Een kunstmatig versleten gitaar ?

Lang geleden, toen ik als schooljongen mijn eerste spijkerbroek kreeg, was die egaal donkerblauw van kleur. Hoe langer je zo'n broek droeg en hoe vaker hij gewassen werd, des te lichter werd de kleur. De plekken waar hij het hardste sleet waren op het laatst bijna wit.

Als er dan een gat of scheur in kwam zette mijn moeder er een stuk op. Zo maakte ze uit drie kapotte spijkerbroeken weer twee hele. Op het laatst vonden we het prachtig om met zo'n opgelapte broek naar school te gaan. Ik tekende er zelfs patronen en strepen op met viltstift.

Later kwamen er spijkerbroeken op de markt die al voorgebleekt waren. 'Stone washed', heette dat. Gewassen in een machine met stenen erin, zodat de stof al slijtageplekken vertoonde nog voor iemand de broek gedragen had. Een beetje raar was dat wel, maar het werd zo populair dat je bijna geen broeken meer kon kopen in de oorspronkelijke donkerblauwe tint.

Je ziet wel vaker nieuwe dingen in de verkoop die al vooraf versleten zijn. Ik zag onlangs een bericht over, op die manier bewerkte, gymschoenen. Ze waren nog erg duur ook.

Ik kan me moeilijk voorstellen dat zoiets ooit in de mode komt voor, bijvoorbeeld, auto's. Dat je naar de dealer gaat voor het nieuwste model en dat de fabrikant er dan al deuken en roestplekken in heeft gemaakt.

Maar, gek genoeg, gebeurt dat wel met gitaren. Met stijgende verbazing heb ik het de afgelopen jaren aangezien. Het begon met gitaarfans die een gitaar van een beroemde gitarist na wilden maken. Bijvoorbeeld van Rory Gallagher. Die speelde decennia lang op een Fender Stratocaster waar, na vele uren op warme en zweterige podia, bijna geen lak meer opzat.

Bewonderaars van de gitaarheld hebben toen het uiterlijk van die oude gitaar zorgvuldig nagemaakt, door een nieuwe gitaar te lijf te gaan met staalborstels en schuurpapier.

Moet kunnen, zou je zeggen, maar het ging daarna nog een stap verder. Hobbyisten begonnen met het zogenaamde 'relic'-en van gitaren. Meestal waren dat tamelijk goedkope modellen die, op allerlei manieren, het uiterlijk kregen van instrumenten die een zwaar en beproefd leven achter de rug hadden. Een romantisch sausje met behulp van verfbranders en zuurbaden.

Persoonlijk vind ik het zonde van een goed instrument, maar het kan nog gekker. Je kunt inmiddels van Fender, een van de grootste gitaarmerken ter wereld, splinternieuwe, 'gerelicte' gitaren kopen. En die zijn bepaald niet goedkoop. Ook andere grote merken komen er al mee.

Heel vreemd ! Als ik een nieuwe gitaar zou willen kopen, dan zou ik goed opletten dat er geen krasje op de lak zat. Deze gitaren zijn juist voor een groot deel van hun lak ontdaan. Grote, kunstmatige, slijtageplekken op voor- en achterkant, de hals bijna helemaal kaal en de metalen delen bewerkt met zuur, zodat ze er verkleurd en een beetje pokdalig uitzien.

Okee, als je een instrument van 30 of 40 jaar oud koopt, dan verwacht je wat gebruikssporen. Maar zelfs dan zou ik niet willen dat het eruit zag alsof iemand er een paar uur met een schuurmachine op heeft staan raggen. Als dat wel het geval was zou ik flink afdingen op de prijs. Maar ik zal wel een uitzondering zijn want Fender vraagt voor deze, speciaal bewerkte, gitaren bedragen van 4000 tot 6000 euro !

Voor zulke prijzen kun je wel drie, of vier, perfecte, nieuwe gitaren kopen. Of een aantal tweedehandsjes, die wat authentieke gebruikssporen vertonen. Of een heeeele mooie, dure, waar nog geen krasje opzit. Ik zou het wel weten.

En moet je je voorstellen dat je voor Fender werkt. Dat je een keurige gitaar hebt gemaakt, van uitstekend materiaal en vakkundig afgewerkt. En dat je dan gevraagd wordt om die fraaie afwerking te verpesten, met schuurmiddelen, staalwol en wie weet wat nog meer. Misschien zijn ze daarom zo duur ? Omdat ze hun medewerkers eerst om moet kopen, voor ze zoiets tegennatuurlijks willen doen.

