Posts tonen met het label soest. Alle posts tonen
Posts tonen met het label soest. Alle posts tonen

zondag 26 juli 2026

Waarom willen ze zo graag 2000 bomen kappen ?


In mijn mailbox
zie ik berichten voorbijkomen over bosbranden in Frankrijk, Spanje, Schotland, Wales en Canada. In het plaatselijke nieuwsblad zag ik een aankondiging, van een gemeentelijk plan, om bijna 2000 bomen te gaan kappen in Soesterberg. Zouden we niet zuinig moeten zijn op de bomen die we hebben ?

Op internet zag ik een kaartje over het grondgebruik in ons land. Ik probeerde op te zoeken hoe de verhoudingen precies lagen en kwam uit bij het wetenschappelijk bureau van de Partij voor de Dieren. Dat baseert zich weer op cijfers van het CBS en komt met de verdeling: 66% landbouw en veeteelt, 25% wonen en industrie, 9% natuur.

Dat de plaatselijke wethouder, voorheen van de PvdA, nu PRO, in onze dorpskrant aankondigde dat hij hoopte dat er snel begonnen kon worden met de kap van die 2000 bomen, deed dus mijn wenkbrauwen fronsen. Waarom wil die man dat zo graag ? Er is al zo weinig natuur in ons land en is PRO niet ook voortgekomen uit Groen Links ?

De bedreigde bomen staan in het Oude Tempel bos. Onze gemeente is best uitgestrekt. Wij wonen aan de rand, vlak bij de grens met Baarn. Het voormalige landgoed Oude Tempel ligt ruim 10 kilometer naar het zuiden, richting Zeist. Volgens Google Maps een autorit van een kwartier, of ruim een halfuur fietsen. Met het openbaar vervoer kan ook, dan ben je een uur onderweg. Zoiets zal het ook zijn met de scootmobiel.

Ik ben er nog nooit geweest, maar ik heb wel al eens mijn handtekening gezet onder een protestactie, tegen de voorgenomen aantasting van het gebied. Dat heeft niet geholpen.

De gemeente wil heel graag die bomen kappen, om er huizen te laten bouwen. Het plan daarvoor is al redelijk oud. Het is onderdeel van een samenwerking, uit 2004, tussen verschillende gemeenten, in het project 'Hart voor de Heuvelrug'. Daarin wordt nieuwe natuur gerealiseerd, maar ook gebouwd in oude natuur. Beetje vreemd, misschien, maar zoiets lees ik in de krant.

Je hoort wel eens dat als er ergens natuur opgeofferd wordt voor woningbouw, of industrie, dat dan elders gecompenseerd wordt met nieuwe natuur. Maar andersom geldt die verplichting toch niet ? Als er nieuwe natuur aangelegd wordt, hoef je toch niet ergens anders bomen te kappen ?

De gemeente heeft het bosgebied van de Oude Tempel ooit opgekocht, met als bestemming recreatie. Op een bepaald moment ontstond het idee dat je in dat bos ook huizen kunt bouwen. Op de website Oudetempel.nl wordt het 'natuurinclusief' bouwen genoemd. Als je het leest krijg je de indruk dat ze denken, dat als het woord 'natuur' maar veel gebruikt wordt, mensen zullen geloven dat ze ook echt rekening gaan houden met die natuur.

Er staat dat er fors geïnvesteerd wordt in het compenseren van het te kappen groen. Tegenover de 2000 bomen, die zullen verdwijnen, zullen maar liefst 117 nieuwe bomen aangeplant worden. Dat klinkt nogal mager, maar er worden ook 26.000 voedselstruiken aangeplant. Wat dan weer best veel lijkt. Maar voedselstruiken ? Elke inheemse plant is voedsel voor inheemse dieren, ook die voor de kap bestemde bomen.

Daarbij is er een stuk land aangekocht, dat grenst aan de Oude Tempel, waar nieuwe natuur gerealiseerd zal worden. Tegenstanders vragen zich af, niet geheel ten onrechte lijkt me, waarom er geen huizen gebouwd kunnen worden op dat aangrenzende terrein. Dan kan het bestaande bos gespaard worden. Maar daar wil de gemeente niets van weten.

Het is niet de enige vraag die de tegenstanders bij de plannen stellen. Er lopen nog verschillende procedures en er zal nog bezwaar gemaakt worden tegen de kapvergunning. Die vergunning werd verrassend snel verleend. De gemeente had er maar 1 dag voor nodig, wat ook weer niet heel vreemd is, aangezien ze zelf de aanvrager was.

En er werd direct maar begonnen met het plaatsen van een raster, in het bos, dat moet voorkomen dat dassen en ander wild de beoogde bouwplaats nog langer betreden. Die werkzaamheden zijn inmiddels, na protesten van de tegenstanders, door de rechter stopgezet.

Ik word een beetje somber van dit hele verhaal. Ik weet hoe moeilijk het is om gemeentelijke plannen te stoppen, of bij te sturen. Maar gelukkig zijn er rondom de Oude Tempel nog genoeg omwonenden die positiever gestemd zijn en de strijd aan willen gaan.

Naast het landhuis de Oude Tempel, een gemeentelijk monument, momenteel in gebruik door een zorginstelling, zijn twee flats gebouwd. Men gaat hier niet zo gevoelig om met oude landgoederen, dat is onderhand wel duidelijk. Maar de bewoners van die flats zagen ineens een toekomst opdoemen waarin er geen mooi bos achter hun huizen lag, maar een nieuwe woonwijk. Die komen nu dus in het verweer.

