Posts tonen met het label stripmannetje. Alle posts tonen
Posts tonen met het label stripmannetje. Alle posts tonen

zondag 10 november 2024

De Stripmannen gaan door


Stel je voor
dat je gekozen wordt voor een baan waarin je echt iets kunt betekenen voor de mensheid en je maatregelen zou kunnen nemen waar de hele wereld voordeel bij heeft. Zou je dan toch gaan voor je eigen kleine belangen, en die van je vrienden en de bedrijven die je gesteund hebben, om die baan te krijgen ? Zou je kiezen voor de korte termijn voordelen, van je eigen kleine groepje, ten koste van de hele mensheid ?

Sommige mensen zouden dat inderdaad doen. Sterker nog: ze doen het ! Maar het gekste is dat grote delen van de mensheid, in landen waar democratisch beslist wordt over wie de leiding krijgt, kiezen voor politici die voornamelijk het eigen belang zeggen te gaan dienen.

In plaats van beleid waar iedereen, de hele wereldbevolking, beter van zou worden, kiezen ze voor het afsluiten van grenzen, het terugdraaien van klimaatmaatregelen, het uitsluiten van bevolkingsgroepen, het wegsturen van vluchtelingen, het beperken van de vrijheden en rechten enzovoort. Maar ja, dat is democratie. Als de meerderheid domme dingen wil doen, dan doen we domme dingen.

Is democratie dan wel het beste systeem ? We zijn allemaal opgevoed met het idee dat alleen democratie een eerlijke en verstandige vorm van besturen is. Maar wat als de meerderheid van de kiezers achter de verkeerde leiders aanloopt ? De politici van het eigen belang en de korte termijn.

Jullie begrijpen dat ik een tikje vertwijfeld ben. Maar dat hindert niets, de Stripmannen gaan gewoon door met stripjes maken, ook al gaat de wereld ten onder. Aan ons zal het niet gelegen hebben, wij doen onze plicht en sluiten niemand uit.

De Geheimzinnige Hulpman en ik, wij kennen elkaar al zo'n 20 jaar. We werden aan elkaar voorgesteld door een gemeenschappelijke vriend, die wist dat we alle twee strips tekenden. Het bleek meteen te klikken en al snel stuurde ik niet alleen mijn eigen stripjes de digitale wereld in, maar ook die van de Hulpman.

Een van de allereerste tekeningen die hij me stuurde geeft meteen de verhoudingen weer: 

En ik moet zeggen dat de Hulpman inderdaad voor me klaar heeft gestaan. Hij leverde zijn tekeningen en vriendschap altijd zonder dralen en tekent sneller dan zijn schaduw. Nou ja, in ieder geval sneller dan ik. Dus ik was maar wat blij dat ik mijn wekelijkse verhaaltjes ook vergezeld kon laten gaan van zijn tekenwerk en niet alleen van mijn geploeter.

In 2010 kwamen we op het idee om niet langer ieder onze eigen stripjes te maken, maar een gezamenlijk verhaal te starten. We zouden zelf, als de Stripmannetjes, de hoofdrollen gaan spelen en om de beurt delen van het verhaal gaan tekenen en bedenken. We hadden zoiets al eens eerder geprobeerd, met een paar vrienden, maar die pogingen – eerst een geschreven verhaal, daarna een getekende strip – waren hopeloos vastgelopen.

Dat had met onze Stripmannetjes-saga ook gemakkelijk kunnen gebeuren. In het begin maakten we echt een, min of meer, samenhangend verhaal, waarbij we het vervolg soms midden in een aflevering aan de ander overlieten. Later gingen we wat meer onze eigen gang en introduceerden we bijfiguren en verhaallijnen, die soms alleen door de Hulpman gebruikt en gevolgd werden, soms alleen door mij.

We lieten elkaar daar helemaal vrij in en dat bleek goed te werken. Zo goed dat we inmiddels aan de 700ste Stripmannenstrip toe zijn. Het leek mij een leuk idee om daar weer een gezamenlijke strip van te maken, waarbij we voor elke aflevering ieder een paar plaatjes zouden maken.

