Posts tonen met het label uitstapje. Alle posts tonen
Posts tonen met het label uitstapje. Alle posts tonen

zondag 6 augustus 2023

De Veluwe Expeditie


De nacht voor
Gerard en ik naar de Veluwe reden, droomde ik dat we naar de Veluwe reden. We kwamen niet ver. Al bij Eemnes sloeg Gerard een klein polderweggetje in en we strandden op een parkeerplaats, waar allerlei mensen rondliepen. Vergeefs zocht ik, op mijn wegenkaart, naar de juiste route. Ik vond hem niet. Wel allerlei spullen, zoals toiletartikelen, schoensmeer en een rubberen babypop. Die pop gaf ik aan een klein meisje, dat daar aan het spelen was.

In werkelijkheid vertrekken we om 9 uur 's ochtends, met redelijk droog weer. De route is geen probleem, want Gerard heeft een routeplanner die ons de weg wijst. Dus na een uurtje staan we al voor het voormalige badhuis in Laag-Soeren. Dat is een indrukwekkend complex, gesticht in 1860 en later nog flink uitgebreid.

In ons komende boek kun je lezen dat dominee Jacobus Craandijk er, in 1887, een bezoek bracht. Hij bekeek er de gastenverblijven, de eetzaal, de biljartkamer, maar ook de badkamers voor koudwaterbehandelingen, de stoomkamers, douches en andere heilzame baden. En hij wandelde er op de heide, waar je toen van indrukwekkende vergezichten kon genieten.

Er staat een groot informatiebord, voor het badhuis, met oude afbeeldingen en leuke weetjes: '1365 meter pijp voor transport van het heilwater'. Het complex bleef in gebruik tot in de Tweede Wereldoorlog, toen het gevorderd werd door de Duitse bezetter. Daarna was het een tijdje een vakantieoord, voor werknemers van de Amsterdamse Bank. Van 1980 tot 2000 werd het gebruikt door de volgers van de Transcedente Meditatie. Nu is het opgedeeld in appartementen.

Gerard en ik rijden langs het Apeldoorns kanaal naar Dieren. Tot mijn verrassing zijn er minstens drie ijzeren ophaalbruggen, over het kanaal, die als net zoveel druppels water lijken op de brug die Gerard, 25 jaar geleden, voor ons boek tekende. Dat was ik ondertussen helemaal vergeten.

Vlak voorbij Ellecom ligt het landhuis Avegoor, maar we missen per ongeluk de oprit. Waarschijnlijk zijn we wat afgeleid door de weg die we volgen. Dat is namelijk de beroemde Middachter Allee, ooit een van de mooiste beukenlanen van ons land. De monumentale beukenbomen, die in vier rijen langs de doorgaande weg stonden, waren uitzonderlijk hoog en vormden een indrukwekkend, natuurlijk gewelf, boven het verkeer. Men zegt dat de bomen 40 meter hoog waren !

Toen Craandijk hier wandelde was er al sprake van dat de bomen, toen 120 jaar oud, gekapt zouden gaan worden. Uiteindelijk maakten de Duitse bezetters een begin met het omhakken van de beuken, maar de meeste zijn vlak na de oorlog geveld. Toen is de laan ook opnieuw ingeplant en de, nu dus zo'n 70 jaar oude, bomen staan er weer mooi bij. Maar het zal nog 50 jaar duren voor het weer net zo imposant is als rond 1900.

We besluiten om eerst naar kasteel Middachten te gaan en dan terug te rijden naar Avegoor. We zetten de auto op de parkeerplaats, naast het kasteelterrein. Dat is omgeven door een hoge, bakstenen muur. Gerard duwt me in de rolstoel naar de hoofdpoort. Die is afgesloten met een ijzeren hek. Daarachter zien we het strenge, symmetrische kasteel liggen.

Als we er naar binnen zouden willen, dan moeten we wachten tot na de middag. Dat doen we dus maar niet. We maken een paar foto's en zien, langs de oprijlaan, een beukenboom die er een stuk dikker en ouder uitziet dan zijn buren. Misschien een van de laatste overblijvers van de legendarische aanplant uit de 18e eeuw.

We gaan terug naar Avegoor, dat ooit in het bezit was van dezelfde adellijke familie als Middachten. Maar terwijl dat laatste, onaantastbaar, achter muren, hekken en grachten ligt, kun je dit vriendelijke, witte landhuis zonder probleem benaderen. Het is in gebruik als hotel en heeft een mooi park.

Ons volgende doel is de Posbank, waar we koffie hopen te kunnen drinken en de toiletten bezoeken. Dat lukt allemaal prima, het uitzicht is mooi, de koffie en het gebak lekker en ook het weer werkt mee. We kunnen zelfs buiten zitten waar de zon tussen de wolken doorkomt. Bij het toilet vind ik een smartphone, die door een vorige bezoeker achtergelaten is. Ik pak hem net op, om hem aan het bedienend personeel te gaan geven, als de eigenaar aan komt lopen, een jongeman met een warrige krullenbol. Die kan ik dus blij maken met zijn vergeten telefoon.

Na de koffie volgen Gerard en ik de mooie, kronkelende weg, door het bos, van de Posbank naar Rozendaal. Onze laatste stop is bij kasteel Rozendael dat vriendelijk, aan een brede vijver, tegen het dorp aan gevlijd ligt. Het is een heel contrast met het van de buitenwereld afgekeerde Middachten dat, vanuit het dorp De Steeg, alleen te bereiken is via een oprijlaan, een hek en een ophaalbrug. Het park van Rosendael wandel je zo binnen. Zelfs de kleur van de baksteen, waarvan het gebouwd is, lijkt warmer dan die van Middachten.

Het kasteel heeft de zwaarste toren van Nederland, met muren van 4 meter dik, maar oogt verder niet erg verdedigbaar. Er is een terras bij de oranjerie, er zijn groene gazons, bloemperken, mooie bomen en geschoren heggen. In de vijver zwemmen meerkoeten en nijlganzen. Er is een fotograaf bezig. die deftig uitgedoste mensen fotografeert. Wellicht is er net een receptie gehouden, een huwelijk misschien ?

Het begint een beetje te spetteren. Net op tijd, want na Rozendaal hoeven we de auto niet meer uit. We rijden weer terug naar Soestdijk, waar Elly wacht, met gebakken eitjes.

Wie meer wil zien of lezen moet er zelf maar eens naartoe, of wachten op ons boek. Een kijkje nemen op ons Mejanderblog kan ook...

 

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman en wordt volgende week vervolgd. Klik hier voor deel 1 van het verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.
 
  
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 11 oktober 2015

De snelweg op, naar het verleden


Mensen wat vliegt de tijd. Als je even niet oplet ben je zo een paar jaar verder. Terwijl je aan de andere kant helemaal niet ver hoeft te reizen om je in het verleden te wanen.

Okee, ik spreek weer eens in raadselen. Maar dat komt omdat het tijd is voor mijn halfjaarlijkse uitstapje met Gerard. Al een jaar of 10 gaan we er een paar keer per jaar op uit om wat verderop, in ons welvarende, moderne vaderland, historische plaatsen te bekijken.

Stap in de auto, rij naar Harderwijk of Elburg – en dan vooral op zondagochtend – en je waant je in de 19e eeuw. Uitgestorven stadjes, met mooie oude huisjes, klinkerstraatjes, een stadspomp en gietijzeren straatlantaarns. Het enige geluid komt van het gezang in de kerk.

We doen daar verslag van in een plaatselijk verenigingsblad. Ik schrijf verhaaltjes, Gerard maakt de tekeningen. Die kun je ook lezen en bekijken op ons Mejanderblog, maar ik zag dat het alweer twee jaar geleden is dat ik daar iets nieuws op gezet heb. En voor de reeks waar we nu mee bezig zijn, een reis langs de kust van de voormalige Zuiderzee, is het zelfs al drie jaar geleden.

Toen ben ik gestopt omdat we eerst nieuwe verhalen en tekeningen moesten maken en die zijn er inmiddels. Deel 12 van de Zuiderzee-reis heb ik daarom gisteren op het blog gezet.

Vandaag gaan we naar Hattem, dat ligt niet aan de Zuiderzee, maar had zijn voorspoedig verleden wel te danken aan de verbinding met dat water, via de IJssel. Langs die rivier hopen we dan via Zalk, bekend van het kruidenvrouwtje van Wim de Bie, naar Kampen te rijden.

