Lester Bangs, een eenzame woordenwaterval

Schrijven is een eenzame bezigheid. Tegenwoordig kun je, via het internet en email, vrij snel wat lezers vinden, maar dat is pas als je verhaaltje af is. Tijdens het schrijven ben je in je eentje bezig. Niemand die applaudisseert bij een leuke zinswending, of een geslaagde grap. Vergelijk dat eens met een muzikant die, op het podium, door honderden, misschien zelfs duizenden fans toegejuicht wordt !

Een succesvolle zanger wordt op straat aangesproken, maar niemand herkent een schrijver. Vijftig jaar geleden, in de jaren '70, gold dat nog meer dan nu. Toen was er nog geen internet en geen email en moest je blij zijn als je verhaal, ergens in een tijdschrift, geplaatst werd. De kans dat je er ooit over aangesproken zou worden was nihil.

De Amerikaanse muziekjournalist Lester Bangs beklaagde zich daarover toen hij, begin jaren '70, de leden van de J. Geils Band interviewde. Hij kende ze door eerdere ontmoetingen en had geprobeerd om dit vraaggesprek een originele draai te geven. Dat was niet erg gelukt maar het leek de band wel leuk om hem eens de kans te geven om, op het podium en voor een volle zaal, zijn werk te doen.

Bij hun volgende concert kwam Bangs dus, bij het laatste nummer, het podium op met een oude typemachine onder zijn arm, om live zijn recensie te schrijven. Hij ging aan de slag, maar merkte al snel dat het publiek er niets van begreep. Om toch een reactie los te krijgen gooide hij, bij de laatste muzikale noten, zijn schrijfmachine in stukken. Luid gejuich uit de zaal. Een geslaagde avond.

Ik ben, tussen allerlei andere boeken, al een tijdje bezig in een verhalenbundel van Lester Bangs, postuum samengesteld en uitgebracht door zijn collega Greil Marcus, onder de titel, 'Psychotic Reactions and Carburetor Dung'. Het staat vol kleurrijke muziekverhalen. Bangs was een virtuoze woordenwaterval, die soms allerlei richtingen uitvloog.

Op de omslagfoto staat hij afgebeeld, een wollen muts schuin op zijn donkere krullen, een donkere snor, een zonnebril scheef op de neus, een sigaret in zijn mondhoek. Hij draagt een T-shirt met een onleesbare tekst erop, daar overheen een zwart leren jasje en hij heeft een blikje bier in zijn hand. Die foto en de titel – een verwijzing naar albums van de tamelijk obscure garagerockband The Count 5 – wekken verwachtingen die, in het boek, ruimschoots ingelost worden.

Bangs schreef voor bekende bladen en kranten, zoals Rolling Stone, The Village Voice, Penthouse, Playboy en het Britse New Musical Express, maar vooral voor het, wat minder bekende blad, Creem, waar hij ook een tijdje redacteur van was. Hij groeide op met jazz, maar werd in de jaren '60 gegrepen door de rock & roll en dan vooral de alternatieve, ruige kant daarvan.

Hij was een groot fan van Lou Reed, maar schreef dat hij ook een onbedwingbare drang had om zijn held onderuit te halen. Reed zelf vond dat wel grappig en Bangs maakte een paar mooie interviews, die ontaarden in twistgesprekken, waarin Reed hem moeiteloos de baas bleef.

Hij was enthousiast over de muzikale experimenten van Reed, met name over diens album 'Metal Machine Music', dat door andere critici neergesabeld werd. De LP is helemaal gevuld met gitaar feedback. Het soort gepiep dat je ook krijgt als je een microfoon op een luidspreker richt. Rondzingen noemen we dat.

Hetzelfde gebeurt als je met een elektrische gitaar te dicht bij de versterker gaat staan. De elementen in de gitaar pikken het geluid uit de versterker op en de boel gaat rondzingen. Reed was gefascineerd door dit effect. Bangs vond het geweldig: '...it's great, as a giant FUCK YOU it shows integrity—a sick, twisted, dunced-out, malevolent, perverted, psychopathic integrity, but integrity nevertheless.'

Lester Bangs hield er een wilde levensstijl op na, met veel drank en pillen. Dat werd uiteindelijk zijn ondergang en het boek krijgt een wrange ondertoon als je het verhaal leest dat hij schreef over Peter Laughner, gitarist van de band Rocket From The Tombs, een voorloper van Pere Ubu.

Laughner overleed, op zijn 24ste, aan overmatig drank- en drugsgebruik. Bangs, die hem bewonderde als muzikant en met hem bevriend raakte, beschrijft hoe hij een aantal keer probeerde om Laughner ervan te overtuigen het wat rustiger aan te doen. Tevergeefs.

Bangs hield het zelf wat langer vol, maar overleed ook jong, 33 jaar pas, toen hij probeerde een zware griepaanval te bezweren met pijnstillers. Greil Marcus schrijft dat zijn vrienden denken dat ook meegespeeld heeft dat Bangs, vlak voor zijn dood, abrupt gestopt was met alcohol en drugs gebruiken. Dat zou zijn lichaam zo'n schok gegeven hebben, dat de griep hem fataal werd.

Lester Bangs beschreef en leefde rock & roll. Hij sprong op een sneltrein die ontspoorde, voor hij de noodrem kon vinden. De verhalenbundel 'Psychotic Reactions and Carburetor Dung' is echt wel een aanrader, al zou ik niet aanbevelen om hem in één ruk uit te lezen. En wees voorbereid op zeer kritische verhalen over sommige van je muzikale helden. Al weet Bangs, ook wat dat betreft, soms te verrassen. David Bowie vond hij een aansteller, maar hij is onverwacht positief over Bob Seger. 

 

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman.

 

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

 

Blue skies smiling at me

'Blauwe luchten lachen me toe...'. Het is een bekend liedje, voor wie van wat oudere jazzmuziek houdt. Bluesky is ook de naam van een nieuw sociaal medium, een soort van Twitter, zonder alle negatieve haatberichten en valse informatie.

Maar, omdat ik van oude jazzmuziek hou, doet het mij vooral denken aan de tijd dat ik in een jazzbandje zong en aan Geert-Jan, onze saxofonist en mijn oude makker van toen. Geert-Jan is eind vorig jaar overleden. We zagen elkaar niet veel meer, in de afgelopen 25 jaar, maar hij is met zijn vrouw nog bij ons op bezoek geweest, een half jaar geleden.

Je zou kunnen zeggen dat hij een afscheidstournee deed, want hij wist toen al dat hij terminaal ziek was. We hebben heel gezellig bijgepraat en daarna nog 2 of 3 e-mails gewisseld. Daarna kreeg ik zelf gezondheidsproblemen en moest ik het ziekenhuis in. Toen zijn vrouw ons belde, vlak na de jaarwisseling, vreesde ik al wat de boodschap zou zijn.

Geert en ik kenden elkaar van onze culturele dorpsvereniging. Hij en zijn vrouw hebben daar in het bestuur gezeten, maar hun actieve periode was al voorbij toen de mijne daar begon. Hij trad er een paar keer op met het jazzbandje en ik moet op een zeker moment de stoute schoenen aangetrokken hebben en op ze af zijn gestapt, met de mededeling dat ik wel wilde zingen. Ik herinner me daar niets van, dus zal er wel drank in het spel zijn geweest.

Hoe dan ook, ik heb een paar jaar met ze in het 'schnabbel circuit' gezeten. Bruiloften en partijen, van Alkmaar tot Wijk bij Duurstede. Dat was soms leuk, soms vreselijk, maar vooral een heel aardige bijverdienste. De optredens bij onze eigen vereniging, die we voor een paar consumptiebonnen deden, waren nog het leukst.

