Posts tonen met het label vandalisme. Alle posts tonen
Posts tonen met het label vandalisme. Alle posts tonen

zondag 17 mei 2026

Geen winkeldief en goed nieuws uit Loosdrecht


Ik las laatst een verhaal
over een meneer die voor een vrijwilligersorganisatie werkte. Terwijl hij voor die club boodschappen deed, bij een grote supermarkt, vergat hij een artikel af te rekenen. Hij werd gesnapt en kreeg een winkelverbod van een maand. Dat was in zijn geval extra vervelend, vanwege zijn vrijwilligerswerk dus. En het was echt een eerlijke vergissing geweest.

Daar moest ik aan denken toen me afgelopen week bijna hetzelfde overkwam. Ik deed mijn boodschappen, met de scootmobiel, in de plaatselijke super. Ik rekende af, bij de enige kassa waar nog een kassamevrouw zit, en reed tevreden weer naar huis.

Toen ik de scootmobiel in de berging geparkeerd had en de tas uit het mandje haalde zag ik dat er, onder de tas, een tube van een verzorgingsproduct lag. Die had ik niet gezien, toen ik mijn boodschappen op de lopende band legde. De winkelmedewerkster kon, vanuit haar plek achter de kassa, ook niet in mijn mandje kijken. Ik had dus, helemaal per ongeluk en ongestoord, een winkeldiefstal gepleegd.

Het was me al eens eerder gebeurd, met een pakje broodbeleg, van een paar euro. Dat had ik toen maar zo gelaten. Maar deze tube was best duur. Ik sjouwde mijn boodschappentassen de trap op en overlegde met mijn vrouw. Die tube werkte op mijn geweten, het als een onverwacht voordeeltje zien, dat wilde ik niet.

'Misschien staat er wel een camera bij de kassa', zei mijn vrouw. 'Straks word je erop aangesproken als je de volgende keer in de winkel komt.' Ik verwachtte niet direct dat het zover zou komen, maar toch, die tube zat me niet lekker.

'Je kunt het de volgende keer tegen een winkelmedewerker zeggen en alsnog betalen', zei mijn vrouw. Ja, dat kon. Maar ik besloot om de tube in mijn boodschappentas te doen en bij de volgende ronde, gewoon bij de nieuwe boodschappen op de band te leggen. Het hele verhaal uitleggen en duidelijk maken hoe eerlijk ik wel niet was, dat ging me te ver.

Zo gezegd, zo gedaan. Het hele voorval leverde dus, uiteindelijk, geen sensationeel verhaal op. Als ik er hier niet over begonnen was, zou niemand er iets van gemerkt hebben.


Voor de sensatie moesten we de afgelopen week naar Loosdrecht. Daar heeft een groepje opgehitste barbaren brand gesticht, bij een gebouw waar asielzoekers opgevangen worden. Medelijden met die arme vluchtelingen is op zijn plaats. Je zal maar vluchten voor oorlog en ellende en dan tussen terroristische Nederlanders terecht komen.

Maar niet al onze landgenoten zijn even kwaadaardig. Lang niet allemaal zelfs. Terwijl hier en daar een paar honderd relschoppers voor onrust zorgen en alle aandacht van de media krijgen, zijn er ook heel wat aardige mensen in ons land, die op een beschaafde manier van zich laten horen.

'Postzakken vol lieve kaartjes bezorgd bij noodopvang in Loosdrecht', bericht het dagblad Trouw. In reactie op alle onrust en negativiteit omtrent asielzoekers zijn er, door het hele land, welwillende lieden in actie gekomen.

'Mensen versturen massaal lieve kaartjes naar de vluchtelingen en medewerkers die dinsdag in Loosdrecht werden geconfronteerd met rellen. Bij de noodopvang staan al vijf postzakken vol,' schrijft Trouw.

En niet alleen aan de vluchtelingen wordt gedacht, ook brandweer, politie en opvangmedewerkers krijgen bemoedigende en opbeurende kaartjes. Er worden zelfs bloemen, stroopwafels en taarten gestuurd. Het is opmerkelijk dat die acties gestart zijn op Facebook en Linked-In, sociale media die door velen gezien worden als bron van alle kwaad. Maar die hebben ook hun nuttige en sympathieke kant.

