Posts tonen met het label behulpzaamheid. Alle posts tonen
Posts tonen met het label behulpzaamheid. Alle posts tonen

zondag 11 januari 2026

Sneeuwpret en winterproblemen


Het is nog steeds winter
en er ligt sneeuw op de wegen. Je zou denken dat dat een probleem is voor iemand die zich verplaatst op een scootmobiel. Maar dat valt erg mee, zulke voertuigjes zijn opmerkelijk stabiel. Omvallen kun je haast niet en slippen doe je ook niet snel. Vooral als de sneeuw al wat aangereden is, door het verkeer, kun je er prima overheen.

Vrijdag door een sneeuwbui naar de supermarkt, maar de straten waren toen nog schoon. In het weekeinde viel er wat sneeuw bij, maar maandag was het geen probleem om bij de winkel te komen. Op de terugweg dacht ik: misschien kan ik beter langs de hoofdweg rijden, op de binnenwegen door de wijk lag best veel sneeuw, op het fietspad langs de hoofdweg is waarschijnlijk pekel gestrooid.

Dat was geen goed plan. Er was inderdaad gestrooid maar, omdat het weekend was en kerstvakantie, was er daarna nauwelijks overheen gereden. De halfgesmolten sneeuw was weer bevroren en dus hobbelde en bobbelde ik naar huis, terwijl het rijden over de ongepekelde sneeuw, op de heenweg, best soepel was gegaan.

Dinsdag viel er nog veel meer winterse neerslag. De kinderen uit de buurt maakten er 2 poppen van, op het grasveld. Ik begon me zorgen te maken. Ik zag hoe de benedenbuurvrouw de grootste moeite had om met haar auto weg te komen. 

De wielen slipten in de sneeuw die zich rond haar voertuig had opgehoopt. Er kwam een buurman helpen en later nog twee. Met z'n vieren schepten ze sneeuw weg en probeerden de auto op gang te duwen. Ze kwamen een paar meter ver, maar de mannen gaven het op. Die moesten zelf naar hun werk.

Er kwam een andere buurvrouw haar huis uit en de twee vrouwen schepten en schoven nog meer sneeuw aan de kant. Na een half uur lukte het toch. Maar na een paar meter stopte het autootje. De behulpzame buurvrouw riep nog: doorrijden. Maar de opgeluchte chauffeuse stapte uit om eerst haar redster te omhelzen. Buurvrouw kon op weg, maar haar problemen waren niet definitief voorbij.

Zou ik er de volgende dag nog wel door kunnen om boodschappen te doen ? Misschien was het verstandiger om ze thuis te laten bezorgen ? Een goed idee. Dat zullen meer mensen gedacht hebben, want toen ik op de website keek zag ik dat de bezorgdienst tot zaterdag volgeboekt was. Ik zou er dus weer zelf op uit moeten, of hulp vragen aan familie of vrienden.

We besloten dat ik het eerst zelf zou proberen en maakten een lijstje met genoeg etenswaren tot en met zondag. Ik las bij mijn internetvrienden dat de bezorgdiensten met dit weer ook niet erg betrouwbaar zijn. De een schreef dat hij niets ontvangen had. Een ander had bij 2 verschillende besteld, omdat ze dacht dat de een niet zou kunnen komen. Uiteindelijk bezorgden ze alle 2, maar wel veel later dan beloofd.

Ondertussen was het aantal sneeuwpoppen aangegroeid tot 5. Voor woensdag was heel veel sneeuw voorspeld. Vanaf 3 hoog was niet goed te zien hoe begaanbaar de weg was, maar het bleek erg mee te vallen. In de nacht was er niet veel bij gekomen en het sneeuwde maar licht toen ik om 7 uur op weg ging. Ik bereikte de Supermarkt zonder grote problemen en met maar een kleine omweg.

Ik stond, onder de luifel voor de ingang, de sneeuw van mijn jas en de scootmobiel te kloppen, toen een vrouwelijke klant me passeerde. 'Het lijkt wel Siberië', grapte ze in het voorbijgaan. Ik reed naar binnen en deed mijn boodschappen. In de nieuwsberichten was verteld dat er winkels waren met lege schappen, omdat er problemen waren met het bevoorraden. Ook dat viel mee, het was wel wat leger dan anders, maar ik kon alles krijgen wat ik wilde.

