Gratis lezen, soms toch wel leuk

Een tijdje terug schreef ik over de gratis e-boeken die ik kon downloaden, via mijn Facebookvriend, Johan. Hij had een proefabonnement op een e-boekenclub cadeau gekregen, maar bezat geen e-reader en ik wel, dus vandaar. Leuk en bijzonder vriendelijk, natuurlijk.

Ik had al eens eerder zelf zo'n proefabonnement ontvangen, toen ik het eens nakeek, zelfs meerdere keren. Op mijn laptop bleek nog een hele map gratis e-boeken te staan, met maar liefst 24 items. De meeste nog ongelezen, omdat de titels me niet aanspraken, of omdat ik iets anders te lezen had, dat ik wel zelf uitgekozen had.

De eerste dateerden al van 5 jaar geleden. Misschien kwam het doordat ik de paar boeken, die ik er wel van gelezen had, niet zo geweldig vond, dat ik de rest maar had gelaten. Ik kan er op z'n minst eens naar kijken, dacht ik, dan weet ik tenminste zeker dat ik er niets aan mis.

Ik begon met 'Het Walvistheater' – mooie titel – geschreven door Joanna Quinn. Dat wordt verteld vanuit een meisje dat, ergens aan het begin van de 20e eeuw, met haar rijke vader op een groot landgoed woont. Pa besteedt weinig aandacht aan haar en komt op een zeker moment thuis met een nieuwe vrouw. Ik had het al vrij snel gezien. Daar ging ik geen dagen van mijn leven aan spenderen.

De reacties bij Bol.com zijn, over het algemeen, enthousiast. Er is er maar één die het een saai boek vindt. De eerste 70 pagina's waren nog het beste, schrijft die lezer. Toen was ik al afgehaakt. Maar trek je daar niets van aan. De omslag is heel mooi.

Daarna begon ik aan 'Het Achtste Leven (Voor Brilka)', van de Georgische schrijfster Nino Haratischvili. Daarin vertelt de hoofdpersoon de geschiedenis van haar familie, aan haar nichtje van 15. Op zich best interessant, hoe de Russische revolutie en de twee Wereldoorlogen, over haar familie en vaderland, heen denderen.

Maar de schrijfster vertelt het alsof het een macaber sprookje is. Er is zelfs een bijna magische chocoladedrank, naar geheim familierecept, die een paar keer in het verhaal terugkomt. Hier heb ik echt wel even volgehouden, het boek een paar keer weggelegd en dan weer verder gelezen. Maar op een zeker moment ging het me toch tegenstaan.

Omdat er een aantal generaties beschreven wordt blijft het een tikje oppervlakkig en ga je niet echt meeleven met de personages. En dan de luchtige manier waarop over gruwelijke voorvallen geschreven wordt. Ik beleefde er weinig plezier aan. Maar ook hier voornamelijk positieve recensies. Dus trek je van mij niets aan.

Dan 'De Beeldhouwer', van Chris Carter. Hm... Chris Carter ? Die naam deed een belletje rinkelen. Het blijkt de man te zijn die de TV-serie 'The X-files' bedacht heeft. Alleen is dat een andere Chris Carter dan die van mijn gratis e-boek. Stel je daar liever een aflevering van CSI-Miami bij voor. Een seriemoordenaar, stoere speurders, mooie vrouwen en bloederige moorden.

Ik heb mijn thrillers liever wat subtieler, dus bij de tweede moord haakte ik af. Niet eens benieuwd naar de afloop van het boek. Het is een deel uit een serie en die heeft zijn fans, blijkt op Bol.com. Geen massa's juichende reacties, maar wel een paar erg positieve.

Dit lijkt een klaagverhaal te worden. Is er dan niets dat me boeit, of amuseert ? Jawel, maar ik ben wel kieskeurig. Lezen moet geen corvee worden, als ik het niks vind ga ik mezelf niet pesten met een vervelend boek. Het vierde dat ik probeerde was, gelukkig, een meevaller.