Een plaatselijke politieke partij, Partij Ons Soesterberg (POS), heeft zich ook tegen de plannen gekeerd en kreeg behoorlijk wat steun bij de laatste verkiezingen. Helaas blijft een meerderheid in de gemeenteraad voor de bouwplannen.

Als ons land nou bulkte van de bossen. Als je geen stap kon zetten of je stootte je hoofd tegen een boom. Als je nou de dassen en eekhoorns opzij moest duwen, bij elke stap die je buitenshuis zette. Maar zoals ik aan het begin al schreef: minder dan 10% van ons land bestaat uit natuur.

Daar zouden we toch zuinig op moeten zijn ?


Zie ook de website van de POS

Ps: De naam Oude Tempel heeft geen religieuze oorsprong. Het was ooit 'een grote boerderij annex bierhuis', schrijft Wikipedia, die in de 19e eeuw afbrandde. Het land was eigendom van Koningin Emma toen een rijke jonkheer het, in 1912, opkocht en het landhuis liet bouwen.  

  

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 en deel 8 van dit verhaal. 
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal. 
 

 

zondag 5 november 2023

Het dorp en de sloopkogel


Deze week
kwam een oude vriend op bezoek. We zien elkaar niet heel vaak, maar we kennen elkaar wel al bijna 40 jaar, door ons vrijwilligerswerk bij de culturele dorpsvereniging. Hij was een van mijn voorgangers – als maker van het clubblad – en we waren alle twee lid van de filmhuis werkgroep.

Maar in de periode dat ik lid werd en steeds actiever deel ging nemen aan het verenigingsleven, nam hij juist wat meer afstand. Inmiddels kom ik er ook al lang niet meer zo frequent, waardoor we voornamelijk spraken over de goeie ouwe tijd. Dat gaf genoeg gespreksstof en heel wat 'o, ja, dat weet ik nog'-momenten. En ook vragen als: ken je die nog en weet je hoe het met die verder is gegaan ?

Hij is, net als ik, in ons dorp geboren, een paar jaar eerder, maar op dezelfde plaats, in het kraamkliniekje dat beheerd werd door de nonnetjes van Mariënburg. Die nonnetjes zijn vermoedelijk allang overleden, het kliniekje is gesloten, het gebouw afgebroken en vervangen door een verzorgingstehuis en ouderenwoningen.

Hij bracht een boek voor me mee, met oude foto's van ons dorp, vanaf 1900 tot 1999, toen het boek verscheen. Eén van de samenstellers, ik denk dat hij inmiddels overleden is, kwam ook wel eens bij onze vereniging. In dat boek staan mooie foto's, van soms heel mooie gebouwen, die helaas meestal gesloopt zijn.

De dag na zijn bezoek bladerde ik het eens rustig door. Naarmate ik vorderde zakte mijn opgetogen stemming langzaam af naar droefenis. Ons dorp was 100 jaar geleden een boerendorp, met een flink aantal mooie villa's. Het boek richt zich, begrijpelijkerwijs, vooral op wat er niet meer is. En dat is veel. 

Leuke woonhuisjes, mooie boerderijen, grote en weelderige buitenhuizen, schoolgebouwen, molens, kerken, dorpskroegen... de sloopkogel is er nietsontziend doorheen gegaan.

En wat er voor teruggekomen is... het is eigenlijk, zonder uitzondering, afschuwelijk lelijk. De ergste foto's zijn die van de eerste flatwijken, die in de jaren '60 en '70 gebouwd werden, in het hart van ons dorp. Boerenland verdween onder afschuwelijke hoogbouw. Ik mag het zeggen, want ik ben in zo'n flat opgegroeid. En hoewel het woonblok, waar ik nu in woon, tegenover een leuk park staat, is het ook een lelijk ding.

Dat de flats op een kaalgemaakt landbouwgebied werden gebouwd maakt de indruk, die ze op de foto's in het boek geven, nog akeliger. Rij je nu door die flatwijken, dan wordt de aanblik wat verzacht, door de bomen en struiken die er in de tussentijd gegroeid zijn. Maar, jongens, wat zag het er troosteloos uit, op die oude foto's.

Gek genoeg heb ik er helemaal geen slechte herinneringen aan. Mijn jeugd was best gelukkig. Maar ik wist toen niet hoe mooi en vredig het er daarvoor uitgezien had. Het lied van Wim Sonneveld kwam bij me op, over dat tuinpad van zijn vader – in mijn geval mijn grootvader – en met terugwerkende kracht voelde ik mee met de regels: 'Ik was een kind, hoe kon ik weten, dat dat voorgoed voorbij zou gaan...'

Je vraagt je af wat de bouwers en ontwerpers, van die flats, indertijd gedacht hebben ? En de bestuurders, die toestemming gaven voor de aanleg van die wijken. Zouden die echt gedacht hebben dat ze iets goeds deden voor de mensheid ? Het is jammer dat ik niet gelovig ben, want het zou een troostrijke gedachte zijn als er een hel voor architecten en projectontwikkelaars bestond.

Ps: 'Het Dorp' van Wim Sonneveld is van oorsprong een Frans lied, 'La Montagne' , geschreven door Jean Ferrat. De Nederlandse tekst is geschreven door Friso Wiegersma. Klik op de titel van het liedje voor een YouTube-filmpje.

Het boek '100 jaar Soest en Soesterberg in woord en beeld', door Henk Gerth en Joop Piekema, is alleen nog tweedehands verkrijgbaar. Ik vond op internet 1 exemplaar. Het is opmerkelijk dat ik bij het doorbladeren maar één keer de naam van onze culturele dorpsvereniging tegenkwam. Het gebouw, staat er wel in, maar wordt omschreven als Museum Oud Soest, terwijl die instelling er 20 jaar later bij kwam. In 1999 waren we, klaarblijkelijk, nog niet echt geaccepteerd. 

 

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman en wordt volgende week vervolgd. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 en deel 13 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 3 april 2022

Nieuws over het Mejanderboek


Het is bijna
een jaar geleden dat ik voor het eerst vertelde over onze plannen om een boek te maken. Het was toen 25 jaar geleden dat tekenaar Gerard Kuit en ik voor het eerst samen iets maakten voor de Artishock Berichten, het programmablad van onze culturele dorpsvereniging.

Dat ontwikkelde zich tot een reeks van reisverhalen over ons eigen dorp en wijde omgeving. Ik vond het leuk om de geschiedenis van plaatsen en gebouwen uit te pluizen en de situatie van nu te vergelijken met oudere beschrijvingen. Gerard maakte daar fraaie pentekeningen bij.

In totaal maakten we zo'n 175 verhalen en tekeningen en nu hebben we de eerste proefdruk van ons boek, 'Verdwenen Vergezichten', binnen. Niet alle verhalen staan er in, dan zou het een erg dik en behoorlijk duur boek worden. We hebben ons beperkt tot ruim 40 afleveringen, allemaal over onderwerpen in de buurt van Soest, onze woonplaats.

De eerste verhalen zijn gemaakt in een tijd dat de computer nog niet ingeburgerd was. Internet stond nog in de kinderschoenen, ik had wel een pc, maar gebruikte die alleen om de verhalen uit te typen. De bestanden bewaarde ik op floppydisks die alleen de oudere computergebruiker nog zal kennen. Met de laptops van nu kun je dergelijke schijfjes niet meer lezen.

Het was dus even zoeken voor ik alle teksten weer gevonden had en omgezet had in bruikbare computerbestanden. Gelukkig had Gerard alle tekeningen bewaard. Die moesten wel, voor een groot deel, opnieuw ingescand worden. De verhalen moesten worden bewerkt en gecorrigeerd en daarna nog eens worden gecorrigeerd.

Ik wilde zo min mogelijk veranderen aan de oorspronkelijke teksten en voegde daarom een aantal voetnoten toe, om bepaalde details te verduidelijken. Na 20, of 25 jaar zijn sommige plekken alweer flink veranderd, daar wilde ik dan toch ook wel iets over zeggen.

Toen ik een flink eind op streek was bedacht ik dat het een goed idee zou zijn om een proefboek te laten drukken. We hadden geen van tweeën eerder een boek samengesteld dus wilden we weten hoe dat in zijn werk ging en wat de kosten zouden zijn, zodat we ons definitieve ontwerp daarop aan zouden kunnen passen.

Ik vond een printing-on-demand website, met veel mogelijkheden en goede tips en informatie. We bestelden een uitprobeer exemplaar en waren blij verrast met het resultaat. Dit eerste boek was 70 pagina's dik en ik had verschillende lettertypes gebruikt en wat geëxperimenteerd met de opmaak om te zien wat het beste zou werken. De kosten vielen ook nog mee, dus besloten we het plan verder uit te werken.

We overlegden over de inhoud en Gerard stelde voor om dicht bij huis te blijven. Hij verwachtte meer mensen te interesseren met verhalen over Soest en de buurgemeenten dan met uitstapjes verder weg. Zo kwamen we uit op het boek zoals het er nu aan gaat komen. Harde kaft, A-4 formaat en iets meer dan 110 pagina's, op glanzend papier.

Soest en omgeving moet je trouwens ruim zien. We hebben het ook over Baarn, Amersfoort, Hilversum, Zeist, de omgeving van Loosdrecht, Wijk Bij Duurstede en de Langbroeker Wetering. Daarna, maar dat is voor een volgend boek, zijn er ook nog verhalen over de Veluwe, Zeeland, de Vecht, het Groene Hart en de Zuiderzeekust. Maar dat past dus allemaal niet in het eerste boek.

Bij het doorlezen van onze eerste proefdruk kwam ik nog weer allerlei verbeterpunten tegen en bedacht ik weer nieuwe toevoegingen. Zo'n boek maken is een niet te onderschatten klus, dat blijkt. Zelfs als je de tekst en illustraties al jaren hebt liggen. Maar goed, het schiet nu wel op en we hopen nog voor de zomer ons eerste boek officieel te kunnen presenteren.

Voor wie nieuwsgierig is: op ons Mejanderblog kun je foto's zien van de proefexemplaren. Een deel van de inhoud is daar ook te lezen.



De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel14 - deel 15 - deel 16 - deel 17 en deel 18 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.
 
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 20 maart 2022

We hebben gewonnen !


Het is,
in al die jaren dat ik heb mogen stemmen, nog niet vaak voorgekomen, maar deze keer heeft de partij waarop ik gestemd heb eens een keer de verkiezingen gewonnen. Wat aantal stemmen betreft is het zelfs de grootste partij geworden, in de gemeenteraad van ons dorp.

Als het om de raadszetels gaat zijn er nog twee andere partijen die, met wat minder stemmen, toch evenveel zetels hebben gekregen. Er zal dus samengewerkt moeten worden en daarmee wordt de vreugde over de overwinning meteen wat getemperd.

Het is maar de vraag of de politici van mijn keuze zullen kunnen uitvoeren wat ze van plan waren. Gaan ze doen waarvoor ik ze mijn stem heb gegeven, of gaan ze een compromis sluiten en toch doen waar ik nou net tegen was ?

Voor de verkiezingen zag ik een paar TV-programma's, op de regionale omroep, over de thema's die speelden in andere gemeenten. Moet er een nieuw theater worden gebouwd ? Komt er een windmolenpark ? Moet er meer geld naar de zorg, of de veiligheid ?

Voor mij ging het er vooral om welk stuk groen opgeofferd zou gaan worden voor woningbouw. Elke partij in ons dorp wil dat er huizen komen. Betaalbare huizen, dure koopwoningen, huizen voor ouderen, of jongeren. Allemaal willen ze wel ergens bouwen en ergens anders juist niet.

Mijn partij wil niet bouwen op de Meent. Ik schreef een tijdje terug over die plannen, waarbij een nieuw verkeersplein bedacht was, aan het eind van onze straat. Een van de andere 'grote' partijen is daar ook tegen, dus het lijkt erop dat onze buurt voorlopig gespaard blijft.

Maar ja. Dan gaat er een eind verderop misschien een stuk polder voor de bijl. Projectontwikkelaars hebben op verschillende plaatsen al grond aangekocht. De gemeenteraad staat onder druk om toch ergens woningbouw toe te staan.

Er zijn, bijvoorbeeld, ook plannen voor het wilgenveld, waar ik langs rij als ik boodschappen ga doen. Ook een mooi, open, stuk groen. Er was een andere politieke partij die zich uitsprak tegen die plannen.

Als iedereen alleen maar probeert om de nieuwbouw in zijn eigen achtertuin tegen te houden, wat schieten we er dan mee op ? Het is niet gemakkelijk om aan een woning te komen in ons dorp. Al die mensen moeten toch ergens wonen.

In buurgemeente Baarn is een lokale partij de grootste geworden. Daar kijken we ook met belangstelling naar, want daar gaan ze over de plannen rondom Paleis Soestdijk. Bouwplannen. Een hotel en een woonwijk zouden er moeten komen. En wat de winnaars van de verkiezingen daarvan denken wordt mij niet direct duidelijk.

Mag er dan nergens iets nieuws gebouwd worden ? Nou, er is in ons dorp ook een verlaten bedrijfsterrein. Ik heb de berichten niet precies gevolgd, maar begreep dat er ook plannen zijn om daar woningen te bouwen. Mooi, zou ik denken, maar het schijnt dat er onenigheid is over de precieze invulling.

De verkiezingen zijn gewonnen, maar de problemen daarmee nog niet verdwenen...



De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel14 - deel 15 - en deel 16 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.
 
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 25 april 2021

25 jaar Mejanderverhalen


We hebben een jubileum te vieren.
Het is dit jaar 25 jaar geleden dat het eerste Mejanderverhaal verscheen, met een tekening van Gerard Kuit erbij.

Halverwege de jaren '90 was ik mijn activiteiten bij de culturele dorpsvereniging – Artishock in Soest – een beetje aan het afbouwen. Ik was heel actief geweest, in de muziekwerkgroep, het filmhuis, de Werkgroep Eigen Werk en in het bestuur. En ik was een aantal jaren redacteur geweest van het clubblad, de Artishockberichten.

Voor de Artishockberichten schreef ik maandelijks een redactioneel stukje. Aanvankelijk ging dat over de mooie activiteiten van de vereniging maar, omdat ik daar een beetje over uitgepraat raakte, schreef ik later vooral over dingen die ik zelf meemaakte, of interessant vond.

Pieter Henke, mijn opvolger als redacteur, vond het wel leuk als ik doorging met die verhaaltjes en een van mijn toenmalige zwagers bedacht de naam Mejander. Jan die zich door het leven kronkelt.

Ik kwam voor het eerst op het idee om een tekening van Gerard Kuit te gebruiken toen ik iets geschreven had over een wandeling, die mijn vrouw en ik maakten, langs Paleis Soestdijk, het Baarnse bos en de Naald van Waterloo. Ik was op weg naar Pieter om mijn stukje in te leveren en mijn vrouw wilde nog even binnenlopen bij het VVV-gebouwtje, naast het postkantoor. Alle twee opgeheven inmiddels.

Daar zag ik een ansichtkaart met een strakke pentekening van Paleis Soestdijk, getekend door Gerard. Ik kende hem wel want hij was ook lid van onze vereniging en kwam vaak bij het filmhuis. Dus ik kocht die kaart en deed hem bij mijn stukje. Pas achteraf kon ik Gerard vragen of hij dat wel goed vond. Gelukkig was hij direct enthousiast en zo ontstond een samenwerking die nu nog voortduurt.

Het duurde wel een paar jaar voor Gerard en ik er ook samen op uit gingen. Aanvankelijk schreef ik mijn verhaaltje, gaf dat aan Gerard, waarna hij een tekening maakte en ik alles weer doorgaf aan Pieter. Computer en email werd daarbij nog nauwelijks gebruikt.

Het waren andere tijden. Als ik iets weten wilde pakte ik een boek uit mijn boekenkast, of ik ging naar de bibliotheek. Tegenwoordig vind je heel veel bij Wikipedia, of in Facebookgroepen, maar het internet werd in die jaren nog niet zo intensief gebruikt. Soms vroeg ik een beetje rond, bij familie en vrienden, maar erg ver ging ik daarbij niet. Het kwam bijvoorbeeld niet in me op om informatie te zoeken bij de Historische Vereniging.

