zelfs enige tijd een tijdschrift uitgegeven, grotendeels gevuld met zijn verhalen. Volgens Wikipedia was er ook een Edgar Wallace Society, met leden in 20 landen. Ik heb niet kunnen achterhalen of die nog actief is.

Ik heb hier maar een deel van zijn turbulente leven beschreven, wie meer wil weten kan terecht op de Engelse Wikipedia. De Nederlandse versie heeft maar een kort verhaaltje.

'The Fellowship Of The Frog' is meermaals verfilmd en ook als toneelstuk uitgebracht. In 1959 was het het begin van een reeks Wallace-films, geproduceerd in Duitsland. Het is nu nog als boek en e-boek verkrijgbaar, voor wie durft...


 
De Strip is gemaakt door de Stripman zelf.  Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 - deel 16 - deel 17 en deel 18 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 1 november 2020

Het zijn spannende tijden


Het coronavirus is terug
van niet echt weggeweest. Dat is geen verrassing want, na de flinke afname van het aantal besmettingen in het voorjaar, hebben we de beperkende maatregelen versoepeld. Ik heb het al eens eerder vergeleken met de veiligheidsmaatregelen in het verkeer. We hebben autogordels en valhelmen verplicht gesteld en het aantal verkeersdoden is flink verminderd.

Zeggen we nu tegen elkaar: Mooi ! De gordels en helmen kunnen wel weer af ?Natuurlijk niet, want iedereen snapt dat het aantal verkeersslachtoffers dan weer zou gaan toenemen. Maar met het virus zeggen we dat wel. En dus hebben we nu weer crisis.

Het is ook spannend wat er in de Verenigde Staten gaat gebeuren rond de presidentsverkiezingen. Wordt Donald Trump opnieuw verkozen ? Of wint zijn rivaal Joe Biden ? Trump en zijn partij hebben er alles aan gedaan om de verkiezingen te bemoeilijken en kiezers te hinderen, maar hij ligt flink achter in de peilingen. Zou het weer net zo'n onwaarschijnlijke uitslag worden als vier jaar geleden ?

Door het Amerikaanse kiesstelsel is de uitkomst moeilijk voorspelbaar. Omdat veel kiezers per post en op voorhand hebben gestemd – en Trump heeft bepaald dat er pas na de officiële verkiezingsdag begonnen mag worden met het tellen van de stemmen – is het onwaarschijnlijk dat er snel een duidelijke uitslag zal komen.

Gaat dat zorgen voor onrust en ongeregeldheden ? Gaat Trump akkoord met een eventueel verlies ? Of gaat hij de uitkomst aanvechten bij het gerechtshof, waarvan hij zelf de rechters benoemd heeft ? Ik verwacht niet dat we volgend weekeinde het antwoord al zullen weten.

Ondertussen zoeken we maar wat afleiding in sport en amusement. Dat is nog een hele klus want, door het virus, zijn veel wedstrijden verplaatst van het voorjaar naar het najaar. De afgelopen weken konden we de drie grote wielerronden in een ongekend tempo voorbij zien komen.

De Tour, de Giro en de Vuelta vlogen ons om de oren. De één was nog niet afgelopen of de ander begon al. Tussendoor werden er ook nog een paar klassiekers afgewerkt. Het is maar goed dat ik het voetbal niet meer zo fanatiek volg want anders was het me teveel geworden. En het schaatsseizoen is ook alweer begonnen.

En dan is afgelopen week Sean Connery overleden, de acteur die als eerste James Bond speelde. Volgens velen was hij ook de beste James Bond. Persoonlijk vond ik Roger Moore leuker, maar dat zal aan mijn leeftijd liggen. In de jaren dat ik naar de bioscoop begon te gaan was Moore aan zet.

In een in memoriam hoorde ik dat Connery voor de rol gekozen werd vanwege zijn fysieke verschijning. Hij deed aan bodybuilding en was geloofwaardig in de vechtscènes. Maar als ik naar fragmenten uit die eerste Bondfilms kijk dan zie ik geen gespierde atleet.

Ons idee, van hoe een held in een actiefilm er uit moet zien, is in 50 jaar flink veranderd. Sean Connery had geen glimmende spierballen, zelfs geen sixpack – van die buikspieren die je kunt tellen. Maar toen vonden we het een flinke vent, die wel een boef knock-out kon slaan.

De ene spannende tijd is de andere niet.



De Strip is een gouwe ouwe van de Stripman

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige verhaal.

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

zondag 25 augustus 2019

De dief en de schoenlapper


Vorige week overleed Richard Williams, de tekenfilmmaker die bekend werd door 'Who Framed Roger Rabbit ?'. In die speelfilm werden zijn animaties gecombineerd met levende acteurs. Dat werd een groot succes. Maar zijn levenswerk, de animatiefilm 'The Thief And The Cobbler', was dat niet.

Williams werkte ruim 30 jaar aan het project, raakte uiteindelijk de zeggenschap kwijt en moest toezien hoe anderen twee, verkorte en aangepaste, versies ervan in de bioscoop brachten. Williams zelf wilde niet naar deze films kijken en liefhebbers van zijn werk deden naderhand hun best om zijn origineel zo goed mogelijk te reconstrueren.

De meest complete versie is te zien op YouTube en hoewel sommige scenes aangevuld moesten worden met onvoltooide schetsen, is toch te zien dat het een prachtige film had kunnen worden. Wat ook duidelijk wordt is dat de succesvolle Disneyfilm 'Alladin' zwaar leunt op het voorbeeld van Williams.

Beide films spelen in het mythische Oosten van Duizend En Een Nacht. Ze draaien alle twee om een arme jongen die verliefd wordt op een prinses en in beide films is de schurk een raadsheer van de sultan, met een blauwe gelaatskleur. Williams begon aan zijn 'Thief And The Cobbler' in 1965, het Disney-concern begon aan de tekenfilmversie van 'Alladin' in 1988.

Er zijn natuurlijk ook grote verschillen tussen beide films. De 'cobbler' is een schoenlapper, die in de hele film geen woord spreekt. De klunzige dief, die hem om niet geheel duidelijke redenen volgt, heeft al even weinig tekst. Hij wordt op zijn beurt gevolgd door een wolk vliegen.

De film van Williams leunt vooral op visuele humor, hoewel de schurkachtige raadsheer zijn vileine teksten op rijm uitspreekt. De fraaie decors zijn geïnspireerd op de geometrie van de Oosterse kunst en er wordt gespeeld met het perspectief, op een manier die aan M.C. Escher doet denken.

Sommige scenes in de 'Thief And The Cobbler' zijn surrealistischer dan Disney-kijkertjes gewend zijn en prinses Yum Yum heeft meer sex appeal dan de meeste andere heldinnen uit het getekende Hollywood. Williams werkte dan ook vanuit London, waar de zeden was losser waren.

Tekenfilms maken is een dure bezigheid, zeker toen er nog geen computers waren om de animators te helpen. Williams begon aan het project, dat aanvankelijk gebaseerd was op verhalen van de 13e eeuwse moellah Nasreddin Hodja, met een handjevol medewerkers.

In 1970 was zijn bedrijf gegroeid tot ruim 40 man. Ondertussen maakte hij allerlei reclamefilms en een TV-bewerking van 'A Christmas Caroll', van Dickens, die bekroond werd met een Oscar. Het script van 'Thief And The Cobbler' werd, in die jaren, een paar maal herschreven. De schoenlapper Tack kreeg de hoofdrol, het uiteindelijke verhaal kreeg vorm, maar het werd ook duidelijk dat het Williams aan geld ontbrak om de film verder te produceren.

In 1979 stak een Saudische prins – kan het passender ? – geld in het project. Williams kon een 10 minuten durend fragment helemaal afwerken, maar omdat het duurder uitpakte en langer duurde dan voorzien, trok de prins zich terug. Het voorbeeld leverde Williams wel de opdracht voor de animaties in 'Roger Rabbitt' op.

Na het succes van die film besloot Warner Bros. geld in 'The Thief' te steken. Gedurende de jaren '80 werd er koortsachtig aan de film gewerkt. In 1992 was bijna anderhalf uur tekenfilm voltooid. Maar Warner Bros. was niet tevreden en het produceren van de resterende 15 minuten zou teveel gaan kosten. Bijkomend probleem was dat Disney ondertussen 'Alladin' had uitgebracht.