Het eerste resultaat zien jullie bij dit verhaal. Wees niet bang, we gaan dit geen jaren volhouden. Na een bescheiden aantal afleveringen zullen we de normale dienstregeling weer hervatten. Maar voor de gelegenheid is het best leuk en schaadt het de mensheid niet.

Jan de Stripman


Ps. van de Hulpman:

Lieve lezers,

Zoals jullie weten, en zoals de Stripman mij ook verteld heeft, is het vandaag de dag levensgevaarlijk om je in het daglicht, en zeker om je buitenshuis te begeven.

Gelukkig mag ik al sinds jaren van de Stripman in een kelder onder zijn huis wonen, waar ik bij het schaarse licht van een peertje zit te tekenen. Om de tijd door te komen natuurlijk, maar ook om jullie te vermaken, jullie zitten immers in hetzelfde schuitje!

Het is maar goed dat de Stripman een beschermpak heeft, zodat hij af en toe, heel dapper, wat eten kan halen. Waar zouden we zonder hem zijn? Hij houdt ook in de gaten of de situatie verandert, fijn! Op zo iemand kun je vertrouwen!

Laten we met elkaar volhouden in deze moeilijke tijd. De Stripman doet wat hij kan; daarom blijft ook de Hulpman zijn aandeel leveren!

Wim de Geheimzinnige Hulpman

 

 
Deze Strip is gemaakt door de Stripmannen samen. 
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 - deel 16 - deel 17 - deel 18 - deel 19 en deel 20 van het vorige verhaal.
 
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 5 maart 2023

Op zoek naar de Yarragh


Al heel lang
ben ik een fan van Van Morrison. Ik had een hele reeks LP's van hem in mijn platenverzameling. 'Moondance', 'Tupelo Honey', 'His Band & The Street Choir', 'Astral Weeks', prachtige albums die hij in de jaren '70 maakte en ook een aantal latere, toen zijn muziek soms een beetje zweverig werd.

Maar als fan ben ik nu in tweestrijd tussen de oude Van – die zulke mooie albums maakte – en de huidige – die een dubbel-cd vulde met anti-corona-samenzwerings-liedjes. Dus het was met enige aarzeling dat ik aan 'When That Rough God Goes Riding: Listening to Van Morrison' begon, een boek geschreven door rock-journalist Greil Marcus.

Het dateert van 2010, ver voor de coronapandemie, dus over de laatste jaren zal ik niets lezen. Het is ook geen biografie, een boek dat begint bij de geboorte van de hoofdpersoon en zijn/haar leven netjes beschrijft. Marcus schrijft over de liedjes, over wat hij hoort als hij naar Van Morrison luistert. Over de zoektocht van de zanger naar dat ene ongrijpbare moment, hij noemt het 'yarragh', een noot, een klank, iets van perfectie.

De liefhebbers weten dat Morrison vaak lang uitgesponnen nummers zingt, waarin hij woorden, strofen, klanken, eindeloos herhaalt, omkeert, zucht, steunt, schreeuwt. Persoonlijk vind ik dat niet zijn sterkste muziek, maar nu begrijp ik dat het om de yarragh gaat. Een voorbeeld dat Marcus geeft is het nummer 'Caledonia Soul Music'.

Het is eigenlijk geen lied, het zijn maar twee akkoorden, die eindeloos worden herhaald. Van zingt nauwelijks, maar hij speelt wel gitaar, te horen door het rechterkanaal. Je hoort hem zoeken en soms prutsen op de snaren. En hij geeft aanwijzingen.

Zijn gitarist, John Platania, bespeelt de mandoline, op het linkerkanaal. Pianist Jeff Labes strooit hier en daar een luchtig nootje, terwijl bas en drums een regelmatig tempo aanhouden en het volume zwelt en weer afzwakt en weer aanzwelt. Saxofonist Jack Schroer speelt een sfeervolle solo, met lange noten. De mandoline neemt het weer over, Van Morrison neuriet een beetje mee, roept iets onverstaanbaars en het volume golft weer omhoog.

Zo jamt de band 17 minuten door. Greil Marcus schrijft dat het is alsof ze door een donker bos lopen, op zoek naar het licht.