Ondertussen schreef ik verhalen over Soest, Baarn en Amersfoort, wat voor Gerard prima te doen was. Maar daarna richtte ik mijn aandacht op de Veluwe en beschreef ik de route naar Goeree-Overflakkee, waar mijn vrouw en ik vaak op vakantie gingen. Dat werd voor Gerard wat lastiger en hij zal opgelucht adem hebben gehaald toen ik voorstelde om de volgende hoofdstukken samen te gaan verkennen.

Zo maakten we reeksen over de Langbroeker Wetering, Wijk bij Duurstede, Het Groene Hart en de Vecht. Ons laatste project is de kust van de Zuiderzee, die we ondertussen verkend hebben van Vollenhove tot Volendam. In totaal maakten we 176 afleveringen. Een deel daarvan heb ik, ook alweer een jaar of 20 geleden, gebundeld in drie gefotokopieerde boekjes.

Nu zijn we van plan om, vanwege ons 25-jarig jubileum, een mooie verzamelbundel samen te stellen. Ook wat dat betreft zijn de tijden veranderd, met de mogelijkheden van 'printing on demand' en e-boeken. Het zou leuk zijn als we, tegen het eind van het jaar, als hopelijk het coronavirus getemd is, met iets moois kunnen komen.

Ons allereerste verhaal, met de ansichtkaart van Gerard, staat wel al op ons Mejanderblog. 



De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klink hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

zondag 7 juni 2020

Pieter en hoe het verder ging


De culturele dorpsvereniging werd in de jaren '60 opgericht door de plaatselijke kunstenaars. Er was niet veel cultureels te beleven in het dorp, afgezien van een fanfare, de bibliotheek en de jaarlijkse gildefeesten. Maar die waren vooral voor het katholieke volksdeel. De kunstenaars wilden een modern alternatief, jazzmuziek, de kunst van nu.

Aanvankelijk was er een strenge ballotage. Je kon niet zomaar lid worden, je moest aantonen wat voor cultureels je bij zou kunnen dragen. Ik ken mensen, die later heel lang en actief lid van de vereniging zijn geweest, maar die in de beginjaren niet toegelaten werden. Zelf heb ik zoiets niet meer meegemaakt, de regels werden gaandeweg heel wat soepeler.

Pieter zag er best artistiek uit, met zijn donkere jasje, lange lokken en zomer en winter een sjaal. Maar hij was geen kunstschilder, geen schrijver, dichter of fotograaf. Ik heb hem wel eens in de weer gezien met een saxofoon, maar dat was geen succes. Hij werd bij het spelen gehinderd doordat hij zijn rechter ringvinger kwijt was. 'Met mijn trouwring aan een vrachtwagen blijven hangen', was het verhaal.

Hij had met zijn frisse rode kop en werkmanshanden meer weg van een Franse wijnboer. Ik vraag me af of hij niet ook een poosje met een pet rondliep ? In ieder geval had dat wel bij hem gepast. Wie weet als we geen culturele dorpsvereniging hadden gehad ? Een Frans kasteel opknappen moet wel wat voor hem zijn geweest, Chateau Pieter...

Maar om te zeggen dat Pieter geen artiest was is ook niet waar. Hij was in ieder geval creatief als het om verbouwingen ging en om het zoeken van oplossingen die weinig geld kostten. Hij was nu eenmaal praktisch ingesteld. 'Je moet nooit met lege handen naar de keuken lopen, zei mijn moeder altijd.' Waarmee hij bedoelde dat als je dan toch aan het lopen bent je net zo goed iets mee kunt nemen.

Hij vond dat hij voorwaarden moest scheppen waar andere, creatievere leden, gebruik van konden maken. Hij kon erg genieten van een geslaagde avond, met goeie live-muziek en een borrel achteraf. En met zijn daadkracht gaf hij de aanzet tot een professionelere aanpak van de activiteiten binnen de vereniging. Dat begon bij het filmhuis, de filmzaal en de projectieruimte, maar daarna nam hij de bar onder handen.

Van café de Rode Haan, dat gesloten werd en zou worden gesloopt, wist hij een deel van de tapkast en de tapinstallatie te bemachtigen. Voor het eerst kon er in de vereniging een vers getapt biertje worden genuttigd !

We hebben samen de door waterschade beschadigde gipsplaten van het plafond van de grote zaal gerepareerd. Pieter balancerend op de bovenste trede van de ladder, omdat ik liever op de begane grond bleef. En zo ging het door. Terwijl anderen nog zaten te vergaderen, over hoe een klus aangepakt zou moeten worden, had hij zijn mouwen al opgestroopt.

Naast het filmhuis en de soos behartigde Pieter ook de ledenadministratie en nam hij, toen ik het te druk kreeg met bestuurstaken, het clubblad van me over. Ook daar voerde hij vernieuwingen en verbeteringen door. Van een gestencild blaadje, dat in de opmaak-fase met plakbandjes aan elkaar geplakt werd, veranderde het blad in een keurig gedrukt periodiek, met computer gestuurde lay out.

Hij was een fan van mijn teken- en schrijfwerk. Ik was er ooit mee begonnen om het clubblad wat vrolijker te maken. Ook eens een verhaal dat niet te maken had met een verenigingsactiviteit. Pieter bleef mijn bijdragen plaatsen, jaren en jaren nadat ik mijn overige werkzaamheden had gestaakt. Er moeten op het laatst genoeg leden zijn geweest die zich afgevraagd hebben wat die Jan toch in hun verenigingsblad deed.