Toen ook andere financiers zich terugtrokken moest Williams zijn film uit handen geven. Fred Calvert werd aangesteld om van het bestaande materiaal een complete film te maken. Hij vulde het aan met fragmenten die, goedkoop, in Taiwan werden geproduceerd, naar schetsen, gemaakt in Ierland, door voormalig Disney medewerker Don Bluth.

Het resultaat was een tekenfilm-musical die, in Australië en Zuid-Afrika, in de bioscoop verscheen als 'The Princess and the Cobbler'. Er werd een ingekorte, Amerikaanse versie gemaakt, met de titel 'Arabian Knight', onder leiding van de inmiddels beruchte Harvey Weinstein. Die huurde bekende acteurs in om de stemmen in te spreken.

Het werd een flop.

Ondertussen was het 1995. Om nog wat geld terug te verdienen werden verschillende versies van de film uitgebracht op video en DVD. Sommige werden zelfs weggeven bij de aankoop van pakken cornflakes.

Richard Williams heeft de door anderen gemaakte versies van zijn film nooit willen zien. In een interview zei hij dat zijn zoon ze wel bekeken had en hem had geadviseerd om er niet naar te kijken, omdat het risico bestond dat hij naderhand zelfmoord zou willen plegen.

In de loop der jaren had 'Thief And The Cobbler' wel een legendarische reputatie gekregen onder tekenfilmfans en vakgenoten. Roy Disney, zoon van Walt en lange tijd hoofd van de tekenfilmafdeling van het Disney-concern, was geïnteresseerd om de originele versie te restaureren. Tussen 2000 en 2003 werd er door hem en zijn medewerkers aan gewerkt.

Uiteindelijk was het tekenfilmfan Garret Gilchrist die er, met hulp van oud-medewerkers van Williams en materiaal dat zij aandroegen, in slaagde om een zo origineel mogelijk versie van de 'Thief And The Cobbler' te reconstrueren. Zijn eerste versie verscheen in 2006 en is nadien vier maal herzien en uitgebreid.

De hele gereconstrueerde 'Thief And The Cobbler' is te zien, als 'The Recobbled Cut', op YouTube. Het is zeer de moeite van het bekijken waard. Niet alleen omdat het een leuke film is, die er prachtig uitziet maar, omdat de ontbrekende delen zijn aangevuld met de originele potloodschetsen, krijg je ook te zien hoe zo'n film gemaakt wordt.

Voor meer info over de film en andere projecten van Richard Williams kun je terecht op YouTube bij The Thief Archive. 




De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

Klik hier voor deel 1 en deel 2 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 en deel 7 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

zondag 4 maart 2018

40 jaar Filmhuis Artishock – deel 2


Vorige week vertelde ik over mijn eerste jaren bij Filmhuis Artishock, in Soest. Deze maand werd het 40-jarig jubileum gevierd, ik was zo'n 15 jaar bezoeker, werkgroeplid en operateur.

Een van de meest memorabele filmavonden die ik, als bezoeker, in het Filmhuis meemaakte was die met de film 'Stop Making Sense', in 1984. Dat was een registratie van een live-concert van de rockband The Talking Heads. 

Na afloop bleef er een groepje bezoekers hangen, enthousiast napratend over de film en de muziek. De stemming zat er zo goed in dat de medewerkers besloten de film nog eens te draaien en de stoelen in de zaal aan de kant te schuiven, zodat er gedanst kon worden.

Naast de wekelijkse filmvoorstelling organiseerde de Filmhuis werkgroep, voor de actieve leden, ook af en toe een uitstapje. Ik ben meegeweest met een kampeerweekend in Hoenderlo en een uitstapje naar Gent, waar we de tentoonstelling Cité Ciné bezochten. Daar waren filmdecors te zien en werden fragmenten uit de bijbehorende films vertoond. Je maakte elkaar zo ook eens mee buiten de gebruikelijke omgeving, al werd er natuurlijk veel gepraat over de filmervaringen, hoogtepunten en missers.

Want er ging bij het draaien van de films ook wel eens iets verkeerd, natuurlijk. Niet elke operateur was even ervaren, of even zorgvuldig. De film kon gaan slippen of breken. Als je de spoel niet goed vastzette kon die van de projector vallen. Als je even bij de projector wegliep kon het dus voorkomen dat, bij terugkomst, de film van de trap af kwam rollen.