Opgelucht kwam ik een kwartiertje later weer thuis. Het was ondertussen harder gaan sneeuwen en er was een fikse wind opgestoken die wolken sneeuw van het dak blies. Op het balkon was het een komen en gaan van mezen, roodborsten, boomklevers, vinken, heggenmussen, kauwtjes, houtduiven en holenduiven. Ik probeerde het vogelvoer regelmatig aan te vullen en kreeg daarbij één keer een lading sneeuw, van het dak, in mijn nek.

De kinderen uit de wijk bouwden ondertussen een heuvel van sneeuw op het grasveld waar ze met hun sleetjes vanaf konden glijden. Van twee kleinere sneeuwpoppen waren sneeuwreuzen gemaakt, van wel 2 meter hoog. Donderdag dooide het en rolden de hoofden van de reuzen er af.

Vrijdagochtend was er regen en nog meer dooi. Ik zag voetgangers voorzichtig over de stoep glibberen en auto's stapvoets door de straat rijden. Toen ik weer een auto hoorde slippen en toeren maken bleek dat de buurvrouw weer vast stond. Dit keer was ze wel, van haar parkeerplek, de weg opgekomen maar daar vastgelopen in de halfgesmolten sneeuw. Er kwam een wit bestelbusje de bocht om, dat moest stoppen omdat ze de weg versperde. De chauffeur stapte uit en probeerde haar te helpen.

Even later kwamen er 3 buren naar buiten, met sneeuwschuivers en scheppen, maar verder dan een meter of 10 kregen ze de auto niet vooruit. Uiteindelijk wisten ze een parkeerplek wat verder in de straat vrij te maken en kon de onfortuinlijke buurvrouw daar haar auto parkeren.

Later belde een buurman of hij misschien boodschappen voor ons moest halen. Heel vriendelijk, maar we hadden onze maatregelen al getroffen en de dochter des huizes ingeschakeld. Vrijdagnacht meer sneeuw, zaterdag en zondag vorst (-9 vanochtend vroeg).

Maandag schijnt de winter voorbij te zijn...

 

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van dit verhaal.  
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige stripverhaal.  
 
 

 

zondag 19 januari 2020

Mensen, wat een week


Het schoot er in, zeggen we dan. Gisterenochtend reikte ik over de tafel, om iets te pakken dat net te ver weg stond, en er schoot een kramp in mijn onderrug. Dat kon er ook nog wel bij, deze week.

Het begon nog best goed. Ik schreef eerder over de werkzaamheden aan het leidingnetwerk in onze straat. De werklieden waren maandagochtend bij de stoep voor ons huis aangekomen. Ik wilde nog even boodschappen doen. Dus riep ik, vanaf het balkon, of ik er zo nog door zou kunnen met mijn scootmobiel.

Geen probleem, was het antwoord, we laten de tegels voor de deur nog wel even liggen.

Ik dus snel naar beneden en die mannen toewuiven en bedanken en naar de supermarkt. Maar bij terugkomst bleek dat, bij het deel waar nog tegels lagen, de stoeprand te hoog was. Er kwam direct een vriendelijke werkman aanlopen om me, met scootmobiel, boodschappentassen en al, de stoep op te helpen. Aardige gasten.

Maar dan een paar dagen later. De straat was inmiddels een hindernisbaan, met zandhopen, stapels stenen, rood-witte hekken en rondrijdend bouwverkeer. Mijn vrouw manoeuvreerde haar autootje daar voorzichtig langs toen er een vuilniswagen de straat in kwam rijden. Klaarblijkelijk zag de chauffeur haar over het hoofd, want terwijl zij een geparkeerd voertuig probeerde te omzeilen dacht hij haar te kunnen passeren.

Het resultaat was een botsing die de linkervoorkant van onze trouwe, twintig jaar oude Toyota onherstelbaar vernielde. Gelukkig bleef mijn vrouw zelf ongedeerd.

Een dag later, we waren net een beetje bekomen van de schok en probeerden ons mentaal voor te bereiden op een autoloos tijdperk, kregen we het bericht dat één van mijn beste internetvrienden, Ronald Blonk, was overleden.

Het was geen verrassing, hij was al maanden ernstig ziek. Ik wil er ook niet overdreven dramatisch over doen, ik heb Ronald maar twee keer echt ontmoet. Als mensen me op Facebook condoleren, vind ik dat zelfs een beetje gênant. Zijn vriendin, familie, vrienden die hem dagelijks zagen hebben veel meer recht op medeleven.

Maar toch. De afgelopen jaren had ik vrijwel dagelijks contact met Ronald omdat we, met twee andere redacteuren, de Top 200.000 maakten. Dat waren meestal geen diepgravende gedachtewisselingen, hoewel die ook wel voorkwamen. Maar zelfs als je met iemand, voornamelijk op een luchtige manier en via internet, communiceert kun je toch een sterke band opbouwen.

En ik kon het erg goed vinden met Ronald. Hij was een paar jaar ouder dan ik, wat resulteerde in een iets andere muzikale smaak, maar verder zaten we vaak op één lijn. Als dat niet zo was dan verstond Ronald de kunst van het, op een leuke manier, met me oneens te zijn. Ik ben niet zo'n liefhebber van keiharde discussies, waarbij het eigen gelijk tegen elke prijs behaald moet worden. Maar op een lollige manier elkaar de maat nemen, dat hou ik wel van. En daar was Ronald sterk in.

Ik hoor nu van andere internetvrienden dat ze dachten dat wij elkaar al van jongs af aan kenden, maar dat is niet zo. Maar klaarblijkelijk komt het wel voor dat je iemand ontmoet, al is het maar in de virtuele wereld van Facebook, waarbij je wel die indruk krijgt.

We zullen verder moeten zonder Ronald en dat zal ook wel lukken. Maar het was zoveel leuker geweest als hij nog even gebleven was.




De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 en deel 10 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige  verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men




zondag 9 augustus 2015

Wordt het niet tijd dat we die mensen gaan helpen ?


Een tijdje terug was ik met mijn goede vriend Gerard in Nunspeet. We bekeken er de dorpskerk en één van de laatste locomotiefhuisjes, waar ooit de eenvoudige landbouwers, dagloners en eekschillers woonden.

Daarna bezochten we de oude begraafplaats. Naast de gebruikelijke grafstenen vielen twee veldjes op, waar rijen kleine, gietijzeren graftekens stonden. Volgens het informatiebord bij de ingang ging het hier om kinderen van vluchtelingen, die in het kamp aan besmettelijke ziekten gestorven zijn.

Vluchtelingen in een kamp bij Nunspeet ? Ja, zo'n honderd jaar geleden had je die ook al. Toen woedde de 1e wereldoorlog. Ons land was neutraal. Dat betekende niet alleen dat we wapens konden verkopen, aan beide partijen, maar ook dat we vluchtelingen opnamen.

Vooral veel Belgen. Op de begraafplaats van Nunspeet staat ook een klein bakstenen monument dat daaraan herinnert. Een veel groter en behoorlijk indrukwekkend gedenkteken, staat aan de rand van Amersfoort. Een vierkante toren, met een carillon, geflankeerd door monumentale trappen en lagere torens.

Volgens Wikipedia is het het grootste monument van Nederland. Maar naar schatting vluchtten er, aan het begin van de oorlog, dan ook meer dan een miljoen Belgen naar ons land. Tussen Zeist en Soest werd een kamp uit de grond gestampt met 26 barakken. In elke barak huisden 250 vluchtelingen. In een tweede kamp, in de buurt, verbleven nog eens 6000 Belgen.

Aanvankelijk waren de omstandigheden slecht en na enige tijd brak er een opstand uit onder de kampbewoners, die zwaar bewaakt achter prikkeldraad zaten terwijl er in hun verblijven een rattenplaag heerste. Onder druk van de publieke opinie verbeterden de omstandigheden.

Dat enorme Belgenmonument bij Amersfoort is uiteindelijk door de kampbewoners gebouwd, als dank voor de opvang. 'Het werk aan het monument werd uitgevoerd door geïnterneerde Belgische soldaten, leerlingen van de werkscholen in de kampen,' schrijft Wikipedia.

Er woonden tussen de 6 en 7 miljoen Nederlanders in ons land, ten tijde van de 1e wereldoorlog. Door de oorlog waren er meer dan miljoen vluchtelingen, dat is dus 1 op 7.

Er is nu ook weer oorlog in de wereld en er zijn weer vluchtelingen. Maar ruimhartig opvang daar doen we niet meer aan. Nu worstelen we met de vraag hoe we die mensen hier weghouden.

Is dat niet een beetje kleinzielig ? Wordt het geen tijd dat we die mensen eens gaan helpen ? Onze overgrootouders konden dat wel. En die waren met veel minder en ze hadden het een stuk armer dan wij nu...



De Strip: De strip van deze week is getekend door de Stripman zelf.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 en deel 8 van het vorige verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het verhaal daar weer voor.

Klik op de strip voor een grotere weergave. 

Kijk voor voorafgaande episodes van de Stripmannen-saga naar het Strip Jaaroverzicht van 2015 en het Strip Jaaroverzicht van 2014 , of nog verder terug naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  -  het Strip-overzicht van 2012 en het Strip-jaaroverzicht van 2013 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men





zondag 24 augustus 2014

De mens is goed. Nee, slecht ! Of misschien toch goed ?


Afgelopen week bood een van mijn oude vrienden, een trouwe lezer van mijn berichten, spontaan aan om, samen met zijn broer, de kapotte wasdroger waar ik vorige week over schreef, van de trappen af te sjouwen en naar het grofvuil te brengen. Ondanks herhaaldelijk aandringen wilden ze niets voor die inspanning hebben, behalve een kop koffie en een handdruk.

Wat is de mens toch goed en behulpzaam, dacht ik. In ieder geval deze mensen, want ik hoor de lezers al tandenknarsen: De mens is een egoïstisch wezen dat zijn omgeving ontzettend veel leed en ellende berokkent ! Kijk maar naar het nieuws !

Ja, dat is waar, de mens veroorzaakt veel wantoestanden, oorlog en ander onheil. Wat die Moslims van IS, bijvoorbeeld, uitvreten ! Walgelijk ! Zeker en we besteden er misschien wel extra aandacht aan omdat het Moslims zijn.

Een columnist van de Volkskrant vergeleek de toestand in Irak en Syrië, naar mijn idee zeer terecht, met die in het voormalige Joegoslavië. Ook daar viel de centrale macht weg en begonnen verschillende bevolkingsgroepen elkaar uit te moorden. Een nationaal pijnpunt voor ons land was daarbij de massamoord in Srebrenica.

Gek genoeg hebben we het daar nooit over de geloofsovertuiging van de daders en de slachtoffers. Zou dat zijn omdat daar de Moslims vermoord werden door de Christelijke Serviërs ? Een detail waar we misschien maar liever niet bij stil staan.

De Joden laten zich in hun acties in de Gazastrook trouwens ook niet onbetuigd. Het aanrichten van bloedbaden lijkt niet gebonden aan een bepaald geloof. Het schijnt bij gewapende conflicten te horen. En het is van alle tijden. Lees er de wereldgeschiedenis maar op na.

Het blijft vreselijk natuurlijk, maar zelfs in al die ellende is soms nog een lichtpuntje te vinden. Uit verschillende delen van de wereld kwam er de afgelopen weken hulp voor de belaagde Jezidi's, die door IS de bergen in waren gejaagd. Ook de Iraakse Koerden boden hulp. Als mensen alleen maar slecht en egoïstisch waren, dan hadden ze dat toch niet hoeven doen ?

Ander recent voorbeeld was de verdrinking, deze zomer, van een aantal badgasten aan de Nederlandse kust. Tragisch... vooral omdat er een paar gevallen waren, waarbij iemand verdronk omdat hij een ander wilde redden. En dat ging niet eens om vrienden of familieleden. Nee, mensen waagden hun leven, om wildvreemde drenkelingen te helpen. Een egoïstisch mens had zich wel drie keer bedacht.

En dan die bootramp in Indonesië, waarbij 14 mensen zich vasthielden aan een reddingsbootje waar maar 8 man in pasten. Het waren niet de sterksten die in het bootje bleven zitten en de zwakkere broeders lieten verdrinken. Nee, ze lieten zich, bij toerbeurt, in het water zakken en konden zo allemaal gered worden.

Zo slecht is de mens nog niet...


De Strip: De strip van deze week is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit verhaal. 

Klik op de strip voor een grotere weergave. 

Kijk hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal.

Kijk voor voorafgaande episodes van de Stripmannen-saga naar het Strip Jaaroverzicht van 2014 , of nog verder terug naar het Strip Jaaroverzicht van 2011  -  het Strip-overzicht van 2012 en het Strip-jaaroverzicht van 2013 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men