Maar ik dwaal af. Terug naar Pieter. Er zullen mensen zijn die zich overdonderd voelden, door al zijn daadkracht en misschien zelfs gepasseerd, omdat Pieter steeds het voortouw nam. Maar zoals hij zelf zei: 'Iemand moet de kar trekken.' En als Pieter er niet geweest was vraag ik me af wie de vereniging dan wel door de moeilijke jaren 80 en 90 had getrokken.

Rond de eeuwwisseling moest ik, door gezondheidsproblemen ophouden met het verenigingswerk. We hadden een aantal jaren weinig contact. Tot ik hem weer eens aan de telefoon sprak en hij vertelde dat hij ernstig ziek was geweest. Het had er een tijdje slecht uit gezien, maar uiteindelijk herstelde hij.

Hij was intussen verhuisd, met zijn tweede vrouw Corry, naar een ruime woning aan de Molenstraat. Daar moest wel flink verbouwd worden, natuurlijk. De weinige keren dat ik er kwam – ik kwam nergens meer zo vaak, maar dat lag aan mijn eigen lichamelijke toestand – was het altijd even gezellig en de omgang ouderwets vriendschappelijk.

Om één of andere reden heb ik zijn 60ste verjaardag gemist, of misschien was ik er wel bij, maar heb ik er niets van onthouden. Herinneringen zijn rare dingen. Bij zijn 70ste en 80ste waren Elly en ik in ieder geval van de partij. Gaandeweg moest Pieter stappen terugdoen en zijn activiteiten voor de culturele vereniging aan anderen overdragen. Het huis op de Molenstraat werd te groot, de tuin te bewerkelijk. Met Corry verhuisde hij naar een flat in het Veen.

Die nieuwe woning lieten ze verbouwen en in de tussentijd woonden ze een poosje in een huisje in een bungalowpark, in het buitengebied van Soest. Daar zijn Elly en ik een paar keer op de koffie geweest. Ook in de nieuwe flat hebben we ze nog bezocht, maar toen ging het met de gezondheid van Pieter al niet zo best.

De laatste keer dat ik hem zag kwam hij bij ons, met Corry, om naar het concert van Blöf in de tuin van Paleis Soestdijk te luisteren. Dat was redelijk te volgen als wij onze balkondeuren open zetten, maar we waren natuurlijk veel te druk in gesprek om er echt naar te luisteren.

Uiteindelijk moesten we hem uitzwaaien zonder echt afscheid te hebben kunnen nemen. Maar ik wil niet droevig eindigen, daarvoor hebben we teveel mooie tijden meegemaakt. En als er een hemel is voor ongelovigen dan heeft Pieter vast zijn mouwen al opgestroopt, want ook daar zijn waarschijnlijk wolken die hoognodig verbouwd moeten worden, of wel wat technische verbeteringen kunnen gebruiken. 

Dit verhaal is een vervolg op: Pieter en de goeie ouwe tijd



De Strip is gemaakt door de Stripman zelf

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 en deel 9 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men


zondag 7 april 2019

Soms moet je dingen doen, soms kun je ze beter laten


Soms wil je iemand een klap geven, maar als die persoon groter en sterker is kun je dat beter laten. Soms wil je een pakje sigaretten oproken en een krat bier drinken, maar voor je gezondheid kun je dat beter laten. Het kan zelfs zijn dat je iets wil doen om een probleem op te lossen, maar dat je beter iets kunt laten.

In mijn dorp is de Gemeente begaan met de achteruitgang van de biodiversiteit. Er zijn steeds minder bijen, dat is de voorbeeldsoort – zoals de ijsbeer dat is als het om de opwarming van het klimaat gaat en de panda bij het uitsterven van dieren in het algemeen – maar het gaat slecht met alle insecten. Dat komt door de mens en vooral doordat de mens altijd maar dingen doet.

Lagen we de hele dag rustig op ons rug en zouden we alleen even in actie komen om een hapje te eten, dan zou de natuur veel minder hinder van ons hebben. Maar we zijn altijd maar bezig, werken, reizen, sporten, feesten, zelfs als we vrij hebben, doen we nog dingen om onze vrije tijd nuttig en leuk te besteden. Om lekker bezig te zijn !

Bij het bijen- en insectenprobleem willen we ook graag iets doen. Ik heb daar zelf ook last van. Ik heb een bijenhotel op mijn balkon en nadat ik het oude vorig jaar succesvol uitgebreid had, heb ik nu zelfs een heel nieuw hotel getimmerd. Ik heb planten op mijn balkon, met bloemen waar insecten van houden. Ik heb zelfs aarde uit het grasveld gehaald vanwege de wilde planten die daar in groeien. Hou die gedachte even vast.

De Gemeente doet ook dingen voor de bijen. Ze laten hier en daar de wegbermen groeien, zodat daar de plantjes in bloei kunnen komen. Afgelopen week las ik een berichtje dat er in een gemeentelijk plantsoen, met hulp van de omwonenden, planten voor de bijen waren aangeplant.

Heel mooi en reuze lief, dat ze al die dingen doen.

Maar ze zouden ook af en toe eens iets moeten laten ! Ze schrijven het nota bene zelf op de Gemeentelijke informatiepagina, in de plaatselijke krant:
'Het klinkt gek, maar soms is het beter om niet teveel te doen. We zijn gewend onze tuinen en balkons netjes bij te houden. Maar de natuur zijn gang laten gaan is beter voor bijvoorbeeld insecten.'