Film draaien was misschien geen kwestie van bloed, zweet en tranen, maar een beetje spuug kon wel van pas komen. Je moest, als je de film inzette, het filmkanaal van de projector met een borsteltje schoonmaken. Soms bleef er dan toch een pluisje of haartje achter en dat kon je dan, tijdens het draaien, proberen te verwijderen, door de film nat te maken met een beetje spuug. Nadeel was dat in de zaal niet alleen dat haartje heel groot geprojecteerd werd, maar ook jouw verwijderpoging. Teveel spuug moest dus vermeden worden.

We draaiden artistieke, alternatieve films, dus we keken niet op van vreemde beelden en een apart verhaal. We hadden over het algemeen de film, van te voren, niet gezien en dat kon ook wel eens voor verrassingen zorgen. Als bezoeker heb ik wel eens meegemaakt dat een film heel mysterieus en stil begon. Maar toen er na een minuut of tien nog steeds geen geluid was, begon het publiek toch wat te morren. En inderdaad, de operateur was vergeten het geluid aan te zetten.

Bij een andere film leken we wat plompverloren in het verhaal te vallen. Toen na een halfuurtje de titelrol verscheen begrepen we dat er begonnen was met de verkeerde spoel.

De overschakeling van 16mm naar het, meer professionele, 35mm formaat bracht weer nieuwe uitdagingen met zich mee. Die films waren niet alleen twee keer zo breed, maar ook twee keer zo lang en zwaar. Om het hanteerbaar te maken werden ze aangeleverd op kleinere spoelen, een film van anderhalf uur bestond nu uit 6 spoelen. Maar we hadden maar één 35mm-projector, die uiteraard ook een stuk groter was dan zijn 16mm-voorgangers.

Je kon natuurlijk geen film vertonen met 5 pauzes, omdat er telkens een nieuwe spoel geladen moest worden. Dus werd er een zogenaamde 'long player' gebouwd, een installatie waar grotere spoelen op pasten.

De films moesten nu dus van te voren aan elkaar gemonteerd worden, van twee of drie kleine spoelen maakten we één grote. En net als bij het 16mm-formaat moesten ze na afloop teruggespoeld worden, maar nu ook weer in kleinere delen opgedeeld en van aanloop- en eindstroken voorzien. Voorbereiding en nazorg duurden voor de operateur zo een uurtje langer.

De lamp van de 35mm-projector gaf zoveel warmte af dat er in stilstand, om ongelukken te voorkomen, een klep tussen de lamp en de film geschoven moest worden. Als je daar, aan het eind van de spoel, te laat mee was brandde er een gat in de film. Het is mij wel eens overkomen. De beschadigde beeldjes moest je er dan tussenuit knippen. Ik heb nog jaren rondgelopen met een halfgesmolten fragment van 'Cyrano De Bergerac' in mijn portefeuille.


(Met dank aan Pieter Henke – mijn Filmhuis-mentor – en alle andere werkgroepleden.)



De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

zondag 25 februari 2018

40 jaar Filmhuis Artishock


Deze maand hebben we het 40-jarig jubileum van Filmhuis Artishock, in Soest, gevierd. Er is in die jaren veel veranderd en een deel daarvan heb ik zelf meegemaakt.

Vroeger was een film een strook celluloid van honderden meters lengte, met perforatie aan de zijkanten, die met 24 beeldjes per seconde door een projector getransporteerd moest worden. Scherpstellen deed je door met de hand aan de lens te draaien. Tegenwoordig zijn films computerbestanden, is de projectie digitaal gestuurd en worden de pauzes vooraf geprogrammeerd. Ik wil niet kinderachtig doen, maar in mijn tijd, laten we zeggen tussen 1985 en 2000, ging dat wel anders.

Ik werd in 1983 lid van de culturele vrijwilligers vereniging Artishock, in Soest, en vrijwel meteen ook van de Muziekwerkgroep en van de Werkgroep Eigen Werk. Kort daarna werd ik redacteur van het verenigingsblad, de Artishockberichten, later ook bestuurslid en heel kort waarnemend voorzitter. Al vrij snel was ik ook vaste bezoeker van het Filmhuis.

Naar het Filmhuis ging ik aanvankelijk vooral voor de gezelligheid. Er werden in Artishock al sinds begin jaren '70 films vertoond. Eerst door de filmclub, eens per maand. In 1978 werd het Filmhuis opgericht dat deel ging uitmaken van het Goois Film Circuit, een samenwerkingsverband van filmhuizen in de regio.

De films die vertoond werden waren van het alternatieve, kunstzinnige soort, soms heel leuk, maar ook wel eens wat minder. Ik ging gewoon, elke donderdag, ongeacht wat er op het programma stond. Er was een groepje min of meer vaste bezoekers waarmee het vaak gezellig en laat werd.

Ik weet het niet meer zeker maar ik denk dat ik na een aantal jaar gevraagd werd om lid te worden van de werkgroep Filmhuis. Kort daarna werd ik opgeleid tot operateur, de persoon die, in de filmcabine, achter de projector zat en dus voor het beeld en geluid zorgde.

We draaiden in die tijd films op 16mm-formaat, dat wil zeggen dat de filmstrook 16mm breed was. Wie in de jaren '60, of '70 zelf filmpjes maakte deed dat meestal op 8mm film. Dit was dus twee keer zo breed en twee keer zo lang. Een film van anderhalf uur werd aangeleverd op 3 spoelen, die elk zo'n 50 centimeter doorsnee hadden. De spoelen kwamen in speciale kunststof dozen.

We hadden in die jaren twee projectoren naast elkaar staan. Je kon dus voor aanvang van de film, twee spoelen klaarzetten. In de pauze moest je dan de laatste spoel, of als het een lange film was twee spoelen, laden. Bij een heel lange film, bijvoorbeeld 'The Unbearable Lightness Of Being', die bijna 3 uur duurde, hadden we meerdere pauzes nodig. Die pauze werd trouwens aangegeven door middel van een dia en een aparte projector.

Twee spoelen achter elkaar draaien betekende dat je, aan het eind van de eerste spoel, over moest schakelen naar de tweede projector. Je zat dan gespannen te kijken wanneer het zover was. Je probeerde in de gaten te houden of de spoel al bijna leeg was en of er een zogenaamd overnametekentje in beeld kwam. Dat was een cirkeltje, blokje, of driehoekje, in de bovenhoek van de film.

Voor de operateur was het de kunst en ook wel de sport om de overname zo soepel mogelijk te laten verlopen. Dus in één beweging de ene projector stil zetten, de andere aan en het geluid omschakelen. Ik was daar nogal kritisch op, voor mezelf, maar als ik in de pauze de bar binnenkwam en zei dat de overname niet geweldig was geweest, was de reactie meestal: O, niets van gemerkt.

Wordt vervolgd.


(Met dank aan Pieter Henke – mijn Filmhuis-mentor – en alle andere werkgroepleden.)


De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

zondag 5 juni 2016

Zo lang mogelijk uitstellen


Zaterdagavond was er een film met Marilyn Monroe op TV, 'The Prins And The Showgirl'. Een flauwekulverhaal, waarin Marilyn met verve de rol van dom blondje speelt. Ondertussen voorkomt ze een revolutie en verzoent een prins met zijn vader. Dus misschien is ze wel niet zo dom ?

Marilyn zou afgelopen week 90 zijn geworden, als ze haar persoonlijke problemen en verslavingen overwonnen had en niet in 1962 gestorven was. Je kunt je afvragen of ze dan net zo beroemd geworden was.

Een andere beroemdheid overleed deze week, Cassius Clay, later Mohammed Ali, een groot bokskampioen. Men zegt: de beste bokser aller tijden, maar de laatste decennia een bibberende oude man, die leed aan de ziekte van Parkinson. Misschien een gevolg van zijn boksloopbaan.

Boksen is een rotsport. Twee mannen die elkaar tegen de grond proberen te slaan, daar is niet veel moois aan. Het is een situatie die je in het dagelijkse leven liever uit de weg gaat. Waarom zou je het dan wel in een boksring doen ?

Er zijn bovendien veel efficiëntere manieren bedacht om een ander mens uit te schakelen. Allerlei wapens waardoor je niet zo dicht bij je tegenstander hoeft te komen dat je zelf ook schade op zou kunnen lopen. Maar ook allemaal dingen die een weldenkend mens liever niet zal toepassen of ondergaan.

