Waarom willen ze zo graag 2000 bomen kappen ?

In mijn mailbox zie ik berichten voorbijkomen over bosbranden in Frankrijk, Spanje, Schotland, Wales en Canada. In het plaatselijke nieuwsblad zag ik een aankondiging, van een gemeentelijk plan, om bijna 2000 bomen te gaan kappen in Soesterberg. Zouden we niet zuinig moeten zijn op de bomen die we hebben ?

Op internet zag ik een kaartje over het grondgebruik in ons land. Ik probeerde op te zoeken hoe de verhoudingen precies lagen en kwam uit bij het wetenschappelijk bureau van de Partij voor de Dieren. Dat baseert zich weer op cijfers van het CBS en komt met de verdeling: 66% landbouw en veeteelt, 25% wonen en industrie, 9% natuur.

Dat de plaatselijke wethouder, voorheen van de PvdA, nu PRO, in onze dorpskrant aankondigde dat hij hoopte dat er snel begonnen kon worden met de kap van die 2000 bomen, deed dus mijn wenkbrauwen fronsen. Waarom wil die man dat zo graag ? Er is al zo weinig natuur in ons land en is PRO niet ook voortgekomen uit Groen Links ?

De bedreigde bomen staan in het Oude Tempel bos. Onze gemeente is best uitgestrekt. Wij wonen aan de rand, vlak bij de grens met Baarn. Het voormalige landgoed Oude Tempel ligt ruim 10 kilometer naar het zuiden, richting Zeist. Volgens Google Maps een autorit van een kwartier, of ruim een halfuur fietsen. Met het openbaar vervoer kan ook, dan ben je een uur onderweg. Zoiets zal het ook zijn met de scootmobiel.

Ik ben er nog nooit geweest, maar ik heb wel al eens mijn handtekening gezet onder een protestactie, tegen de voorgenomen aantasting van het gebied. Dat heeft niet geholpen.

De gemeente wil heel graag die bomen kappen, om er huizen te laten bouwen. Het plan daarvoor is al redelijk oud. Het is onderdeel van een samenwerking, uit 2004, tussen verschillende gemeenten, in het project 'Hart voor de Heuvelrug'. Daarin wordt nieuwe natuur gerealiseerd, maar ook gebouwd in oude natuur. Beetje vreemd, misschien, maar zoiets lees ik in de krant.

Je hoort wel eens dat als er ergens natuur opgeofferd wordt voor woningbouw, of industrie, dat dan elders gecompenseerd wordt met nieuwe natuur. Maar andersom geldt die verplichting toch niet ? Als er nieuwe natuur aangelegd wordt, hoef je toch niet ergens anders bomen te kappen ?

De gemeente heeft het bosgebied van de Oude Tempel ooit opgekocht, met als bestemming recreatie. Op een bepaald moment ontstond het idee dat je in dat bos ook huizen kunt bouwen. Op de website Oudetempel.nl wordt het 'natuurinclusief' bouwen genoemd. Als je het leest krijg je de indruk dat ze denken, dat als het woord 'natuur' maar veel gebruikt wordt, mensen zullen geloven dat ze ook echt rekening gaan houden met die natuur.

Er staat dat er fors geïnvesteerd wordt in het compenseren van het te kappen groen. Tegenover de 2000 bomen, die zullen verdwijnen, zullen maar liefst 117 nieuwe bomen aangeplant worden. Dat klinkt nogal mager, maar er worden ook 26.000 voedselstruiken aangeplant. Wat dan weer best veel lijkt. Maar voedselstruiken ? Elke inheemse plant is voedsel voor inheemse dieren, ook die voor de kap bestemde bomen.

Daarbij is er een stuk land aangekocht, dat grenst aan de Oude Tempel, waar nieuwe natuur gerealiseerd zal worden. Tegenstanders vragen zich af, niet geheel ten onrechte lijkt me, waarom er geen huizen gebouwd kunnen worden op dat aangrenzende terrein. Dan kan het bestaande bos gespaard worden. Maar daar wil de gemeente niets van weten.