Volgens de commentaren onder het clipje, op YouTube, is het het mooiste wat Van Morrison ooit produceerde. Bij sommigen roept het herinneringen op aan verloren dierbaren, anderen worden er vrolijk van. Eén ziet het als verzet tegen het systeem, dat ons er onder probeert te houden – dat moet een fan van de nieuwe Van zijn. Maar de opname dateert uit 1973, toen was Van nog niet bezig met 'het systeem'. Wel had hij een fijne band, waar hij een geweldig mooie live-Lp mee opnam, 'It's Too Late To Stop Now'.

Greil Marcus beschrijft in zijn boek nog veel meer liedjes en zoektochten. Hij geeft er ook achtergrondinformatie bij, zodat je uiteindelijk toch veel te weten komt over het leven en de loopbaan van Van Morrison. Als fan kende ik de meeste nummers wel, die hij beschrijft, maar ik ben toch een paar keer gaan luisteren. Was het echt zo mooi ? Hoor ik er in wat Marcus hoort ? Niet altijd, moet ik eerlijk bekennen.

Misschien ben ik te nuchter ? Misschien hou ik teveel van liedjes met een kop en een staart ? Die heeft Van Morrison trouwens ook genoeg opgenomen, al is Greil Marcus daar minder enthousiast over. Maar hij schrijft ergens dat zelfs de mislukkingen van Van Morrison vaak nog beter zijn dan de hits van andere muzikanten. Volgens mij is Marcus ook een fan.

'Caledonia Soul Music' is nooit op een officieel album verschenen, alleen een keer live gespeeld, illegaal opgenomen en als bootleg uitgebracht. Van Morrison noemde zijn band later wel de Caledonia Soul Band, dus misschien heeft hij hier inderdaad iets ongrijpbaars gevonden. Wie nieuwsgierig is en best 17 minuten van zijn leven wil geven voor een zoektocht naar de ongrijpbare yarragh, kan terecht op YouTube. 

(Over de opname van het nummer vond ik twee verschillende verhalen. Greil Marcus schrijft dat het tijdens een live-radio-optreden is opgenomen, wat de goede geluidskwaliteit zou verklaren. Ergens anders vond ik dat het een studio-opname zou zijn, die niet op de uiteindelijke LP terecht is gekomen.

Muzikanten nemen vaak meer liedjes op dan er op een album passen. De afvallers worden 'outtakes' genoemd en verschijnen soms achteraf, als bonustrack, op heruitgaven, of verzamel-CD's. Of, zoals in dit geval, op een illegale LP, een 'bootleg'. De term is afgeleid van smokkelaars die verboden zaken, vooral drank, in hun laarzen verborgen.) 

 

 
De Strip is gemaakt door de Stripman zelf.  
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 en deel 7 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 - deel 16 - deel 17 en deel 18 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 19 februari 2023

Geschilderde achtergronden


Mijn vrouw
heeft me gevraagd om jullie te vertellen dat de achtergronden van de strips, die ik de afgelopen weken stuurde / plaatste, door mij zelf geschilderd zijn. Het is dus niet zo dat ik wat plaatjes van internet geplukt heb en daar mijn poppetjes in heb geplakt.

Maar het is wel lang geleden dat ik die schilderijen maakte. Het oudste, van die bruine trap, is van 1983, dat is 40 jaar geleden. Toen dacht ik nog dat ik ooit een beroemde kunstschilder zou gaan worden. Ik wist nog niet dat ik eigenlijk achtergronden voor stripverhalen aan het maken was. Dat besef drong pas een paar maanden geleden tot me door.

Ik ben nog best lang doorgegaan met schilderen. Het laatste schilderij is van 1994. Ondertussen tekende ik ook al strips, maar ik kwam niet op het idee om de twee te combineren.

Voor wie geïnteresseerd is in de techniek. Alle schilderijen zijn gemaakt met acrylverf. Dat is een fijne verfsoort, die je met water kunt verdunnen. Heel dun zelfs, zoals in een aquarel, of heel dik, dat kan ook. Het droogt snel en eenmaal droog lost het niet meer in water op. Dus je kunt snel over oude lagen heen schilderen, je kunt heel veel lagen over elkaar smeren, met dunne of dikke verf. Eigenlijk kan bijna alles.

Acrylverf is vrijwel reukloos. Dus, voor mensen die gewend zijn om met olieverf te werken: het is niet zo dat je hele huis naar de terpentine ruikt en je hoeft niet telkens een dag te wachten, tot de eerdere verflagen droog zijn, voor je weer verder kunt schilderen.

Dat het zo snel droog is en je dus niet gemakkelijk meerdere kleuren, of tinten, door elkaar kunt penselen, is ook het enige nadeel van acrylverf. Nat in nat schilderen, zoals de professionals dat noemen, gaat niet. Of je moet een speciale verdunner gebruiken, die het drogen vertraagt. Die is wel te koop, maar ik heb er geen ervaring mee.

Je kunt acrylverf op verschillende ondergronden aanbrengen. Het kan op papier, of karton. De bruine trap is geschilderd op bristolboard, een speciaal karton voor kunstschilders. Voor het kasteel met de blauwe lucht heb ik, als ondergrond, hardboard gekozen. Het spul dat je bij de doe het zelf winkel kunt kopen. Ik heb alleen niet de gladde voorkant genomen, maar de ruwe achterkant, zodat het schilderij eruit ziet alsof het op grof linnen geschilderd is.

Bij de andere schilderijen heb ik iets stevigers gebruikt, dikke vezelplaat. Maar dat was omdat ik er klei op heb geplakt. Van die zelfhardende boetseerklei, die je in pakken kunt kopen. Al experimenterend kwam ik er achter dat de ondergrond dan flink stevig moet zijn, anders trekt je kunstwerk helemaal krom. Met die klei heb ik eerst bepaalde vormen, bomen, rotsen, of wolken, geboetseerd, tot een reliëf. Daarna heb ik het geheel beschilderd.

Ach, ja, zo blijft een mens van de straat. Ik heb nog steeds penselen in potten staan en tubes verf in laatjes liggen. Misschien ga ik ooit weer eens een schilderij maken. Of een nieuwe achtergrond voor een volgend stripverhaal.

 
De Strip is gemaakt door de Stripman zelf.  
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 - deel 16 - deel 17 en deel 18 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 7 maart 2021

Lange haren en goedkope schuurmachines


Het zou makkelijk zijn
als je kon zeggen: 'Nu is mijn haar wel lang genoeg, nu moet het maar eens ophouden met groeien.'

Je kunt dat natuurlijk wel zeggen, maar het gebeurt daarom nog niet. De kappers zijn net weer opengegaan, er lag direct een kaartje in onze brievenbus van een mevrouw die zich aanbood voor knipdiensten, maar mijn vrouw en ik doen ons haar zelf, dus aan ons valt niets te verdienen.

Ik moest aan die onmogelijke wens, om je haargroei stil te zetten, denken toen ik de afgelopen tijd telkens maar mensen op TV zag die zeiden dat het nu wel lang genoeg geduurd had met dat virus. Nu moesten we er maar eens mee ophouden en weer gewoon gaan leven. Winkels open, horeca open, terrassen open, concertzalen open... Nu is het wel genoeg geweest met die maatregelen.

Dat je niet zelf kunt bepalen tot welke lengte je haar groeit snapt bijna iedereen. Daarom loopt het nu ook storm bij de kapsalons. Ik zag een minister, op TV, die zei dat ze even getreuzeld had met het maken van een afspraak en nu weken moest wachten op een knipbeurt.

Dat we niet zelf kunnen bepalen, wanneer een virus ophoudt met ons lastig te vallen, is klaarblijkelijk veel moeilijker te bevatten. Maar er zijn nu eenmaal dingen die we niet zelf in de hand hebben. Ik had het best fijn gevonden als ik een paar maanden terug het voorjaar al aan had kunnen zetten. Nu was het wel genoeg geweest met de winter ! Maar helaas.

Er is gelukkig nog genoeg wat we wel zelf kunnen doen. Afgelopen week ben ik bijvoorbeeld bezig geweest met het repareren en schilderen van een kastdeur die, na decennia van achterstallig onderhoud en intensief gebruik, lelijk beschadigd was geraakt.

Ik ging zelfs zover om mijn schuurmachine tevoorschijn te halen die, ook al vele jaren, ongebruikt in de berging had gelegen. 'Zou hij het nog doen ?', vroeg ik me af.

Ik wist nog precies hoe ik hem gekocht had, bij de plaatselijke bouwmarkt. Ik stond daar een beetje te twijfelen, bij de duurdere modellen van degelijke, Duitse, merken, toen ik advies kreeg – of vroeg – van een winkelmedewerker. Ik denk eigenlijk dat hij me aansprak, want ik ben zo'n man die liever verdwaald dan de weg vraagt. Zo één die liever, eigengereid, de verkeerde dingen koopt dan een deskundig advies aanvaardt. Deze keer dus niet.

'Ga je hem veel gebruiken ?', vroeg de bouwmarktman. 'Nou, niet echt vaak', zei ik. Toen zei hij iets dat me altijd bijgebleven is: 'Dan koop je toch een Skilletje.'

Skil is een goedkoop gereedschappenmerk, dat de serieuze doe-het-zelver waarschijnlijk liever links laat liggen. Maar ik begreep dat de man een punt had. Waarom een dure machine kopen die je maar een enkele keer gaat gebruiken ? Met een goedkope knap je die paar klusjes ook wel op.

Ik hoorde, of las, ooit een interview met een man die een scheepswerfje had. Hij verklaarde nooit meer dure apparaten te kopen. Ze waren best goed, maar als ze kapot gingen moest je ze laten repareren. Je had er immers een hoop geld voor betaald. Dan zat je dagen, soms weken, zonder gereedschap. Nu kocht hij goedkope spullen die hij weggooide als ze stuk waren, dan kocht hij een nieuw goedkoop ding en kon het werk doorgaan.

Niet erg duurzaam, maar wel begrijpelijk. Ik kocht mijn Skilletje, gebruikte het een paar keer en legde het daarna, voor tientallen jaren, in de kelder. Nu bleek dat het nog net zo goed werkte als toen. Goedkoop bleek een goeie koop.

Ik hou er wel van, dat opknapwerk. Het mooie is dat je niemand de schuld kan geven als het resultaat tegenvalt. Je bent niet afhankelijk van anderen en je hebt direct plezier van je werk. En het is geen vluchtig pleziertje, zoals een glas bier, een vrijpartij, of een mooi liedje.

Een paar weken geleden heb ik een kozijntje geschilderd in de keuken en daar kijk ik, elke dag weer, met veel voldoening naar. Het scheelt wel als je de boel eerst flink laat verslonzen en afbladderen, dan heb je extra veel eer van je werk. Dus niet fanatiek, elk jaar, alles opnieuw schilderen. In de tussentijd kun je je energie steken in klagen over het weer, je haargroei, of de coronamaatregelen. 

 


De Strip is gemaakt door de Stripman zelf. Klik hier voor deel 1 en deel 2 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige verhaal.

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

zondag 20 december 2020

De 500ste Stripmannen Strip


Ja, lieve lezertjes,
we vieren vandaag een jubileum. De Strip die jullie hierbij zien is de 500ste die de Stripmannen hebben gemaakt, sinds ze besloten om samen verhalen over de Stripmannetjes te gaan tekenen. En zoals jullie zien is deze Strip ook door de Stripman en Hulpman gezamenlijk getekend.

Hoe is het allemaal zo gekomen?

Het zou leuk geweest zijn om te kunnen vermelden hoe wij als Stripmannen elkaar al kennen sinds we samen op de middelbare Stripmannenschool zaten. Hoe we onze eerste stappen gezet hebben in de wijde en onzekere wereld van het Stripmannenschap en gaandeweg de top hebben bereikt.

Hoe we ooit op bezoek zijn geweest bij Eric de Noorman, die zeer kritisch was over hoe zijn avonturen werden weergegeven (‘Zo ging dat er in de jaren ‘50 op het belastingkantoor echt niet aan toe!’).

Hoe je voor het maken van een strip heel dure potloden en pennen nodig hebt, van exclusieve leveranciers. Of hoe het werk van de Stripmannen lovend wordt besproken in talloze toonaangevende stripprogramma’s op TV (‘Op de Stripbeurs staan vele stripliefhebbers vóór hen in de rij!’)

Maar in werkelijkheid kennen we elkaar nog niet zo heel lang. We leerden elkaar, een jaar of 15 geleden, kennen via een wederzijdse vriend, die trouwens ook heel leuk tekenen kan.

De Stripman herkende in de Geheimzinnige Hulpman een getalenteerd Striptekenaar en wist hem over te halen om zijn Strips beschikbaar te stellen voor zijn Stripblog en Stripmail. Zelf was hij niet in staat om elke week iets nieuws te tekenen, dus de hulp was zeer welkom.

De eerste gezamenlijke Stripmannen Strip maakten we in 2010. De samenwerking ging eigenlijk altijd heel soepel. Wat op zich niet vreemd is want we bemoeien ons niet met elkaars verhalen. We overleggen hooguit één keer per jaar over de nieuwjaarsaflevering en verder laten we elkaar met rust.

Striptekenen is dan ook een eenzame bezigheid, beste lezers. Dure pennen en luxe papier komen er niet echt aan te pas. De Stripman gebruikt heel gewone potloden en fijnschrijvers en doodgewoon printerpapier; de Hulpman zweert bij rollerbalpen en Witte-boekhandeldummy. Kleuren en bewerken doen we op een huis-, tuin- en keuken-PC.

Verder is het vooral veel ploeteren en zweten. Maar dat hebben we er graag voor over. Op naar de duizend !



De Strip is gemaakt door de Stripman

Klik hier voor deel 1 en deel 2 van dit verhaal.

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige verhaal.

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

zondag 21 juni 2020

De bioblitz


De nationale vlindertelling, de mollentelling, de spinnentelling, de bijentelling. Ik moet zeggen, de meeste laat ik aan me voorbijgaan. Okee, ik doe mee aan de Jaarrond Tuintelling en de jaarlijkse Tuinvogeltelling, maar daar blijft het wel bij. De kans dat ik op mijn balkon een mol tegenkom is uiteraard heel klein en zelfs vlinders strijken er maar zeer zelden neer.

Maar goed. De Jaarrond Tuintelling bestaat dit weekend 5 jaar en dat vieren ze met een 'bioblitz'. Wat mag dat dan wel wezen ? De Nederlandse Wikipedia heeft er nog geen pagina aan gewijd, dus vertaal ik even uit het Engels:

'Een bioblitz is een intensief biologisch onderzoek, waarbij in een afgesproken tijd, meestal 24 uur, zoveel mogelijk soorten binnen een bepaald gebied worden geteld. Doorgaans werken professionals en vrijwilligers samen en om het grote publiek erbij te betrekken wordt er vaak geteld in parken of de vrije natuur, vlakbij steden en dichtbevolkte gebieden.'

In het geval van de Jaarrond Tuintelling is het de bedoeling dat iedereen in zijn eigen tuin, of op balkon, een dag lang, zoveel mogelijk dier- en plantensoorten telt. Geen massale activiteit in de vrije natuur dus, maar rustig in je eigen omgeving. Helemaal corona veilig.

Nou dacht ik, aanvankelijk, dat die tuin-bioblitz vandaag gehouden zou worden. Maar ik kwam er gisteren, halverwege de ochtend, achter dat het een dag eerder was. Nou maakt het voor mij niet zo heel veel uit, met 8 vierkante meter balkon en nog een beetje uitzicht er omheen, ben ik redelijk snel uitgeteld.

Desalniettemin kwam ik aan 76 soorten. En dat viel me helemaal niet tegen. Als er nog geen blad aan de bomen had gezeten had ik waarschijnlijk meer vogels geteld. Ik telde nu 16 verschillende soorten en allemaal waren het de gebruikelijke verschijningen in onze buurt.

Ik was behoorlijk blij met 11 verschillende insecten, waaronder 3 wilde bijen, 2 zweefvliegen en 2 wespen. Insecten zijn moeilijker te tellen, want ze zijn klein en bewegen snel en er zijn zoveel verschillende soorten dat het herkennen vaak ook een probleem is. Soms sla ik er maar een slag naar, maar dat hoeft verder niemand te weten.

Twee slakkensoorten was ook leuk, maar de grote klapper waren 47 plantensoorten waarvan er meer dan 30 op onze eigen twee balkonnetjes. Dan loont het eens echt de moeite dat ik alle onkruidjes, in de bloempotten, lekker laat groeien.

Halverwege de dag gaf de website van de Tuintelling door dat er meer dan 1000 soorten geteld waren, door alle deelnemers samen. 's Avonds om half elf stond het totaal op 2.463 soorten. Leuk, natuurlijk, alleen hebben jullie daar allemaal niet veel aan. Ik dacht eerst dat ik een leuke tip door kon geven, maar omdat het al gisteren was, is de telling nu afgelopen.

Uitslagen kan ik jullie verder ook niet geven want, omdat de tellingen nog de hele dag ingevoerd mogen worden, komen de resultaten niet eerder dan morgen. Sorry dus. Als jullie een volgende keer mee willen doen is het misschien verstandig om je nu vast op te geven bij de Jaarrond Tuintelling, dan zijn jullie de volgende keer niet van mij afhankelijk.


De Strip is gemaakt door de Stripman zelf

Klik hier voor deel 1 en deel 2 van dit verhaal...

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 en deel 9 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men


zondag 14 juni 2020

Wat een onzin !



Je moet natuurlijk oppassen dat je niet alles gaat beoordelen met je eigen ervaringen als maatstaf. Ik hoor en zie de laatste tijd veel onderwerpen voorbijkomen in het nieuws waarvan ik denk: 
Wat een onzin !

De vraag wanneer we weer naar het buitenland op vakantie kunnen, bijvoorbeeld. Alsof er geen belangrijkere dingen zijn. Ik ben al zeker 15 jaar niet meer naar het buitenland geweest en het laatste binnenlandse tripje is ook al jaren geleden. Maar ja, dat komt door mijn gezondheids-toestand. Al moet ik zeggen dat ik het niet echt mis. Het belang van vakantiereisjes wordt erg overschat, denk ik dan.

Of het uitgaan, naar kroegen, concertzalen, theaters en festivals. Tsjonge wat een belangrijke activiteit. Heb ik ook al jaren niet meer gedaan. De laatste keer was een filmvoorstelling in het plaatselijke filmhuis. Daar was ik ooit actief medewerker van en ze hadden een jubileum te vieren. Het was een mooie film, maar ik ben in de pauze naar huis gegaan. Dat mis ik dus ook niet echt.

Wat dacht je van een bezoek aan de kermis ? Of een ballonvaart ? Uitbaters van dat soort vertier waren, al klagend, te zien in het TV-journaal. Heb ik daar behoefte aan ? Welnee, allemaal onzin.

Dat de kinderen niet naar school konden, vanwege het virus, dat was toch wel erg ? Nou... als kind was ik er maar wat blij mee geweest. Vooral als middelbare scholier. Ik ben bijna met terugwerkende kracht jaloers op de jongeren van nu. Maanden niet naar school mogen...! Wauw !

Maar de kinderen lopen wel een achterstand op ! Zou het ? Toen ik 9 jaar was heb ik een maand of 4 in het ziekenhuis gelegen met een gecompliceerde beenbreuk. Een jaar later maakte ik een CITO-test en haalde de op één na hoogste score van de klas.

In het ziekenhuis kreeg ik ook wel een beetje les, maar de technische mogelijkheden van nu waren er toen nog niet. Er kwam een paar keer per week een mevrouw langs die wat opdrachtjes gaf. Verder vermaakte ik me door de 'Scheepsjongens Van Bontekoe' te lezen.

Niks geen achterstand, dus. En op de middelbare school heb ik zoveel gespijbeld... Maar goed, een mooie CITO-score is geen garantie voor een geslaagde schoolloopbaan. Maar die heb je ook niet echt nodig om later toch redelijk gelukkig te worden. Ik was zelfs op weg om een soort van carrière op te bouwen, voor de gezondheidsproblemen de kop op staken.

Allemaal onzin ! Behalve de Black Live Matters protesten. Daar had ik waarschijnlijk aan meegedaan, als ik wat jonger en fitter was geweest. Hoewel ik zelf nooit last gehad heb van discriminatie. Ik ben nooit uitgescholden vanwege mijn huidskleur. Wel omdat ik lang haar had, als één van de eersten in ons dorp. Maar daarvan wist ik dat het uit jaloezie gebeurde.

Ondertussen zijn er ook andere belangrijke dingen. De mezen hebben jongen en die voeren ze op mijn balkon. De spechten komen pinda's halen. De margrieten staan in bloei, de metselbijtjes zijn aan het metselen. Maar daarover zie je dan weer niets in het TV-journaal...



De Strip is gemaakt door de Stripman zelf

Klik hier voor deel 1 van dit verhaal...

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 en deel 9 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men


woensdag 7 september 2011

De dromen van Little Nemo



Gek eigenlijk dat ik niet eerder op zoek gegaan ben naar Little Nemo. Hij moet haast wel ergens in mijn achterhoofd gezeten hebben toen ik begin 2010 begon met het maken van droomstrips. Net als mijn alter ego, het kleine Jannemannetje, wandelt Nemo, een jongetje gekleed in nachthemd, door bizarre droomavonturen.

Een collega-Volkskrantblogger *) schreef over zijn voorliefde voor films waarin dinosaurussen voor komen. Ik moest daarbij denken aan een oud tekenfilmfiguurtje, Gertie the dinosaur, en meldde dat in een reactie.

De blogger attendeerde mij er op dat het filmpje met Gertie, dat dateert uit 1914, te zien en te downloaden is bij het Internet Archive. Toen ik daar ging kijken ontdekte ik dat de ondeugende dinosaurus een schepping is van Winsor McCay. En dat is ook de maker van de legendarische Little Nemo strips.

Het mooie is dat die Little Nemo strips ook allemaal terug te vinden zijn op internet, bij de Comic Strip Library. Gratis te bekijken, op groot formaat, want de copyrights zijn, 70 jaar na de dood van McCay in 1934, verlopen.

Daar zie je onmiddellijk dat Winsor McCay een geweldenaar was in wiens schaduw ik bij lange na niet kan staan. Zijn verhalen zijn zo fantasievol, surrealistisch en kleurrijk. Het prachtige tekenwerk is bijzonder gedetailleerd en verfijnd. Opvallend is zijn creatieve gebruik van de kaders en het perspectief.

Het stramien van de verhaaltjes is tamelijk simpel. De kleine Nemo ligt in zijn houten bedje te slapen en wordt door een helper van koning Morpheus gewekt om diens dochtertje te komen bezoeken, in het droompaleis.

De weg naar Slumberland, waar koning Morpheus resideert, is bezaaid met wonderlijke landschappen en bizarre figuren. Gaandeweg komt Nemo in de problemen. Hij verdwaalt in een paddenstoelenbos, wordt belaagd door vreemde steltlopers, of hij wordt meegenomen door een zeemonster.

Als hij er eindelijk in slaagt om in dromenland te komen, blijkt het bijzonder moeilijk om het paleis binnen te gaan. Is hij het paleis binnen dan gaat er van alles mis voor hij de prinses ontmoet. Enzovoort. Aan het eind van elke episode wordt hij wakker in, of naast zijn bedje. Moeder of vader komt hem troosten en vertellen dat alles maar een droom is geweest.

De verhalen verschenen tussen 1905 en 1927 in verschillende Amerikaanse dagbladen. Een groot succes was Little Nemo aanvankelijk niet, hoewel hij zeker zijn bewonderaars en navolgers had.

Echt beroemd werd de strip pas aan het eind van de 20ste eeuw. Striptekenaars uit die periode, zoals de Fransman Moebius, noemden McCay als een van hun voorbeelden. De strips werden in fraaie albums herdrukt en Nemo figureerde in films en videospelletjes.

Vergeleken met Winsor McCay ben ik maar een krabbelaar. Maar ach, iedereen moet het doen met de talenten en dromen die hij heeft...

Dit verhaal is eerder verschenen, in februari 2010, op het Volkskrantblog...

Zie voor Little Nemo op Wikipedia NL , of de uitgebreidere Engelse versie. Daar vind je ook links naar de biografie van Winsor McCay.

*) Ik kan, door het verdwijnen van het VK-blog, niet meer verwijzen naar de betreffende bijdrage. Maar als ik het goed heb was het dit verhaal van Paul Nijbakker, van 'Het Triumviraat', dat inmiddels te vinden is op Wordpress.

vrijdag 4 februari 2011