Voor wie het niet geloven kan een paar voorbeelden: Een splinternieuw 'versleten' Fender Stratocaster voor een heleboel geld. 

Een mooie, klassieke, tweedehandsStratocaster, uit 1983, die minder dan een kwart van de prijs is. 

Een splinternieuwe Stratocaster, waar de lak nog, zonder enig slijtplekje, opzit. En die ook lang zo duur niet is als het kunstmatig verouderde exemplaar. 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 van dit verhaal.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

 

Geblinddoekt gitaarspelen

Zou het iets zijn dat vooral gitaarspelers hebben ? Dat ze steeds meer spullen willen hebben en steeds meer willen weten over hun instrument ?

Ik beschouw mezelf niet als een enorme fanaat, maar momenteel heb ik toch 5 gitaren in huis. En twee gitaarversterkers, een handvol effectpedalen en nog wat andere losse spullen. Ter verdediging kan ik aanvoeren dat ik twee gitaren – en een van de versterkers - al meer dan 35 jaar geleden kocht, dat één gitaar geleend is en er eentje is achtergelaten door een uitvliegend gezinslid.

Dus eigenlijk heb ik, in de afgelopen paar jaar, maar één gitaar en een versterker gekocht. En nog wat andere spullen. Maar ik blijf toch rondkijken op internet en vooral op YouTube, want er zijn heel veel filmpjes voor gitaristen met uitbreidingsplannen.

En dan denk ik: dat zal een pianist of drummer toch niet hebben ? Ik ken niemand met 5 piano's in huis. Of meerdere drumstellen. Maar ik ken ook niet zo heel veel pianisten en drummers. En er zijn ook vast wel veel YouTube-filmpjes voor geïnteresseerden in die categorieën.

De gitaarfilmpjes zijn grofweg onder te brengen in twee groepen. Je hebt (amateur-) gitaristen, die filmpjes maken over hun nieuwe spullen en gitaren en je hebt muziekwinkels en gitaarbouwers, die hun assortiment aanprijzen. Als tussencategorie heb je dan nog gitaristen die gesponsord worden door muziekwinkels of gitaarbouwers.

Er is wel wat discussie over de waarde van de informatie die, op die manier, aangeboden wordt. Als iemand geld of goederen krijgt, om een filmpje te maken, hoe neutraal of kritisch zal hij of zij dan nog zijn ?

Bij de muziekwinkels heb je dat probleem niet. Die willen gewoon veel instrumenten en apparatuur verkopen. Wat niet wil zeggen dat hun informatie, op voorhand, niet deugt. Of dat ze alleen maar reclame maken.

De leukste gitaarfilmpjes die ik de laatste tijd zag waren, bijvoorbeeld, van de Engelse muziekwinkel Andertons Music Co., uit Guildford. Dat is een familiebedrijf, opgericht in 1964, door vader en zoon, Harry en Peter Anderton. Momenteel is kleinzoon Lee de bedrijfsleider. De winkel heeft ook een succesvolle webshop en realiseert een omzet van 40 miljoen per jaar, schrijft Wikipedia.

Hun activiteiten op YouTube zullen vast ooit begonnen zijn als pure productpromotie. En ze plaatsen nog regelmatig filmpjes waarin ze nieuwe spullen laten zien en aanprijzen. Desondanks zijn ze een succes met 760.000 volgers op YouTube.

Het aardige van de video's is dat ze niet alleen mooie nieuwe gitaren laten zien en horen, maar ook met alternatieven komen. Ze vergelijken dure en goedkope spullen en maken duidelijk dat daar vaak maar weinig onderscheid tussen is. En er spreekt uit hun filmpjes niet alleen veel liefde voor de muziek, maar ook veel plezier en humor. Dit zijn geen mensen die iets maken alleen om dat het moet, als een soort corvee.

Er zijn meerdere medewerkers die figureren in de video's, maar de aardigste vind ik die met Lee Anderon zelf, die zich op YouTube 'The Captain' noemt en zijn gitaarspecialist 'Danish' Pete Honoré. Vaak beginnen ze met een korte jamsessie, waarin ze om beurten een solo spelen. Lee is een heel aardige gitarist, maar Pete is een stuk vingervlugger. Dat verschil in technisch vermogen leidde tot een mooie serie video's waarin Pete probeert om Lee beter te leren soleren.

Nou is Lee Anderton helemaal geen slechte gitarist. Zelf zou ik me absoluut niet schamen als ik zo zou spelen als hij. Maar zelf vindt hij dat hij altijd hetzelfde speelt en dat het een stuk beter moet kunnen. Maar hij geeft ook toe dat hij geen zin heeft om veel te oefenen en eigenlijk zoekt naar de gouden tip. Pete doet zijn best om die te geven, maar moet ook erkennen dat hij geen geweldige leermeester is. Allemaal heel herkenbaar en vaak erg grappig om te zien.

Ook aan te bevelen zijn de afleveringen waarin een geblinddoekte medewerker moet proberen te ontdekken op welke gitaar hij speelt. Een hele dure of een goedkoper alternatief ? Of welke effectpedaal, of versterker, het beste is. De uitkomsten zijn vaak verrassend. Wat ze in ieder geval duidelijk maken is dat je geen duizenden euro's hoeft uit te geven voor een goed gitaargeluid.

En als je alleen maar geïnteresseerd ben in lol en meligheid, dat bieden ze ook. Met als hoogtepunt een kerstquiz waarbij Lee en Pete, al gitaarspelend, antwoorden moeten geven, waarbij een derde medewerker fouten bestraft door ze 'onder stroom' te zetten. 

Uiteraard heeft Andertons een eigen YouTube-kanaal, waar bijna dagelijks nieuwe video's verschijnen en een eigen website. Maar wie iets online zou willen kopen moet rekening houden met verzendkosten en kan dan waarschijnlijk beter terecht bij een Nederlandse winkel.

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 en deel 11 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.

 

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

 

Niemand doet het beter...

Na lang beraad besloot ik vorige week om toch maar een nieuwe versterker te kopen voor bij mijn nieuwe gitaar. De oude versterker is nog steeds een prima ding, maar stamde uit een vorig muzikaal leven. Toen stond ik regelmatig te zingen op bruiloften en partijen.

Veertig watt, dus luid genoeg om over een klein zaaltje vol geroezemoes heen te komen. Maar voor in ons appartementje is hij een beetje te krachtig. Bovendien is hij zo zwaar en degelijk dat ik, als ik er eens mee buiten de deur wil spelen, er iemand bij moet vragen om de versterker te dragen. Iets kleiners, handzamers en met wat meer mogelijkheden, zou toch wel fijn zijn.

Ik bestelde dus een Mooer Hornet, vijftien watt, modelling amplifier. Zoek hem eens op, op Youtube bijvoorbeeld, dan zie je wat ik bedoel. Een klein, handzaam kastje, waarin niet alleen een speaker, maar ook een aantal effecten, echo, galm en de klankeigenschappen van 9 grote, dure versterkers verstopt zitten.

De webwinkel beloofde bezorging op de volgende dag, dus ik ging vol verwachting voor het raam zitten. Het mooie is dat je per email precies op de hoogte wordt gehouden waar je pakket zich bevindt. Als het wordt verzonden krijg je een mail, als het op het verdeelpunt is aangekomen, wanneer de bezorger onderweg is en zelfs wanneer het pakket bij je afgeleverd is.

De planning was dat er dinsdagmiddag, tussen twee en vier, bezorgd zou gaan worden. Tot mijn verrassing kreeg ik om kwart over twaalf al een mail, dat het pakket bij mij zou zijn afgeleverd. Alleen hadden wij geen pakket of bezorger gezien. Ik keek op de website en ook daar stond dat het was bezorgd. Er stond zelfs dat er was getekend voor ontvangst.

Zou de bezorger een beetje te snel mijn pakket hebben afgevinkt, dacht ik eerst, misschien heeft hij zelf vast een krabbel gezet en komt hij zo nog ? Maar een paar uur later was er nog steeds niet aangebeld. En de bel deed het, dat hadden we gecontroleerd. Ik besloot contact op te nemen met de bezorgdienst.

Na een korte chat met de chatbot, een programmaatje dat eenvoudige vragen automatisch beantwoordt, werd ik doorgezet naar een levende medewerker. Die kon niet anders dan constateren dat het pakket bezorgd zou moeten zijn en adviseerde om het nog even af te wachten en anders, de volgende dag, contact op te nemen met de verzender. Die zou dan een zoekopdracht kunnen geven.

Ik wachtte dus af, maar er verscheen geen bezorger. Ondertussen zag ik wel telkens een TV-reclame voorbijkomen, van een pakketbezorgdienst, die inhaakt op de nieuwe James Bond film. Die bezorger maakt spannende achtervolgingen mee, maar bezorgt ondanks alles zijn pakket, terwijl Carly Simon zingt: 'Nobody does it better. Baby, you're the best...'.

