Posts tonen met het label kamperen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label kamperen. Alle posts tonen

zondag 30 augustus 2026

Kastelengekte speelt weer even op


Een oude interesse
heeft niet veel nodig om weer opnieuw op te leven. Een flink deel van mijn jeugd was ik behoorlijk kastelengek. De Nederlandse, middeleeuwse kastelen wist ik allemaal te staan, een flink deel had ik bezocht, of op zijn minst van de buitenkant bekeken.

Op vakantie, meestal met de fiets, had ik een voorkeur voor een route langs versterkingen en burchten, met als hoogtepunt een fietstocht, van 3 weken, door het midden van Engeland en het noorden van Wales. Het is dus niet zo gek dat ik verheugd opveerde toen we, afgelopen week, een aflevering van de misdaadserie Death Valley aanzetten en die begon met beelden van een heel mooie kasteelruïne.

Na wat zoeken bleek het om Raglan Castle te gaan, in de serie heette het anders, maar het internet was behulpzaam. Een joekel van een kasteel is het, met een indrukwekkend poortgebouw, een enorme, vrijstaande hoofdtoren en nog een heel stel andere, vervallen, torens en bouwdelen. Het staat in het zuiden van Wales, dus niet op mijn route van lang geleden.

Je kunt tegenwoordig alles, over heel veel burchten en kastelen, vinden op het internet. In mijn jonge jaren was dat wel anders. Voor mijn tocht naar Engeland en Wales kopieerde ik halve boekwerken, uit de bibliotheek van de Rijksdienst voor het Oudheidkundig Bodemonderzoek, waar ik toen werkte. En die kopieën gingen mee in de fietstas. Het internet stond, eind jaren '80, nog in de kinderschoenen en mobiele telefoons waren er nog nauwelijks.

Je kunt het je misschien niet voorstellen, maar ik ging, in mijn dooie eentje, drie weken fietsen en belde in die tijd niet één keer naar huis. Okee, ik had geen relatie, woonde alleen, maar het kwam ook niet in me op om naar mijn ouders te bellen, om te laten weten dat het goed met me ging. Ik stuurde wel kaartjes, maar vanuit Engeland deden die er tamelijk lang over om aan te komen.

Tegenwoordig wil toch iedereen voortdurend weten waar iedereen is. Toen dus niet. Ik was volledig afgesneden van familie, vrienden en kennissen. Maar ik had best veel leuke ontmoetingen onderweg. De Britten waren, 40 jaar geleden in ieder geval, een vriendelijk en behulpzaam volk. Ik kon nergens lang stil staan of er kwam wel iemand vragen of ze me ergens mee konden helpen.

Als je alleen en voor wat langere tijd onderweg bent, wordt het ook makkelijker om met wildvreemde mensen een praatje te maken. Op campings onderweg raakte ik aan de praat met een jong echtpaar, bij het washok, ik ging met twee Duitse jongens de kroeg in en dronk een fles wijn leeg met twee Engelse meisjes.

Die laatste twee ontmoette ik in het mooie kasteel van Conway. Ook dat is een ruïne. Het was al in de middeleeuwen bijna onmogelijk om kastelen in tiptop staat van onderhoud te houden en dat werd in latere tijden niet veel beter. Conway castle is een groot kasteel, waar geen dak of vloer meer intact is, maar je kunt er wel naar boven klimmen, via traptorentjes, om rond te wandelen op de weermuren.

Ik heb hoogtevrees, maar in dat soort gevallen wist ik dat aardig te overwinnen. Ik stond dus, bovenop die ruïne, van het uitzicht te genieten toen ik aangesproken werd door twee meisjes. Ze waren samen op vakantie en maakten, op schilderachtige plekken, foto's van elkaar. Maar aangezien de een, of de ander, telkens de camera vast moest houden hadden ze geen foto's waar ze samen opstonden.