Een lezeres van Trouw schrijft:

'Ik heb behoefte aan een ander geluid, dat van Nederlanders die meeleven met mensen die een veilige plek zoeken na jaren van onderdrukking en geweld. Wat je er ook van vindt: het zijn wél mensen, net als jij en ik. Daarom heb ik een lief kaartje gestuurd naar de bewoners van het AZC in Loosdrecht en roep ik andere lezers op hetzelfde te doen.'

Het adres is:

AZC Loosdrecht

Rading 1

1231KB Loosdrecht

Het bericht staat ook op de site van de NOS, in een artikel over verschillende positieve acties. 

 

 
De Strip is gemaakt door de Stripman zelf. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit verhaal. 
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 - deel 16 - deel 17 - deel 18 - deel 19 en deel 20 van het vorige verhaal.  
 
 
 

zondag 12 februari 2023

Aanstellerij en aangeleerd gedrag


Afgelopen week
zag ik een fragment van een tenniswedstrijd waarin een boze speler, opzettelijk, drie rackets achter elkaar stuk sloeg. Ik heb in het verleden wel eens geklaagd en gemopperd op voetbalspelers, die zich aanstelden op het veld, maar tennissers kunnen er ook wat van.

Het is natuurlijk helemaal niet nodig om rackets kapot te slaan, of te schreeuwen en te schelden, als er eens iets niet naar wens gaat. Je spel wordt er echt niet beter van. Het is ook niet zo dat alle tennisspelers dat soort dingen doen en dat dat altijd al gebeurde, zolang als er getennist wordt.

Oude filmpjes van sportwedstrijden zijn altijd leuk om te bekijken. Je ziet dat het spel veranderd is, het uiterlijk van de spelers ook en de manier waarop ze zich op de baan, of het veld gedragen. Uitzinnig juichen en springen, na het scoren van een punt, of woest protesteren bij de scheidsrechter, dat kwam halverwege de vorige eeuw niet voor.

Het was een sensatie en iets waar de meeste liefhebbers schande over spraken, toen de Amerikaanse tennisser John McEnroe, in de jaren '70, ruzie begon te maken met de scheidsrechters. Zijn tegenstanders, zoals de koele Zweed Björn Borg, deden dat nooit. Inmiddels zijn er meer spelers die zich op de baan misdragen. Misschien ook omdat McEnroe uiteindelijk best een succesvolle en populaire speler werd.

Als ik dat soort dingen zie moet ik altijd denken aan snooker. Ook in dat spel worden kansen gemist en wordt de stressbestendigheid van de spelers op de proef gesteld. Het gaat er ook om veel geld, een gemiste bal kan zomaar tienduizenden euro's verschil uitmaken. Toch zie je nooit een speler zijn biljartkeu kapot slaan. De meesten zouden gruwelen bij het idee alleen al. Er zijn die hun hele loopbaan met dezelfde keu spelen.

Je ziet ook nooit een snookerspeler juichen en springen, na het scoren van een mooi punt. Een heel enkele keer wordt er wel eens een vreugdekreet geuit, of een arm in de lucht gestoken, na het winnen van een heel toernooi, maar dat is tamelijk zeldzaam.

Discussies met de scheidsrechter komen bij het snooker niet voor. Soms is een speler het niet eens met een actie van de wedstrijdleider en dan wordt er wel eens een beleefd woord gewisseld. Niet te vergelijken met de scheldpartijen op het voetbal- of tennisveld. Het is bij snooker ook gebruikelijk dat de spelers onmiddellijk toegeven wanneer zij een fout hebben gemaakt, vaak nog voor de scheidsrechter het ziet. Kom daar eens om bij andere sporten, waar vaak juist geprobeerd wordt de tegenstander overtredingen aan te smeren, die helemaal niet zijn begaan.

Snookerspelers moeten vaak lange tijd, op hun stoel zitten en toekijken hoe hun tegenstander gebruik maakt van de kansen die hij krijgt. Van binnen zal het dan best wel eens koken en voor de aandachtige toeschouwer is er wel eens wat emotie, teleurstelling, of frustratie bespeuren. Maar verder dan een zucht, of een starre blik, gaat het eigenlijk nooit.