Mijn bezorger had misschien twee pakketten verwisseld. Maar dan zou hij, aan het eind van de rit toch een pakket over hebben moeten houden ? Of hij had het op een verkeerd adres bezorgd. Maar de bewoners daarvan gaan toch geen pakket aannemen dat niet voor hun bestemd is ?

's Avonds keek ik eens op de website van de muziekwinkel waar ik mijn bestelling had gedaan. Bij de meest gestelde vragen stond ook wat je moest doen als je wel een melding had gekregen, dat de bezorger was langs geweest, maar je geen pakket had ontvangen. Contact opnemen met de klantenservice, bereikbaar vanaf tien uur 's ochtends.

De volgende ochtend, geen nieuwe mails, geen nieuwe mededelingen op de website van de pakketdienst. Dus stond ik me onder de douche voor te bereiden op het gesprek met de klantenservice. Zouden die moeilijk gaan doen ? Iedereen kan wel zeggen dat hij niets ontvangen heeft en hoe bewijs je dat je iets niet gekregen hebt ?

Op dat moment ging de voordeurbel. Mijn vrouw beantwoordde de huistelefoon en het bleek een buurvrouw van verderop in de straat te zijn. Naast appartementen hebben we ook rijtjes laagbouwwoningen in de straat. Bij een daarvan was een pakket bezorg dat voor ons was bestemd.

Ik droogde me snel af, kleedde me aan en reed, op mijn scootmobiel, de straat in. En jawel, door het raam naast hun voordeur zag ik mijn pakket al staan. De buurman deed open, ik zei dat ik voor het pakket kwam en vroeg of hij enig idee had waarom het bij hun bezorgd was. Wij waren immers gewoon thuis.

Hij begreep het ook niet. Ze verwachtten wel een pakje, zei hij, met een tandenborstel, maar niet zo'n groot ding als dit. Er was aangebeld, de doos was voor hun deur gezet en de bezorger zat alweer in zijn auto toen ze de deur open deden. Wel razendsnel, maar niet erg zorgvuldig. Die krabbel voor ontvangst had hij natuurlijk zelf gezet.

Nou ja, uiteindelijk was ik wel blij dat ik mijn versterkertje had. En dat ik geen moeilijk gesprek met de verkoper had moeten voeren. Maar om nou te zeggen dat niemand het beter had kunnen doen...?

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 en deel 15 van dit verhaal

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

 

De nieuwe gitaar

Een tijdje terug schreef ik dat, als ik een andere gitaar zou kopen, het een tweedehandsje zou zijn. In theorie zou je dan voor minder geld een betere gitaar kunnen krijgen en daarnaast is een gebruikt instrument duurzamer, met het oog op de planeet.

Maar, hoewel ik wel wat rondgekeken heb op het internet, liep ik toch tegen praktische problemen aan. Het is voor mij, onder andere vanwege de gezondheid, niet makkelijk om het land door te reizen om, bij particulieren thuis, gitaren te gaan bekijken en proberen. En ongezien kopen leek me niet verstandig.

Dus, toen een paar maanden terug de vraag rees wat we eens zouden doen met onze corona-spaargelden, kwam toch een nieuwe gitaar in beeld. Via webwinkels kun je kiezen uit honderden modellen, in allerlei prijsklassen. Je krijgt een paar jaar garantie en kunt je instrument, als het echt niet bevalt, omruilen voor iets anders.

Ik kwam er afgelopen week achter dat het Europese hoofdkantoor, van de beroemde Amerikaanse gitaarbouwer Gibson, op 10 kilometer van mijn voordeur staat, in Amersfoort. Maar gitaren van dat merk, of van de grote concurrent Fender, zijn me te prijzig. Een paar duizend euro voor een gitaar, waar ik toch hoofdzakelijk thuis op ga spelen, is me gewoon teveel.

Nu kun je tegenwoordig, voor een paar honderd euro, al een heel behoorlijke elektrische gitaar kopen, gemaakt in China, of Indonesië. Zelfs Gibson en Fender laten daar hun goedkopere modellen bouwen. En Japanse gitaarfabrieken, als Ibanez en Yamaha, hebben in de afgelopen decennia ook een heel goede reputatie opgebouwd.

De leengitaar, waar ik de afgelopen jaren op gespeeld heb, is een in Japan gebouwde Ibanez van bijna 40 jaar oud. Een keurige gitaar die alleen wat kleine ouderdomsklachten heeft. Maar een in Japan gebouwde Ibanez kost nieuw, momenteel, meer dan 600 euro. Dat is een heel bedrag en daarnaast wilde ik eigenlijk eens een ander model proberen.