Het is niet de enige vraag die de tegenstanders bij de plannen stellen. Er lopen nog verschillende procedures en er zal nog bezwaar gemaakt worden tegen de kapvergunning. Die vergunning werd verrassend snel verleend. De gemeente had er maar 1 dag voor nodig, wat ook weer niet heel vreemd is, aangezien ze zelf de aanvrager was.

En er werd direct maar begonnen met het plaatsen van een raster, in het bos, dat moet voorkomen dat dassen en ander wild de beoogde bouwplaats nog langer betreden. Die werkzaamheden zijn inmiddels, na protesten van de tegenstanders, door de rechter stopgezet.

Ik word een beetje somber van dit hele verhaal. Ik weet hoe moeilijk het is om gemeentelijke plannen te stoppen, of bij te sturen. Maar gelukkig zijn er rondom de Oude Tempel nog genoeg omwonenden die positiever gestemd zijn en de strijd aan willen gaan.

Naast het landhuis de Oude Tempel, een gemeentelijk monument, momenteel in gebruik door een zorginstelling, zijn twee flats gebouwd. Men gaat hier niet zo gevoelig om met oude landgoederen, dat is onderhand wel duidelijk. Maar de bewoners van die flats zagen ineens een toekomst opdoemen waarin er geen mooi bos achter hun huizen lag, maar een nieuwe woonwijk. Die komen nu dus in het verweer.

Een plaatselijke politieke partij, Partij Ons Soesterberg (POS), heeft zich ook tegen de plannen gekeerd en kreeg behoorlijk wat steun bij de laatste verkiezingen. Helaas blijft een meerderheid in de gemeenteraad voor de bouwplannen.

Als ons land nou bulkte van de bossen. Als je geen stap kon zetten of je stootte je hoofd tegen een boom. Als je nou de dassen en eekhoorns opzij moest duwen, bij elke stap die je buitenshuis zette. Maar zoals ik aan het begin al schreef: minder dan 10% van ons land bestaat uit natuur.

Daar zouden we toch zuinig op moeten zijn ?

Zie ook de website van de POS

Ps: De naam Oude Tempel heeft geen religieuze oorsprong. Het was ooit 'een grote boerderij annex bierhuis', schrijft Wikipedia, die in de 19e eeuw afbrandde. Het land was eigendom van Koningin Emma toen een rijke jonkheer het, in 1912, opkocht en het landhuis liet bouwen.  

  

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 en deel 8 van dit verhaal. 

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal. 

 

 

En ondertussen weer een leuke detectivereeks

Ja, ondertussen, want ik vraag me wel eens af met hoeveel verbazing onze achterkleinkinderen zullen kijken naar onze tijd. Bosbranden, watertekort, hittegolven, maar we doen gewoon alsof er niets aan de hand is.

Wielrenners rijden de Tour de France, bij temperaturen boven de 40 graden. Er hangt zoveel rook boven New York, door bosbranden in Canada, dat het maar de vraag is of de finale van het WK voetballen door kan gaan.

Een weerman vroeg op Bluesky: 'Hoe bevalt het nieuwe klimaat ?'

Nou ja, ach, om er iets aan te veranderen hadden er decennia geleden al maatregelen moeten zijn genomen. Het is dus een beetje laat om er nu nog over in paniek te raken. Dan kopen we maar een grotere ventilator en de boeken van Tim Sullivan, over inspecteur George Cross. E-boeken, dat wel, want voor mijn leesplezier hoeven geen bomen gekapt te worden.

George Cross is trouwens de naam van een hoge koninklijke onderscheiding, voor betoonde dapperheid, ingesteld door de Britse vorst George IV, in 1940. Het is vast geen toeval dat Sullivan zijn inspecteur zo genoemd heeft, al blinkt die niet uit door spectaculaire heldendaden. Eerder het tegendeel. Cross is een speurder die, met grote zorgvuldigheid en veel geduld, op zoek gaat naar de feiten en zo, al puzzelend, ingewikkelde misdaden oplost.

Hij wordt door zijn collega's gezien als een buitenbeentje. Dat wordt vooral veroorzaakt door de onhandige omgang met zijn medemensen als gevolg van zijn autisme. Cross heeft het syndroom van Asperger. Dat heeft zijn nadelen, maar zorgt er ook voor dat hij zich vastbijt in moordzaken en doorgaat waar anderen al lang de handdoek in de ring zouden hebben gegooid.

Aan het begin van de reeks heeft George Cross al een reputatie opgebouwd, als een speurder die resultaten boekt. Hoewel zijn superieuren hem niet altijd begrijpen, geven ze hem wel de ruimte die hij nodig heeft en zien ze zijn eigenaardigheden door de vingers.

Hij wordt in het eerste boek gekoppeld aan detective-sergeant Josie Ottey. Zij is daar aanvankelijk niet blij mee, maar ontwikkelt zich gaandeweg als een vertaalster tussen George en de rest van de mensheid. Ze probeert hem te sturen, waar het sociale vaardigheden betreft en leert, aan de andere kant, zijn bijzondere oog voor detail en doorzettingsvermogen waarderen.

Op de omslag worden de boeken aangeprezen door Elly Griffiths – een detectiveschrijfster, waar ik ook al een hele reeks boeken van las – en acteur/schrijver Stephen Fry, die verklaart 'in love' te zijn met George Cross. Zover wil ik niet gaan, maar ik moet zeggen dat het wel erg leuke boeken zijn.

Niet voor de liefhebbers van bloederige toestanden, wilde achtervolgingen en schietpartijen. Ook geen nagelbijtende spanning. Maar wel verhalen die goed in elkaar zitten, de nodige humor hebben en inzicht geven in het leven van een man met autistische trekken.

Voor de TV-kijkers: George Cross doet mij denken aan Richard Poole, de eerste inspecteur uit de serie 'Death in Paradise', gespeeld door acteur Ben Miller. Hij speelt ook de hoofdrol in de Britse remake van 'Professor T', een serie over een criminoloog met dwangneuroses. Het stoort mij helemaal niet als ik tijdens het lezen over George Cross, af en toe, Ben Miller voor me zie.

Tim Sullivan, die de boeken schreef, werkte lange tijd voor films en televisieseries, als schrijver en regisseur. In de jaren '80 bewerkte hij verhalen over Sherlock Holmes, voor een TV-serie. Hij regisseerde ook een aantal afleveringen van de beroemde TV-soap Coronation Street.

In 2020 publiceerde Sullivan, in eigen beheer, de eerste twee boeken over George Cross. Hij deed dat vermoedelijk online want Wikipedia schrijft dat ze, in korte tijd, 200.000 keer gedownload werden. Daarop werd hij benaderd door een uitgever en verschenen de boeken ook op papier.

Sullivan geeft zijn boeken korte titels die verwijzen naar de slachtoffers van de moordzaken: 'De Tandarts', 'De Fietser', 'De Patiënt', 'De Politicus'. Ik ben inmiddels bezig aan deel vijf, 'De Monnik'. Er zijn op dit moment acht delen verschenen.

De eerste drie delen zijn ook als Nederlandstalig e-boek verkrijgbaar.

 

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 en deel 7 van dit verhaal. 

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal. 

 

 

Verdronken vlinder

En zo zijn we weer een, tamelijk koele, week verder. Onze mooie, nieuwe, grote torenventilator staat zich een beetje te vervelen, in een hoek van de slaapkamer. Het is zeker niet koud in huis, maar als je bij 25 graden al alles laat draaien en blazen, wat doe je dan als het echt warm wordt ?

Het warme weer komt er wel aan, is ons beloofd, maar niet zo hels als in andere delen van Europa. Gelukkig maar. Dit weekend zouden de temperaturen de 30 graden kunnen bereiken. Maar veel warmer gaat het waarschijnlijk, voorlopig, niet worden. Ik hou een slag om de arm, net als de voorspellingen dat doen.