De omgang tussen snookerspelers, onderling, is uiterst beleefd. Ik ken één voorval waarbij twee spelers elkaar met de schouders raakten, terwijl ze rond het biljart liepen. Daar wordt nu, jaren later nog over gesproken. Ik heb ook ooit een interview gezien waarin een speler toegaf dat hij, na een verloren wedstrijd en in de beslotenheid van zijn kleedkamer, zijn keu vernield had.

Het zijn echt wel mensen met gevoel en emoties. Er zijn snookerspelers die bekend staan als fuifnummers, die met hun maten de stad op stelten zetten. Maar tijdens de wedstrijd zijn ook die spelers rustig en beheerst.

Waarmee ik maar zeggen wil dat al die heisa op tennis- en voetbalvelden aangeleerd gedrag is. Zoals de snookerspelers geleerd hebben om hun emoties onder controle te houden, is het bij andere sporten gewoon geworden om alle remmen los te gooien. Ik weet wel wat ik prettiger vind om naar te kijken. 

 
De Strip is gemaakt door de Stripman zelf.  
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 - deel 16 - deel 17 en deel 18 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 28 september 2014

De politie was snel ter plaatse


We wonen in een rustige buurt waar, afgezien van af en toe een brandje, niet vaak iets opmerkelijks gebeurt. Het afgelopen weekend bleek echter dat ook wij te maken kunnen krijgen met toestanden die, in andere delen van het land, dagelijkse kost zijn.

Eerder die week werd onze normale staat, van ontspannen rust, al eens verstoord door rumoer op straat. Groepjes jongelui liepen, luid roepend, voorbij. Misschien is er iets te doen op de school, wat verderop, dachten we en we schonken er verder niet veel aandacht aan.

Maar zaterdagavond was het weer zo ver. Geroep op straat, jongelui die samentroepten. Nou, ja, moet kunnen, dachten we nog. Ik ging zelfs al op bed liggen, zo weinig zorgen maakte ik me.

Ten onrechte, zo bleek al snel. Er werd aan de deur gebeld. Een verontruste buurvrouw kwam ons vertellen dat ze de antenne van onze auto vernield hadden. Mijn vrouw ging naar beneden. De politie was al gewaarschuwd en die was verbazend snel ter plaatse.

Eén agent rende achter de wegvluchtende vandalen aan. Nog meer geroep en geschreeuw en nog meer verontruste buren op straat, gehuld in badjassen en pyjama's. Ondertussen nam een agente bij mijn vrouw de gegevens op, voor de aangifte.

Nu zeggen ze wel eens dat de politie in dat soort gevallen niet veel doet. Daar horen we nooit meer iets van, denk je dan. Dat blijkt echter helemaal niet waar te zijn. De volgende ochtend, op zondag dus, stond er om 10.00 uur al een agent bij ons op de stoep. Of mijn vrouw even de aangifte wilde ondertekenen.

Diezelfde ochtend werden we gebeld door slachtofferhulp. Of we wisten wat de schade was, dan gingen ze helpen om die op de daders te verhalen. Wij wisten dat uiteraard niet, daar moest eerst een garagehouder zijn licht over laten schijnen.

De dagen daarna werden we nog eens gebeld, door de recherche en ontvingen we twee brieven van justitie. Inmiddels wisten we dat een nieuwe antenne ongeveer 100 euro kost. Helaas zullen we dat vermoedelijk zelf moeten betalen, want hoewel men op de bewuste avond een paar van de herrieschoppers had aangehouden, heeft men de aangifte moeten seponeren, bij gebrek aan bewijs.

Tsja, vandalisme, wat doe je er aan ? Niet veel dus. Maar aan de politie heeft het in dit geval echt niet gelegen... 



De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Stripman. Kijk hier voor deel 1 en deel 2  en deel 3 van dit verhaal. 

Klik op de strip voor een grotere weergave. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal. 

Kijk voor voorafgaande episodes van de Stripmannen-saga naar het Strip Jaaroverzicht van 2014 , of nog verder terug naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  -  het Strip-overzicht van 2012 en het Strip-jaaroverzicht van 2013 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men