Sorry, ik ben een beetje somber

De nieuwsberichten van de afgelopen week bederven mijn stemming en maken me een beetje boos. Ik dacht dat we, als mensheid, wel genoeg problemen hadden, met de opwarming van het klimaat en het uitsterven van diersoorten. Maar er zijn dus nog wereldleiders die vinden dat er wel een schepje bovenop de vernietiging kan. Alsof er geen serieuzere problemen zijn viel Rusland het buurland Oekraïne binnen.

Ik las ergens dat er mensen zijn, ook in ons land, die Poetin wel een toffe peer vinden, omdat hij de traditionele, christelijke waarden verdedigt. Daar hebben we wat aan als de Aarde over een paar decennia onleefbaar is geworden. Hadden we dat niet aan zien komen ? Jawel, maar we moesten eerst de traditionele, christelijke waarden verdedigen.

Maar kom aan, er zijn nog lichtpuntjes. Ik zag ruige trucker-types die spontaan in actie waren gekomen om gestrande Oekraïense vrachtwagenchauffeurs te helpen. Ze deelden voedsel en water uit. Er bestaat dus nog solidariteit en meegevoel zonder eigenbelang.

Buurlanden van Oekraïne zijn ook bezig vluchtelingen uit het belaagde land op te vangen. Heel goed ! Nog niet zo lang geleden hielden sommige van die landen vluchtelingen, in de bossen aan hun grens, nog tegen. Die mensen waren ook, met Russische hulp, hun land uit gebombardeerd. De ene vluchteling is de andere niet. Maar laat ik niet weer gaan somberen.

Hier kunnen we er verder niet zoveel aan doen. Geld overmaken naar het Rode Kruis. Het journaal uitzetten en dan toch maar weer aan, want je weet maar nooit of er ineens goed nieuws komt...

Om toch met een vrolijke noot te eindigen, een lollig filmpje op YouTube, dat hier verder niets mee te maken heeft. Ik schreef eerder over de Britse muziekwinkel Andertons. De YouTube-video's die ze maken zijn leuker dan gemiddeld, maar gisteren zag ik hun best bekeken clipje en dat is helemaal hilarisch.

Lee Anderton – de baas van de zaak – en zijn vriend, gitarist Rob Chapman, bespreken een Japanse effectpedaal. Gitaristen gebruiken effectpedalen om de klank van hun instrument te veranderen. Er zijn heel veel mogelijkheden maar het Korg Miku pedaal is misschien wel het gekste dat er ooit bedacht is. Het laat je gitaar klinken als de stem van een populair Japans tekenfilmfiguurtje. Dat vrolijkt je wel op in sombere tijden...

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 en deel 13 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.

 

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

 

Geblinddoekt gitaarspelen

Zou het iets zijn dat vooral gitaarspelers hebben ? Dat ze steeds meer spullen willen hebben en steeds meer willen weten over hun instrument ?

Ik beschouw mezelf niet als een enorme fanaat, maar momenteel heb ik toch 5 gitaren in huis. En twee gitaarversterkers, een handvol effectpedalen en nog wat andere losse spullen. Ter verdediging kan ik aanvoeren dat ik twee gitaren – en een van de versterkers - al meer dan 35 jaar geleden kocht, dat één gitaar geleend is en er eentje is achtergelaten door een uitvliegend gezinslid.

Dus eigenlijk heb ik, in de afgelopen paar jaar, maar één gitaar en een versterker gekocht. En nog wat andere spullen. Maar ik blijf toch rondkijken op internet en vooral op YouTube, want er zijn heel veel filmpjes voor gitaristen met uitbreidingsplannen.

En dan denk ik: dat zal een pianist of drummer toch niet hebben ? Ik ken niemand met 5 piano's in huis. Of meerdere drumstellen. Maar ik ken ook niet zo heel veel pianisten en drummers. En er zijn ook vast wel veel YouTube-filmpjes voor geïnteresseerden in die categorieën.