Dat is nou precies wat ik bedoel ! Soms wil je dingen doen, maar is het beter om iets te laten. Waarom ze dan nu weer begonnen zijn met elke week de grasvelden maaien in onze wijk...!?

Tussen dat gras groeien de wilde planten waar onze insecten het meest aan hebben. Veel meer dan aan een plantsoentje met gekweekte bloemen ! En van die grasvelden zijn er ook nog eens hele grote oppervlakten beschikbaar. En het kost helemaal niets ! De juiste plantjes zitten er al in, helemaal gratis ! Je zou veel geld kunnen besparen, door niet te maaien. Die werklieden zouden lekker op hun rug in het lange gras kunnen gaan liggen en dan toch weten: Wij zijn goed bezig.

Dus: maaien ? Laat het !




De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door Jan de Stripman zelf. Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

zondag 31 maart 2019

Het Groot Gaesbeeker Gilde


Jullie hebben nog nooit iets van mij gehoord over het Soester schuttersgilde. Dat komt niet door een gebrek aan interesse, van mijn kant, voor de plaatselijke tradities. Maar ik ben een betrekkelijke nieuwkomer, pas drie generaties woonachtig in ons dorp. Om thuis te horen op de Gildefeesten moet je uit een echte oude Soester familie komen en liefst ook katholiek zijn.

Ik overdrijf natuurlijk een beetje, maar ik heb gewoon nooit iets met de vendelzwaaiende en prijs-schietende vereniging, die zich het Groot Gaesbeeker Gilde noemt, te maken gehad. Ik groeide op in andere kringen, met andere liefhebberijen.

Tot ik gisteren de plaatsnaam Soest en de naam Van Gaasbeek tegenkwam, in het boek dat ik aan het lezen ben. Het gaat om 'Nobel Streven', geschreven door Frits van Oostrom. Het boek is bekroond als beste geschiedenisboek van 2018.

Het is een erg leuk boek, dus die prijs verdient het. Het volgt de levensloop van de middeleeuwse ridder Jan van Brederode, die van grote rijkdom in ernstige financiële problemen vervalt, in het klooster treedt, daar weer uit komt, in de gevangenis belandt en daarna aan de kost probeert te komen als huurling. Hoe het uiteindelijk met hem afloopt weet ik nog niet, want ik heb nog ruim 100 bladzijden te lezen.

Jacob van Gaasbeek – gewoon geschreven zonder dat semi-sjieke 'ae' – was een van Jan van Brederodes tegenstrevers. Het blijkt dat van Gaasbeek de opbrengsten van zijn landerijen rondom Soest geschonken heeft aan de plaatselijke bevolking.

Als ik op internet zoek, bij Wikipedia, vind ik dat het gilde genoemd is naar Jacob, die geboren werd in 1395. Daar staat dat het gilde al sinds de 14e eeuw bestaat en '...de in haar bezit zijnde landerijen aan haar leden verpacht'.

Op de website van het gilde staat meer informatie, de naam Gaesbeker Gilde stamt uit het begin van de 15e eeuw: 'Jacob van Gaesbeek, in die tijd Heer van Soest, verloor zijn zoon Antonie bij een vermaning door Jacob over de wijze waarop Antonie te paard zat. Antonie viel van het paard en brak zijn nek. Als boetedoening schenkt Jacob van Gaesbeek landerijen aan het gilde en aan het plaatselijke klooster Mariënburg.'

Van Oostrom schrijft dat de schenking uit 1439 dateert. Maar de achtergrond ervan is, volgens hem, iets minder onschuldig. Jacob van Gaasbeek was een vreemd ventje. In het boek staat dat hij, volgens een latere bron, gestoord gedrag vertoonde: '...dat hij van sijne sinnen verruckt ende verduijzelt was...'.

Hij was van hoge adel en verkeerde in de hoogste kringen, zodat hij in 1403, toen hij nog pas 8 jaar oud was, al in staat was om de graaf van Holland, Albrecht van Beieren, te schofferen. Als 15-jarige trad Jacob in het huwelijk en een jaar later was hij reeds vader. Zelfs voor die tijd erg jong.

In later jaren viel hij op door vreemde incidenten, zoals het inbreken in een kerk, omdat hij honger had. Maar het gekste was dat voorval waaraan het Soester Gilde zijn inkomsten dankt.

Volgens van Oostrom ergerde van Gaasbeek zich groen en geel omdat zijn zoon Antonie zo onridderlijk op zijn paard zat. Vader Jacob ontstak in razernij en sloeg Antonie dood. 'Uit wroeging schonk van Gaasbeek de Soestenaren voor eeuwig de opbrengst van zijn land aldaar.'

In de 15e eeuw verdween je als edelman niet achter de tralies als je je eigen zoon had vermoord, Jacob bleef in de jaren daarna een invloedrijke figuur. Maar volgens van Oostrom was het gebeuren wel de vermoedelijke reden dat van Gaasbeek nooit tot ridder geslagen is.

Zo zie je: Dat gilde heeft een duister verleden...

Meer informatie op Wikipedia: Groot Gaesbeker Gilde

De website van het Groot Gaesbeker Gilde: www.gildesoest.nl

En over het boek van Van Oostrom: www.nobelstreven.nl


De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door Jan de Stripman zelf. Klik hier voor deel 1 en deel 2 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

zondag 9 december 2018

Fred Schilder (4 februari 1943 – 25 november 2018) – De fotograaf van Artishock


Zondagavond, Elly en ik zitten TV te kijken. De telefoon gaat, een van de Werkgroep Eigen Werk-leden meldt dat het slecht gaat met Fred Schilder. Hij is opgenomen in het ziekenhuis en de vooruitzichten zijn somber.