Geert was een prima saxofonist, die lekker uit kon pakken in mooie ballades en flink kon swingen in de snellere liedjes. In de pauzes was hij rustig en kon hij, met een glimlach, de wereld om zich heen observeren. Ik heb hem nooit boos of geïrriteerd gezien.

We zijn een paar keer bij hem thuis geweest. Aanvankelijk was dat een groot, vrijstaand huis in Baarn. Het is opvallend dat een aantal van de vroege leden, van onze dorpsvereniging, later in heel grote huizen bleek te wonen. Jeugdig idealisme kan dus nog best een mooie loopbaan opleveren. Je hoeft niet allemaal in een huurflatje te eindigen. Hoewel dat ook voorkomt, kan ik uit eigen ervaring melden.

We maakten kennis met zijn kinderen, een dochter en een zoon. Toen die de deur uit waren verhuisden Geert en zijn vrouw naar een behoorlijk luxe appartement, vlak bij het station in Baarn. Daar zijn we ook een keer op bezoek geweest. We waren ook op zijn afscheidsreceptie, toen hij met pensioen ging. Hij bleek gewerkt te hebben bij de gemeente Amsterdam, dat had ik nooit geweten.

Dat hij naast saxofoonspelen ook schilderde wist ik aanvankelijk ook niet. Volgens zijn dochter schilderde hij alleen maar foto's na, maar de resultaten waren best leuk. In zijn laatste jaren restaureerde hij ook schilderijen. Hij gaf ons tips hoe we de kunstwerkjes, bij ons thuis, schoon konden maken. Oude olieverfschilderijtjes knappen ervan op als je ze voorzichtig afneemt met een sopje, naar het schijnt. Ik heb het nog niet durven proberen.

Het is jammer dat we, door mijn eigen gezondheidsproblemen, geen contact meer hadden, in de laatste maanden. Maar we hebben in ieder geval goede herinneringen.

En nu zou ik nog iets kunnen schrijven over Bluesky. Ik geloof niet dat Geert zich bezighield met de sociale media, maar misschien is er toch een overeenkomst. Ik kende hem misschien niet goed genoeg, maar hij leek tamelijk onaangedaan door het leven te gaan. Iemand die de problemen niet opzocht en het leven relativeren kon.

Mijn ervaring met Facebook, Twitter en Instagram, zijn over het algemeen positief. Natuurlijk is er veel negativiteit, maar als je die niet opzoekt krijg je er ook niet veel van te zien. Als je, zoals ik, vooral foto's plaatst van zonsopkomsten en vogels, dan krijg je voornamelijk reacties en berichten over zonsopkomsten en vogels. Niet over extreem rechtse politiek en haat tegen buitenlanders.

Ik heb mijn Twitter-account opgezegd toen Elon Musk de boel overnam. Nu ben ik overgestapt van Instagram naar Bluesky. Niet vanwege slechte ervaringen, maar meer uit principe. Mijn Facebook-account hou ik nog wel aan. Waarom zouden we de sociale media helemaal over moeten laten aan de herrieschoppers ? Ondertussen heb ik dus ook een nieuw account aangemaakt op Bluesky, dat vriendelijker en positiever belooft te zijn.

Mocht je mij willen vinden op het 'nieuwe' Bluesky dan moet je een account aanmaken (het is gratis) en zoeken naar jandestripman.bsky.social. Het ziet er daar best gezellig uit en zelf zeggen ze dat het een sociaal medium is dat echt sociaal is. Zoals het zou moeten zijn. Dat lijkt me best prettig.

Ps: Bluesky bestaat sinds 2021 en wordt omschreven als een microblog, vergelijkbaar met X (voorheen Twitter). Aanvankelijk kon je alleen op uitnodiging een account openen, maar in 2024 is dat losgelaten. Sindsdien is het aantal gebruikers gestegen tot ruim 15 miljoen. Er is geen reclame op Bluesky. Gebruikers kunnen zelf ingrijpen in het algoritme dat berichten aanlevert.