De gitaarfilmpjes zijn grofweg onder te brengen in twee groepen. Je hebt (amateur-) gitaristen, die filmpjes maken over hun nieuwe spullen en gitaren en je hebt muziekwinkels en gitaarbouwers, die hun assortiment aanprijzen. Als tussencategorie heb je dan nog gitaristen die gesponsord worden door muziekwinkels of gitaarbouwers.

Er is wel wat discussie over de waarde van de informatie die, op die manier, aangeboden wordt. Als iemand geld of goederen krijgt, om een filmpje te maken, hoe neutraal of kritisch zal hij of zij dan nog zijn ?

Bij de muziekwinkels heb je dat probleem niet. Die willen gewoon veel instrumenten en apparatuur verkopen. Wat niet wil zeggen dat hun informatie, op voorhand, niet deugt. Of dat ze alleen maar reclame maken.

De leukste gitaarfilmpjes die ik de laatste tijd zag waren, bijvoorbeeld, van de Engelse muziekwinkel Andertons Music Co., uit Guildford. Dat is een familiebedrijf, opgericht in 1964, door vader en zoon, Harry en Peter Anderton. Momenteel is kleinzoon Lee de bedrijfsleider. De winkel heeft ook een succesvolle webshop en realiseert een omzet van 40 miljoen per jaar, schrijft Wikipedia.

Hun activiteiten op YouTube zullen vast ooit begonnen zijn als pure productpromotie. En ze plaatsen nog regelmatig filmpjes waarin ze nieuwe spullen laten zien en aanprijzen. Desondanks zijn ze een succes met 760.000 volgers op YouTube.

Het aardige van de video's is dat ze niet alleen mooie nieuwe gitaren laten zien en horen, maar ook met alternatieven komen. Ze vergelijken dure en goedkope spullen en maken duidelijk dat daar vaak maar weinig onderscheid tussen is. En er spreekt uit hun filmpjes niet alleen veel liefde voor de muziek, maar ook veel plezier en humor. Dit zijn geen mensen die iets maken alleen om dat het moet, als een soort corvee.

Er zijn meerdere medewerkers die figureren in de video's, maar de aardigste vind ik die met Lee Anderon zelf, die zich op YouTube 'The Captain' noemt en zijn gitaarspecialist 'Danish' Pete Honoré. Vaak beginnen ze met een korte jamsessie, waarin ze om beurten een solo spelen. Lee is een heel aardige gitarist, maar Pete is een stuk vingervlugger. Dat verschil in technisch vermogen leidde tot een mooie serie video's waarin Pete probeert om Lee beter te leren soleren.

Nou is Lee Anderton helemaal geen slechte gitarist. Zelf zou ik me absoluut niet schamen als ik zo zou spelen als hij. Maar zelf vindt hij dat hij altijd hetzelfde speelt en dat het een stuk beter moet kunnen. Maar hij geeft ook toe dat hij geen zin heeft om veel te oefenen en eigenlijk zoekt naar de gouden tip. Pete doet zijn best om die te geven, maar moet ook erkennen dat hij geen geweldige leermeester is. Allemaal heel herkenbaar en vaak erg grappig om te zien.

Ook aan te bevelen zijn de afleveringen waarin een geblinddoekte medewerker moet proberen te ontdekken op welke gitaar hij speelt. Een hele dure of een goedkoper alternatief ? Of welke effectpedaal, of versterker, het beste is. De uitkomsten zijn vaak verrassend. Wat ze in ieder geval duidelijk maken is dat je geen duizenden euro's hoeft uit te geven voor een goed gitaargeluid.

En als je alleen maar geïnteresseerd ben in lol en meligheid, dat bieden ze ook. Met als hoogtepunt een kerstquiz waarbij Lee en Pete, al gitaarspelend, antwoorden moeten geven, waarbij een derde medewerker fouten bestraft door ze 'onder stroom' te zetten. 

Uiteraard heeft Andertons een eigen YouTube-kanaal, waar bijna dagelijks nieuwe video's verschijnen en een eigen website. Maar wie iets online zou willen kopen moet rekening houden met verzendkosten en kan dan waarschijnlijk beter terecht bij een Nederlandse winkel.

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 en deel 11 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.

 

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

 

De nieuwe gitaar

Een tijdje terug schreef ik dat, als ik een andere gitaar zou kopen, het een tweedehandsje zou zijn. In theorie zou je dan voor minder geld een betere gitaar kunnen krijgen en daarnaast is een gebruikt instrument duurzamer, met het oog op de planeet.

Maar, hoewel ik wel wat rondgekeken heb op het internet, liep ik toch tegen praktische problemen aan. Het is voor mij, onder andere vanwege de gezondheid, niet makkelijk om het land door te reizen om, bij particulieren thuis, gitaren te gaan bekijken en proberen. En ongezien kopen leek me niet verstandig.

Dus, toen een paar maanden terug de vraag rees wat we eens zouden doen met onze corona-spaargelden, kwam toch een nieuwe gitaar in beeld. Via webwinkels kun je kiezen uit honderden modellen, in allerlei prijsklassen. Je krijgt een paar jaar garantie en kunt je instrument, als het echt niet bevalt, omruilen voor iets anders.

Ik kwam er afgelopen week achter dat het Europese hoofdkantoor, van de beroemde Amerikaanse gitaarbouwer Gibson, op 10 kilometer van mijn voordeur staat, in Amersfoort. Maar gitaren van dat merk, of van de grote concurrent Fender, zijn me te prijzig. Een paar duizend euro voor een gitaar, waar ik toch hoofdzakelijk thuis op ga spelen, is me gewoon teveel.

Nu kun je tegenwoordig, voor een paar honderd euro, al een heel behoorlijke elektrische gitaar kopen, gemaakt in China, of Indonesië. Zelfs Gibson en Fender laten daar hun goedkopere modellen bouwen. En Japanse gitaarfabrieken, als Ibanez en Yamaha, hebben in de afgelopen decennia ook een heel goede reputatie opgebouwd.

De leengitaar, waar ik de afgelopen jaren op gespeeld heb, is een in Japan gebouwde Ibanez van bijna 40 jaar oud. Een keurige gitaar die alleen wat kleine ouderdomsklachten heeft. Maar een in Japan gebouwde Ibanez kost nieuw, momenteel, meer dan 600 euro. Dat is een heel bedrag en daarnaast wilde ik eigenlijk eens een ander model proberen.

Ik kwam uiteindelijk, via verschillende omwegen, uit op een Yamaha Pacifica. Een voor een Japans bedrijf, in Indonesië gebouwde gitaar, die wat uiterlijk en mogelijkheden betreft, veel weg heeft van de Fender Stratocaster. Een klassieke rock- en bluesgitaar, dus, maar dan een stuk goedkoper dan een echte Fender.

Op internet wordt de Pacifica alom bejubeld als de beste gitaar voor beginners. Nou speel ik al 45 jaar gitaar, maar ik speelde altijd op akoestische instrumenten, als het op elektrische aankomt ben ik een relatieve nieuwkomer.

De Yamaha is een betaalbare gitaar, ik kon de mijne, mede dankzij een kortingsactie, voor iets minder dan 300 euro kopen. Maar volgens de kenners is het ook een betrouwbaar instrument. Goed gebouwd, goed afgesteld, met eenvoudige, maar degelijke onderdelen.

Geen zeldzaam tropisch hardhout en gouden stemmechanieken dus, maar wel een gitaar waar je direct uit de doos op kunt spelen. Van andere goedkope merken hoor je vaak, dat er eerst flink aan gesleuteld moet worden, voor je aan de slag kunt. Bij mijn Yamaha was daar, afgezien van een afdekplaatje dat even vastgeschroefd moest worden, geen sprake van.

Ik ben er kortom heel blij mee en wie wil weten hoe mijn gitaar er uit ziet kan hier terecht. Dit is niet de webwinkel waar ik hem gekocht heb, maar bij deze hebben ze de mooiste foto's. Als we de boel hier in huis een beetje op orde hebben zal ik ook eens een filmpje maken, kun je mij en de gitaar in actie zien.

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 en deel 8 van dit verhaal

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

 

Gitaarporno

Wees niet bang, er komen in dit verhaal geen blote mensen in aanstootgevende houdingen voor. Maar een zekere overeenkomst met pornografie hebben de plaatjes en filmpjes van gitaren op internet wel. Ik zal proberen uit te leggen waarom.

Een tijdje terug speelde ik met het idee om een nieuwe gitaar te kopen. Ik heb een prima akoestische gitaar, waar ik heel tevreden mee ben. Maar bij optredens, vooral met een band met drums en bas erbij, blijkt het best een probleem om die gitaar goed versterkt te krijgen.

Waarschijnlijk gaat dat met een elektrische gitaar een stuk makkelijker, dacht ik. Dus ging ik een beetje rondkijken op internet. En geloof me, daar is voor de liefhebber heel veel te zien. Gitaren in foto's en filmpjes, in allerlei verschijningsvormen en prijsklassen. Bij webwinkels, maar ook op blogs van gitaristen en websites van fabrikanten.

In korte tijd deed ik de nodige kennis op over verschillende modellen, voor de elektrische gitaar meestal afgeleid van de producten van de Amerikaanse gitaarbouwers Gibson en Fender. Naast de originele gitaren van die twee, die nogal duur zijn, is er een leger aan goedkopere kopieën te koop.

Je hebt al een nieuwe gitaar voor iets meer dan 100 euro tegenwoordig. En dat hoeft helemaal geen prutsding te zijn. Dat ondervond ik zelf toen ik de gitaar onder handen nam die kleine D. een paar jaar geleden voor zijn verjaardag kreeg. Gekocht bij een grootwinkelbedrijf, voorzien van een Duits merk, maar waarschijnlijk gemaakt in het verre oosten. Na wat sleutelen bleken daar best acceptabele klanken uit te komen.

Ik neusde verder op internet en leerde over het onderscheid tussen single coil en humbucker elementen. Er is klankverschil tussen de twee. Voor de leek, dat zijn de dwars op de snaren geplaatste magnetische pick ups, midden op de body van de gitaar, die er voor zorgen dat de trillingen van de snaren omgezet worden in een elektrisch signaal. Een single coil heeft een feller geluid, maar produceert ook meer ongewenst gebrom.

De vraag was ook: Zie ik mezelf ermee op een podium zitten ? De goedkope, namaak Fender Stratocaster van kleine D. is een glimmend, zwartgelakt ding met een grote, witte, plastic slagplaat. Van een afstandje best geschikt voor een rockgitarist. Maar ik speel doorgaans een wat subtieler genre.

Vele foto's, reviews en filmpjes verder nam ik me voor om te gaan sparen voor een Thinline Telecaster, met een naturel houten finish. Mooie gitaar om te zien, verkrijgbaar met humbuckers, die geen gebrom produceren en in verschillende prijsklassen. Voor om en nabij de 500 euro al een prima gitaar, waar ik mezelf wel op zag spelen.

Dat wil niet zeggen dat ik klaar was met foto's en filmpjes kijken. Ik betrapte mezelf erop dat ik vaak 's avonds laat nog even op het web ging struinen. Verlekkerd, dure gitaren zoeken, die ik toch nooit zou kopen. Exotische modellen waar je eigenlijk alleen maar van kunt dromen. Een beetje zoals sommige mensen naar pornoplaatjes kijken. Maar bij de gitaren heb je dan wel de zekerheid dat er niemand tegen zijn of haar wil aan de foto- of filmopnamen meegedaan heeft.

Ik moet waarschuwen: het is verslavend. Maar voor wie het ook eens proberen wil:

Op YouTube werd ik een fan van de Canadese gitaarblogger Darrell Braun. Een leuke vent, die heel aardig gitaar speelt en zonder schroom gitaren uit elkaar schroeft en daarbij verstandig commentaar geeft. Darrell bespreekt allerlei verschillende gitaarmodellen, legt uit wat de verschillen zijn tussen goedkope en dure gitaren, test gitaren, verbouwt gitaren, ontwerpt gitaren en geeft speeltips voor beginnende en gevorderde gitaristen.

Wie alleen maar plaatjes wil kijken kan terecht bij grote onlinemuziekwinkels als bax.nl of keymusic.com. Of als je het wat verder van huis wil zoeken, gisterenavond heb ik nog een uurtje zoekgebracht bij Imperialvintageguitars.com.

Die nieuwe gitaar gaat er trouwens waarschijnlijk nog even niet komen. Bij mijn broer op zolder bleek een heel aardige vintage Ibanez Roadstar te liggen, daar speel ik nu al een paar weken op en dat bevalt heel goed...

PS: Ga allemaal stemmen ! Het zou toch gênant zijn als Nederland in het Europees parlement voornamelijk vertegenwoordigd zou worden door populistische pipo's, alleen omdat de meerderheid van de kiezers de moeite niet neemt om zijn stem uit te brengen.  

De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Hoe gaan we deze zondag weer doorkomen ?

Mensen vragen me wel eens of ik me niet verveel, zo de hele week thuis. Bij mij is dat, door gezondheidsproblemen, ook echt bijna de hele week binnenshuis. Maar ik verveel me niet, hoor. Sterker nog: ik kom vaak tijd te kort.

Ik zou, bijvoorbeeld, best nog een stuk in de Pickwick Papers willen lezen, dat amusante boek van Dickens, van ruim 700 bladzijden. Ik ben al een heel eind voorbij de 500, maar vandaag zal het wel niet lukken. Want zondag is doorgaans een drukke dag.

Om te beginnen lijkt het een bijzonder mooie dag te worden, geen wolkje aan de lucht vanochtend en de vliegtuigstrepen zijn kort, dus niet teveel luchtvervuiling voor de zon. Maar voor de middag zal het nog wel fris zijn op het balkon.

Geeft niet want, naast de dagelijkse weerfoto, op Facebook, Twitter en sinds kort ook Instagram, moet ik dit verhaaltje schrijven en met een stripaflevering op het Stripblog zetten. Daarna een leuk, ouderwets, gospelnummer opzoeken voor de Top 200.000.

Dan is de dag nog lang niet om, maar er zijn nog genoeg dingen te doen. Koffie drinken met mijn vrouw, natuurlijk en misschien samen wat muziek maken, want ik heb een nieuw effectpedaaltje gekocht om mijn gitaar van wat bredere klanken te voorzien.

Niet te lang, want musiceren is best vermoeiend. Dus wellicht werp ik een blik op de webcams van Beleef de Lente. Nog helemaal niet aan toe gekomen. Even spieken... Er zijn al 8 camera's actief, bij de overige 6 is het nog even wachten.

De bosuil zit al rustig te broeden. De ooievaars staan op hun nest, zo te zien nog geen eieren. De slechtvalk zit lekker in het zonnetje, op het rooster voor de nestkast, ook daar nog geen ei te zien.

Er zit een steenuiltje in z'n nestkast, maar ook daar moet het broedseizoen nog beginnen. Bij de nestkast van de kerkuil zit een kauwtje naar binnen te gluren. De uil is afwezig en het kan best dat de kauwtjes de kast proberen over te nemen. Dat kan nog spannend worden.

Verder alleen lege nesten. Maar je weet nooit wanneer de eerste lepelaar, koolmees of havik opduikt... O, en tussendoor mijn eigen balkonvogels niet vergeten !

Mocht dan in de loop van de middag toch de verveling dreigen dan is er altijd nog snooker op TV, het spectaculaire 'Shoot Out' toernooi, waarbij per partij maar 1 frame gespeeld wordt, in maximaal 10 minuten. Een dolle boel, voor een zaal met joelend publiek.

Of schaatsen, de WK Sprint, met Nederlandse medaillekansen. Of wielrennen, op Eurosport of het Belgische Sporza. 's Avonds is er onze vaderlandse voetbalcompetitie of, voor wie eens iets anders wil: rugby bij de BBC.

En voor je het weet zit ik dan weer te gapen op de bank. Weer een dag voorbij...

De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 en deel 2 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige stripverhaal.

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

Een nagelvijl en een setje kunstnagels

Laatst ging ik naar de drogist voor een nagelvijl en een setje kunstnagels. Dat zal dan wel in opdracht zijn geweest, Stripman, voor je vrouw of zo ? Nee, het was voor mezelf. Okee, een nagelvijl hebben we allemaal wel eens nodig, maar Stripman, wat moet jij nou met kunstnagels ? Dat zal ik uitleggen.

Zoals jullie misschien al begrepen hebben speel ik het laatste jaar weer wat vaker gitaar dan voorheen. Het jubileumoptreden met de Werkgroep Eigen Werk en zo. Iedereen die erbij is geweest, of de filmpjes heeft gezien, zal weten dat ik op een akoestische gitaar speel, met stalen snaren.

Zo'n gitaar noemen ze wel eens een 'country'-model, maar je kunt er natuurlijk elk soort muziek op spelen. De gitaar is trouwens ontworpen door een Ier, dus misschien kun je het beter een 'folk'-gitaar noemen.

Hoe dan ook, ik bespeel die gitaar met mijn nagels. Het kan ook met een plectrum, maar daar kan ik niet echt mee overweg. Daarbij doe ik – op mijn manier – aan fingerpicking. Tegenwoordig noemen ze dat ook wel 'fingerstyle'. Zoek het op bij YouTube en je vindt allerlei gitaristen, die daar veel beter in zijn dan ik.

Maar bedreven of niet, veel gitaristen worstelen met hetzelfde probleem als ik. Staal is harder dan nagels en als je wat vaker speelt slijten je nagels als sneeuw voor de zon. Nu speel ik niet zo heel vaak, dat laat mijn conditie niet toe, maar mijn duimnagel blijkt nogal kwetsbaar.

En jongens, dat is lastig. De nagel is al een keer of wat ingescheurd en gespleten. Je kunt hem dan afknippen, maar dan klinken mijn basnoten nergens meer naar.

Zoals gezegd ben ik niet de enige gitaarspeler die met dit probleem kampt. Er zijn zelfs speciale vingerplectrums uitgevonden, voor elke vinger één, die je om de top moet klemmen, als een soort nagelprothese. Geprobeerd, maar geen succes. Ik kan er niet aan wennen.

Dus: Kunstnagels. Klinkt misschien gek, maar echt... ik ben de enige niet. Zoek op YouTube en je vindt talloze filmpjes, van professionele- en amateurmusici, die je hun oplossing aanprijzen. Zelfs een beroemdheid als James Taylor heeft een filmpje online waarin hij, met superlijm en fiberglas-tape, zijn eigen kunstnagels knutselt.

Dus ik plak, eens in de paar weken, een kunstnagel op mijn duim. Met superlijm. Gewoon over de helft van mijn eigen nagel. Niet helemaal want dat schijnt de boel te verstikken, de eerste centimeter laat ik vrij. Na een tijdje valt hij er vanzelf weer af, meestal merkt ik het niet eens. Tot ik hem mis. En dat is me nog nooit gebeurd onder het spelen.

De drogist had ze trouwens niet, de goedkope setjes die ik tot nu toe kocht. Alleen dure van bijna 40 euro en dat is me te gek. Ik gebruik alleen de duim, de rest is, tot nu toe, overbodig. Dus toen mijn vrouw en dochter laatst bij een andere drogist waren, keken ze daar even of ze kunstnagels hadden.

Zouden deze goed voor hem zijn ? O, misschien vindt het meisje bij de kassa het gek dat we kunstnagels kopen en het dan over hij en hem hebben. Nee, hoor, helemaal niet gek, want haar vader speelt gitaar en gebruikt ook kunstnagels.

Zie je: ik ben echt de enige niet. En een tip: kunstnagels vijl je het beste bij met fijn schuurpapier. De nagelvijl is voor het fijne werk.

De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige verhaal. 


Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men