Maar toegegeven: door Cassius Clay heb ik zelf – als jongetje – ook wel staan dansen in de kamer, in de lucht slaand naar een denkbeeldige tegenstander. Een gevecht om het wereldkampioenschap daar bleef je voor op. Ik zou nu niet eens meer weten wie er wereldkampioen boksen is.

Als ik het op zoek blijken er meerdere boksbonden te zijn, die elk hun eigen kampioen hebben. Eén daarvan was dit voorjaar in ons land voor een trainingskamp. Hij heet Tyson Fury, ik had nog nooit van hem gehoord en zijn aanwezigheid is helemaal aan me voorbij gegaan.

Fury won vorig jaar van de Oekraïner Vladimir Klitsjko, een naam die me iets bekender voorkomt. Maar ik denk dat we rustig kunnen stellen dat het boksen, tegenwoordig, niet meer is wat het was toen Cassius Clay nog meedeed.

Blijft wel de vraag wat mooier is: jong sterven, op het hoogtepunt van je roem, of doorleven tot je een afgetakelde bejaarde bent ? Dood gaan is nooit echt leuk, natuurlijk, vermoedelijk zullen de meesten van ons het daarom zo lang mogelijk uit willen stellen.  



De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Stripman zelf. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 en deel 10 van het vorige verhaal. 

Klik op de strip voor een grotere weergave. 

Kijk voor voorafgaande episodes van de Stripmannen-saga naar het Strip Jaaroverzicht van 2015 en het Strip Jaaroverzicht van 2014 , of nog verder terug naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  -  het Strip-overzicht van 2012 en het Strip-jaaroverzicht van 2013 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men


zondag 20 september 2015

Billie Holiday, in een boek, op film en op YouTube


Ik lees momenteel het boek 'Billie Holiday – The Myth and the Musician' geschreven door John Szwed. In een prettige, beknopte stijl geeft Szwed daarin een overzicht van de mythevorming rond de beroemde – en volgens velen tragische – jazz-zangeres. Het leuke is dat je, met het boek in de hand, haar loopbaan ook heel mooi kunt volgen op YouTube.

Er werd in de jaren '30 en '40 nog niet zoveel gefilmd als nu, maar toch is van Billie het een en ander terug te vinden, vanaf haar prilste begin als zangeres.

Billie zei dat ze haar eerste filmrolletje speelde in 'The Emperor Jones', een film uit 1933, met Paul Robeson in de hoofdrol. Tot nu toe heeft niemand haar in die film kunnen ontdekken. John Szwed schrijft dat ze er misschien uitgeknipt is, of dat ze ergens goed verstopt in een scene zit, in één van haar vele vermommingen. De hele film staat op YouTube, dus je kunt zelf gaan zoeken, hier een kort fragment. 

Wat zeker is is dat Billie Holiday een rol speelde in 'Symphony In Black – A Rhapsodie Of Negro Life', ook uit 1933, waarvoor Duke Ellington de muziek schreef. We zien in deze clip de Duke aan zijn piano, terwijl hij het stuk componeert en dan speelt met zijn band, doorsneden met beelden van werkende en dansende mensen. Billie komt in beeld in het deel 'Jealousy'.

We zien haar ruziën met een man, die haar op de vloer gooit (ze stuitert zelfs !), waarna ze 'The Saddest Tale' zingt. Een nummer, door Ellington geschreven, met maar negen regels tekst. Volgens John Szwed maakt ze er het beste van. Hij noemt haar acteerprestaties opmerkelijk, omdat ze zo ingehouden speelt, in een tijd waarin actrices '...lachend de meeste trieste liedjes zongen, of hun verdriet uitbeeldden met grote gebaren.' Volgens hem was de film een doorbraak voor Ellington en ook voor Holiday, die toen nog geen 20 jaar oud was.

Szwed schrijft dat regisseur Orson Welles, die een korte affaire met Holiday had, een groot jazzliefhebber was. Hij had eind jaren '30 plannen om een documentaire te maken over de geschiedenis van de jazz.

Door het uitbreken van de oorlog werden de voorbereidingen stop gezet, maar Welles gebruikte zijn research en contacten met jazzmuzikanten wel voor een reeks radioprogramma's. Gedeelten hiervan zijn ook te horen op YouTube. Hier vertelt hij het e.e.a. over New Orleans als bakermat van de jazz en de plaatselijke, swingende gebruiken rond begrafenissen.