Ik kwam uiteindelijk, via verschillende omwegen, uit op een Yamaha Pacifica. Een voor een Japans bedrijf, in Indonesië gebouwde gitaar, die wat uiterlijk en mogelijkheden betreft, veel weg heeft van de Fender Stratocaster. Een klassieke rock- en bluesgitaar, dus, maar dan een stuk goedkoper dan een echte Fender.

Op internet wordt de Pacifica alom bejubeld als de beste gitaar voor beginners. Nou speel ik al 45 jaar gitaar, maar ik speelde altijd op akoestische instrumenten, als het op elektrische aankomt ben ik een relatieve nieuwkomer.

De Yamaha is een betaalbare gitaar, ik kon de mijne, mede dankzij een kortingsactie, voor iets minder dan 300 euro kopen. Maar volgens de kenners is het ook een betrouwbaar instrument. Goed gebouwd, goed afgesteld, met eenvoudige, maar degelijke onderdelen.

Geen zeldzaam tropisch hardhout en gouden stemmechanieken dus, maar wel een gitaar waar je direct uit de doos op kunt spelen. Van andere goedkope merken hoor je vaak, dat er eerst flink aan gesleuteld moet worden, voor je aan de slag kunt. Bij mijn Yamaha was daar, afgezien van een afdekplaatje dat even vastgeschroefd moest worden, geen sprake van.

Ik ben er kortom heel blij mee en wie wil weten hoe mijn gitaar er uit ziet kan hier terecht. Dit is niet de webwinkel waar ik hem gekocht heb, maar bij deze hebben ze de mooiste foto's. Als we de boel hier in huis een beetje op orde hebben zal ik ook eens een filmpje maken, kun je mij en de gitaar in actie zien.

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 en deel 8 van dit verhaal

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

 

Zen en de kunst van het gitaaronderhoud

Eigenlijk heb je er geen omkijk naar. Ik heb al meer dan 30 jaar gitaren in huis en je haalt er af en toe eens een stofdoek over, een likje meubelolie, misschien eens een vochtige doek, als er een hardnekkige vlek op zit, maar daar heb je het wel mee gehad.

Als er geen ongelukken gebeuren, natuurlijk. Mijn akoestische gitaar hangt in de slaapkamer en laatst liep ik daar onhandig te doen met een plank. Bonk ! Een buts in het bovenblad. De Engelsen noemen zoiets een 'ding'. Heel toepasselijk.

En ik had net, voor het eerst van mijn leven, gitaaronderhoudsmiddelen besteld. Dat moet je ook niet doen, dan vraag je erom.

Die bestelling had nog wat voeten in de aarde, want de dag dat de postbode het pakje kwam brengen had iemand de voordeurbel onklaar gemaakt. Moest ik dus met de scootmobiel het dorp in, naar het afhaalpunt. Moest ik me ook nog legitimeren – ik had gelukkig mijn paspoort bij me – en een krabbel zetten op een beeldschermpje. Alsof ik een zending diamanten af kwam halen.

Eigenlijk had ik dat flesje gitaarpolish, de wax en het fret-polijst-systeem, besteld voor de elektrische gitaar die ik in leen heb. Die is ook al meer dan 35 jaar oud en dat kun je hier en daar zien. De frets, die metalen dwarsstreepjes op de gitaarhals, oorspronkelijk van glimmend nikkelzilver, zijn grijs uitgeslagen. De body heeft een paar onduidelijke vlekken en naarmate ik er langer op speel begint ook de drang toe te nemen om hem eens flink op te poetsen.

Het fret-polijst-systeem bleek te bestaan uit een paar velletjes polijstpapier en een kartonnen malletje. Na een kwartiertje poetsen op de onderste vier frets, vertoonde het papier wel zwarte strepen maar de frets nog weinig glans. Dit dreigde wel erg zen te worden. Tijd voor plan B.

Op Youtube had ik een alternatieve manier gezien om je frets weer glanzend te krijgen. Met een plukje staalwol. Voor de veiligheid plakte ik de toets, dat zijn de stukjes hals tussen de frets, af met plakband. Zo ging het een stuk sneller. Een paar halen met de staalwol, even napoetsen met het polijstpapier en ze waren weer als nieuw. Later zag ik mijn handelwijze precies zo beschreven op een website die zich specialiseert in gitaaronderhoud. 

Nu nog het lakwerk schoonmaken met de polish, inwrijven met de wax, uitpoetsen... Jongens, je weet niet wat je ziet ! Nou, eigenlijk denk ik niet dat het iemand op zal vallen, maar de gitaar kan er best weer mee door, voor zo'n oud beestje.

Nu de akoestische gitaar nog. Zou ik die buts-ding er voorzichtig uit kunnen schuren ? Of alleen maar behandelen met polish en wax ? Ik denk er nog even over na...

Ps: Het beroemde boek, 'Zen en de kunst van het motoronderhoud', van Robert Pirsig, heb ik nooit gelezen. Dus ik weet niet of daarin veel en lang gepoetst wordt op roestige onderdelen. Het leek me gewoon een leuke titel voor dit stukje. Er zijn er meer die zo denken want er zijn allerlei andere boeken verschenen die verwijzen naar deze bestseller. Ik zag al 'Zen en de kunst van eenvoudig leven', '...en de kunst van studeren', '...en de kunst van kijken' enzovoort, enzovoort.  

De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige  verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

De klankhout discussie

Ik kijk graag naar YouTube-filmpjes met bekende en onbekende gitaristen. Ik probeer dan te zien wat voor merk en model gitaar ze bespelen en soms zoek ik die gitaren dan weer op, op websites van gitaarbouwers, of muziekwinkels.

Zo zag ik laatst Bob Weir, voormalig gitarist van de Grateful Dead, op een heel apart elektrisch instrument spelen. Het bleek een Ibanez Cowboy Fancy te zijn. Een prachtige gitaar, van kop tot staart met parelmoer ingelegd. De hals gemaakt van esdoorn- en walnotenhout, met een ebbenhouten toets.

De body is van, wat de Amerikanen 'swamp ash' noemen, essenhout, van een boom die klaarblijkelijk in het moeras groeide. Het metaalwerk is van verguld messing. De elementen zijn op zoveel verschillende manieren te schakelen, dat er 64 verschillende standen zijn.

Een indrukwekkende gitaar. Het valt eigenlijk nog best mee dat je zo'n instrument kunt kopen voor 8.000 tot 10.000 dollar. De vraag is of het ook zoveel geld waard is. Of je werkelijk verschil hoort tussen zo'n dure gitaar en een goedkoper dingetje.

Er is onder gitaristen een lange discussie gaande over de klank van hout. Er zijn er die beweren dat zware, kostbare, tropische houtsoorten een andere klank aan je gitaar geven dan goedkoop waaibomenhout. Daarover zijn interessante YouTube-filmpjes te vinden.

Mijn favoriete gitaarvlogger, de Canadees Darell Braun, heeft een paar testjes uitgevoerd. Eén ervan gaat om de vraag of een gitaarsnaar langer doorklinkt, afhankelijk van het hout waarvan de gitaar gemaakt is. De door velen gesteunde theorie is dat hoe zwaarder en dichter het hout, hoe langer de snaar klinkt. Gitaristen noemen dat de 'sustain'.

Darrell had een goedkope namaak Fender Stratocaster liggen en besloot die stapsgewijs, door er met een decoupeerzaag stukken af te zagen, lichter te maken. Na elke zaagsnede nam hij het geluid op en zette dat om in een grafiek. Conclusie: zelfs als je vrijwel de hele body van een gitaar wegzaagt is er nauwelijks verschil te meten.

Een andere YouTuber, Tim Sway, ging nog een stap verder. Waar Darrell zich beperkt tot door andere gebouwde instrumenten, ging Tim zelf aan de slag met een computergestuurde zaagbank. Hij bouwde eerst een gitaar zonder body. Dus alleen een hals, die doorliep tot aan de brug, met daarbij de benodigde ruimte voor de elektronica.

Vervolgens maakte hij van verschillende houtsoorten body's voor zijn gitaar. Hij gebruikte de populaire materialen, zoals mahonie en essenhout, maar voor de lol ook spaanplaat, eiken vloerdelen en zelfs een houten deur, die hij nog had liggen van een verbouwing in huis.

Na het testen en analyseren bleek ook hier dat er weinig verschil te horen en te meten viel, tussen de verschillende body's. Slechts bij één houtsoort meende hij een andere klank waar te nemen, maar dat kan ook best gelegen hebben aan de manier waarop hij de snaren aansloeg.

Daarmee raken we aan iets anders. Bij een akoestisch instrument kun je je nog voorstellen dat de gebruikte materialen een grote invloed hebben op de klank. Maar bij een elektrische gitaar zitten er tussen de snaar en de luidspreker allerlei zaken die ook meetellen.

Denk aan: de elementen of pick ups, de klankregelaars op de gitaar, de instellingen van de voorversterker en eindversterker, het gebruik van voetpedalen, voor echo en vervorming enzovoort. Darell Braun somt in een van zijn filmpjes 10 dingen op die merkbaar meer invloed op de klank hebben dan de gebruikte houtsoort.

Het eindoordeel lijkt dus te zijn dat het fijn is om op een prachtig instrument te spelen, waarin dure en zeldzame houtsoorten zijn verwerkt, maar dat je voor het geluid net zo goed een goedkopere gitaar kunt nemen. Belangrijker is of het een goed gebouwd en afgewerkt instrument is en of je er lekker op speelt.

Dat kan zelfs op gitaren waar helemaal geen hout aan te pas gekomen is. Voor de bomen, waarvan al die gitaren gemaakt zijn en die doorgaans groeien op plaatsen waar we zuinig op moeten zijn, is dat wel zo prettig.

Zie ook:

De Ibanez Cowboy Fancy 

En op YouTube: Darrell Braun – Do Heavier Guitars *REALLY* Sustain Longer? 

Tim Sway – Tone Wood Tester: Oneguitar to test them all

Darrell Braun – 10 Things That Matter*MORE* Than Tonewood! 

Op het YouTube-kanaal van Darrell Braun staan nog veel meer leuke gitaartoon-vergelijkingen. Bijvoorbeeld een 'normale' western gitaar vergeleken met een gitaar gemaakt van carbonen glasvezel. 

Of een test van de Relish gitaar, gemaakt in Zwitserland en met een body van kunststof en aluminium. 

PS: Voor alle lezers die nog nooit een gitaar van dichtbij gezien hebben een kleine verklarende woordenlijst.

Kop, hals en body – Bij een akoestische gitaar spreken we van een kop, een hals en een klankkast, net als bij heel veel andere snaarinstrumenten. Een elektrische gitaar heeft doorgaans geen holle klankkast, maar een massieve body. Daarom noemen gitaristen zo'n gitaar ook wel een plank.

Er zijn overigens ook elektrische gitaren met een holle of gedeeltelijk holle body. Soms is dat alleen om het instrument lichter te maken, dat is prettiger voor de rug van de gitarist.

Toets – Dat deel van de gitaar waar de dwarsstreepjes zitten, de fretten. De voorkant van de hals, dus. De Engelsen noemen dit het fingerboard. Vaak is dat van een andere houtsoort dan de rest van de hals.

Brug – Het deel op de klankkast, of body, waar de snaren aan vast zitten. Bij een akoestische gitaar zit de brug meestal op de klankkast gelijmd, een stukje achter het klankgat. De brug van een elektrische gitaar is meestal vastgeschroefd en soms in hoogte verstelbaar. Op zo'n brug zitten zadeltjes, voor elke snaar één, die doorgaans verstelbaar zijn.

Pick Ups en elektronica – Een elektrische gitaar heeft magnetische elementen, de pick ups, die de trilling van de gitaar omzetten in een elektrisch signaal. De meeste modellen hebben 2 of 3 pick ups, die elk een andere klank geven. Maar er zijn ook gitaren met maar 1, of met 4 of 5 pick ups. Doorgaans is de klank feller naarmate een pick up dichter bij de brug geplaatst is, een pick up bij de hals geeft een warmere klank.

Op de gitaar zitten draaiknoppen voor klank en volume en schakelaars om 1, of meerdere, pick ups aan of uit te zetten.

Versterker – Om het geluid van een elektrische gitaar te horen heb je een versterker nodig. Die zijn er van heel klein – broekzakformaat, of zelfs zo klein dat je ze met een zuignap op je gitaar kunt plakken – tot manshoog. Elke versterker heeft zijn eigen klankeigenschappen en klankregelaars. Sommige versterkers hebben ingebouwde effecten.

Effecten – Effectpedalen, voetpedalen, zijn er om het signaal van een gitaar te beïnvloeden, vervormen, of er iets aan toe te voegen, voor het de versterker bereikt. Denk aan echo, extra volume, of scheurklanken. De namen van effecten geven vaak een idee van wat het resultaat zal zijn. Zo heb je distortions, overdrives, flangers, tube screamers enz.  

De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 en deel 7 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Gitaarporno

Wees niet bang, er komen in dit verhaal geen blote mensen in aanstootgevende houdingen voor. Maar een zekere overeenkomst met pornografie hebben de plaatjes en filmpjes van gitaren op internet wel. Ik zal proberen uit te leggen waarom.

Een tijdje terug speelde ik met het idee om een nieuwe gitaar te kopen. Ik heb een prima akoestische gitaar, waar ik heel tevreden mee ben. Maar bij optredens, vooral met een band met drums en bas erbij, blijkt het best een probleem om die gitaar goed versterkt te krijgen.

Waarschijnlijk gaat dat met een elektrische gitaar een stuk makkelijker, dacht ik. Dus ging ik een beetje rondkijken op internet. En geloof me, daar is voor de liefhebber heel veel te zien. Gitaren in foto's en filmpjes, in allerlei verschijningsvormen en prijsklassen. Bij webwinkels, maar ook op blogs van gitaristen en websites van fabrikanten.

In korte tijd deed ik de nodige kennis op over verschillende modellen, voor de elektrische gitaar meestal afgeleid van de producten van de Amerikaanse gitaarbouwers Gibson en Fender. Naast de originele gitaren van die twee, die nogal duur zijn, is er een leger aan goedkopere kopieën te koop.

Je hebt al een nieuwe gitaar voor iets meer dan 100 euro tegenwoordig. En dat hoeft helemaal geen prutsding te zijn. Dat ondervond ik zelf toen ik de gitaar onder handen nam die kleine D. een paar jaar geleden voor zijn verjaardag kreeg. Gekocht bij een grootwinkelbedrijf, voorzien van een Duits merk, maar waarschijnlijk gemaakt in het verre oosten. Na wat sleutelen bleken daar best acceptabele klanken uit te komen.

Ik neusde verder op internet en leerde over het onderscheid tussen single coil en humbucker elementen. Er is klankverschil tussen de twee. Voor de leek, dat zijn de dwars op de snaren geplaatste magnetische pick ups, midden op de body van de gitaar, die er voor zorgen dat de trillingen van de snaren omgezet worden in een elektrisch signaal. Een single coil heeft een feller geluid, maar produceert ook meer ongewenst gebrom.

De vraag was ook: Zie ik mezelf ermee op een podium zitten ? De goedkope, namaak Fender Stratocaster van kleine D. is een glimmend, zwartgelakt ding met een grote, witte, plastic slagplaat. Van een afstandje best geschikt voor een rockgitarist. Maar ik speel doorgaans een wat subtieler genre.

Vele foto's, reviews en filmpjes verder nam ik me voor om te gaan sparen voor een Thinline Telecaster, met een naturel houten finish. Mooie gitaar om te zien, verkrijgbaar met humbuckers, die geen gebrom produceren en in verschillende prijsklassen. Voor om en nabij de 500 euro al een prima gitaar, waar ik mezelf wel op zag spelen.

Dat wil niet zeggen dat ik klaar was met foto's en filmpjes kijken. Ik betrapte mezelf erop dat ik vaak 's avonds laat nog even op het web ging struinen. Verlekkerd, dure gitaren zoeken, die ik toch nooit zou kopen. Exotische modellen waar je eigenlijk alleen maar van kunt dromen. Een beetje zoals sommige mensen naar pornoplaatjes kijken. Maar bij de gitaren heb je dan wel de zekerheid dat er niemand tegen zijn of haar wil aan de foto- of filmopnamen meegedaan heeft.

Ik moet waarschuwen: het is verslavend. Maar voor wie het ook eens proberen wil:

Op YouTube werd ik een fan van de Canadese gitaarblogger Darrell Braun. Een leuke vent, die heel aardig gitaar speelt en zonder schroom gitaren uit elkaar schroeft en daarbij verstandig commentaar geeft. Darrell bespreekt allerlei verschillende gitaarmodellen, legt uit wat de verschillen zijn tussen goedkope en dure gitaren, test gitaren, verbouwt gitaren, ontwerpt gitaren en geeft speeltips voor beginnende en gevorderde gitaristen.

Wie alleen maar plaatjes wil kijken kan terecht bij grote onlinemuziekwinkels als bax.nl of keymusic.com. Of als je het wat verder van huis wil zoeken, gisterenavond heb ik nog een uurtje zoekgebracht bij Imperialvintageguitars.com.

Die nieuwe gitaar gaat er trouwens waarschijnlijk nog even niet komen. Bij mijn broer op zolder bleek een heel aardige vintage Ibanez Roadstar te liggen, daar speel ik nu al een paar weken op en dat bevalt heel goed...

PS: Ga allemaal stemmen ! Het zou toch gênant zijn als Nederland in het Europees parlement voornamelijk vertegenwoordigd zou worden door populistische pipo's, alleen omdat de meerderheid van de kiezers de moeite niet neemt om zijn stem uit te brengen.  

De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men