Natuurlijk maakte ik die foto en bleef nog wat babbelen. Ze heetten Denise en Kay, lees ik in het reisdagboekje dat ik indertijd maakte, ze waren 19 jaar oud en kwamen uit een plaatsje vlak bij Manchester. Het bleek dat ze op dezelfde camping stonden als ik en later kwamen we elkaar daar weer tegen.

Ze vroegen of ik mee wilde naar de plaatselijk discotheek. Het waren leuke meiden, maar ik moest de volgende dag verder, ik zat al in de laatste dagen van mijn vakantie. Een late avond, met wie weet wat voor onvoorziene gevolgen, leek me niet verstandig.

Dus dronken we een flesje goedkope bubbelwijn leeg en gaf ik ze de eieren die ik eerder gekocht had, maar niet kon koken of bakken, omdat ik geen brandstof voor mijn kooktoestelletje meer had. Ze zeiden dat ik de eerste aardige persoon was die ze op hun vakantie tegen waren gekomen en achteraf heb ik me meermaals afgevraagd waarom ik toch zo verdomd verstandig was.

Het zal zo zijn geweest dat ik op dat moment meer geïnteresseerd was in kastelen dan in meisjes. Helemaal normaal klinkt dat niet...

Hoe dan ook. Na het zien van Raglan Castle, in die TV-serie, vroeg ik me af of er ook e-boeken zouden zijn over kastelen. Die zijn er best veel. Uiteindelijk belandde ik bij 'Castles of Ireland: Some Fortress Histories and Legends', uit 1904, geschreven door Constance Louisa Adams. Gratis te downloaden bij Project Gutenberg en ook online te lezen bij Archive.org.

Ik ben nooit in Ierland geweest, maar wat zou leuker zijn ? Lezen over kastelen die ik nooit gezien heb en waarschijnlijk ook nooit meer zal bezoeken ? Of lezen over plekken die ik wel ken ? We zullen het zien. 

  

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 en deel 13 van dit verhaal. 
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal. 
 

 

zondag 23 november 2025

Kamperen aan de rand van het bos


Ik droomde
dat ik aan de rand van het bos kampeerde, omdat ik een onderzoek deed. Waarnaar ? Geen idee. Maar ik had merkwaardige spullen bij me, zoals een paar sportmedailles en een drietal poppen in lichtblauwe dozen.

Naast het bos was een maisveld. Zo nu en dan reed er een boer voorbij en ik veronderstelde dat hij het wel goed vond dat ik mijn tentje daar had opgezet, want hij zwaaide vriendelijk naar me vanaf zijn tractor.

Op een zeker moment ging ik naar de stad en bleef daar een nacht slapen bij familie. Toen ik weer terug liep naar mijn kampeerplek kreeg ik het idee dat er iets niet in orde was. Het maisveld was gemaaid. Ik vroeg me af of alles nog wel in orde zou zijn met mijn tent en spullen.

Toen ik dichterbij kwam zag ik twee jongens door het bos fietsen. De een sleepte mijn tentje achter zich aan en de ander had één van mijn medailles in zijn hand. Ik riep dat ze de spullen moesten laten vallen en dat deden ze direct.

Ik liep wat verder en zag een omgewoelde plek op het pad. Ik schoof met mijn voet de losse aarde opzij en vond nog een medaille. Op deze stonden de Olympische ringen. Ik herinnerde me niet dat ik die eerder in mijn bezit had gehad maar hing hem toch maar om mijn nek.

Ik kwam bij mijn kampeerplek en daar was niet veel meer van over. Een moment later was ik in het dorp, bij een winkel in tweedehands spullen. Daar stond de eigenaar met één van mijn poppen in zijn hand. De lichtblauwe doos stond vlakbij op een plank.

'Dat zijn gestolen spullen,' zei ik. 'Dat weet u best, want u heeft ze eerder bij mij gezien.'

De winkelier gaf het direct toe. Maar voor ik hem had kunnen vragen hoe hij aan mijn pop kwam werd ik wakker.