Ik ben nu ruim een week aan het rondkijken op Bluesky en heb inmiddels 27 volgers. Ter vergelijking: op Facebook, waar ik 14 jaar actief ben en dat 2,2 miljard gebruikers heeft, heb ik 247 vrienden.

Ps 2: Het liedje Blue Skies is geschreven door Irving Berlin voor de muzikale komedie 'Betsy', uit 1926. De eerste opname werd gemaakt door het Imperial Dance Orchestra  , in 1926. De website Secondhandsongs.com heeft een lijst van 629 verschillende uitvoeringen. Van Josephine Baker , via Frank Sinatra en Tommy Dorsey , tot bijna 100 jaar na de eerste opname, Norah Jones en Seth MacFarlane . 

 

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van dit verhaal.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige (gezamenlijke) verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

 

Fijne jaarwisseling !

Ik ga het kort houden, vandaag. Het was te verwachten dat ik na ons optreden, van vorige week vrijdag, een paar dagen uitgeteld op bed zou liggen. Maar ik kreeg er ook nog een fikse verkoudheid bij, dus met de kerst was ik een snotterend en hoestend wrak.

Inmiddels gaat het weer wat beter en zijn me twee dingen te binnen geschoten die ik bij ons concert vergeten ben. Ik heb er niet aan gedacht om de leden van de band voor te stellen. Sorry, meisjes en jongens, daar is nu niet veel meer aan te doen.

Ik ben ook vergeten om het publiek met een positieve boodschap naar huis te sturen. Boodschappen had ik genoeg, maar die gingen vooral over wat er in de afgelopen 35 jaar allemaal verkeerd is gegaan.

Uiteindelijk eindigde ik met: 'Het concert is afgelopen, jullie kunnen nu wel ophoepelen.'

Nou ja,niet precies zo. Maar wat ik had willen zeggen was iets dat ik eerder gelezen had in een recensie, op de website van het beroemde muziekmagazine Rolling Stone. Daar werd opgemerkt dat, in plaats van alle strijdkreten en politieke leuzen, er eigenlijk maar één ding op al die baseballpetjes en t-shirts zou moeten staan: 'Be Kind To Each Other'.

Dus: Gelukkig Nieuwjaar ! En wees aardig voor elkaar.

De Strip: De Nieuwjaarswens is getekend door de Geheimzinnige Hulpman en de Stripman samen. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 en deel 12 van het voorgaande verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Goed nieuws en... nog meer goed nieuws

Afgelopen week kreeg ik een telefoontje van de Gemeente. Zoals jullie misschien nog weten heb ik een paar weken geleden een verhaal geschreven over het maai-regime, waarmee de groenvoorziening elk jaar het grasveld naast onze flat verandert in een kale, dorre vlakte.

Ik stuurde mijn stukje, waarin ik vroeg of het niet mogelijk zou zijn om minder vaak te maaien, zodat de inheemse planten die tussen het gras groeien de kans zouden krijgen om tot bloei te komen, naar de Gemeente. Die heeft immers in de krant verklaard dat ze zich in willen zetten voor de biodiversiteit. Nou, met al die grasvelden kun je daar een mooie stap mee zetten.

Ik zeg het maar meteen, er gaat iets gebeuren, naar aanleiding van mijn verhaal. De ambtenaar die mij belde vertelde dat er een bedrijf in de arm is genomen dat een voorstel gaat doen. Iets met meer bloeiende heesters en minder gras. En dat gaan ze uitproberen in onze wijk.

Hij legde ook uit dat er wat het maaien betreft bij de Gemeente twee mogelijkheden waren. Eén keer per jaar maaien, dat doen ze nu bij de meeste wegbermen, of één keer per week. Een tussenweg, zoals ik voorstelde, kennen ze niet.

Maar hij hield het best voor mogelijk om, bijvoorbeeld, een deel van ons grasveld, nog maar eens per jaar te maaien. Al voorspelde hij ook dat er waarschijnlijk buurtbewoners tegen in opstand zouden komen. Waarbij ik me afvroeg of die bewoners dan zo blij zijn met de jaarlijkse kale bruine vlakte.

Nou ja, er is in ieder geval iets in gang gezet.

Ondertussen hebben we ons jubileumconcert, met de Werkgroep Eigen Werk, ook tot een goed einde gebracht. We mogen gerust van een succes spreken. Er kwam zoveel publiek opdagen dat er stoelen bijgeplaatst moesten worden, in de grote zaal van Artishock.

Ik was zelf best gespannen en ook wat verkouden, maar volgens de reacties uit de zaal was daar niets van te merken. Afgezien van wat kleine missers zijn er ook geen liedjes ernstig fout gegaan. De stemming was prima en na afloop kregen we alleen maar complimenten.

Tijdens de voorstelling vertelde ik een verhaal, tussen de liedjes door, waarbij ik gebruik maakte van petten en mutsen die ik bij de webwinkels van verschillende politieke partijen had gekocht. Het begon met een mooie, witte, warme, wollen D66 muts. Dat koppelde ik aan de idealen uit de jaren '60 en wat daar van terecht gekomen was.

Na mijn verhaal wilde ik de muts cadeau doen aan iemand in het publiek, omdat ik er zelf niet mee over straat durfde. Ik hoopte dat er een D66 aanhanger aanwezig zou zijn, maar niemand wilde hem hebben.

Ik had van D66 ook een grote boodschappentas besteld, waar ik mijn verschillende hoofddeksels in bewaarde. Na afloop liepen mijn vrouw en ik, in vrolijke stemming na een gezellige nababbel en borrel, met die D66 tas de trap af naar de uitgang. Een oudere heer kwam ons achterna, vanuit een andere ruimte in het gebouw.

'Wat een mooie tas hebben jullie daar !' zei hij.

'Ja,' zei ik, 'als u hem zo mooi vindt kan ik u misschien plezier doen met een D66 muts.'

Zo raakten we aan de praat en het bleek dat hij jarenlang fractievoorzitter voor D66 was geweest in de Gemeenteraad. Na enige aarzeling nam hij de muts van mij aan. Ik zei dat ik ook nog leuke spullen van de SP had, maar dat sloeg hij vriendelijk af. Sympathieke club, maar niet zijn richting.

Voor de deur namen we afscheid. Een mooie afsluiting van een geslaagde week.

Klik hier voor een aantal foto's van ons optreden 

De Strip: De Strip van deze keer is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 en deel 11 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Het heeft gesneeuwd !

Er ligt een dun laagje sneeuw. Geen centimeters dikke laag, de dakpannen van de buurhuizen schemeren er doorheen en op de takken van de bomen is zelfs helemaal niets blijven liggen. Maar op het grasveld, de stoep, de straat en de geparkeerde auto's ligt een dekkend laagje.

Toen ik vanochtend wakker werd, om kwart over zes, was er nog niemand door de straat gereden, of gelopen. Alles maagdelijk en ongestoord. Anderhalf uur later kon je aan de voetsporen zien dat een van de buren de hond heeft uitgelaten, en aan de bandensporen, dat de benedenbuurvouw thuis is gekomen van haar nachtdienst.

Op de foto's die ik maakte krijgt alles een oranje gloed. Misschien door de kerstverlichting die in verschillende voortuintjes opgehangen is. Een van mijn Facebookvrienden plaatste gisteren wat foto's van de Antwerpse kerstmarkt. Hij wenste ons vast fijne feestdagen en een goed 2019. Ik antwoordde dat ik eigenlijk niet in kerst geloof, maar voor hem een uitzondering wilde maken om hem ook het beste te wensen.

Daarop schreef hij dat kerstmis voor hem eigenlijk ook helemaal niet hoefde, maar omdat veel anderen het zo leuk vinden paste hij zich aan. Een derde Facebookkennis meldde zich: Zij had ook helemaal niks met kerst ! Maar toch iedereen de beste wensen.