In 1946 werd het idee van Orson Welles opnieuw opgepakt. Alleen koos filmmaatschappij RKO, voor een andere regisseur – Arthur Lubin – en een ander verhaal. In het script van Welles speelde Louis Armstrong de hoofdrol, nu was dat een rijke, blanke, juffrouw die aan de hand van haar dienstmeisje, gespeeld door Billie Holiday, de jazz ontdekt. De film kwam in 1947 uit onder de titel 'New Orleans'

We zien dat Billie Holiday zich in de avonduren transformeert tot glamoureuze nachtclubzangeres. Ze neemt haar werkgeefster mee naar het uitgaansdistrict 'Storyville'. Dat wordt op een zeker moment door de politie ontruimt, waarna alle muzikanten vertrekken naar Chicago. Billie zingt begeleid door Louis Armstrong een afscheidslied. 

Billie was niet gelukkig met haar aandeel in de film. Ze hekelde het hoge 'Uncle Tom'-gehalte van het verhaal en haar rol daarin. Haar moeder en stiefmoeder waren dienstmeisjes geweest, het was één van de dingen die zij altijd had willen vermijden.

De filmstudio was ook niet tevreden, maar om andere redenen. Zij waren bang dat de film 'te zwart' zou worden en knipten een aantal scenes met zwarte artiesten. De bizarre uitkomst is dat de film nu eindigt met een blanke zangeres die een jazznummer zingt. 'Jazz was een dame geworden, en een blanke ook nog...', besluit Szwed.

Toch krijgt 'New Orleans' van Allmovie.com nog twee sterren. Maar dat zal vooral zijn vanwege de muziek: 'Het hoogtepunt van de film is Holliday en Armstrong die "Do You Know What it Means to Miss New Orleans" spelen, zonder twijfel een groots moment in de geschiedenis van de muziek-film.'
Hier alle liedjes van Billie Holiday, uit de film New Orleans, op een rijtje, beginnende met haar korte optreden als dienstmeisje.

In 1953 werkte Billie mee aan een aflevering van de ABC tv-serie 'The Comeback Story'. Die ging over mensen die een moeilijke periode te boven waren gekomen. In het geval van Billie was dat '...een heroïne verslaving, armoede en racisme.'

Bij de gasten die met haar in de show verschenen was pianist en bandleider Count Basie. Aan het eind begeleide hij haar bij het nummer 'God Bless The Child'. Die opname heb ik niet op YouTube kunnen vinden, maar wel een filmpje van een jaar eerder, waarin Basie en Holiday hetzelfde nummer spelen. Ik moet zeggen ze ziet er prima uit en klinkt ook uitstekend.

In 1957 beleefde Billie Holiday wat John Szwed noemt, '...haar mooiste televisie-moment'. Twee schrijvers werden gevraagd om een aantal jazzmuzikanten uit te nodigen, voor een optreden in de CBS-studio. Daaronder ook Billie. Even dreigt er een kink in de kabel te komen als, op het laatste moment, iemand bij CBS bezwaar maakt tegen de aanwezigheid van een zangeres met een drugsverleden. Maar toen de producers aankondigden het hele programma, dat live uitgezonden zou worden, af te zullen blazen als zij niet mee mocht doen, werd het groene licht gegeven. Een beroemd fragment van dat optreden: Billie zingt 'Fine And Mellow' met een all-star-begeleidingsband.

Het filmpje begint met een aankondiging en een stukje interview, de muziek start na ruim een minuut. Ben Webster speelt de eerste solo op tenorsax, Lester Young de tweede. De trombonist is Dick Dickerson, daarna komt Gerry Mulligan op baritonsax. Tussendoor Roy Eldridge op trompet, dan weer Ben Webster en Roy Eldridge met een langere solo. Tussen al dit geweld is Billie zo te zien volledig op haar gemak. Twee jaar later zou ze overlijden.  


De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 en deel 2 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.

Klik op de strip voor een grotere weergave. 

Kijk voor voorafgaande episodes van de Stripmannen-saga naar het Strip Jaaroverzicht van 2015 en het Strip Jaaroverzicht van 2014 , of nog verder terug naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  -  het Strip-overzicht van 2012 en het Strip-jaaroverzicht van 2013 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men



donderdag 18 juni 2015

Daar gaat de laatste jonge koolmees...