'Het Eeuwige Leven', van Matt Haig, gaat over een man die een bijzondere genetische afwijking heeft. Na zijn puberteit wordt hij, ogenschijnlijk, maar heel langzaam ouder. Als het boek begint is hij ruim 400 jaar, maar ziet hij er uit als 40. Ik dacht even dat het een variant was op 'The Highlander', een filmreeks met een held die ook eeuwig jong blijft, maar het is geen superhelden verhaal. De hoofdpersoon van Haigs boek heeft geen bovenmenselijke kracht en wordt, net als ieder ander, langzaam, door ervaring wijzer.

Dat zo'n lang leven niet alleen maar voordelen heeft wordt al snel duidelijk. Overal, waar hij voor langere tijd verblijft, krijgt hij te kampen met groeiende argwaan, vanwege zijn jeugdige uiterlijk. Dat wordt pas anders als hij, na honderden jaren, anderen ontmoet met dezelfde aandoening. Daarmee is het leed nog niet geleden, maar ik ga niet alles verklappen.

Een aardig boek, dus. Maar ik zou aanraden om, als het mogelijk is, het in de originele taal, het Engels, te lezen. Al deze boeken zijn vertaald en ik heb de indruk dat, met die vertaalslag, ook een soort versimpeling meegeleverd wordt. Bij het boek van de Georgische Haratischvili had ik dat nog het meest. Alsof het bedoeld is voor jongvolwassenen. Bij het boek van Haig waren er ook momenten dat de kinderlijke toon me een beetje stoorde. Ik vermoed dat dat aan de vertaling ligt.

Ook 'Het Eeuwige Leven' krijgt bij Bol alleen maar positieve reacties. De conclusie zou kunnen zijn dat je niet op die beoordelingen af moet gaan. Ze vinden daar alles prachtig. Het zou ook kunnen dat, als je wat kritischer leest, gratis boeken meestal niet zo geweldig zijn, op een enkele uitzondering na.

Maar ik heb er nog een heel stel te gaan, wie weet zijn die allemaal fantastisch...

 

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman en wordt volgende week vervolgd. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 - deel 16 - deel 17 en deel 18 van dit verhaal.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

 

Jan van Albert, de langste man ter wereld

Dankzij collega-blogger en facebookvriend Johan kon ik een aantal gratis e-boeken downloaden bij bookchoice.com. Dat is een boekenclub voor e-boeken en luisterboeken. Als je een abonnement neemt kun je er maandelijks 8 boeken gratis downloaden.

Vroeger had je net zulke clubs voor papieren boeken. Ik herinner me de Nederlandse Boeken Club (NBC), de ECI – wat volgens Wikipedia staat voor Europaclub Internationaal – en de English Bookclub. Daar kon je boeken met korting kopen en als je dat niet deed kreeg je automatisch het boek van de maand toegezonden. Na een fusie en een faillissement gaan NBC en ECI momenteel samen als 'Bookspot'.

Gratis boeken zijn leuk, uiteraard, als het tenminste boeken zijn die je graag wil lezen. Daar zit hem helaas de zwakte van het concept. Vroeger was het boek van de maand zelden een boek dat je graag wou hebben. Dus bestelde je vaak een ander boek, dat je eigenlijk ook niet heel graag wou, maar dat toch iets beter aansloot bij je smaak.

Bij het aanbod van Bookchoice is het ook zo. Er zitten wel boeken bij die ik wellicht leuk vind, maar nu ook weer niet zo leuk dat ik ze, normaal gesproken, zou kopen. Het is wel een gevarieerd aanbod, hoor. Romans, thrillers, historische boeken, maar sommige zijn me te romantisch, anderen gaan over oorlog en ellende.

Enfin... Een van de boeken die me wel leuk leek was 'De Reus Van Amsterdam', een historische roman, geschreven door Tanya Commandeur. Het is gebaseerd op het leven van Albert Johan Kramer, beter bekend als Jan van Albert, of 'Lofty', die leefde van 1897 tot 1976. Kramer was de zoon van een mandenmaker en groeide uit tot een buitengewone verschijning.

Het verhaal gaat dat hij bij zijn geboorte 8 kilo woog en als 7-jarige al meer dan 2 meter lang was. Daarna werd hij nog 40 centimeter langer, wat wel een vreemde groeicurve is. Meer dan 2 meter, in de eerste 7 jaar en in de jaren daarna nog maar 40 cm.