Zo zaten we, met drie mensen voor wie het eigenlijk allemaal niet hoefde, elkaar prettige feestdagen te wensen.

En eigenlijk had ik wel wat anders aan mijn hoofd. Komende vrijdag treden we weer op met de Werkgroep Eigen Werk. Het is dan 35 jaar geleden dat de groep is opgericht. Ook deze keer hebben we een programma ingestudeerd van eigen liedjes, oude liedjes met nieuwe teksten en een paar stukjes die we, wat tekst en muziek betreft, helemaal van anderen gekopieerd hebben.

Ik heb al eens eerder verteld dat we er een paar jaar terug opnieuw aan begonnen zijn. Ik had zelf, sinds mijn chronische ziekte een jaar of 15 geleden de kop op stak, niet veel meer gezongen of gitaar gespeeld. Met de andere oud WEW-ers was het niet veel anders. Onze bassist had zelfs geen basgitaar meer en moest weer helemaal opnieuw leren spelen.

Maar inmiddels zijn we aan ons derde optreden toe en begint het zelfvertrouwen te groeien. Ook al slaan we wel eens een verkeerde noot aan, vergeten we soms onze tekst, of vallen we op het verkeerde moment in, we verwachten dat het toch een heel gezellige avond wordt.

Nog wel een beetje oefenen, van te voren. Het weer zit in ieder geval mee, er is voor de rest van de week dooi voorspeld. Wij en ons publiek hoeven niet door dikke lagen sneeuw te ploegen. En een witte kerst lijkt ook niet waarschijnlijk.

Kijk hier voor mijn eerste sneeuwfoto's:  twitter.com/jandestripman

De Strip: De Strip van deze keer is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 en deel 10 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Het is moeilijk bescheiden te blijven

Het is prachtig warm weer, ik lees net dat Greg Allman – van de legendarische Allman Brothers Band – overleden is en ik probeer me te verplaatsen naar vorige week zondag. Weken heb ik jullie aan je hoofd gezeurd over ons Werkgroep Eigen Werk jubileum optreden en nu moet ik toch vertellen hoe het gegaan is.

Nou het ging heel goed. Of in ieder geval zo goed dat iedereen er na afloop tevreden over was. Als muziekgroep speelden we heel acceptabel, er ging eigenlijk maar één liedje een beetje de mist in, de techniek werkte naar behoren en het publiek had er plezier in.

Er werd gelachen in de zaal, meegeklapt en -gezongen en af en toe klonk er een opmerking, of een kreet van bijval. Kortom: de sfeer was prima en hoewel er nog best wat mensen bij hadden gekund, de opkomst was zeker niet slecht.

Vooraf was er wel wat stress, natuurlijk. Voor mij was het maar afwachten of mijn lichaam het een beetje vol zou houden, of mijn verhalen over zouden komen en of ik niet teveel vergissingen zou maken. Maar dat viel allemaal dus best mee. Ik kreeg zelfs applaus toen ik, na afloop, de bar binnenkwam. Voor heel even kon ik me een echte artiest voelen.

De nacht na het optreden sliep ik slecht en de dagen er na liep ik een beetje verdwaasd en uitgewoond rond. Tevredenheid overheerste, natuurlijk, maar toen ik de geluidsopnamen binnenkreeg werd me duidelijk dat het nog wel beter had gekund. Het was dus niet heel moeilijk om bescheiden te blijven. Zo goed was het nu ook weer niet geweest.

Maar toen ik nog wat later de eerste filmopnamen zag viel het me weer mee. Als je het beeld erbij hebt ziet het er allemaal best leuk uit. We hebben met twee camera's opnamen gemaakt en het monteren is een enorme klus, dus het kan nog wel even duren voor de DVD verschijnt (grapje).

