Het begon eigenlijk al op zondag, alleen hadden we dat toen nog niet door. De grootste supermarkt van ons land had een internet-veiligheidsprobleem. Ik ging op maandagochtend, vroeg zoals gebruikelijk, de boodschappen doen en merkte wel dat er iets aan de hand was. De zelfscankassa's werkten niet, bijvoorbeeld. Maar dat vond ik niet erg, ik ga toch het liefst naar de ouderwetse bemenste kassa.
Dat er toch wel iets ernstigers was, dan een simpele computerstoring, drong eigenlijk pas op dinsdag goed door. Het zal wel zijn omdat we afgeleid werden door andere zaken. De kat van de kinderen, bijvoorbeeld, die deze maand bij ons logeert. En de belangrijke familiebijeenkomst die gepland stond op vrijdag.
We hadden daardoor bedacht dat het handig zou zijn om de boodschappen, voor het weekeinde, te laten bezorgen. Maar dinsdag werd duidelijk dat dat waarschijnlijk niet zou gaan lukken. De website en de app van de supermarkt waren buiten werking en op het nieuws was het veiligheidsprobleem een groot onderwerp aan het worden.
De supermarkt had zelf, om de gegevens van hun klanten te beschermen, het hele systeem afgesloten. Dat betekende ook dat de winkels niet werden bevoorraad, of maar mondjesmaat. We begonnen ons zorgen te maken. Boodschappen bestellen ging niet en zouden we, op woensdag of donderdag, alles in huis kunnen halen voor het weekend ?
We maakten een nieuw boodschappenlijstje. Ik keek nog eens goed in de voorraadkast en de vriezer. Er was nog ingevroren brood, we hadden nog rijst en pasta. Met een paar extra dingen zouden we het wel moeten redden, als we alleen op woensdag boodschappen zouden halen. Ervan uitgaande dat de spullen die we wilden hebben te verkrijgen waren, want op TV zagen we verontrustende beelden van lege winkelschappen.
Er zijn natuurlijk altijd alternatieven. Andere bezorgdiensten en andere supermarkten, al is er niet één echt dicht bij ons in de buurt. We zouden eerst zien of ons nieuwe plan zou lukken, zo niet dan moesten we iets anders verzinnen.
Ondertussen maakte ik plannen voor de vrijdag. Ik zou met de scootmobiel naar de familiebijeenkomst kunnen. Maar ik kreeg, van een vriendelijk familielid, het aanbod om met de auto opgehaald te worden. Buiten ons om was het een heel georganiseer. Ik ben niet het enige familielid dat op leeftijd begint te raken, of gezondheidsproblemen heeft, dus ik was blij met het aanbod.
Op woensdagochtend, haalden we zonder veel problemen, de boodschappen. We moesten een paar keer iets anders kiezen dan onze gebruikelijke merken, maar dat was geen groot probleem. Met name bij de groenteafdeling en de zuivel was het aanbod beperkt. Maar de schappen waren niet helemaal leeg, dus kwamen we opgelucht thuis.
Woensdagavond kwam er een minder fijne mededeling. Het familielid, dat mij een lift zou geven, stond met autopech in Amersfoort. Geluk bij een ongeluk was dat de auto het begeven had, op een plaats, vlak bij de garage waar het familielid hem in onderhoud had. Met hulp van de ANWB kon hij de auto daar parkeren en de sleutel door de brievenbus gooien. In de hoop dat het probleem snel opgelost zou worden, zodat we vrijdag toch samen naar de bijeenkomst zouden kunnen.
Maar dat was nog niet alles. Donderdagochtend stonden onverwacht de buitenschilders voor onze deur. Vorige week schreef ik nog dat het erop leek dat er niet veel terecht zou gaan komen van de geplande werkzaamheden. Maar nu hadden ze zich, klaarblijkelijk bedacht.
Ons was verteld dat ze alleen de voorkant van het flatblok zouden gaan schilderen, maar dat er zoveel houtrot was gevonden dat de werkzaamheden voorlopig niet konden beginnen. Nu vroegen ze of ze aan de achterkant het balkon op mochten.
Ik had in de week ervoor net een aantal planten, van de voorkant, naar de achterkant verplaatst. Omdat ik verwachtte dat ze daar in de weg zouden staan. Dus ik verontschuldigde me voor de hoeveelheid bloempotten, maar dat vonden ze geen probleem. Ze bekeken de situatie en vroegen of ze, een halfuur later, terug konden komen om de deuren en kozijnen te schuren en plamuren.
Het beloofde een mooie dag te worden, misschien wel de laatste warme dag van het jaar. We hadden ons voorgenomen om beddengoed te wassen en de lakens, in de zon, op het balkon te hangen. Dat konden we nu dus vergeten. Ik had nog net tijd om me snel te douchen en koffie te zetten. Aardige lui, verder hoor, die schilders en een kopje koffie wilden ze wel.
's Avonds kwam het bericht dat de auto van het behulpzame familielid gerepareerd was. Vrijdag konden we dus samen op pad. We moesten wel eerst om 8 uur 's ochtend de schilders binnenlaten. Vrijdagmiddag begon het te regenen, het weer was omgeslagen. Geen kans meer om dit weekeinde de was nog buiten te hangen.
2 opmerkingen:
Ja, het is wat met die supermarkt. Ik had een bestelling voor afgelopen vrijdag uitstaan. Die komt natuurlijk nooit meer. Gelukkig had ook ik nog voldoende voorraad. Zozeer zelfs dat ik wacht met het laten leveren van mijn volgende bestelling tot de laatste vrijdag van de maand. Moet alleen zelf nu steeds een 1 1/2 liter fles water meesjouwen bij mijn supermarktbezoek.
@zelfstandig journalist - Het sjouwen is hier ook het pijnpunt. Als ik kan laten bezorgen dan bestel ik extra melk, yoghurt enz. Dan hoef ik die bij mijn bezoekjes aan de supermarkt niet mee te zeulen.
Met alle andere drukte van de afgelopen weken merk ik dat het trappenlopen toch wat minder soepel gaat.
Een reactie posten