Ik kan niet zeggen dat ik een fanatieke kampeerder was, maar ik heb wel een paar vakanties rondgefietst met een tentje achterop en ook wel gekampeerd bij maisvelden en in bossen. Het is altijd spannend om je spullen achter te laten op een camping. Je moet er maar vanuit gaan dat alles er staat als je weer terugkomt. Maar er zit weinig anders op, je kunt moeilijk elke keer als je even boodschappen gaat doen de hele boel weer op je fiets laden.

In werkelijkheid ben ik nooit beroofd. Er zijn wel eens een paar kippen mijn tent binnen gelopen, die mijn voedselvoorraad wel aanlokkelijk vonden. Ik heb ook een keer een egel in mijn broodzak gevonden. Maar van mijn medemens had ik, wat dat betreft, nooit last.

De medailles en poppen dan... Ik heb nooit iets gewonnen bij sportwedstrijden en ook niet veel meegedaan aan andere evenementen waarbij medailles op het spel stonden. Als kind heb ik een paar jaar op voetballen gezeten en het schijnt dat het best een goed team was. Ik hoorde later dat ze kampioen waren geworden in hun leeftijdsklasse. Maar toen had ik, na een paar gebroken armen en benen, al afgehaakt.

Met poppen heb ik ook niet echt gespeeld, als we de kleine plastic soldaatjes, waarmee mijn broer en ik oorlogje speelden, niet meetellen. Maar ik kreeg wel lang geleden een Thunderbirdpop cadeau. Die had een blauw uniform aan en zat in een lichtblauwe doos. Ik was toen de leeftijd om met poppen te spelen al lang voorbij, maar had iets geschreven over de TV-serie uit de jaren '60. Een vriendelijk familielid kwam daarna die pop tegen in een tweedehands winkel.

Zo maakt je brein van verschillende voorvallen en objecten een heel nieuw verhaal, bij wijze van nachtelijk vermaak. Het is niet eenvoudig om, als je wakker bent, zomaar iets nieuws te verzinnen, maar in je droom gaat dat vanzelf.

  

 
De Strip is gemaakt door de de Stripman zelf.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van dit stripverhaal.  
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8  - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 en deel 15 van het vorige stripverhaal.  
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.  
 

zondag 13 november 2022

Wandelen met een ezel


Voer 'wandelen met een ezel' in
en Google komt met een hele reeks van ezelboerderijen, ezelvakanties en ezelwebsites. Vlak om de hoek, in Zeist, bij Stichting Opvang de Ezelsociëteit, kun je in het bos wandelen voor 30 euro per ezel. Daar krijg je dan wel een ezel voor die het leuk vindt om te wandelen, want: 'Voor ons blijft bij alles wat we doen het welzijn van de ezels voorop staan, dus wandelen is zeker goed voor ze, maar we gaan ze niet verplichten iets te doen wat ze niet leuk vinden.'

Op andere websites zie ik ezels met bagage, of kleine kinderen, op hun rug. Dat lijkt iets minder recreatief voor de ezel, het ziet er meer uit als werken. En dat sluit goed aan bij het boek dat ik deze week las 'Reizen met een ezel in de Cevennen', of in het Engels: 'Travels with a Donkey in the Cévennes', van de 19e eeuwse, Schotse, schrijver Robert Louis Stevenson.

Stevenson zou later wereldberoemd worden met romans als 'Schateiland' en 'Dr Jekyll en Mr Hyde', maar zover was het in 1878 nog niet. Stevenson had net een ongelukkige liefdesaffaire achter de rug en was naar het zuiden van Frankrijk verhuisd om te herbronnen, zoals we dat nu zouden noemen. Volgens Wikipedia was zijn zwakke gezondheid ook een reden, maar daar blijkt in zijn boek weinig van. Hij wandelde, zonder problemen, ruim 200 kilometer in 12 dagen.

Nou, ja, niet helemaal zonder problemen. Modestine, de ezel die hij koopt, blijkt een eigen wil te hebben en omdat hij zich er aanvankelijk maar moeilijk toe kan zetten om het dier met geweld tot lopen te dwingen, schiet hij de eerste dagen niet erg op. En hij heeft zijn ezel hard nodig, want zijn kampeeruitrusting is niet bepaald lichtgewicht.

Speciaal voor zijn tocht heeft Stevenson een, met schapenvacht gevoerde, slaapzak laten maken, die tegelijk dienstdoet als plunjezak. Zo'n trektocht maken was toen nog heel ongebruikelijk, dus er waren geen kooktoestellen, olielampen en pannen voor kampeerders. En hij moest ook proviand meenemen, voor zichzelf en de ezel.

Hij begint zijn tocht in Le Monastier-sur-Gazeille, een dorpje dat nu nog bekend staat als het startpunt van de Stevenson route. Hij slaapt niet elke nacht in zijn slaapzak, onder de sterren, maar doet ook een paar herbergen aan en logeert in het trappistenklooster Notre-Dame-des-Neiges. Het landschap is onherbergzaam, rotsachtig, woest en onoverzichtelijk, waardoor hij, op een dag, na een dwaaltocht, voor de tweede keer hetzelfde dorp binnen wandelt.

Het eind van zijn tocht gaat door de vallei van de Tarn en daar ben ik, met mijn vrouw aan het stuur van de Fiat 500, meer dan 20 jaar geleden ook door gereden. Een indrukwekkend landschap van roodbruine rotsen, waar het riviertje de Tarn een soort kleine Grand Canyon in uitgesleten heeft.

Wat ik niet wist, maar nu wel dankzij Stevenson, is dat daar rond 1700 een godsdienstoorlog is uitgevochten. Lodewijk de veertiende, die zelf katholiek was, probeerde met geweld de protestantse 'Camisards' eronder te krijgen. De Camisards, zo genoemd vanwege de witte hemden die ze droegen, vochten terug.

Stevenson schrijft dat al het moorden en brandstichten uiteindelijk niets heeft opgeleverd. De meerderheid van de bevolking is nog steeds protestants, al leefden ze, 150 jaar na de gewelddadigheden, wel vreedzaam samen met de katholieke minderheid.

Het boek van Stevenson is, volgens Wikipedia, een van de eerste in het buitensportgenre. In de tweede helft van de 20ste eeuw werd zijn tocht steeds vaker nagevolgd door moderne wandelaars. Soms ook met ezel. Er zijn schrijvers die daar weer boeken over hebben geschreven en er zijn films gemaakt over de tocht.

Stevenson zelf stapt aan het eind van zijn reis op een postkoets om weer in de bewoonde wereld te komen. Zijn ezeltje heeft hij dan verkocht. Tot zijn eigen verrassing mist hij haar ineens en barst in tranen uit.

'Reizen met een ezel in de Cevennen', is als paperback en e-book te koop, in vertaling en in het Engels. Het is ook gratis te downloaden bij Project Gutenberg. 

 

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 en deel 10 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 13 december 2020

Koken bij kaarslicht


Als je gaat kamperen
dan heb je aan weinig al genoeg. Je tentje houdt je uit de wind en uit de regen, maar verder biedt het niet veel luxe. Als je licht wil, of wil koken, dan moet je een zaklamp of brander meenemen, stromend water komt uit een fles en verwarming is een donzen slaapzak, of een reisgenoot.

Van een huis verwacht je meer. Een goed huis biedt niet alleen bescherming tegen wind en regen, maar ook isolatie tegen de kou en verwarming waar nodig. Het heeft warm en koud stromend water en energie voor verlichting en natuurlijk, om alle huishoudelijke apparaten draaiende te houden.

Op de camping doe je de was op de hand, of in een gezamenlijke wasmachine. Je luistert misschien naar de radio op je smartphone, als je die hebt. Toen ik nog kampeerde nam ik een klein transistorradio'tje mee. Als je thuis bent verwacht je meer comfort en gemak.

Maar ja, het gaat thuis ook wel eens mis. De afgelopen dagen leek het bij ons soms op kamperen. Naar de WC en onder de douche bij kaarslicht, bijvoorbeeld. Het lijkt romantisch, maar echt handig is het niet. Koken bij kaarslicht is al helemaal geen succes omdat je nauwelijks kunt zien of het water al kookt en of de aardappels al bruin bakken.

Ja, we hebben weer eens een storing. Deze keer heeft de helft van de stoppenkast het begeven. Net de helft waar de keuken, de badkamer en het toilet op aangesloten zijn. Gelukkig heeft de woonkamer nog wel stroom en dus licht. Met een verlengsnoer hebben we ook de slaapkamer voor een deel van energie voorzien, maar daar blijft het wel bij.

In de keuken staat de wasmachine er werkeloos bij, terwijl de wasmand uitpuilt en de koelkast inmiddels helemaal ontdooid is. Gelukkig is het koud weer en blijft de melk zo ook wel een poosje goed.

Het heeft niet veel zin om met verlengsnoeren stroom uit de woonkamer te halen voor de keukenapparaten. De zekering is daar te zwak voor. En ik wil niet het risico lopen dat de nog werkende helft van de stoppenkast ook doorbrandt.

Om het even voor te rekenen: Op een zekering, of stop, van 16 ampère kun je maximaal 16 keer 230 volt aan wattage zetten. Met andere woorden je kunt niet meer dan 3680 watt gebruiken. Een waterkoker, of elektrische oven gebruikt al snel zo'n 2000 watt. De zekering die het bij ons nog doet is 8 ampère, dus die kan maar de helft aan.

Het blijft voorlopig even behelpen. De boel ging op donderdagavond kapot en het lukte onze huisbaas niet meer om op vrijdag een elektricien langs te sturen. We zijn dus minstens tot maandag gedwongen tot kamperen in huis.

Nou, ja, bij kaarslicht douchen en naar de WC lukt nog wel. Gelukkig doen onze verwarming en de boiler het, dus hebben we geen last van de kou. Maar koken doen we nu tussen de middag. Ik begrijp ineens waarom dat vroeger heel gewoon was, de warme maaltijd 's middags in plaats van 's avonds. Ook toen was het later op de dag natuurlijk te donker om te koken. In ieder geval in de winter.



De Strip is gemaakt door de Stripman

Klik hier voor deel 1 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige verhaal.

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

woensdag 26 september 2012

Llyn Celyn – Of nog een vergissing in mijn reisverslag



Het is ontzettend leuk, zo'n reisverslag van 25 jaar geleden. Zorgeloos genieten en mijmeren, zou je zeggen. Maar ik kan het niet laten om uit te zoeken hoe ik toen precies gereden ben. En daarbij kom ik af en toe vreemde vergissingen tegen.



In het schrift is, links op de foto, een ansichtkaart geplakt van de Hirnant Pass, met de opmerking erbij dat ik twee maal over deze mooie weg gefietst zou zijn.

Bij nader inzien is dat een vergissing. Ik stond een paar dagen op een camping, aan het meer van Bala, In Noord-Wales. Vandaar ben ik naar Harlech Castle gereden (te zien op de andere ansichtkaart) en later richting Caernarfon. Langs die Hirnant Pass en het stuwmeer Llyn Vyrnwy zou een enorm eind om zijn.

In mijn verhaal schrijf ik over de weg van Bala naar Ffestiniog die '… klimt tot een hoogte van 450 meter. Langs het hoogst gelegen benzinestation van Wales, naar een van de mooiste uitzichten die ik tot nu toe genoten heb.'

Als ik met streetview ga kijken bij dat eerste stuwmeer, dan herken ik niets van de toch opvallende stuwdam. Terwijl het benzinestation en ook het uitzicht iets verderop, precies aansluit bij mijn beschrijving, alleen ligt dat aan een heel andere weg.

Op internet vind ik dat benzinestation, bij de kruising van de B4391 en de B4407, hoewel inmiddels de pompen zijn verdwenen en het kleine witte huisje in gebruik is als café. Die B4391 vertrekt uit Bala, naar het noorden en komt langs een ander stuwmeer, het Llyn Celyn.

Het landschap daar lijkt als twee druppels water op dat van de ansichtkaart, dus wat dat betreft is het geen vreemde vergissing. Aan de andere kant moet ik indertijd mijn wegenkaart op z'n kop hebben gehouden, want de weg die ik dacht te hebben genomen gaat naar het zuiden...

De aanleg van het stuwmeer van Llyn Celyn, in de jaren '60, heeft een controverse veroorzaakt die 40 jaar later nog na sudderde. In het dal dat ervoor onder water werd gezet lag namelijk het dorpje Capel Celyn, volgens Wikipedia een bolwerk van Welshe cultuur en taal.

De bevolking was tegen de verdwijning van het dorp. In het Britse parlement, dat over de aanleg van de dam moest stemmen, waren ook alle afgevaardigden uit Wales tegen het plan. Maar het werd toch doorgezet, omdat de Engelsen de watertoevoer voor de stad Liverpool wilden verzekeren.

Er waren protestacties en de nationalistische partij van Wales won flink wat stemmen in de daarop volgende verkiezingen. Maar toen was het kwaad al geschied. Uiteindelijk heeft het gemeentebestuur van Liverpool, in 2005, excuses aangeboden voor de gang van zaken. Zie op Wikipedia: LlynCelyn 

Wat niet wegneemt dat het een wonderschoon landschap is. Ik beschreef het zo:
'Van een hoogte van 300 meter kijk je op de woest stromende Afon Cynfal, gevoed door allerlei watervallende en stroomversnellende beekjes. Op vlakke stukjes grazen schapen en paarden, terwijl boven de dennenbossen, wat verder naar het dal van Ffestiniog, een buizerd zijn rondjes draait.' 

- Kastelen in Wales – Bescherming en overheersing

zondag 16 september 2012

Kastelen, een koning en kamperen



Aanvankelijk was ik van plan om iets te schrijven over mijn jeugdliefde voor kastelen. Die bereikte een hoogtepunt toen ik in 1987 op fietsvakantie ging in Engeland en Wales. Daar wilde ik de kastelen bekijken die Edward I had laten bouwen om de Welshmen er onder te houden. Ik geloof niet dat ik me toen erg verdiept had in het leven van die middeleeuwse koning, maar nu lijkt het me wel leuk om daar iets meer over te weten te komen.

Bij Wikipedia is zijn levensverhaal uitgebreid te lezen, hier even in het kort: Edward werd geboren in 1239 en stierf in 1307. In de tussentijd ging hij op kruistocht, trouwde 2 keer, verwekte minstens 17 kinderen, veroverde Wales en versloeg de Schotten.

Hij wordt over het algemeen beschouwd als een succesvolle vorst, die in zijn tijd gerespecteerd en gevreesd werd. Hij voerde belangrijke veranderingen door in de rechtspraak, het belastingstelsel en het parlementaire systeem en behaalde de nodige overwinningen op het slagveld.

Maar hij had ook voortdurend financiële problemen en trad bruut op tegen de Joden, die in het bankwezen belangrijke posities innamen. In 1290 besloot hij uiteindelijk alle Joden uit Engeland te zetten en al hun bezittingen in beslag te nemen. Andere Europese vorsten waren hem daar overigens in voorgegaan.

Een interessant en roerig leven dus, dat tot op de dag van vandaag gevolgen heeft. Bijvoorbeeld, dat de Engelse kroonprins nog steeds tot Prince of Wales wordt gekroond, in het kasteel dat Edward bouwde in Caernarfon.