Ondertussen zijn er nieuwe blaadjes verschenen, aan de stek van de Schefflera, de grote kamerplant waar ik eerder over schreef. Niet aan het uiteinde van de stengel, waar ik ze verwachtte, maar wat lager, in de oksels van oudere bladeren. Als dat het begin is van zijtakken dan zou dat mooi zijn. Een vertakte plant is leuker dan één zo'n lange stengel.

En terwijl al die spannende ontwikkelingen gaande waren konden we, 's avonds, luisteren naar de concerten in de voortuin van Paleis Soestdijk. Ik had de indruk dat het geluid wat zachter was dan de voorgaande jaren, maar dat kan ook zijn doordat we niet in de woonkamer zaten, bij de open balkondeur, maar in ons kleine TV-kamertje.

De programmeurs van Royal Park Live, zoals de concertenreeks genoemd wordt, mikken duidelijk op een wat ouder publiek. Of in ieder geval op oudere artiesten. Het geheel ging van start met een optreden van Level 42, met in het voorprogramma Matt Bianco. Namen die in de jaren '80 heel bekend waren, maar de jongere muziekliefhebbers niet veel zullen zeggen.

Het tweede concert was van de Nederlandse groep BLØF, die zijn eerste hits had aan het eind van de jaren '90. Daarna kwam het serieuze werk: Herman van Veen (81 jaar), Van Morrison (80 jaar) en Tom Jones (net 86 geworden). Zij traden aan op zaterdag, zondag en maandag. Met name Herman van Veen deed dat heel stilletjes. Van de andere twee konden we nog wel een enkel liedje herkennen.

Op dinsdag was er even pauze, waarna de reeks verder ging met een jong piepkuiken: Xavier Rudd, een Australische singer-songwriter van nog maar 48 lentes. Maar, geen paniek, mensen, het volgende optreden was voor Nile Rodgers, koning van de disco, met zijn band Chic. Nile wordt dit jaar 74 en had eind jaren '70 een paar wereldhits.

Op vrijdag hoorden we vage klanken van de Nederlandse band Racoon, die werd opgericht in 1997 en aan het begin van de eeuw zijn grootste successen had. Maar daarna wordt het programma dan toch iets actueler.

De laatste drie concerten zijn voor James Arthur (een Britse zanger die in 2012 een talentenjacht op TV won), Yves Berendse (een Nederlandstalige zanger en nog pas 32 jaar oud) en Suzan & Freek (een duo dat iedereen wel zal kennen, maar waarschijnlijk vooral vanwege hun persoonlijke wel en wee. Hun huwelijk, de ziekte van Freek, de geboorte van hun kind enz.)

In de Soester Courant zagen we foto's van volle tribunes en ook aan het gejuich, tussen de nummers door, konden we afleiden dat de optredens in een prima sfeer verliepen. Ik wil er ook absoluut niet over klagen. Okee, het was wat drukker in de straat, maar verder geen probleem.

Vanochtend moest ik wel terugdenken aan een andere oude artiest en een lied van lang geleden. In het drinkbakje van de vogels, op het balkon, dreef een kleine witte nachtvlinder. Redding kwam te laat. Boudewijn de Groot (dit jaar 82 geworden) zong er al in 1966 een liedje over, 'Verdronken Vlinder'. Het verscheen eerst als B-kantje van de single 'Onder Ons' (waar ik dan weer geen enkele herinnering aan heb), later nog eens als A-kant en ook op het album 'Voor de Overlevenden'.

'Zo te sterven op het water, met je vleugels van papier...'. Een tekst van Lennaert Nijgh, uiteraard.

Maar ik heb niet langer hinder

Van jaloersheid op een vlinder

Want ook vlinders moeten sterven

Laat ik niet mijn vreugd bederven

Ik kan zonder vliegen leven,

Wat zal ik nog langer geven,

Om een vlinder die verdronken is in mij ? (mei ?) 

Om te leven hoef ik echt geen vlinder meer te zijn.

Het eerste stuk wist ik uit mijn hoofd, het tweede heb ik, voor de zekerheid, even opgezocht. Mooi lied ! Al moet je tegenwoordig blij zijn als je af en toe een vlinder ziet en is zo'n dode vlinder toch jammer. Maar laat ik niet jullie zondag bederven...

 

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van dit verhaal. 

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal. 

 

 

Een hele grote ventilator

En zo zijn we weer een week verder en is het 10 graden koeler in huis. En buiten scheelt het misschien wel 15 graden. Ja, anderhalve week geleden lagen we echt voor Pampus en op apegapen. Een bezorgde buurman informeerde of we het nog wel uithielden, in die hittegolf, wat heel vriendelijk van hem was.

Mijn vrouw vertelde hem dat we de zon zoveel mogelijk buiten probeerden te houden en binnen ventilatoren hadden. Dat maakte het net draaglijk.

Hij zei dat hij een koeltoren had, een groot apparaat dat flink wat koele lucht verspreidde. Dat klonk aantrekkelijk, dus keken we eens op internet. We zagen verschillende mooie, futuristische torenventilatoren, maar de meeste zouden pas een week later bezorgd kunnen worden.

Na even speuren zag ik er een, waarvan gezegd werd, dat hij een dag later zou worden afgeleverd. Het kan zijn dat de hitte ons denkvermogen wat beïnvloedde. In ieder geval, we bestelden hem. Maar bij het afronden van de bestelling zag ik dat het niet de volgende dag, dat was donderdag, zou worden, maar op zijn vroegst vrijdag.

Vrijdag zou de warmste dag van die week zijn, 37 graden. Op ons balkon nog een stuk warmer, ver boven de 40. Maar van de pakketbezorger geen bericht en op zijn website alleen de mededeling dat onze droomventilator aangemeld was, maar nog niet ontvangen. Boven in beeld stond ook nog dat bezorgingen vertraagd konden zijn. Vanwege de hitte.

Op zaterdag – ook nog 35 graden – geen nieuws. Zaterdagavond en nacht kwam er een hevig onweer over Soestdijk, met een hele bak regen. Dus zondag was het wat koeler. Maandag was het buiten nog maar 26 graden. In huis nog wel wat warmer, want het duurt altijd even voor het binnen ook afgekoeld is. En er kwam een email: onze ventilator zou 's middags bezorgd worden.

En inderdaad, hij arriveerde. Een doos van meer dan een meter lang en zo'n 20 centimeter breed en dik. Er zat een indrukwekkend apparaat in. Een witte zuil, met een voet die je er onder moest bevestigen. Prachtig ! Uit langwerpige openingen blies het, een heerlijke stroom, koele lucht door onze woonkamer. Geweldig ! Maar helaas niet meer zo nodig.

Nou ja, er komt wel weer een keer een nieuwe hittegolf. De ventilator zorgde er, op een bepaalde manier, voor dat we het nu ineens jammer vonden dat de warmte voorbij was.

De pakketbezorger kwam nog met een komische voetnoot door te mailen dat het pakket 'in de brievenbus' bezorgd was. In de brievenbus ! Een pakket van meer dan een meter lang ! Gelukkig had hij het er naast gezet.

Ondertussen is het Nederlands elftal uitgeschakeld op het WK voetbal. Prima, dan hoeven we ons daar niet meer aan te ergeren. De afgelopen, behoorlijk koele, week keken we naar een enkele tenniswedstrijd, op Wimbledon. Maar dit weekend begint de Tour de France, dan gaat de zomer echt van start. En met onze nieuwe torenventilator zijn we overal op voorbereid.

(De Tour is gestart in Barcelona, daar is het ook warm. Maar ik hoorde dat er voor Zuid-Frankrijk, waar het peloton volgende week rond rijdt, een nieuwe hittegolf voorspeld is. De verwachte temperaturen zijn zo hoog dat het maar de vraag is of de koers door kan gaan.) 

 

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van dit verhaal. 

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal.