Met een goede vriend had ik het er laatst over dat mensen misschien verborgen talenten hebben waarvan ze het bestaan nooit ontdekken. Als 60-plusser vroeg mijn vriend zich af waarom hij eigenlijk nooit een muziekinstrument had leren bespelen. Wie weet wat een virtuoos hij had kunnen worden ?
Het is iets dat ik me ook wel eens afvraag, bijvoorbeeld als ik naar sportwedstrijden zit te kijken. Is het geen toeval dat de wereldkampioen schaatsen juist in die sport uitblinkt ? Wat als hij in een warm land geboren was, waar nooit geschaatst wordt, of zoals ik, gewoon nooit had leren schaatsen ? Was hij dan wereldkampioen geworden in een andere sport ?
Lopen er ergens anders op de wereld misschien mensen rond die een enorm schaatstalent hebben, maar nooit op het idee gekomen zijn om te gaan schaatsen ? Dat geldt natuurlijk ook voor allerlei andere bezigheden. Een mens kan niet alles uitproberen en de meeste mensen blijven hangen bij dingen die ze toevallig leuk vinden, of waarvan hun omgeving zegt dat ze er goed in zijn. Of die hun vader en moeder, broers en zusters deden.
Ik heb zelf van alles gedaan. Getekend, geschilderd, gitaar gespeeld en gezongen. Vaak werd ik erom geprezen, maar het is geen valse bescheidenheid als ik zeg dat ik nooit een wereldtopper was. Een welgesteld artiest ben ik dan ook niet geworden. Maar misschien had ik zelf niet door waar mijn grootste talent zat ? Misschien had ik wel een virtuoos trompettist kunnen worden ? Of een toonaangevend architect ?
Als ik in een ander land geboren was had ik misschien een geweldig doedelzakspeler kunnen worden, of van wezenlijk belang kunnen zijn geweest voor de ontwikkeling van de Calypso muziek. Ik heb wel eens met iemand gesproken die dacht dat hij van mij een operazanger kon maken. Dat heb ik vriendelijk afgewezen, maar misschien was dat een enorme vergissing ?
Misschien heb ik het ook teveel in de artistieke hoek gezocht ? Het zou best kunnen dat ik, als ik er mijn best voor had gedaan, een heel goede politicus had kunnen zijn. Een topdiplomaat, een wereldleider die de mensheid naar een betere toekomst voerde. Of misschien had ik een computerspel kunnen bedenken waar miljoenen mensen aan verslaafd zouden zijn geworden.
Of een wetenschapper die grootse ontdekkingen deed. Okee, ik was op school geen enorme hoogvlieger, maar dat was Albert Einstein ook niet. Wie weet wat ik had kunnen bereiken als ik me niet had laten afleiden door tekenpennen en gitaarsnaren ?
Zo geredeneerd is de zorgelijke toestand van de wereld, grotendeels, te danken aan mijn slechte loopbaankeuzes. Al hadden sommige andere mensen misschien ook beter een ander pad kunnen kiezen. Het is natuurlijk ook te simpel gedacht. Niet iedereen kan zomaar alles worden wat hij, of zij, wil. Dat is de Amerikaanse droom: Als je maar goed je best doet...
Maar misschien zijn er echt wel mensen met een verborgen talent ? Zolang dat verborgen blijft zullen we het nooit weten. Maar, om eerlijk te zijn, ben ik best tevreden met mijn bescheiden talenten en de gematigde successen die ze mij opgeleverd hebben. Om nu nog een heel andere richting in te slaan... Nee, teveel gedoe.
Mijn vriend dacht erover om een drumstel te kopen. Misschien zou hij zo een verborgen talent ontdekken en als drummer alsnog beroemd worden. Het zou kunnen. Je weet maar nooit. Maar misschien moet hij iets proberen dat minder lawaai maakt, met het oog op de buren. Er bestaan ook elektronische drumstellen, met een hoofdtelefoonaansluiting. Wellicht is dat een idee ?