We overleggen of we bij hem op bezoek zullen gaan en besluiten om de volgende dag te informeren hoe het dan met hem is. We willen alleen bij hem langs als hij daar zelf nog iets aan heeft. Een uurtje later krijgt Elly een berichtje op haar mobiel: Fred is overleden.
Later begrijpen we dat hij lichamelijk op was, maar dat hij zelf nog erg aan het leven hing. Fred had best nog verder gewild, maar het ging niet meer.

De laatste keer dat ik hem zag was op Koningsdag. Wij zouden een half uurtje optreden met de WEW en waren op het podium bezig met de voorbereidingen. Uit mijn ooghoek zag ik iemand heel moeizaam het stenen trapje van het schoolplein achter het podium afdalen: Fred. Ik schrok ervan hoe vermoeid en grauw hij eruit zag. En de dag moest nog beginnen.

Eenmaal wat uitgerust, op een stoel voor het podium, kwam hij weer een beetje in zijn normale doen. Foto's makend, met een brede glimlach voor vrienden en bekenden.
Dat is hoe we ons Fred zullen herinneren: Hij was er altijd. Op zijn eigen, eigenwijze manier, vriendelijk maar ook een beetje gereserveerd. Altijd meer toeschouwer dan deelnemer.

Zo was hij er al toen ik, in de jaren '80, pas bij Artishock kwam kijken. Op zijn vaste plek, op het verhoginkje, rechts van de bar. Gezellig pratend met zijn vrienden en zich af en toe terugtrekkend achter zijn camera.
Als het er op aan kwam was hij niet te beroerd om je wat goede raad te geven. 'Als je vriendin binnenkomt, ga dan eerst even naar haar toe,' zei hij me ooit. 'Wacht niet tot ze een half uur later bij jou aangeland is.'

Verstandige woorden, waar ik mijn voordeel mee gedaan heb. Fred was tenslotte bijna 20 jaar ouder dan ik en had ook toen al een keizerlijke grijze haardos, waar ik alleen maar eerbied voor kon hebben.

We kwamen elkaar vaker tegen toen ik lid werd van de Filmhuis werkgroep. Fred vervoerde de films, vanuit Bussum waar hij werkte en weer terug naar Weesp. We gingen kamperen, met de leden van de werkgroep, we bezochten een tentoonstelling in Gent en brachten een weekend door in een vakantiehuisje in Ouddorp.

Fred kon je er goed bij hebben, op zulke uitstapjes. Hij ging zijn eigen gang, maar dronk ook gezellig een pilsje mee, of stond 's ochtends, bij het ontbijt, een eitje voor je te 'brötschelen'. Hij kwam oorspronkelijk uit Nuth, Zuid-Limburg en dat kon je af en toe nog horen.

De gezelligheid bij Artishock liep ook wel eens een beetje uit de hand en op een zeker moment kondigde Fred aan dat hij zich wat verantwoordelijker zou gaan gedragen. Tot dan toe was hij altijd, in zijn oude witte Citroën, naar huis gereden, ook als er wat meer geconsumeerd was dan verstandig was. Vanaf nu zou hij met de fiets komen.

Bij de volgende activiteit kwam hij wat moeizaam de trap naar de soos op gestommeld. Hij was de vorige avond, op weg naar huis, van zijn fiets gevallen. Nu was hij weer als vanouds met de auto. 'Fietsen dat doe ik niet meer, veel te gevaarlijk !'

Hij maakte foto's van alle activiteiten die we ondernamen voor Artishock. Van de optredens op de Kunstmarkt tot de Korte Kursus Blues. Hij maakte foto's van je huwelijk en zelfs voor je paspoort, als dat vernieuwd moest worden.
En hij was een vakman. Naast zijn huis bouwde hij zijn eigen fotostudio.

In zijn tuin, waar hij af en toe vrienden uitnodigde voor een barbecue, kweekte hij metershoge zonnebloemen. Na het eten moest je dan even mee naar de studio voor een foto. Hij heeft zo een immens archief opgebouwd.

Toen ik, door gezondheidsproblemen, niet meer zo actief kon zijn binnen de vereniging, zagen we elkaar minder vaak. Maar we verloren elkaar niet helemaal uit het oog. Elly ging bijvoorbeeld in de eerste week van januari altijd even bij Fred het nieuwe jaar indrinken.
We kregen bijna elk jaar z'n zelfgemaakte fotokalender. En toen een paar jaar geleden de WEW uit een 25-jarige winterslaap kwam, was Fred weer paraat om publiciteitsfoto's voor ons te maken.

In de tussentijd was hij trouwens wel behoorlijk actief gebleven binnen Artishock. Hij was dan ook lid van het allereerste uur, aanwezig op de oprichtingsvergadering. Later werd hij tot erelid benoemd.

Fred Schilder was de fotograaf van Artishock en van onschatbare waarde voor de vereniging en het culturele leven in Soest. Hij laat een enorm archief na. Maar bovenal was Fred een trouwe vriend. Wij gaan hem vreselijk missen...


Foto's van Fred zijn te zien op zijn Facebookpagina. Daar eerst foto's van verdwenen plekken in Soest, maar verderop ook andere onderwerpen. 

Veel meer vrij werk, digitale montages, portretten en series over windwijzers, koeien, bloemen en vogels op zijn eigen foto-website.



De Strip: De Strip van deze keer is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 en deel 9 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men