Ze hebben er twee dagen over gedaan, maar vanmiddag is de laatste van de jonge koolmezen, uit ons nestkastje, weggevlogen. 



Ik heb er vier zien gaan en vermoed dat het geen heel groot nest was. Misschien zes kuikens...

Nu zijn ze vertrokken. Eindelijk weer eens succes !



Klik hier voor de vorige koolmezen-berichten


dinsdag 9 juni 2015

Meer koolmezen actie


Na de saaiste natuurfilm aller tijden, nu wat foto's 
en een iets levendiger filmpje. 


Op de eerste twee plaatjes zien jullie het mannetje van de koolmees, te herkennen aan de brede zwarte band op borst en buik, 
met lekkere hapjes voor de kuikens...


Hier het vrouwtje, dat minder zwart op borst en buik heeft en ook wat zorgelijker kijkt. Maar dat laatste kan ook mijn projectie zijn...


Ik wilde ook filmpjes maken van de mezen terwijl ze in en uit het nestkastje vliegen. De camera op statief leken ze aanvankelijk wat griezelig te vinden. Maar nadat ik hem een gezellig T-shirt aangetrokken had werd hij volledig geaccepteerd. 




In het filmpje zien jullie de twee mezen in actie... 





Klik hier voor het vorige filmpje

vrijdag 5 juni 2015

Koolmees in Slow Motion

Het leven van een natuurfilmer gaat ook niet over rozen. Zoals jullie misschien weten heb ik momenteel koolmezen in het nestkastje op mijn balkon. De vogeltjes vliegen af en aan met rupsjes en andere kleine insecten, het gaat allemaal geweldig. Dus dacht ik laat ik eens proberen ze daarbij te filmen.

Probleem is dat ik, vanuit het raam, alleen de zijkant van het kastje kan zien en het balkonnetje te klein is om er, met camera in de hand, op te gaan staan. Oplossing leek mij om dan de camera op statief in het voederhuisje te plaatsen, hem aan te zetten en dan achteraf te kijken of er iets op de film stond.

Nou dat lukte wel een beetje, alleen ze vlogen zo snel heen en weer dat er in elke 5, of 10 minuten film, maar een paar seconden actie zat. Dan zet ik hem in de slow motion stand, dacht ik. Hieronder het resultaat:


Ik geef toe, het is niet erg spectaculair, maar de hele film was dat nog minder. Waar ik even niet aan gedacht had was dat een paar minuten film, in slow motion, bij het afspelen vele malen langer duurt. Ik had dus een film van 24 minuten. Je kunt gerust zeggen de saaiste natuurfilm aller tijden !

De eerste elf-en-een-halve minuut gebeurde er helemaal niets. Daarna de 30 seconden zinderende actie die je hierboven kunt zien, waarna de rest van de 24 minuten weer gevuld werd met helemaal, maar dan ook absoluut, niets.

Nou ja... toch best leuk...



woensdag 20 mei 2015

De wolken van gisterenavond


Mooie luchten de afgelopen dagen. 
Gisterenavond heb ik de videocamera er een time-lapse opname van laten maken...



De snelheid was 1 beeldje per 5 seconden...

woensdag 13 mei 2015

De Specht van 2015


De foto is een zogenaamde film-still, een beeldje uit een film dus. 
Vandaar niet superscherp...

Het filmpje is scherper...


Vanochtend om een uur of 6 gefilmd. Maar ik kon er bij in bed blijven liggen, met de videocamera op de vensterbank in automatische opnamen modus.


vrijdag 30 januari 2015

Wat achterstallige wolkenfoto's en een vuurwerkfilmpje


Sorry, beste blogvolgers, jullie dreigen een beetje buiten de boot te vallen...


Als jullie me tenminste niet volgen op twitter of facebook...


Want daar hebben de meeste van deze foto's al wel opgestaan...


Nadeel van twitbook is dat alles ook weer razendsnel uit beeld verdwijnt...


Als sneeuw voor de zon, als het ware...


Je moet maar net op het juiste moment een blik op je tijdlijn werpen...


Anders heb je zo een mooie foto, of een rake opmerking, gemist...


En probeer het dan later nog maar eens in te halen of terug te zoeken...


Dus daarom maar even een inhaalactie...


Tot slot het filmpje dat ik van het vuurwerk maakte, dit jaar...