Posts tonen met het label kunstwerk. Alle posts tonen
Posts tonen met het label kunstwerk. Alle posts tonen

vrijdag 9 maart 2012

Verongelukt experiment


Dit verhaal heeft in 2010 op het Volkskrantblog gestaan. Ik plaats het nu opnieuw omdat het leuk aansluit bij mijn teruggekregen schilderij van gisteren...



We worden allemaal naakt en onmachtig geboren. Aanvankelijk kunnen we niet veel meer dan schreeuwen, slapen, eten en poepen. Maar gelukkig leren de meeste mensen later veel bij.

Sommigen denken dat talent aangeboren is, maar toch leer je de meeste vaardigheden met vallen en opstaan. Lopen, praten, lezen, schrijven, tekenen, gitaarspelen, fotograferen, koken... wat heb ik al niet geleerd op die manier.


En het gaat een leven lang door, als je daar tenminste zin in hebt. Er zijn mensen die op een gegeven moment besluiten dat ze niets meer bij willen leren. Je vindt ze vooral in extremere geloven en rechtse politieke partijen. Daar wil ik niet bij horen.


Ik vind het juist wel leuk om af en toe iets helemaal nieuws uit te proberen. Meestal gaat het de eerste keer helemaal mis, natuurlijk. Er zijn mensen die op zo'n moment teleurgesteld de handdoek in de ring werpen en zeggen: 'Dat is niets voor mij.'


Daar heb ik geen last van. Een enkele krachtterm wil me wel eens ontsnappen, maar afgezien daarvan, zie ik de meeste mislukkingen als leermomenten. Hoe het niet moet weet je dan in ieder geval. Nu nog uitvinden hoe het wel moet. En dat zelf uitzoeken is veel leuker dan een cursus volgen of een handleiding erbij pakken.


Zo ging het ook in de periode dat ik me serieus met de schilderkunst bezig hield. Ik vond het heerlijk om met allerlei technieken te experimenteren. Dikke en dunne verf door elkaar smeren. Knippen en plakken, papier scheuren of karton met schuurpapier bewerken en met klei kliederen.

Op de foto's zie je een van mijn eerste experimenten met klei. Behoorlijk mislukt, maar toch heeft het eindresultaat aardige kanten. De structuur van de ondergrond is heel aardig benadrukt door de genuanceerde beschildering, bijvoorbeeld.




Maar toegegeven: aan de vormgeving mankeert nogal wat. Het is een tamelijk kinderlijk geboetseerd gezicht, dat ook nog eens scheef in het vlak is geplaatst. Daarna heb ik er lapjes klei overheen geplakt. Het geheel is beschilderd met acrylverf.

Klunzig als ik ben heb ik de natte klei op een dun kartonnetje geplakt, dat ik van tevoren vastgespijkerd had op een lijst van dunne houten latjes. Bij het drogen is dat alles natuurlijk zo krom als een hoepel getrokken.


Geeft niets ! Het was een experiment, hè. Bij de volgende pogingen heb ik een iets steviger ondergrond genomen en nog een paar experimenten verder, maakte ik keurige klei-kunstwerken in strakke, zelf getimmerde omlijstingen.

Kom me dus niet aan met aanwijzingen hoe ik het wel aan had moeten pakken. Dat weet ik onderhand zelf ook wel. En alles maar voorgekauwd krijgen is ook niet de manier om technieken te leren. Je moet lekker uitproberen en aanklooien, dat is veel leerzamer.

Dit experiment belandde uiteindelijk in een klein kamertje aan de muur. Daar heeft het de afgelopen 15 jaar gehangen, tot het vorige week van de muur viel. Nu zien of we het weer een beetje kunnen restaureren. Ook weer een leerzaam experiment...


Zie ook het verhaal van gisteren, daar kun je versie 3 zien van deze methode...

donderdag 8 maart 2012

Schilderij na 20 jaar weer thuis



Een vriendin van lang geleden mailde dat ze nog een schilderij van me had. Of ik het misschien terug wilde hebben, want ze had de ruimte aan de muur voor iets anders nodig. Dat wilde ik wel.

Gisteren kwam het thuis aan. Wel gek om iets dat je 24 jaar geleden gemaakt hebt weer terug te zien. Ik had er een oude foto van, maar in mijn herinnering was het kleiner en donkerder van kleur.

Het is ongeveer 50 bij 50 cm groot

Volgens een door mij geschreven aantekening, op de achterkant, heb ik het toen 'Snelweg '88' genoemd. Dat was ik ondertussen vergeten. Er staat ook dat het niet te koop is, '...ook niet met lijst.'

Dat verdient misschien enige uitleg. Toen ik een jong ventje was heb ik een tijdje gedacht dat ik professioneel kunstschilder ging worden. Mijn plan was om veel mooie schilderijen, tekeningen en grafiek te maken. De kopers zouden dan vanzelf wel toestromen.

Met de zon van opzij kun je zien hoe ik het gemaakt heb...

De praktijk viel wat het laatste betreft tegen. Binnen een aantal jaren maakte ik een vracht aan kunstwerken, maar verkopen deed ik niets. Ik nam wel deel aan een paar tentoonstellingen en er was ook wel eens belangstelling voor een van mijn schilderijen.

Maar mijn vraagprijs en de bedragen die de potentiële kopers in gedachten hadden, lagen te ver uiteen. Op een zeker moment besloot ik om niets meer te koop aan te bieden. Ik leende mijn mooiste kunstwerken uit aan vrienden en vriendinnen en zocht een baantje.


Dit schilderij heeft ooit op een ledententoonstelling van Culterele Vereniging Artishock in Soest gehangen. Ik was niet alleen lid maar zelfs, een hele tijd, bestuurslid van die club. Op de jaarlijkse tentoonstelling lieten kunstzinnige medeleden hun werk zien en soms was dat te ook koop. Aangezien ze vaak gebruik maakten van wissellijsten die eigendom van de vereniging waren stond er dan achter de prijs '...zonder lijst.'

Mijn Snelweg '88 was dus niet te koop, ook niet met lijst. Dat laatste is natuurlijk een grap want het hardboard, waar ik met klei en acrylverf mijn voorstelling op gemaakt heb, is aan de omlijsting vastgespijkerd.

Vanochtend hebben we hem direct maar aan de muur gehangen. Met dank aan de vriendin die er al die jaren goed op gepast heeft !