Zo word je na zo'n evenement een beetje heen en weer geslingerd tussen tevredenheid en twijfel. Je ervaart het zelf heel anders dan de toehoorders, je bent meer gericht op de foutjes en vergissingen, maar als iedereen er zo positief over is zal er toch ook wel iets goed zijn gegaan. Het is maar goed dat we dit niet elke week doen, dan zou je er grootheidswaan van krijgen, of een depressie.

Ondertussen pakken we het gewone leven weer op. De afgelopen maanden ben ik met weinig anders bezig geweest dan ons optreden, ik kwam nauwelijks de deur uit. Maar nu kan ik weer voorzichtig plannen maken. Misschien ook wel voor een tweede optreden. Volgend jaar is het 35 jaar geleden dat de WEW werd opgericht. Dus wie weet...?

De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van dit verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Kijk voor voorafgaande episodes van de Stripmannen-saga naar het Strip Jaaroverzicht van 2015 en het Strip Jaaroverzicht van 2014 , of nog verder terug naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  -  het Strip-overzicht van 2012 en het Strip-jaaroverzicht van 2013 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Vechten of vluchten

Men zegt dat ons lichaam, bij stress, in een vechten-of-vluchten-modus komt. Er is een bedreiging, of we denken dat er één is, en we reageren daar op door wild om ons heen te slaan of weg te rennen. Er is natuurlijk nog een derde mogelijkheid: niets doen en wachten of de bedreiging vanzelf weer weg gaat.

We hebben allemaal wel eens van dat soort momenten meegemaakt. Soms moet je echt even kordaat optreden, of zorgen dat je uit de weg komt. En soms ben je zo door de situatie overvallen, dat je even helemaal niet kunt reageren. En soms doe je geheel onnodig iets waarvan je achteraf denkt, waar was ik nou mee bezig ?

Het is uiteraard een reactie die uit lang vervlogen tijden stamt, toen wij als kwetsbare mensen ten prooi konden vallen aan gevaarlijke roofdieren. In het moderne leven is de vechten-of-vluchten-modus meestal niet echt handig en kan zo'n stressreactie voorkomen dat we, kalm en weloverwogen, doen wat nodig is.

Toch zit het vechten of vluchten bij ons ingebouwd, of we dat nu willen of niet. Bij sommige situaties steekt het ineens de kop op. Als je voor een zaal vol mensen muziek moet maken, of een verhaal vertellen, bijvoorbeeld. Ik ben zelf niet snel in paniek, maar dat is toch wel griezelig.

De eerste keer dat ik zoiets deed had ik letterlijk knikkende knieën. Van echte artiesten weet ik dat ze daar ook last van kunnen hebben. Er zijn er die een paar flinke borrels nemen, voor een optreden, om de zenuwen te bedwingen. Er zijn er die een vast ritueel volgen, of kotsend boven het toilet hangen.

Mijn ervaring is dat het went. Het blijft altijd spannend, maar op den duur krijg je er ervaring mee en ga je het leuk vinden. Zingen voor een volle zaal blijkt dan zelfs makkelijker, dan voor één aandachtige luisteraar.

Vroeger had ik daar geen weet van, maar er blijkt een manier te zijn om je vluchten-of-vechten-reactie om te zetten in een positief gevoel. In een BBC-programma werd laatst uitgelegd dat, in de hersenen, de gebieden die bij paniek actief zijn ongeveer dezelfde zijn als die actief zijn bij 'exitement'. De prettige spanning die je ervaart als je weet dat er iets leuks gaat gebeuren.

Proefpersonen die tegen zichzelf zeggen dat ze niet bang, of boos, zijn maar 'exited' – prettig gespannen, dus – presteren beter. Dat is iets om te onthouden voor vanavond, want het is best lang geleden dat ik er stond, voor zo'n volle zaal...

De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Kijk voor voorafgaande episodes van de Stripmannen-saga naar het Strip Jaaroverzicht van 2015 en het Strip Jaaroverzicht van 2014 , of nog verder terug naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  -  het Strip-overzicht van 2012 en het Strip-jaaroverzicht van 2013 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men