Hoe dan ook, Jan van Albert, de artiestennaam werd hem in Duitsland gegeven omdat hij Nederlandser klonk dan Kramer, had een succesvolle loopbaan als bezienswaardigheid. Vlak na de Eerste Wereldoorlog trok hij naar Duitsland, waar hij gekoppeld werd aan Josef 'Seppetoni' Fässler, een mannetje van slechts 69 cm hoog. Samen hadden ze een komische act.

Het duo trad op in Amerika, Zwitserland, Groot-Brittannië en andere landen. Jan van Albert kreeg een relatie met Mina, de zuster van Seppetoni, zij had een normaal postuur. Volgens de roman van Tanya Commandeur was het juist dat normale wat haar voor Albert zo aantrekkelijk maakte.

Zij schildert de reus af als een onzeker en onhandig jongetje, dat door zijn ouders maar wat graag meegegeven wordt aan een Duitse manager. In de jaren die volgen laat Albert alles maar over zich heenkomen. Hij laat Seppetoni en Mina achter, zodra er een Amerikaanse manager bij hem aanklopt. Hij trouwt met een meisje dat zegt een kind van hem te hebben gekregen.

Ondertussen blijft hij verlangen naar Mina en probeert weer terug naar Nederland te gaan, om onder zijn ongelukkige huwelijk uit te komen. Commandeur schrijft het hele verhaal in de ik-vorm, alsof de reus het zelf vertelt. Dat kun je zien als een manier om de lezer meer bij het verhaal te betrekken, maar voor mij werkt het niet echt.

Albert wordt afgeschilderd als een tobberige slapjanus, op het toneel heeft zijn piepkleine partner de leiding. Alles overkomt hem, hij geniet niet van de aandacht, zelfs niet van het bezoek aan het Witte Huis en een ontmoeting met de president van de Verenigde Staten. Het boek lijkt als belangrijkste boodschap te hebben dat een reus, of in het algemeen iemand met een bijzonder uiterlijk, ook maar een mens is die eigenlijk verlangt naar een eenvoudig bestaan en een gezin. Dat zal best waar zijn, maar het is wel een open deur en dat is niet de enige die er in het boek ingetrapt wordt.

De schrijfster heeft gesproken met familie en mensen die Albert nog in levende lijve hebben meegemaakt. Je krijgt ook best een aardige indruk van het leven van een variété-artiest, in de periode tussen de beide Wereldoorlogen. Het is jammer dat ze van de hoofdpersoon niet een sympathiekere man heeft weten te maken.

De echte Albert Kramer trad decennia lang op met zijn partner Seppi. In de jaren '50 had hij er genoeg van en opende met Mina eerst een sigarenwinkel en daarna een café. Hij richtte ook de Klub van Lange Mensen op. Wikipedia beschrijft zijn levenseinde: 'Kramer overleed in 1976 in verpleeghuis De Drie Hoven in Amsterdam Slotervaart. Daar verbleef hij vanaf juni 1975, nadat zijn beide benen waren geamputeerd ten gevolge van vaatproblemen en circulatiestoornissen.'

Albert was vermoedelijk de langste Nederlander die ooit geleefd heeft. Hij was een internationale beroemdheid, maar we zijn hem helemaal vergeten. Wat dat betreft is het goed dat er nu een boek over hem is.

Er zijn op internet heel wat foto's en ook filmbeelden te vinden van Albert. Bijvoorbeeld een filmpje met zijn partner Seppetoni in Nederland. 

Nog wat bewegende beelden van de BBC. 

Een wat langere levensbeschrijving, met wat foto's, staat op de website Ons Amsterdam.

 

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman en wordt volgende week vervolgd. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 en deel 8 van dit verhaal.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

 

2000 jaar oude geschiedschrijving en propaganda van Julius Caesar

Op zoek naar leesvoer viel mijn oog op een boek dat ik lang geleden kocht, maar nooit helemaal gelezen had, 'De strijd om Gallië' geschreven door Julius Caesar zelf. Het oorspronkelijke geschrift dateert van ruim 2000 jaar geleden, 58 tot 51 voor Christus om precies te zijn, maar mijn editie is uitgegeven in 1980. Ik kocht hem ooit via de English Bookclub en heet dan dus 'The Battle For Gaul'.

Voor mensen die niet weten wat een boekenclub is: daar kon je lid van worden en dan kreeg je elk kwartaal een catalogus toegezonden. Daar moest je dan 1 boek uit kiezen, meestal voordelig geprijsd. Koos je geen boek dan kreeg je automatisch het 'keuzeboek' toegezonden. Dat was doorgaans een bestseller waar je niet op zat te wachten. Maar het aanbod was breed dus meestal was er wel een betere keuze te maken. De English Bookclub verkocht uiteraard alleen Engelstalige boeken.

Waarom ik indertijd voor Caesar heb gekozen weet ik niet meer. Misschien vanwege Asterix en Obelix. Ik weet wel dat ik het na een paar bladzijden in de kast heb gezet en niet meer heb aangeraakt, behalve bij verhuizingen. Nu ben ik er weer in begonnen en ik moet zeggen, het leest verrassend vlot.

Caesar schreef zijn verslagen, over de strijd in Gallië, om zijn superieuren te infomeren – hij was toen nog geen keizer – en om zijn eigen daden extra positief naar voren te brengen. En hij deed dat bondig en boeiend, maar het is deels dus ook propaganda.

Desondanks is het een bijzondere ervaring om, 2000 jaar later, de verslagen te lezen van een Romeinse veldheer. Niet dat Julius jaren achtereen alleen maar oorlog aan het voeren was. Dat was toen een seizoensgebonden bezigheid. In de winter verbleef hij doorgaans in Noord-Italië waar hij zich bezig hield met bestuurlijke taken, rechtspreken en het voorbereiden van het volgende oorlogsseizoen.

Oorlogen waren niet alleen mogelijkheden om het eigen territorium uit te breiden, het ging Caesar ook om financieel en politiek gewin. En wij hebben er nog steeds de naam van de maand Maart aan te danken, genoemd naar de Romeinse god van de oorlog, Mars.

Van zijn soldaten en de meeste van hun tegenstanders moet je je wel afvragen wat hen bezield heeft. Elkaar met speren, zwaarden en knuppels te lijf gaan, nauwelijks beschermd – de Galliers vochten vrijwel naakt, de Britten alleen gehuld in blauwe verf – in een tijd waarin er geen doorbetaald ziekteverlof was en de medische zorg niet veel voorstelde.

Dat verklaart misschien waarom er vaak al na een paar schermutselingen vrede gesloten werd met naburige stammen. Daarbij werden gijzelaars genomen om komende vijandelijkheden te ontmoedigen. Soms werden overwonnen mannen, vrouwen en kinderen verkocht als slaven en dan werden hun kostbaarheden natuurlijk ingepikt.

Opmerkelijk is het dat Caesar zijn tegenstanders doorgaans afschilderde als barbaars, ongedisciplineerd en chaotisch, waarna die in de strijd toch verrassend eensgezind en slim tegenstand wisten te bieden. De Galliers gaven zich niet zomaar gewonnen en brachten de Romeinen hier en daar flinke nederlagen toe.

Toch weet Caesar, dankzij zijn strategisch inzicht, de superieure bewapening en training van zijn soldaten, slim onderhandelen en door verschillende Gallische stammen tegen elkaar op te zetten, grote delen van het huidige Frankrijk, België, Nederland en een stukje van Engeland onder Romeinse gezag te brengen.

Mede door die successen weet hij het later tot keizer te schoppen. Maar dat staat niet in dit boek. Over Asterix en Obelix schrijft hij trouwens ook geen woord...

(Wel over Ambiorix, die de stripliefhebber zou kunnen kennen uit de verhalen van Suske en Wiske...)

Zie ook op Wikipedia over de GallischeOorlog e.v. 

De Strip: In verband met de hittegolven hanteren de Stripmannen voor de komende paar weken een tropenrooster. Dus deze keer een oud stripje. Als de temperaturen wat gezakt zijn wordt het werk aan nieuwe verhalen hervat. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 en deel 12 van het vorige verhaal.

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men