Ik zie er naar uit, maar heb het er ook wel even druk mee. Het betekent bijvoorbeeld dat ik dit verhaal een dag eerder moet schrijven en op internet zetten. Ik moet zorgen dat mijn fototoestel van verse batterijen is voorzien, net als de filmcamera, m'n telefoon moet opgeladen zijn.

Ik heb me een beetje ingelezen en wat info opgezocht over de plaatsen waar we langs komen. En buienradar gecheckt. De weersverwachtingen zijn goed, maar een warme jas en een pet zijn toch wel aanbevolen. En dan dus maar de snelweg op, naar het verleden...



De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.

Klik op de strip voor een grotere weergave. 

Kijk voor voorafgaande episodes van de Stripmannen-saga naar het Strip Jaaroverzicht van 2015 en het Strip Jaaroverzicht van 2014 , of nog verder terug naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  -  het Strip-overzicht van 2012 en het Strip-jaaroverzicht van 2013 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men


zondag 29 december 2013

“Gelukkig zijn er altijd mensen die het slechter hebben...”


Een tijdje terug sprak ik een kennis van vroeger. We wisselden beleefdheden, vroegen naar elkaars gezondheid en die van de wederzijdse gezinsleden. We klaagden wat, want haar man is ziek en mijn fitheid laat ook te wensen over. Ze besloot met de opmerking: 'Gelukkig zijn er altijd mensen die het slechter hebben.'

Op het moment knikte ik maar wat, maar eigenlijk vond ik het een rare opmerking. Ik ben toch niet gelukkig omdat er andere mensen zijn die het slechter hebben ? Ik ben gelukkig als ik iets leuks zie, meemaak, lees, of bedenk. Als ik in prettig gezelschap ben, of een opmerking maak die anderen aan het lachen brengt.

De wetenschap dat andere mensen het slechter hebben dan ik maakt me eerder ongelukkiger. Als ik beelden zie van rampen een oorlogsgebieden zit ik niet te juichen op de bank. O, wat fijn dat die mensen het slechter hebben dan ik. Nee, ik voel me schuldig. Waarom heb ik het zo getroffen ? Waarom zorgen we er niet voor dat iedereen in goede omstandigheden kan leven ?

Afgelopen week dronk ik met mijn vrouw een kopje koffie in een plaatselijk restaurant. We zaten er nog maar net toen er een groepje gehandicapten, door hun begeleiders, binnen gebracht werd. Drie, nog tamelijk jonge mensen, met verwrongen lichamen, in rolstoelen.

Eén was er iets beter aan toe, ze liep met een rollator. Terwijl de twee verzorgers zich met de andere drie bezighielden probeerde zij, door de klapdeur, binnen te komen. Het lukte niet. Haar rollator raakte klem, ze boog voorover om de tegenstribbelende deur open te duwen, verloor haar evenwicht en gleed onderuit.

De gevallen vrouw barstte in huilen uit. Gelukkig kwam er snel hulp. Een personeelslid en een begeleidster schoten toe, hielpen haar overeind en troostten haar. Even later zat het gezelschap tevreden aan de koffie met gebak.

'Ik had er nooit op tijd bij kunnen zijn,' zei mijn vrouw. Zij zat bovendien met haar rug naar de deur en zag pas wat er gebeurde toen ik er een opmerking over maakte. Misschien had ik meer kunnen doen, maar ik betwijfel of ik snel genoeg achter de tafel vandaan had kunnen komen. We voelden ons er ongemakkelijk bij, maar eind goed, al goed.

Bij het verlaten van het restaurant kwamen we langs de tafel waar de gehandicapten zaten. Twee van hen moesten gevoerd worden, ze deden dus heel wat langer over hun koffie met gebak, dan wij over de onze. Maar ze genoten zichtbaar van hun uitje.

Toen we bij de auto kwamen ontglipte het me toch: 'Ja, er zijn altijd mensen die het slechter hebben...'. Voel ik me dan toch gelukkiger omdat andere mensen er erger aan toe zijn ? Dat denk ik niet. Maar het relativeert je eigen omstandigheden wel.



De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 en deel 7 van dit verhaal.

Klik op de strip voor een grotere weergave.

Ga voor eerdere hoofdstukken naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  -  het Strip-overzicht van 2012 en het Strip-jaaroverzicht van 2013

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men