Ik pakte het schrift erbij, waarin ik indertijd het verslag van mijn fietstocht naar Edwards kastelen heb opgeschreven. Al snel zat ik me te verbazen over de energie die ik toen aan de dag legde. Dagtochten van 70 tot 100 kilometer, tegen de wind in, met volle fietstassen. Daarna een camping zoeken, tent opzetten, boodschappen doen, eten koken, afwassen. En de volgende dag meteen weer op pad.

Alleen de boottocht al, een bijna doorwaakte nacht op de pont, in een 'reclining chair', na een uur of 6 fietsen door de regen. Tegenwoordig zou ik daar een week van uit moeten rusten ! Aan de ene kant is het jammer dat mijn lichamelijke toestand zulke inspanningen niet meer toe laat. Aan de andere kant is het mooi dat ik het toen toch maar gedaan heb. Er zijn genoeg mensen die dat soort dingen uitstellen tot na hun pensioen.

Het is ook maar goed dat ik er zo'n uitgebreid verslag van geschreven heb. Want mijn herinneringen zijn, 25 jaar later, toch wel erg vervaagd. Zo duurde het geruime tijd voor ik enig beeld op kon roepen van de tweede camping waar ik verbleef. Volgens mijn notities was het erg mooi gelegen, het Greenhills Caravan Park in Bakewell, in het Peakdistrict.

'Tussen de heuvels, met naar drie kanten prachtige vergezichten over door lage muurtjes uit elkaar gehouden weiden en velden. Een groepje boerderijen, aan één kant in de diepte, en hier en daar wat bos.'

Op internet heb ik wel eens gezocht naar plaatjes van een prehistorische steencirkel die ik, vlakbij Bakewell, bezocht. Wat ik vond leek niet veel op wat ik me meende te herinneren.

In mijn verslag noem ik ook Haddon Hall, een kasteel-achtig landhuis dat niet ver van die steencirkel staat. Als ik dat opzoek vraag ik me af waarom ik daar indertijd zo achteloos langs gefietst ben. Wat een indrukwekkend bouwwerk !

Maar goed, ik was een rare snijboon. Een beetje in je eentje naar Wales fietsen om naar middeleeuwse kastelen te gaan kijken... Over die kastelen hebben we het ondertussen nog helemaal niet gehad. Dat moet dan maar een volgende keer.




De Strip: Deze aflevering van het Stripmannen-vervolgverhaal is weer gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van dit hoofdstuk.


Klik op de strip voor een grotere weergave. Ga voor eerdere hoofdstukken naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  en  het Strip-overzicht van dit jaar

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

donderdag 5 mei 2011

Gebakken ballen (in de soep)

Slakken in de soep, komkommer of, in plaats van bouillonblokjes, vloeibare bouillon ? Mijn eerste soepverhaal maakte in 2006, op het Volkskrantblog, heel wat los. En dan was ik zelf ook nog het een en ander vergeten. Zo is het ook erg lekker om een scheut zure room in de soep te doen. En wat dacht je van een schep piccalilly in de bruinebonen- soep ? Of een handvol geraspte kaas ?

Maar als je het echt goed wil doen dan moet je zelf bouillon trekken, van een soepbeen, een mergpijp (dat is geen stuk gebak, jongelui, maar een koeienbot met het merg er nog in), een schenkelstuk (ja, inderdaad: een schijf koeien- scheenbeen, met het vlees er nog omheen) of poulet (dat is soepvlees). Daar heb je dan wel de hele dag voor nodig, al vraagt het weinig aandacht, gewoon een pan water, soepbeen of -vlees er in, hand zout en eventueel een bosje kruiden, vuur heel laag en vervolgens urenlang leuke dingen gaan doen.

Ouderwets koken is dat, daar heeft de jeugd van tegenwoordig geen geduld meer voor. Ooit heb ik erwtensoep gegeten waar een halve varkenskop aan ten grondslag lag. Kom daar nog eens om. De vraag is ook of het nog wel kan met die gekke koeienziekte en zo, zo'n stuk dierenbot met vleesresten in de soep ? Vandaar het praktische bouillonblokje. Daar zitten dan vaak ook de kruiden al in, je hebt tevens vegetarische varianten, voor personen die tegen het eten van vlees zijn en toch een lekker kopje soep willen. En het gaat gemakkelijker mee in de rugzak of fietstas.

Kampeergerechten, schreef een lezer. Mooi gezegd. Het liefst zou ik inderdaad recepten geven die je op de camping in elkaar kunt draaien. Met maar één pan en één mes. Dat gaat ook prima in de keuken thuis, hoor. Zo'n 12-delige messenset is eigenlijk weggegooid geld. Eén niet te groot, goed scherp, mes is genoeg. Geen karteltjes, want daar kun je niet fijn groente mee snijden. Maar voor op de camping voldoet een aardappelschilmesje al uitstekend.

Thuis houd ik het op een klein model koksmes, met een lemmet van een centimeter of twaalf. Handzaam genoeg om een uitje mee te schillen en toch ook geschikt om mee te snijden. Voor weinig te koop in elk warenhuis. Zo'n groot koksmes is echt iets voor hanige mannen. Om mee op te scheppen: Kijk eens hoe groot mijn mes is ! Kinderachtig en overbodig, meisjes, laat je niets wijsmaken.

Okee, ballen in de soep. Je kunt ze in potten kopen, bij de supermarkt. Ze smaken dan nergens naar en voelen in de mond aan als sponzen. Je kunt ze maken zoals mijn oma het deed. Die had in haar keuken meestal wel een pan soep op het petroleumstel staan. Naast het aquarium dat er ook uit zag alsof het gevuld was met soep. Helemaal groen en af en toe zag je iets oranjes voorbij komen. Geen wortel (kan ook heel fijn in de soep !) of verdronken voetballer (iets minder aan te bevelen) maar een goudvis (niet aan beginnen !).

Als oma ballen voor de soep maakte nam ze half om half gehakt (dat is varkens- en rundergehakt door elkaar gemengd) deed daar een handje peper en zout door en een beetje notenmuskaat en wierp er vervolgens kluitjes van in de kokende soep. Het grillig gevormde resultaat noemde ze onderzeeboten en om eerlijk te zijn hoopte ik altijd er niet teveel van op mijn bordje te krijgen, want erg smakelijk vond ik ze niet.

Nee, kinderen, echt lekkere soepballen moet je even bakken. Oh, daar lik je je vingers bij af ! Neem een half pondje mager rundergehakt. Doe het in een kom, stomp er met je vuist een kuiltje in. Breek daarin een ei (schillen weggooien !), kruimel er twee beschuitjes overheen, doe er zout peper en kruiden bij (in plaats van zout en kruiden kun je ook een kruidenbouillonblokje fijn kruimelen, in plaats van peper kun je ook sambal nemen) en hou je daarbij niet in. Eenmaal in de soep mogen je ballen best flink veel smaak hebben. Een uitje heel fijn erdoorheen snipperen kan, knoflook natuurlijk ook. Als je echt pikant wil doen: een flinke schep mosterd erbij.

Kneed de hele boel flink door elkaar en draai er kleine balletjes van, doorsnee 1 tot 1,5 centimeter. Zet een pan op een hoog vuur en doe er een flinke scheut olie (olijf, pinda of zonnebloem) of een stevige klont boter of margarine in. Draai de campingbrander iets lager als het vet heet is en doe een deel van de balletjes in de pan. Niet alle ballen tegelijk, want ze hebben een beetje ruimte nodig. Regelmatig bewegen met de pan, of omscheppen met een spatel. Zo bak je in een paar porties alle ballen mooi bruin.

Je kunt daarna in dezelfde pan soep maken, dan neem je als het ware de smaak van de gebakken ballen mee in je soep. En uiteindelijk de gebakken ballen in de soep doen (niet allemaal van te voren opeten, dus !). Ach, jongens en meisjes, de hele camping zal jaloers zijn !