Een betaald abonnement

Het is heel normaal om een betaald abonnement te hebben, op de krant, bijvoorbeeld, of een tijdschrift, of de bibliotheek. Tenminste dat was het vroeger. Voor veel mensen is het niet meer zo normaal om te betalen voor nieuws, muziek, films, of boeken. Via internet is er van alles te lezen, te zien en te beluisteren en heel veel daarvan is 'gratis' beschikbaar.

Mijn vrouw en ik zijn van de oude stempel, dus wij hebben nog een abonnement op de krant. Het is een zaterdag-plus-internet abonnement, zodat we niet elke dag de trap af hoeven, om de krant uit de brievenbus te halen. We gaan echt wel met onze tijd mee.

We hebben ook een abonnement op de TV-gids, omdat mijn vrouw dat prettig vindt. Ikzelf kijk meestal online wat er te zien is, of via de gids van onze glasvezelprovider. Maar dat is omdat het gemakkelijker is, niet omdat het geen geld kost.

Ik vind het helemaal niet erg om voor sommige diensten te betalen en ik doe ook wel eens een vrijwillige bijdrage. Voor Wikipedia, bijvoorbeeld, dat ik vrijwel dagelijks bezoek. Of voor het e-mailprogramma Thunderbird, dat ik elke dag gebruik. Wat dat betreft zou het dus ook niet gek moeten zijn dat ik nu een abonnement heb op YouTube. Maar het voelt wel een beetje vreemd.

Ik gebruik YouTube al heel lang. Om zelf af en toe een filmpje op te zetten en om muziek te zoeken voor de Top 200.000. Ik heb ook vrij lang, ongehinderd door reclameboodschappen, van die muziek kunnen genieten. Maar de laatste jaren is YouTube, wat dat betreft, strenger geworden. Als je een advertentieblocker gebruikt krijg je geen filmpjes meer te zien. Toch wel een beetje hinderlijk.

Wat uiteindelijk de doorslag gaf was het verzoek om, tijdens een vrolijke familie-bijeenkomst, een YouTube playlist af te spelen. Op zich geen probleem, maar zonder abonnement betekent dat, na elk liedje een reclameboodschap. En, als het een lang liedje is, zelfs het risico dat het onderbroken wordt voor reclame.

Ik nam dus een gratis proefabonnement, voor een maand, met het plan om het daarna misschien nog een maand door te laten lopen en dan op te zeggen. Een maandje betalen leek me wel billijk. Ik heb zolang gratis geluisterd en gekeken. Maar we zijn nu anderhalve maand verder en ik overweeg ernstig om het abonnement voorlopig door te laten lopen.

Goedkoop is het niet, 14 euro per maand, maar wel verdomd prettig. Een nummer van de live-lp Yessongs, dat bijna een kwartier duurt, te kunnen beluisteren zonder onderbrekingen. Alle albums van Paul McCartney en Wings, zonder reclameboodschappen, plus alle bonustracks en singles die niet op albums zijn verschenen.

We hebben geen platenspeler meer, geen mogelijkheid om cassettes af te spelen en CD's alleen met een paar kunstgrepen. Ik heb wel veel muziek omgezet naar MP3-formaat, dat ik via de laptop af kan spelen. Maar die verzameling verbleekt bij wat YouTube tegenwoordig te bieden heeft.

Vroeger was het wel eens zo dat je bepaalde, wat minder bekende, groepen of artiesten, niet kon vinden op YouTube, maar dat komt tegenwoordig nog maar heel sporadisch voor. Zelfs obscure blueszangers en jazzorkestjes, uit de jaren 20, zijn vrijwel allemaal beschikbaar.

Dus toen ik ontdekte dat we 2 loten in de postcodeloterij hadden besloot ik om 1 daarvan op te zeggen en mijn YouTube-abonnement, voorlopig, door te laten lopen. Het kan zijn dat we eerdaags een paar miljoen hadden kunnen winnen en dat we nu genoegen moeten nemen met de helft daarvan. Maar dat is een risico dat ik wel wil nemen voor ongestoord muziekplezier.

Ps voor de jongere lezers: 'Yessongs' is een driedubbel live-album, van de Britse rockgroep Yes, uit 1973. Langspeelplaten en muziekcassettes waren gangbaar in de tweede helft van de vorige eeuw, je had speciale apparatuur nodig om de muziek die erop stond te horen.

Tot mijn verrassing zie ik dat moderne artiesten nog steeds muziek uitbrengen op cassettes. Dus vergeet wat ik hierboven schreef en geniet van Taylor Swift , of The Foo Fighters, op je ouderwetse walkman.

  

 

De Strip is gemaakt door de de Stripman zelf.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van dit stripverhaal.  

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8  - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 en deel 15 van het vorige stripverhaal.  

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.  

 

De aankoop van het jaar

We zijn nog maar pas aan 2024 begonnen, maar ik denk dat ik de aankoop van het jaar al gedaan heb. Met een paar Creative Pebble Pro bluetooth speakertjes, hebben we ineens weer een goed werkende stereo-installatie in huis. Ik maak hier even schaamteloos reclame, maar dat is uit enthousiasme.

De afgelopen jaren hebben mijn oude stereospullen, die deels nog stamden uit de jaren '80, langzamerhand de geest gegeven. De oudste onderdelen kocht ik toen ik net van school kwam en genoot van een bijstandsuitkering. Er was toen veel werkeloosheid, ik had geen praktische opleiding gedaan, werk was niet makkelijk te vinden, maar ik kreeg wel ineens een riant bedrag per maand uitgekeerd.

Ik woonde nog bij mijn ouders en was gewend aan een tientje zakgeld, per week. Nu had ik ineens honderden guldens ! De helft gaf ik aan mijn vader en moeder, als kostgeld, van de rest kocht ik nuttige dingen, zoals een racefiets, een gitaar, een schildersezel en een versterker, een draaitafel en een paar geluidsboxen.

Die boxen zijn de enige onderdelen die het, vermoedelijk, nog doen. De versterker is al vrij lang vervangen door een andere. De draaitafel draaide al jaren niet meer constant op dezelfde snelheid, maar omdat er inmiddels een CD-speler bij was gekomen, was dat niet zo'n bezwaar. Een jaar of 5 terug weigerde die CD-speler dienst en daarna hebben we het nog een tijdje geprobeerd met een CD-walkman. Maar eind vorig jaar lukte het me niet meer om nog enig geluid, aan de resterende spullen, te ontlokken.

We luisterden dan maar naar muziek via de laptop, of de TV, maar ideaal was dat niet. Een nieuwe stereo-installatie kopen leek ons geen goed idee, want nogal duur. Je kunt tweedehands vast wel iets bij elkaar scharrelen, maar ik heb daar de energie niet voor. Dus besloot ik om het eens met een paar kleine speakertjes te proberen, die je zowel aan de laptop, als aan elk ander apparaat kunt koppelen dat een koptelefoon uitgang heeft.

In het grijze verleden had ik eens een MP3-speler gekocht, van het merk Creative, en ik kreeg nog altijd reclamemails van ze. En die Pebble speakers zagen er best grappig uit. Het zijn ronde, kunststof ballen, van nog geen 15 cm doorsnee, met vrolijke lichtjes in de voet en aan voor en achterzijde een luidspreker.

Volgens de recensies die ik las en de YouTube-filmpjes die ik bekeek, zou het geluid goed moeten zijn en de prijs heel redelijk. Het zijn niet de goedkoopste speakertjes die je kunt krijgen, maar ook lang niet de duurste. Er was ook nog een kortingsactie, vanwege de kerst, dus deed ik mijn bestelling.

Volgens de website zou de levering een week duren en ik was verbaasd toen, na twee dagen, een bezoekend familielid aankwam met een doos, die in de gemeenschappelijke trappenhal stond, met mijn naam er op. Mijn nieuwe speakertjes ! Door een pakketbezorger, zonder aan te bellen, onder aan de trap gedumpt.

Dat was eigenlijk het enige negatieve aan de aankoop want, echt, ze klinken geweldig. Vooral de bassen zijn heel veel beter dan wat we de laatste tijd gewend waren. En ineens is onze hele muziekverzameling weer beschikbaar. Onze oude LP's waren, jaren terug al eens, door mezelf en een behulpzame vriend, omgezet in MP3-tjes. Die kunnen we nu, via de laptop, op meer dan een fluisterniveau beluisteren. Onze CD's draaien we weer op de CD-walkman.

En er zijn nog meer mogelijkheden, die ik nog niet eens geprobeerd heb. We zouden de TV er aan kunnen koppelen, of de smartphone. En als ik nog eens een laptop koop, met bluetooth, kan het ook nog draadloos. Daarmee heb je meteen het enige nadeel te pakken, er zijn wel wat snoertjes nodig, om de speakertjes van stroom te voorzien en ze onderling en aan de geluidsbron te verbinden.

Maar dat was met de oude stereo-installatie ook en die was zo groot dat je er een paar kastplanken voor nodig had. Deze speakertjes schuif je onder de bank, of je zet ze in het raamkozijn, of bovenop de kast. Kortom, ze nemen weinig ruimte in en geven verrassend veel luisterplezier.

Een van de eerste gedigitaliseerde LP's die we draaiden was 'Stil Crazy After All These Years', van Paul Simon. Een prima artiest, al heb ik zelf nooit een plaat van hem gekocht, dit was er een uit de collectie van de Stripvrouw. Tot mijn verbazing kreeg ik er een brok in mijn keel van. Zo goed klonk het.

Ik ben helemaal geen HiFi-freak, ik heb nooit hele dure spullen gehad, maar er is toch wel een groot verschil tussen de minuscule speakers van een laptop, of goedkope oortelefoontjes, en het warme geluid dat onze nieuwe miniboxjes voortbrengen. Mijn advies aan iedereen is dan ook, luister eens een jaar lang naar muziek via beroerde apparatuur en probeer dan eens iets als dit. Er gaat een wereld voor je open.

Wie meer wil weten kan terecht op de website van Creative. Of zoek eens een YouTube-filmpje op waarin ze speakertjes besproken worden. 

 

 

De Strip is gemaakt door de Stripman zelf en wordt volgende week vervolgd. 

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 - deel 16 - deel 17 - deel 18 - deel 19 - deel 20 en deel 21 en deel 22 van het vorige  verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave.