Posts tonen met het label droom. Alle posts tonen
Posts tonen met het label droom. Alle posts tonen

zondag 8 november 2026

Een meisje met een baard


Er ging nog
het een en ander aan vooraf, waarvan ik niet alles onthouden heb. Ik droomde, bijvoorbeeld, dat ik een steile helling op moest fietsen. In mijn droom maakte de weg een hoek van 45 graden omhoog. Als het om bergop fietsen gaat wordt dat meestal uitgedrukt in een percentage.

Hoeveel procent zou een weg, die 45 graden omhoog gaat, stijgen ? Ik was al nooit zo heel goed in wiskunde, dus ik zou het zo gauw niet weten, maar het lijkt me erg steil. Google geeft me daarin gelijk. 45 graden betekent 100% stijgen. Dus elke meter vooruit is ook een meter omhoog.

Dat is, voor een normaal mens op een fiets, niet te doen. Toch lukte het me vrij gemakkelijk om de top te bereiken. Wat er daar te zien was weet ik niet want, even later, bevond ik me in de binnenstad van Amersfoort. Daar werd me gevraagd een meisje te helpen, dat een enquête aan het houden was.

Het was een kind van een jaar of twaalf en ze was ernstig ziek. Toch stond ze daar, op de Langestraat, de drukste winkelstraat van de stad, met haar vragenlijsten. Mij werd verteld dat ze touw nodig had en dat ik dat op nummer 35 kon halen. Ik moest maar zeggen dat ik een vriendinnetje was, dan zou ik het touw wel meekrijgen.

Vroeger, toen ik op de middelbare school zat, had ik lang haar, net als veel jongens in die tijd. Toen werd er nog wel eens gedacht dat ik een meisje was. Inmiddels heb ik veel minder haar op mijn hoofd en heb ik, ter compensatie, mijn snor en baard laten groeien. Het overkomt me dus niet meer zo vaak, dat ik voor een meisje wordt aangezien.

Maar goed, in een droom kan alles. De man, die op de oprit van nummer 35 stond, keek er niet van op toen ik zei dat ik het vriendinnetje was, dat touw kwam halen. Hij nam me mee naar een ruime werkplaats, waar allerlei spullen lagen. Ik zag een dikke kabeltros en vroeg of dat het was.

Nee, zei de man en hij wees me op een grote baal garen, die achter de kabel lag. Het leek op de breiwol waar mijn moeder, vroeger, sokken en truien van breide. Overwegend bruin, maar met wat dunne draden van andere kleuren er doorheen. Gemêleerd noemde ze dat.

Ik nam de baal mee, twee armen vol wol, en wandelde weer de winkelstraat door. Het viel me op dat het er erg rustig was. Zeker voor een zaterdagmorgen. Het liep tegen het middaguur en ik begon trek te krijgen.

Achter de V&D vond ik de vader, van het meisje, dat ik met haar enquête zou helpen. Ik vroeg of ik ergens een boterham kon krijgen, maar daar wilde hij niets van weten. Eerst de straat op en vragen stellen aan voorbijgangers. Heb ik daar dan geen vragenlijsten bij nodig, vroeg ik. En bij mezelf vroeg ik me ook af, wat ik met die baal wol moest doen.

Antwoorden kreeg ik niet, net zomin als boterhammen. Ik werd wakker. Niet erg hongerig, maar ik moest wel nodig naar de WC.

Een paar nachten later.

Ik droomde dat ik inkopen had gedaan voor de lunch. Toen ik thuis kwam hoorde ik een kat miauwen. Ik keek in alle kamers, maar zag hem nergens. Tot ik de koelkast opendeed. Daar zat een zwarte kat, te kleumen, op het bovenste plankje.

De kat had het zo koud dat hij niet meer zelf uit de koelkast kon klimmen. Ik hielp hem naar buiten en hield hem dicht tegen me aan, om hem op te warmen. Gelukkig voelde hij al snel weer normaal aan. Maar ik wou toch wel een hartig woordje spreken met mijn huisgenoten. 

Wie had die kat in de koelkast gedaan ?Helaas werd ik te snel wakker om dit mysterie op te kunnen lossen.

Ps: Ik heb een poos gewerkt voor een enquêtebureau, dat kantoor hield achter de V&D, in Amersfoort. Er waren daar geen 12 jarige meisjes in dienst en ik kan me niet herinneren dat we, bij het werk, ooit touw, of breiwol nodig hadden.

Wat de kat betreft: mijn ouders hadden, lang geleden, een zwarte kat, Jens. Maar ik denk niet dat die ooit, door iemand, in de koelkast is gestopt.

    

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. 
 
Klik hier voor deel 1  - deel 2 en deel 3 van dit verhaal.  
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4  en deel 5 van het vorige verhaal.
 

 

zondag 13 september 2026

Ik droomde dat ik wilde slapen


Ik wilde gaan slapen
en droomde dat ik uit mijn slaap gehouden werd doordat er allemaal mensen door de slaapkamer liepen. Ik stond op en ging naar de woonkamer, waar een ander bed stond, maar waar ook vrienden en familie in- en uitliepen.

Onze dochter E. kwam de kamer in en zei dat ze naar de stad ging. Iedereen ging met haar mee, maar ik niet. Eindelijk alleen merkte ik dat ik geen slaap meer had. Naast het bed zag ik speelgoed liggen, een handvat met een pin erop en een touwtje eraan vast, waar een bal met een gat aan bungelde. Die moest je, met een handige zwaai, op de pin zien te prikken.

Ik pakte het op en zag dat er meer dan een touw aan het handvat vast zat. Aan een ervan was een rood ballonnetje vastgemaakt dat in de lucht zweefde. Het handvat bleek ook een bakje te hebben, waar ik het ballonnetje bijna in gemanoeuvreerd had, toen E. weer terugkwam met haar hele gevolg.

Ze waren in een kroeg geweest en E. was bijna beroofd. Ze had al haar spullen weer teruggekregen, maar was toch behoorlijk overstuur. Ze ging naast me op het bed zitten en ik wilde een arm om haar heen slaan, om haar te troosten. Ze zei dat ze pijn in haar rug had en dus hield ik mijn arm maar een beetje ongemakkelijk omhoog. Ik wilde haar geen pijn doen, maar ook mijn arm niet terugtrekken.

Ondertussen kwamen anderen haar moed inspreken en werd het weer een hele drukte rond mijn bed. Tussen de menigte ontwaarde ik een oude vriendin, die ik lang niet gezien had.

'Zou je niet vragen waar ik geweest ben ?', vroeg ze nogal onvriendelijk. Daar was ik niet echt benieuwd naar, maar andere aanwezigen wilden het wel graag weten. De vriendin sleepte een stellage de kamer in, opgebouwd uit kratten, met aan weerszijden een houten stoel. Over het geheel hing een doek waar foto's op geprikt waren.

Ik zag de vriendin, die ik eigenlijk liever wilde vergeten, op verschillende schilderachtige locaties en met allerlei mensen. Er waren ook foto's van boeken die ze geschreven had.

'Wat moet ik hier nou weer mee ?', vroeg ik me af. Ik wilde die hele handel niet in mijn huis hebben. Eigenlijk wilde ik gewoon rustig slapen. Maar ik werd wakker.


Ondertussen in de werkelijke wereld

Aan de rand van het park is een groot bord neergezet. Daarop worden werkzaamheden aan de beschoeiing van de vijvers aangekondigd. Ze gaan de oevers verstevigen met gevlochten wilgentakken, las ik in de krant, maar er worden ook natuurlijke overgangen aangelegd, zodat vogels en andere dieren gemakkelijker het water in en uit kunnen.

Het hoort allemaal bij het onderhoud van het park waar ik eerder al over schreef en tegen protesteerde. (Zie hier) Dat was twee jaar geleden, na het kappen van tientallen bomen is er geruime tijd niets gedaan. In september zouden ze opnieuw starten, maar onlangs is er een tweede bord naast gezet waarop staat dat ze pas in oktober gaan beginnen. Tijdens het werk is het park voor publiek gesloten.

Maar dat zijn niet de enige werkzaamheden. Een paar weken geleden kregen we een email waarin aangekondigd werd dat, half september, de buitenboel van ons appartement geschilderd zou gaan worden. Er zou een brief met meer informatie volgen.

Omdat die brief er vrijdag nog niet was informeerde ik eens bij een buurman. Die vertelde dat ze twee weken later gaan beginnen. Dan kan ik nog wat langer nadenken over de vraag of ik het balkon leeg moet halen en waar ik, in dat geval, al onze balkonplanten moet laten.

Dat worden nog drukke maanden, dus. Als ik dan 's nachts maar rustig kan slapen...

  

 
De Strip is gemaakt door de Stripman zelf. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. Klik hier voor deel 1 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 en deel 14 van het vorige verhaal. 
 

 

zondag 23 augustus 2026

Terug naar school ?


Ik droomde
dat ik weer terug was op school. Niet als leerling, maar als leerkracht. Ik denk dat ik teken-onderwijs had moeten geven, want ik was druk in de weer met potloden en andere tekenspullen. Maar ik had me verslapen, iets dat me als leerling ook wel eens gebeurde. Mijn tactiek was toen, het eerste uur overslaan en bij het tweede uur, onopvallend, proberen aan te sluiten.

Dat werkte meestal prima, dus leek het me nu ook een goed plan. Voor het eerste uur was ik te laat, maar voor het tweede nog te vroeg. Dus ik glipte een klaslokaal binnen en ging daar in een hoekje zitten. Niemand vond dat vreemd. Ik probeerde wel de tijd in de gaten te houden, op mijn kleine mobieltje. Dat gaf echter een tijd in de late middag aan, terwijl ik wist dat het rond 9 uur in de ochtend moest zijn. Het lukte me niet om het op de goede tijd te zetten.

Op een zeker moment vroeg iemand of ik niet naar mijn klas moest. Ik was blij dat hij me waarschuwde. Ik verliet het klaslokaal en dwaalde door de gangen van het, enorme en onoverzichtelijke, schoolgebouw. Er liep verder geen mens. Ik kwam langs een grote gehoorzaal met rijen lege stoelen. Daar moest ik niet zijn, maar ik had nu wel een idee waar mijn klaslokaal zich bevond. Het leek me makkelijker om er te komen als ik buitenom ging.

Ik liep dus het gebouw uit. Buiten was het mooi, zonnig weer. Het landschap was tamelijk kaal, de vegetatie bruin en verdord. Na een eindje gewandeld te hebben zag ik de school nergens meer. Ik ben te ver doorgelopen, dacht ik. Ik sloeg een zijstraat in, hopend het gebouw snel weer te zien. In de verte zag ik een groepje arbeiders aan de weg werken. Misschien weten zij welke kant ik op moet, dacht ik nog, maar ik kreeg de kans niet om het te vragen. Ik werd wakker.


Andere droom, andere school

Ik stapte op mijn fiets om naar mijn werk te rijden. Er sprong een jongeman bij me achterop die zei: 'Jij kunt me vast wel even naar school brengen.'

We fietsten een eindje voor ik hem vroeg: 'Op welke school moet je eigenlijk zijn ?'

Dat wist hij niet precies. Hij vertelde dat hij een neef van me was, uit Canada, en sinds kort bij mijn ouders logeerde. Hij nam deel aan een uitwisselingsprogramma en was nog maar 1 dag naar die school geweest. (We hebben echt familie in Canada, maar ik denk niet dat er iemand in de leeftijd van mijn passagier bij is.)

Misschien moet hij op de technische school zijn, dacht ik, die is vlak bij het huis van mijn ouders. (Dat was 30 jaar geleden nog zo, de school is al jaren gesloten.) Dus keerde ik de fiets en reed hem ernaartoe.

'Is dit de goede school ?', vroeg ik, toen we voor het gebouw stopten. Hij wist het niet zeker, dus liep ik even met hem mee naar binnen. In de hal troffen we een paar leerkrachten, die mijn Canadese neef herkenden. We bleven even staan praten.

Mijn neef verontschuldigde zich, hij moest naar het toilet. Ik keek hem na en zag hem de dames-wc inlopen. Hij kwam bijna direct weer naar buiten, met een rood hoofd en haastte zich de naastgelegen mannenafdeling in. Na hem kwam een meisje de damestoiletten uit. Ze keek hem met een bedenkelijk blik na.

'Dat leren we hem nog wel af', grapte een van de leerkrachten. Daarna werd ik wakker.

  

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 en deel 12 van dit verhaal. 
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal. 
 

 

zondag 29 maart 2026

Een paard op een fiets


Ik droomde
dat ik een paard moest wegbrengen, van Amersfoort, naar een plaatsje ergens op de Veluwe. Als enig vervoermiddel had ik een fiets en dus liet ik het paard op de bagagedrager plaatsnemen. Ik kan me achteraf nauwelijks voorstellen hoe dat zou kunnen, maar in mijn droom was het geen probleem.

Ik werd zelfs gecomplimenteerd door een vrouwelijke voorbijganger. 'Wat een mooi paard heb je daar', zei ze. En daar kon ik het wel mee eens zijn. Het was een fraai exemplaar. Lichtbruin, met blonde manen en vriendelijk van karakter. Ik kende het paard nog maar kort en toch gingen we heel soepel met elkaar om.

Ik heb helemaal geen ervaring met paarden en misschien vond ik het daarom geen probleem om het dier per fiets te vervoeren. Eenmaal achterop de fiets legde het, heel vertrouwelijk, zijn voorste benen op mijn schouders en zo reden we weg.

Ik merkte al snel dat we niet de goede richting op fietsten. We bevonden ons aan de verkeerde kant van de stad en reden naar het noorden, terwijl we naar het oosten moesten. Vergeefs zocht ik naar verkeersborden die de juiste kant op wezen. Op goed geluk nam ik maar een afslag de stad in en daarna kwam ik in een andere droom terecht.

Ik had een evenement georganiseerd, maar er was geen publiek op afgekomen. Er waren programmaboekjes gedrukt, waarvan ik nog een grote stapel over had. Terwijl ik zo bij de pakken neerzat kwamen er vrienden en kennissen langs. Die zeiden dat ze spijt hadden dat ze niet gekomen waren. Sommigen wilden achteraf toch nog een programmaboekje kopen, zodat ik een beetje uit de kosten zou komen.

Heel vriendelijk, zoals het paard en de mevrouw, eerder in mijn droom. Maar ik schoot er niets mee op en zo werd ik wakker. Een paard niet op de juiste plaats bezorgd en een evenement in het water gevallen.

In de echte wereld is het ineens koud weer geworden en had de centrale verwarming in onze flat storing. Er was gelukkig een elektrisch kacheltje, om ons warm te houden en ons ongemak was van korte duur. Niet te vergelijken met de problemen van andere mensen, in verre landen, waar bommen en raketten neerkomen, of overstromingen het leven moeilijk maken.

We zaten een paar uur in de kou maar daarna werd het probleem, dankzij onze buurman G en een verwarmingsmonteur, snel opgelost. Er is sprake van dat onze flat zonnepanelen op het dak krijgt en extra isolatie. Misschien ook een andere vorm van verwarming ? Dat zou een goed idee zijn, gezien de onzekere tijden en stijgende energieprijzen.

Voorlopig is het iets waar we alleen van kunnen dromen. 

     

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 en deel 16 van dit verhaal.  
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige stripverhaal.  
 
 

zondag 15 februari 2026

Een tropische vakantie en een rijdende winkel


Na een paar weken
met sneeuw en vorst, gevolgd door dooi, mist en nattigheid, is het misschien niet vreemd dat ik droomde dat mijn vrouw en ik, van het ene op het andere moment, besloten om naar Curaçao te vliegen voor een weekje vakantie. Het is zeker 25 jaar geleden dat we voor het laatst in een vliegtuig zaten en naar de Antillen zijn we nooit geweest.

Daar zijn verschillende praktische redenen voor, maar als die er niet zouden zijn hoop ik dat we er ook vanaf zouden zien. We ergeren ons regelmatig aan de vliegtuigen en hun condensatiestrepen, boven ons hoofd. Vooral op mooie, zonnige dagen, als lieden, op weg naar warme landen, onze blauwe lucht verpesten. Er wordt veel te veel gevlogen, met kwalijke gevolgen voor de natuur, het klimaat en de omwonenden.

Maar goed, in mijn droom deden we het toch. Van de vliegreis zelf herinner ik me weinig. We waren al snel op onze tropische bestemming en ik besloot een eindje te gaan fietsen, terwijl mijn vrouw het appartement op orde bracht. Ik reed op een racefiets, over een zandpad.

In werkelijkheid is het ook al meer dan 25 jaar geleden dat ik nog eens op een racefiets zat. Ik had er een van het merk Peugeot, een zilvergrijze, waar ik een paar fijne fietsvakanties mee gedaan heb. Ik deed hem, toen fietsen door mijn verslechterende conditie niet meer ging, over aan een goede vriend. Die zette hem in Utrecht vast aan een lantaarnpaal om, een paar uur later, te ontdekken dat hij gestolen was.

Zou er nu nog steeds iemand tevreden rondrijden op mijn zilvergrijze, gestolen, Peugeot ? Ik vraag het me wel eens af. Hoe dan ook, in mijn droom hield ik halt bij een hoog hekwerk van metaalgaas. Daarachter was een uitgaansgelegenheid, waar een jonge vrouw wat aan het opruimen was. Ze riep me iets toe dat ik niet verstond, maar ik nam aan dat ze zich ergens over beklaagde.

Ik kon haar niet helpen, dus ik keerde mijn rijwiel en reed terug over het witte zandpad. Ik zag dat er sporen zichtbaar waren in het zand en ik herkende kattenpootjes. Wat verderop werd het pad donkerder van kleur. Ik zag andere fietsers voor me, die op hoge snelheid voortreden. Het verbaasde me dat ik ze vrij gemakkelijk kon volgen. Een keer moest ik scherp uitwijken, voor een vrouw met een kinderwagen, die me tegemoet kwam.

De weg werd smaller en voerde het hele fietserspeloton een gebouw in. Het plafond werd daar zo laag dat ik me moest bukken, maar ik reed door, zo goed en zo kwaad als dat ging. Ik verloor de andere fietsers uit het oog. De weg versmalde zich nog meer, tot ik een bocht om sloeg en me ineens in een woonkamer bevond. Ik was, met fiets en al, een lederen bankstel opgereden.

Iemand zei: 'Ja, hier kun je niet verder.' Dus ging ik maar naast mijn fiets zitten en haalde een pakje boterhammen tevoorschijn. Ik realiseerde me dat het zaterdag was en dat ik een verhaaltje moest schrijven voor de wekelijkse Stripmail. Wel een leuke afwisseling om dat eens te doen vanaf een tropisch eiland.

Ik werd wakker met gemengde gevoelens. Dat fietsen was best fijn geweest, maar het was afkeurenswaardig dat ik daarvoor helemaal naar Curaçao gevlogen was. In mijn volgende droom moet ik toch maar wat dichter bij huis blijven.


Een rijdende winkel

Een poosje later droomde ik dat mijn oude vriend J een rijdende winkel had. Ik had met hem afgesproken dat hij op een bepaalde tijd voor mijn huis zou staan en hij stond me al op de trap op te wachten toen ik naar buiten kwam. Ik gaf hem een van mijn boodschappentassen en hij ging naar beneden om daar mijn bestelling in te doen. Ik volgde hem met een andere tas, waar oud papier in zat. Die tas gaf ik, bij zijn wagen, aan het meisje dat hem hielp.

'Dat kost 70 cent', zei ze. Daar had ik niet op gerekend. Ik wist niet of ik wel los geld bij me had en zocht in mijn broekzak naar muntjes. Ik vond er een paar en betaalde haar met twee ouderwetse kwartjes en twee dubbeltjes.

Bij de winkel van J was het behoorlijk druk. Het leek meer op een rijdend winkelcentrum, want er was, naast het inleverpunt voor oud papier, ook een deel waar gefrituurde snacks verkocht werden en daar stond een rij klanten. Je kon er bovendien dagelijkse boodschappen halen en daar vulde J, op zijn gemak, mijn boodschappentas mee.

Het duurde allemaal erg lang en ik werd moe. Ik kreeg er bijna spijt van dat ik bij J mijn boodschappen besteld had. Maar ja, hij was wel een oude vriend. Zo werd ik wakker. Zonder boodschappen en 70 cent lichter. 

  

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 en deel 10 van dit verhaal.  
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige stripverhaal.  
 
 

zondag 4 januari 2026

Mijn naam werd omgeroepen


Het is winter.
Er ligt sneeuw op Soestdijk en het is koud. Met de scootmobiel boodschappen doen gaat nog best, maar lange wandelingen maken zit er niet in. Het zal geen toeval zijn dat ik van uitstapjes naar andere streken droomde.

In mijn droom waren we dus op vakantie. Mijn vrouw was mee, mijn broer, mijn vader en nog wat vagere vrienden en familieleden. We gingen een wandeling maken, maar als snel raakten mijn vrouw en ik de rest van de groep kwijt.

We wandelden door een golvend landschap, een vriendelijke mevrouw wees ons de weg naar het stadje dat we als einddoel hadden. De lucht was donker en in de verte hoorden we het donderen. Waar wij liepen bleef het gelukkig droog.

Even later waren we in het stadje. We wandelden wat rond en keken op de terrasjes of we onze reisgenoten zagen. In de verte zagen we een haventje waar een aantal antieke schepen lag. 17e eeuwse oorlogsschepen leken het, maar ik dacht dat het wel replica's zouden zijn, zoals de Batavia, bij Lelystad.

Op een pleintje vonden we een deel van ons reisgezelschap terug, op het terras van een café dat 'The Green Lady' heette, of misschien 'The Green Minnow'. De naam stond op de gevel, in groene neonletters. Het terras was vol, maar ik zag mijn vader niet. 'Die is vast naar die schepen toe', zei ik tegen mijn vrouw. 'Bestel jij wat te drinken, dan ga ik kijken of ik hem zie.'

Om bij het haventje te komen moest ik door een modern winkelcentrum. Ik zag een bordje dat me de goede richting op wees en ik kwam heelhuids aan de andere kant. Daar hoorde ik mijn vader praten met mijn ex-zwager J. Ze stonden achter een informatiebord. Ik liep er heen en zei dat die schepen er mooi uitzagen.

'Ja', zei mijn vader, 'maar het evenement is eigenlijk al afgelopen. Je kunt nog wel meevaren, als bemanningslid.'

Een van de schepen voer langzaam de haven uit, maar ik had niet veel zin om mee te gaan. Ik gaf mijn vader een arm en samen liepen we terug naar het café waar de rest van de groep zat. Het terras was nu helemaal leeg, op de ene tafel na, waar onze familie en vrienden zaten.

Het was even schuiven met stoelen en doorgeven van drankjes. Ik had tonic besteld, de persoon naast me een Belgisch biertje. Hij wilde er een schijfje citroen in een sneed een stuk af van de citroen die ik bij mijn tonic had gekregen.

Ik bedacht dat als de brouwers van dat bier hadden gewild, dat het naar citroen smaakte, ze daar bij het brouwen wel voor gezorgd zouden hebben. Daarna werd ik wakker.


Een paar weken later, een andere vakantiedroom.

We waren opnieuw op pad met een aantal familieleden. We verbleven in een stadje aan zee, of aan een rivier. In ieder geval aan het water, want mijn vrouw en ik gingen varen in een roeiboot. Na een tijdje legden we aan, bij een rotsige kust waar een wandelpad langs was.

Het was prachtig zonnig weer. We liepen een stuk, maar het was erg druk en ik raakte mijn vrouw kwijt tussen alle andere wandelaars. De omgeving was prachtig. Het pad was op sommige plaatsen overdekt, als een galerij, met overal uitzicht over het water.

Er vlogen exotisch gekleurd vogels rond en ik zag een kleine jongen die een muis gevangen had. Het was een mooie bruine muis met een witte donzige buik en een pluizig behaarde staart. Ik maakte me even zorgen over wat de jongen met het diertje zou doen, maar hij liet het vrij tussen de wilde planten langs het pad.

Mijn vrouw belde me op en vroeg of ik, op de terugweg, een zak ijsklontjes mee wou nemen. Ik baande me een weg tussen de vele toeristen en liep langs drukke terrassen en door eetzalen, tot ik bij een ruimte kwam waar, aan verschillende tafels, mijn familieleden zaten.

Over de intercom werd mijn naam omgeroepen. Of ik de roeiboot, die ik gehuurd had, terug wou brengen naar het beginpunt. Ik gaf de spullen die ik bij me had, de zak ijsklontjes en de tas van mijn vrouw, aan mijn familie en vroeg of mijn broer zolang op mijn rugzak wilde passen.

Daar had hij geen zin in. Ik schold hem uit maar dat kwam me op een bestraffende blik van mijn moeder te staan. Ik zei dat het maar een grapje was en ging, met rugzak, op weg naar de plek waar we de roeiboot achter hadden gelaten.

Natuurlijk liep ik eerst verkeerd. Ik werd wakker voor ik hem teruggevonden had. 

 

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik op het plaatje voor een grotere weergave.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van dit verhaal.  
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige stripverhaal.  
 
 

 

zondag 23 november 2025

Kamperen aan de rand van het bos


Ik droomde
dat ik aan de rand van het bos kampeerde, omdat ik een onderzoek deed. Waarnaar ? Geen idee. Maar ik had merkwaardige spullen bij me, zoals een paar sportmedailles en een drietal poppen in lichtblauwe dozen.

Naast het bos was een maisveld. Zo nu en dan reed er een boer voorbij en ik veronderstelde dat hij het wel goed vond dat ik mijn tentje daar had opgezet, want hij zwaaide vriendelijk naar me vanaf zijn tractor.

Op een zeker moment ging ik naar de stad en bleef daar een nacht slapen bij familie. Toen ik weer terug liep naar mijn kampeerplek kreeg ik het idee dat er iets niet in orde was. Het maisveld was gemaaid. Ik vroeg me af of alles nog wel in orde zou zijn met mijn tent en spullen.

Toen ik dichterbij kwam zag ik twee jongens door het bos fietsen. De een sleepte mijn tentje achter zich aan en de ander had één van mijn medailles in zijn hand. Ik riep dat ze de spullen moesten laten vallen en dat deden ze direct.

Ik liep wat verder en zag een omgewoelde plek op het pad. Ik schoof met mijn voet de losse aarde opzij en vond nog een medaille. Op deze stonden de Olympische ringen. Ik herinnerde me niet dat ik die eerder in mijn bezit had gehad maar hing hem toch maar om mijn nek.

Ik kwam bij mijn kampeerplek en daar was niet veel meer van over. Een moment later was ik in het dorp, bij een winkel in tweedehands spullen. Daar stond de eigenaar met één van mijn poppen in zijn hand. De lichtblauwe doos stond vlakbij op een plank.

'Dat zijn gestolen spullen,' zei ik. 'Dat weet u best, want u heeft ze eerder bij mij gezien.'

De winkelier gaf het direct toe. Maar voor ik hem had kunnen vragen hoe hij aan mijn pop kwam werd ik wakker.


Ik kan niet zeggen dat ik een fanatieke kampeerder was, maar ik heb wel een paar vakanties rondgefietst met een tentje achterop en ook wel gekampeerd bij maisvelden en in bossen. Het is altijd spannend om je spullen achter te laten op een camping. Je moet er maar vanuit gaan dat alles er staat als je weer terugkomt. Maar er zit weinig anders op, je kunt moeilijk elke keer als je even boodschappen gaat doen de hele boel weer op je fiets laden.

In werkelijkheid ben ik nooit beroofd. Er zijn wel eens een paar kippen mijn tent binnen gelopen, die mijn voedselvoorraad wel aanlokkelijk vonden. Ik heb ook een keer een egel in mijn broodzak gevonden. Maar van mijn medemens had ik, wat dat betreft, nooit last.

De medailles en poppen dan... Ik heb nooit iets gewonnen bij sportwedstrijden en ook niet veel meegedaan aan andere evenementen waarbij medailles op het spel stonden. Als kind heb ik een paar jaar op voetballen gezeten en het schijnt dat het best een goed team was. Ik hoorde later dat ze kampioen waren geworden in hun leeftijdsklasse. Maar toen had ik, na een paar gebroken armen en benen, al afgehaakt.

Met poppen heb ik ook niet echt gespeeld, als we de kleine plastic soldaatjes, waarmee mijn broer en ik oorlogje speelden, niet meetellen. Maar ik kreeg wel lang geleden een Thunderbirdpop cadeau. Die had een blauw uniform aan en zat in een lichtblauwe doos. Ik was toen de leeftijd om met poppen te spelen al lang voorbij, maar had iets geschreven over de TV-serie uit de jaren '60. Een vriendelijk familielid kwam daarna die pop tegen in een tweedehands winkel.

Zo maakt je brein van verschillende voorvallen en objecten een heel nieuw verhaal, bij wijze van nachtelijk vermaak. Het is niet eenvoudig om, als je wakker bent, zomaar iets nieuws te verzinnen, maar in je droom gaat dat vanzelf.

  

 
De Strip is gemaakt door de de Stripman zelf.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van dit stripverhaal.  
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8  - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 en deel 15 van het vorige stripverhaal.  
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.  
 

zondag 21 september 2025

Een sok en een hond


Ik droomde
dat ik net onder de douche uitkwam en me wilde aankleden, maar dat ik een sok kwijt was. Ik trok kledingstukken uit de kast, die op een hoop op de grond vielen en vond wel sokken, maar niet de goede.

In werkelijkheid heb ik een heel ordelijke kledingkast, waar de verschillende broeken, sokken en hemden, netjes bij elkaar liggen, of hangen. In mijn droom was het een bende. Uiteindelijk vond ik de sok, in de pijp van de broek die ik aan had willen trekken.

Eenmaal aangekleed liep ik met een laken naar het balkon. Ik had er wat insecten in gevangen en wilde die daar uitschudden. Op het balkon ontdekte ik een uitgang, aan de zijkant, met een stenen trap die naar de straat leidde. Onderaan de trap stond een hond.

Ik ben geen expert als het om honden gaat, ik ben meer een kattenmens, maar dit leek me een vriendelijke hond. Hij was niet heel groot en niet heel klein, overwegend bruin gekleurd en kwam naar me toe toen ik hem aansprak. Ik liet hem aan mijn hand snuffelen, zoals ik van mijn vader geleerd had, en aaide hem daarna over zijn kop. Ondertussen praatte ik wat tegen de hond en na een poosje begon de hond terug te praten.

'Wil je wat drinken ?', vroeg ik. Toevallig had ik een emmer water op het balkon, die ik de hond uitnodigend toeschoof.

De hond antwoordde: 'Ik wil wel wat water met melk.' En toen ik daar verbaasd op reageerde zei hij: 'Je bent vast geen echte Nederlander. In de sauna krijg ik altijd water met melk.'

'Sauna's zijn niet echt Nederlands', zei ik. 'Dat zijn ze wel,' zei de hond.

En zo kibbelend gingen we ons huis binnen. Daar kwam mijn vrouw aanrennen. Ze had net anderhalf uur achter de computer gezeten, zei ze, en had nu het een of ander document nodig.

'Anderhalf uur !?', riep ik verbaasd. 'Ik zag je 10 minuten geleden nog, hier.' Misschien had ik langer met de hond op het balkon gestaan dan ik dacht.

Daarna ging ik op zoek naar een kom, om water met melk in te doen, voor de hond. 'Ik moet ook uitvinden van wie die hond is', dacht ik, want we konden moeilijk een hond in huis nemen. Ik kon niet drie keer per dag naar buiten om hem uit te laten. En we hadden geen hondenvoer in huis.

Gelukkig had ik gezien dat de hond een halsband droeg, waar een paar labels aanhingen. Daar stond vast wel een adres, of telefoonnummer, op van zijn eigenaren.

Daarna werd ik wakker en moest ik nodig naar het toilet.


Nu we het daar toch over hebben... Het is nu ongeveer een jaar geleden dat ik zoveel moeite had met plassen, dat er uiteindelijk een operatie nodig was. Die hele periode heb ik verwerkt tot een apart blog. Ik heb gemerkt dat het geen onderwerp is waar mensen makkelijk over praten, of graag verhalen over horen. Maar mocht je het toch willen lezen dan kan dat hier: prostaatverkleining.blogspot.com . 

  
 
De Strip is gemaakt door de de Geheimzinnige Hulpman.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8  - deel 9 en deel 10 van het stripverhaal.  
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.  
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

 

zondag 2 februari 2025

Twee dromen

1 – Een paar vierkante meters kunstgras


Ik droomde dat ik wakker werd, maar niet thuis. Het leek meer op een ziekenhuis. Ik wilde onder de douche en zocht schone kleren bij elkaar en toiletspullen. Sommige van de shirts en onderbroeken, die ik bij me had, waren veel te groot, maar ik vond een passend setje, stopte alles in een tas en liep de gang op.

De gang was leeg en kaal, hier en daar versterkt met metaal, om beschadiging van het pleisterwerk te voorkomen. Er liep verder niemand. Na een aantal afslagen belandde ik in een heel andere omgeving. De kale ziekenhuisgangen waren veranderd in een winkelcentrum. Eerst liep ik langs schappen gevuld met lampen, daarna zag ik een toonbank, meer een eiland, waar kunstgras verkocht werd. Een vrouw stond er, met veel misbaar, een bestelling af te handelen.

Ik wachtte mijn beurt af en kocht een paar vierkante meter van het groene spul. Ik denk dat ik het thuis in de keuken wilde leggen. Maar ondertussen had ik ook die tas met kleren en toiletartikelen nog bij me. Het werd een heel gesjouw.

Na het winkelcentrum kwam ik op een beurs, waar allerlei landen hun planten en dieren tentoonstelden. Ik dwaalde wat tussen grote foto's van oerwouden en bakken met tropische vissen. Uiteindelijk raakte ik aan de praat met een jongeman. Ik vroeg hem waar de uitgang was en vertelde dat ik eigenlijk op zoek was naar een toilet- of doucheruimte.

Hij nam me mee naar een hoek van de hal, waar een metalen schuif was, met daarachter een glijbaan. Het leek op een stortkoker, waar je je vuilniszakken in moet doen, maar hij deed de schuif open en zei dat ik er maar in moest klimmen, met mijn voeten naar voren. Maar wel oppassen voor het plafond, want dat bewoog en ik zou me er eraan kunnen bezeren.

Ik deed wat me aangeraden was en zoefde even later naar beneden. Na een tijdje kwam ik tot stilstand, maar ik was nog niet aan het einde van de glijbaan. Er bleek een opstopping te zijn en ik moest wachten, tot de mensen voor me uitgestapt waren. Ondertussen maakte ik me een beetje zorgen over de persoon die na mij zou komen en of ik niet, door hem of haar, in mijn nek geraakt zou worden.

Gelukkig werd ik op tijd wakker en deze keer wel in mijn eigen bed.


2 – Mijn oude jas

Van mijn vrouw kreeg ik, lang geleden, zeker 25 jaar, een jas cadeau voor mijn verjaardag. Het was en is – ik draag hem nog steeds wel eens – een dure jas, van het merk Tenson. Van buiten is hij gebroken wit, van binnen mosgroen en hij is voorzien van allerlei zakken, vakjes en ritsen. De capuchon kun je oprollen en in de kraag verstoppen. Heel handig.

De jas lijkt veel op de jassen die inspecteur Schimanski droeg, in de oude afleveringen van Tatort, uit de jaren '70. Mijn vrouw was, in haar jonge jaren, een fan van Schimanski, vandaar. Voor mij is het een halflange jas. Maar ik werkte ooit samen met een jongeman, die twee koppen groter was dan ik en die net zo'n jas had. Voor hem was het een jack.

Vannacht droomde ik over die jas. Ik had ontdekt dat de jas oorspronkelijk bedoeld was voor een robot en van het bedrijf waar ik voor werkte, had ik de opdracht gekregen om uit te zoeken hoe dat precies zat.

Ik had inmiddels 4 gelijksoortige jassen gevonden en dacht dat er in de kraag een label moest zitten, dat verwees naar de robot waar de jas bij hoorde. Ik was met 2 jassen op weg naar het bedrijf, dat gevestigd was in een glazen gebouw, op een tamelijk kaal industrieterrein. Voor het bedrijfspand was een weg, met in de middenberm een bushalte en een paar schriele boompjes.

Daar had ik de jassen even aan een paaltje gehangen. Toen ik ze op wilde gaan halen stak er een enorme windvlaag op. Er kwam een man voorbij gerend, helemaal in het zwart gekleed, met een dun snorretje, een masker en een zwarte sombrero. Een beetje als Zorro, maar dan wat corpulenter. Hij werd door de wind voorbij de bushalte geblazen. Daar kwam hij, met een ontstelde uitdrukking op het gelaat, netjes op zijn voeten terecht.

Toen het wat rustiger was wilde ik mijn jassen gaan pakken, maar die waren weg. Had de wind ze weggeblazen ? Nee, wat verderop was, langs de weg, een modderige plas waar ik een man in de weer zag, met 1 van de jassen. Hij stampte erop, tilde hem op en hield hem in de lucht, om hem dan weer in de modder te smijten en er op te stampen.

Ik liep er naar toe om mijn jas terug te vragen en verwachtte wel enige tegenstand. Maar toen ik dichterbij kwam zag ik dat het geen man was, maar een slordig geklede vrouw. Ze gaf me, zonder morren, de jas en bleek ook de 2e te hebben, die ze heel klein had opgevouwen.

Daarna werd ik wakker.

Voor wie dacht dat ik het over het liedje van Dorus ging hebben (en meneer Cor Steyn, de beroemde organist) hier een link naar YouTube, met bewegende beelden. 

Voor wie niet weet wie Dorus en Cor Steyn waren, of Schimanski, is er altijd Wikipedia.


 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 en deel 7 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige (gezamenlijke) verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 17 november 2024

Een biljart en een oude vriend


Er was snooker op de TV,
vlak voor ik in slaap viel. De Chinees Ding won voor het eerst in jaren weer een toernooi. Het is dus niet vreemd dat er een biljart voorkwam in mijn droom en eigenlijk ook niet dat onze overleden vriend John er een hoofdrol in speelde.

John was eigenlijk een schoolvriend van mijn oudere zus. Een paar jaar ouder dan ik, dus. Hij kwam met haar mee naar ons huis, hij woonde toen in een flat vlak naast de onze. Gaandeweg ontwikkelde hij zich tot een geliefde familievriend, aanwezig op alle verjaardagen en feesten. John was altijd goed gehumeurd, in voor een geintje en een enthousiaste deelnemer aan al onze plannen.

Hij nam me mee uit vissen en we hebben, samen met mijn broer en wat andere mensen een tijdje een biljartclub gehad. Mijn broer en ik zijn ook met hem op vakantie geweest, in de Ardennen. Wij op de fiets, hij met de auto, met al onze spullen erin. Dat was verdomd handig. John reed vooruit naar de volgende camping, deed boodschappen, zette de tentjes op en had het eten al klaar als wij aan kwamen rijden. Maar het was ook omdat John toen al gezondheidsproblemen had en geen grote afstanden meer kon fietsen.

Ik droomde dat ik met John mee ging naar zijn ouderlijk huis. Geen flat maar een vrijstaande woning, bovenop een heuvel. Achter de voordeur was een ruimte met een biljart. We hadden best een potje willen spelen, maar er waren andere jongens bezig. Achter de biljartkamer zag ik een andere ruimte, waar de moeder van John zat, met nog meer visite.

Zij overleed al ergens aan het eind van de vorige eeuw. Ik herinner me haar als een lieve vrouw, met krulletjes in haar donkerblonde haar, een bril en veel gevoel voor humor. De vader van John was een nogal stijve man, militair op de luchtbasis in Soesterberg en in onze ogen een vreselijk rechtse bal. John vond het leuk om hem met linkse uitspraken op de kast te jagen (John zei toen trouwens zelf dat hij later VVD wou gaan stemmen). Zijn zonnige humeur had hij van zijn moeder. Tragisch genoeg zou de vader hen beiden overleven.

In mijn droom maakte ik me nuttig door de kozijnen, van het huis van John en zijn ouders, te verven. Later was ik op weg naar huis, vanuit Amersfoort. Mijn vervoermiddel hield het midden tussen een ligfiets en een scootmobiel. Ik kwam weer voorbij de heuvel, waar het huis van John stond. Ik was wat moe, het was mooi weer, dus ik besloot om even in de berm uit te rusten.

Daar kwam John naar buiten. Dat was toevallig ! Hij moest naar het station, want hij ging naar een feest in een andere plaats. Ik reed een endje met hem mee. John had een fles whisky gekocht, als cadeau voor de jarige, of wie het feest ook gaf. In zijn tas had hij nog ander nuttige dingen. Een fles water, een aantal sandwiches en een paar doosjes medicijnen.

Ik vertelde dat ik ook medicijnen gebruikte, 1 keer per week. We kwamen Johan tegen, mijn mederedacteur van de Top 200.000. Ik veronderstelde dat Johan ook medicijnen nam, maar die ontkende dat. Ondertussen reden/liepen we de ene na de andere straat in en uit, sloegen links en rechts af. Ik had geen idee meer waar we waren, maar we bereikten uiteindelijk toch het station

Daar verdween John plotseling. Ik zag een klein luikje tussen de straatstenen en zei tegen Johan, dat John daar misschien in gevallen kon zijn. Direct daarna stond ik met John, op het perron, te wachten op de trein. Zo werd ik wakker. 

 

 
De Strip is gemaakt door de Stripmannen samen. Klik hier voor deel 1 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 - deel 16 - deel 17 - deel 18 - deel 19 en deel 20 van het vorige verhaal.
 
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave.