zondag 16 april 2023

Hotsie kiele kiele knotsie bom


Bim bam
bezie paardenblom. Ik weet niet of iedereen dat kent, de oorwurm ? Ik bedoel dan niet het kriebelbeestje, dat helemaal geen interesse heeft om in menselijke oren te kruipen, maar zo'n melodietje dat maar niet uit je hoofd wil gaan. Het zit natuurlijk niet in je oren, maar ertussen. Je hoort het met je interne jukebox, je muzikale brein.

Het komt in ieder geval zo vaak voor, en bij zoveel mensen, dat het fenomeen een naam heeft gekregen. De oorwurm dus. In mijn geval zijn het vaak heel simpele melodietjes. 'Tarara boem die-jee', 'Daar staat een paard in de gang', of 'Hotsie kiele kiele knotsie bom'. Daar werd ik afgelopen woensdag mee wakker.

Het vervelende is dat ik vaak alleen maar een fragment in mijn hoofd heb zitten. Bim bam bezie paardenblom, maar hoe ging het dan verder ? En wat gaat er aan vooraf. Het eindigt, volgens mij op 'Bim bam bom'. En begint het niet met iets van 'In het land van...' ?

Ik vroeg het mijn vrouw, maar die keek verbaasd en schoot in de lach. 'Hotsie knotsie ?' Misschien was het iets dat alleen op onze lagere school gezongen werd ? Het kan behoorlijk gekmakend zijn, zo'n oorwurm. En niet alleen voor mijzelf, maar ook voor de omgeving.Vaak ga ik het ritme van het liedje op m'n knieën meetikken. Dat kan irritant worden, want anderen horen natuurlijk het bijbehorende melodietje niet.

Ik heb eens wekenlang gezocht naar een instrumentaal nummer, met een mondharmonica. Het bleef maar in mijn hoofd zitten. En vind maar eens zo'n liedje, waarvan je dus geen tekstfragment hebt en alleen een flard melodie. Uiteindelijk heb ik het gevonden, maar ik ben de titel inmiddels vergeten, dus hopelijk steekt het niet opnieuw de kop op.

'Timpe Tampe Tovenaar !', zegt Google en misschien heeft een deel van jullie dat ook al lang geroepen. De beginmelodie wil niet direct bij me opkomen, het hotsie-knotsie-stuk is natuurlijk het refrein. Gelukkig brengt YouTube uitkomst en al snel zitten we mee te zingen met een kinderkoortje. Timpe Tampe Tovenaar, kom vertoon je kunsten maar. Timpe Tampe Tovenaar, wij zijn klaar.

Niets van 'in het land van', dat is klaarblijkelijk een ander liedje, dat misschien ook nog wel eens als oorwurm opduikt. Het gekke is ook dat de droom, die ik me van vannacht herinner, niets met kinderliedjes te maken had. Dat was eerder een spionageverhaal.

Ik moest een opdracht uitvoeren op de computer. Ondertussen gebruikten mijn handlangers de, onlangs overleden, actrice Raquel Welch als bliksemafleider. Zodra ik mijn opdracht volbracht had moest ik een email verzenden, met een vooraf afgesproken boodschap.

Vraag me niet hoe dat werkte met Raquel. In mijn jonge jaren, toen ik nog kleuterliedjes zong, was zij natuurlijk een beroemde filmster. En misschien was 'hotsie kiele kiele knotsie bom' wel de geheime boodschap ?

Het grootste mysterie is, voor mij, dat mijn oorwurmen eigenlijk nooit mijn favoriete liedjes, of muziekstukken zijn. Op de jukebox, in mijn hoofd, staat echt wel heel mooie en hoogstaande muziek, maar daaruit kiest de oorwurm zijn repertoire niet. Heel vreemd...

 

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2  -  deel 3 - deel 4 en deel 5 van dit verhaal.
  
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 en deel 8 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 9 april 2023

De voorjaarsklassiekers


Het Formule 1 racen
volg ik niet. Saai, saai en nog eens saai, tenzij er één uit de bocht vliegt. Maar om nou naar een wedstrijd te kijken voor de ongelukken, dat gaat me te ver. En dan heb ik het nog niet eens over alle vervuiling die erbij komt kijken. Nu het einde van de benzinemotor in zicht is lijkt me dat de Formule 1 eerdaags ook wel op zal houden. De huidige coureurs zullen moeten overstappen op elektrische auto's, als ze hun pensioen willen halen als racer.

Voetballen interesseert me steeds minder. Zijn het niet de spelers die zich misdragen, dan hangt het publiek wel de halve gare uit. En om nou naar een wedstrijd te kijken voor de vechtpartijen en rellen ? Nee, hoewel ik een uitzondering maak voor het Nederlandse vrouwenelftal. Daar gedragen de speelsters en het publiek zich een stuk minder mallotig en kun je nog gewoon genieten van leuke wedstrijden.

Maar dan het wielrennen. Terwijl het voetbal steeds irritanter wordt, wordt het wielrennen, de laatste jaren, steeds leuker. Het is al een tijd terug dat we nog eens een groot dopingschandaal hadden, dus misschien wordt het zelfs een schonere sport. Het is in ieder geval leuk om naar te kijken, met een nieuwe generatie renners die graag aanvallend koerst.

Vroeger kon een wielerwedstrijd nog wel eens voorspelbaar verlopen. In de eerste kilometers ontsnapte er een klein groepje, dat reed een groot deel van de wedstrijd voorop, tot het, een kilometer of 10 voor de finish, ingelopen werd en een grote favoriet de wedstrijd won. Niet zo heel spannend.

Maar dat gebeurt, de laatste jaren, steeds minder. De grote favorieten, die zich vroeger zo lang mogelijk in het peloton verschuilden, trekken tegenwoordig veel eerder ten strijde. En soms, zoals vorige week, bij de Ronde van Vlaanderen, ontstaat er helemaal geen vroege vluchtersgroep. Er werd zo hard gereden, direct vanaf het begin, dat er geen ontsnappen aan was.

Wat het ook aardig maakt is dat er niet één renner is die het hele veld overheerst. Er zijn voor elke wedstrijd meerdere grote kanshebbers en er zijn, daarnaast, goede renners die, met een beetje geluk, ook kunnen winnen.

Als ik kijk naar de uitslagen van dit voorjaar, dat in februari begon met de Vlaamse openingsklassieker 'Omloop het Nieuwsblad', dan zie ik allemaal verschillende winnaars: Van Baerle, Alaphilippe, Benoot, Menten, Pidcock, Thijssen, Pogacar, Roglic, Merlier, Van der Poel, Philipsen, Van Aert, Laporte. Er zijn er een paar die twee wedstrijden hebben gewonnen, maar er zit geen kannibaal bij die alles wint.

Dat is bij de vrouwen een beetje anders, daar is er ook niet één wielrenster die alles wint, maar er is wel een ploeg, SD-Worx, die erg veel wint. Van de 7 eerste wedstrijden van dit seizoen wonnen ze er 4.

Daarom was het wel leuk dat Parijs-Roubaix, bij de vrouwen, gisteren gewonnen werd door een renster van een ander team, de Canadese Alison Jackson, van EF-Education. Het was wel jammer dat er een paar valpartijen nodig waren, om de favorieten op achterstand te zetten en we kijken natuurlijk niet naar het wielrennen voor de ongelukken.

Maar, ja... Parijs-Roubaix... Daar sturen ze de renners over de slechtste wegen die ze vinden kunnen, met hobbelige kasseien. Lekke banden en valpartijen zijn bijna onvermijdelijk. Dat maakt het een soort van loterij. Niet de beste renners maken kans op de overwinning, maar vooral de renners die de minste pech onderweg hebben gehad.

Organisatoren hebben steeds meer de neiging om het peloton over ongebaande paden te sturen. Grindwegen, onverharde stroken, zeer steile bergpaadjes. Het levert vaak spectaculaire momenten op. Maar het wielrennen moet geen knotse kneuzen rally worden. Het materiaal wordt steeds beter, de renners zijn gezonder en beter getraind, ze dragen valhelmen, maar moeten daarom de wedstrijden gevaarlijker worden ? Het lijkt me niet.

Toch ga ik vandaag naar de mannenwedstrijd van Parijs naar Roubaix kijken. Hopelijk met niet veel valpartijen en een onverwachte, maar verdiende, winnaar.

(De Knotse Kneuzen Rally was een tekenfilmserie uit de jaren '60. De serie werd gemaakt door de studio van Hanna & Barbera, die bekender zijn geworden met de Flinstones. De oorspronkelijke titel was 'Wacky Races' en het verhaal was gebaseerd op de speelfilm 'The Great Race', uit 1965. Het waren afleveringen van 20 minuten vol malle incidenten en ongelukken.) 

 

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2  -  deel 3 - en deel 4 van dit verhaal.
  
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 en deel 8 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 2 april 2023

Het moet wel redelijk blijven


Sinds enige tijd
hebben we twee nieuwe, ondergrondse, vuilcontainers bij onze flat. Eén voor plastic, metaal en drankverpakkingen en één voor groente, fruit en tuinafval. In afvaltermen: PMD en GFT. We hadden al containers voor glas, voor papier en voor restafval.

Lang geleden, toen we nog geen ondergrondse containers hadden, stonden er containers, op wieltjes, voor de algemene vuilniszak en een aparte voor groenafval. We hadden zelfs, van de gemeente, een speciaal, bruin, afvalbakje gekregen, voor het GFT. Ik weet niet meer precies waar we toen met onze oude kranten en lege flessen heen gingen. Oud papier werd nog wel eens aan huis afgehaald, door vrijwilligers van een sportvereniging, of zangkoor. Die verdienden zo wat bij voor hun club.

We hebben ook nog even aparte vuilniszakken gehad, voor PMD-afval. Die werden eens in de veertien dagen opgehaald, door het reinigingsbedrijf. Maar als je het apart gaat houden, merk je ineens wat een enorm groot deel van je huisvuil bestaat uit plastic en aanverwanten. Om die afvalberg, twee weken lang, in ons kleine keukentje op te slaan, dat was geen doen.

Ik wil best meedoen met het scheiden van afval, maar het moet wel een beetje redelijk blijven. Dus het afgelopen jaar verzamelden wij onze PMD, in een aparte zak, die ik meenam als ik boodschappen ging doen. Drie keer in de week, meestal een flinke pedaalemmerzak vol. Bij de supermarkt hebben ze een hele reeks containers, dus daar dumpte ik het dan. Keurig, zoals dat moest, dacht ik.

Maar nu hebben we, bij onze flat, onze eigen PMD-container. En één voor het GFT, dus, maar die kunnen we nog niet gebruiken, omdat men bedacht heeft, dat die alleen met een pasje toegankelijk moet zijn en daarvoor moet er eerst iets technisch geregeld worden. Je moet dat pasje ook nog eens, op de website aanvragen. Waarom zouden we het makkelijk maken, nietwaar ?

In de dorpskrant las ik dat de gemeente ambtenaren heeft aangesteld, om de vuilcontainers te controleren. Want het blijkt dat mijn dorpsgenoten – en ikzelf misschien ook wel – vaak de verkeerde dingen in de PMD- en GFT-bak doen. Ik las dat, bepaalde soorten plastic, er helemaal niet in mogen en misschien sommige groene dingen ook wel niet.

Gaat dit allemaal niet een beetje ver ? Moet ik nu, als eenvoudige, goedwillende dorpsbewoner, een studie gaan maken van welke soorten plastic er wel en niet recyclebaar zijn ? Ik sta nu, af en toe, al te twijfelen. Is de wikkel om de beschuiten nou van plastic, of toch papier ?

Er rijden nu vijf verschillende vuilniswagens door onze straat. Voor de PMD, het GFT, voor glas, voor papier en voor het restafval. Ik weet dat er mensen zijn die dat prachtig vinden, die zich helemaal uitleven in dat afvalscheiden. Maar is dit nou nog slim en nuttig ?

Al die verschillende afvalstromen en dan ook nog eens ambtenaren het dorp insturen, om te kijken of we wel de goede dingen, in de juiste containers, gooien. De P, de M, en de D, van het PMD-afval moeten toch achteraf van elkaar gescheiden worden, wat maakt het dan uit of er 'verkeerd' plastic tussen zit ?

Kom nou toch, jongens en meisjes. Mensen produceren afval, daar kunnen we niet omheen. Veel artikelen zijn verpakt in plastic, daar kan ik ook niets aan doen. Ik heb niet de mogelijkheid om alles bij kleine winkeltjes, los, te kopen. Die situatie is niet door mij, of mijn dorpsgenoten bedacht. Het is een algemeen, maatschappelijk gegeven.

Natuurlijk zitten er bruikbare grondstoffen bij ons huisvuil. Prima, als we die er uit kunnen halen. Daar wil ik best een beetje aan meehelpen. Maar laten we niet net doen alsof ik, mijn mededorpelingen en de andere burgers en boeren van ons land, de enigen zijn die de verspilling van grondstoffen kunnen stoppen. 

 

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit verhaal.
  
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 en deel 8 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 26 maart 2023

Reigers, olifanten, tijgers...


Het komt vaker
voor dat ik over dieren droom, maar dit sloeg alles. Ik werd wakker, midden in de nacht, keek op de klok, zag dat ik nog best een paar uur kon gaan slapen, draaide me om en viel weer in slaap.

Ik droomde dat ik door ons dorp fietste. Ik had mijn fototoestel meegenomen, voor als ik onderweg een bijzondere vogel zag. De eerste die me opviel was een bont gekleurde reiger, ik dacht: een ralreiger. Die zijn mooi, maar deze was nog feller gekleurd, geel en blauw.

Ik reed verder. Aan mijn kant van de weg zag ik een heel grote, groenige, ruig bevederde vogel staan, een soort van reuzen muppet. Hij ging niet aan de kant en ik kon hem maar net ontwijken. Zo kwam ik bij de hoofdweg, de belangrijkste winkelstraat van ons dorp.

Daar kwam een kievit, met een duikvlucht, naar beneden. De vogel had een pluk veren in zijn snavel en landde op een balkonhekje, boven een van de winkels. Hij legde het bosje veren naast zich op de reling, dat schudde zich uit en bleek een jonge kievit te zijn. De oudervogel, het kan ook een zij zijn geweest, pakte het kuiken weer op en vloog naar een plat dak, wat verderop. Daar was meer vogelactiviteit, maar ik kon niet goed zien wat er rondfladderde.

Aan de overkant van de straat was een dakterras, met een hek eromheen. Tussen de spijlen zag ik een vogel tevoorschijn komen die ik herkende als een notenkraker. Dat is een zeldzaamheid, een zwarte vogel, zo groot als een kraai, maar met mooie witte vlekken, als een heel grote spreeuw.

Voor ik mijn camera kon pakken vloog de notenkraker weg en zag ik een ander dier tussen de spijlen door komen. Dit leek meer op een kangoeroe. Ik probeerde het beest te fotograferen, maar terwijl ik daar mee bezig was werd ik van achteren in mijn kraag gepakt door een tijger. Het beest sleepte me mee, een boom in, en ging met me op een tak liggen.

De tijger leek geen kwade bedoelingen te hebben, maar hij lag wel strak tegen me aan. Ik aaide hem over z'n kop en probeerde hem, zachtjes, weg te duwen. Maar daar wou hij niets van weten, hij duwde zijn kop tegen mijn schouder en sloeg een poot om me heen. Ik keek omhoog en zag, op de takken boven me, de grijze lijven van een aantal olifanten. Als reusachtige zakken meel lagen ze over de takken gestulpt.

Even later slaagde ik er in om, met tijger en al, weer aan de voet van de boom, op de stoep te belanden. Er kwam een man aanlopen, van de overkant van de straat. Hij gaf de tijger een kneepje in zijn achterste, waarop het dier me los liet en weg liep .

'Ben je okee ?' vroeg de man. Ik zei van wel, maar wees hem op de olifanten, die boven ons op de takken lagen. Daarop tuimelde er, uit een andere boom, een baby-olifant op de stoep. Even later volgde er een wat groter exemplaar.

Ik keek eens op mijn horloge en zag dat het al over half één was. Ik werd thuis verwacht voor de lunch, dus haalde ik mijn fiets van het slot en reed weg. Een stukje verder zag ik een vrouw, in een rode sportwagen met een open dak, uit een oprit komen. Ze deed iets onhandigs want de auto rolde op zijn kant. Terwijl ik voorbijreed hoorde ik haar mopperen: 'Het is heel makkelijk, zeiden ze, gewoon gas geven...'.

Daarna reed ik een stukje op met twee jongens, die toevallig mijn kant op moesten. Ik vertelde over de notenkraker, de tijger en de vrouw in de sportwagen. Ondertussen drongen ze me van de weg af, in de graskant. Dat vond ik niet heel erg, want dan kon ik een paar bochten afsnijden.

Maar zo belandde ik, met fiets en al, in een bouwland, met een rij bomen er langs. Ik wilde weer de weg op, want ik moest bij het politiebureau oversteken. De weg veranderde echter in een hindernisbaan, met grote stapels tijdschriften, waar ik als een stuntman overheen probeerde te springen. Toen werd ik wakker.

De ralreiger en de notenkraker zijn bestaande vogels. Maar de reiger in mijn droom zag er heel anders uit, de echte ralreiger is lichtbruin met wit. De notenkraker is, in het echt, wel net zoals ik hem droomde. Zoek maar op.

Er bestaan trouwens boomkangoeroes, maar de boomolifant...?

 

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 en deel 2 van dit verhaal.
  
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 en deel 8 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 19 maart 2023

Ik wil ook dat de boeren blijven


'Ik wil
dat de boeren blijven, dus ben ik blij dat de Boeren Burger Beweging gewonnen heeft.'

Okee, dat is een citaat uit het jeugdjournaal, maar zo'n kind haalt het ergens vandaan. Dat zullen ouders gezegd hebben, of andere familieleden. En het geeft mooi aan wat voor misverstanden er aan een verkiezingswinst ten grondslag kunnen liggen. Want alle politieke partijen willen dat de boeren blijven, er is er niet een die de boeren weg wil hebben uit ons land. Ik wil ook dat de boeren blijven !

Sterker nog: Als de groene partijen – en ik – onze zin krijgen en de boeren anders gaan werken, duurzamer, kleinschaliger en natuurvriendelijker, dan zijn er in de toekomst juist meer boeren nodig. Terwijl er alleen maar minder plaats voor boeren zal zijn als ze doorgaan met schaalvergroting en mechanisatie. Het oude beleid heeft ervoor gezorgd dat er al veel boeren met hun bedrijf zijn gestopt. Het was dus meer in het belang van de boeren geweest als er wat minder op de BBB was gestemd.

Jullie merken het al, de verkiezingen sudderen nog na. En ik worstel met een lichte verkiezingskater. Niet vanwege het succes van de BBB, dat is wel jammer, maar misschien toch iets minder erg dan de vorige aardverschuiving, richting Forum voor Democratie. Maar ik word er wel een beetje moedeloos van. Telkens weer een nieuwe rechtse rattenvanger, die de ontevreden kiezers voor de gek weet te houden.

De BBB is niet rechts, zeggen ze zelf. Maar volgens de krant hebben ze, in de 2e kamer, voornamelijk met de SGP meegestemd. Dat is niet echt vooruitstrevend.

Het gaat om het signaal, hoorde ik ook. Nou, als al die ontevreden kiezers op Groen Links of de Partij voor de Dieren hadden gestemd, was dat ook een stevig signaal geweest. En dan waren we er, als mensheid, misschien iets mee opgeschoten.

Ik kan mezelf natuurlijk troosten met de constatering dat die kleine groene partij, waar ik in mijn leven het meest op gestemd heb, terwijl ik even niet oplette, veranderd is in één van de grootste partijen van ons land. Dat komt vooral omdat de partijen, die vroeger altijd groter waren, zoveel kiezers verloren hebben. Maar toch...

Ondertussen weet ik ook wel dat een mooie verkiezingsuitslag, voor die groene partijen, niet wil zeggen dat het beleid, in de toekomst, snel veel groener zal kleuren. Ik vraag me af hoeveel BBB-stemmers denken dat de klimaatmaatregelen nu teruggedraaid zullen worden en ze wolven kunnen gaan afschieten ? Laat ik voorspellen dat dat er niet in zit.

De afgelopen decennia hebben onze regeringen hun best gedaan om de nodige milieumaatregelen zoveel mogelijk tegen te houden, maar momenteel kunnen ze er niet meer onderuit. Ze worden er door de rechter toe gedwongen, vanwege Europese wetgeving. En de wolf is een door Europa beschermde diersoort. Dus de BBB kan roepen wat ze wil, er gaat wat dat betreft niet veel veranderen.

Er zijn mensen die denken dat Nederland het braafste jongetje in de klas wil zijn, als het op natuur en milieu aankomt. Maar ons land is juist het vieze, verwaarloosde, jongetje. Om een voorbeeld te geven: Op de radio hoorde ik dat de Nederlandse overheid al meer dan 10 jaar geleden toegezegd heeft om de belastingkorting op energie, voor grootverbruikers, te gaan verminderen. Het is namelijk zo dat je bij ons minder belasting betaalt als je meer verbruikt. En dat terwijl de gewone burger maar aangemaand wordt om zuinig te zijn, vanwege het milieu en zo.

De grootste bedrijven, dus de grootste vervuilers, betalen het minste belasting. Maar er werd meermaals beloofd dat dat verleden tijd zou worden, ook omdat Europa daarop aandrong. Het is nog steeds niet gebeurd. De overheid zoekt keer op keer excuses, om toch maar door te gaan met kortingen verstrekken. Eerst nog eens onderzoeken, wat valt er nou eigenlijk onder, want het is misschien slecht voor de economie. En zo sukkelt het maar door.

Als er een signaal gegeven moet worden dan is het dat er serieus werk gemaakt moet worden van maatregelen die het klimaat en de biodiversiteit en het milieu verbeteren. Er zal een schepje bovenop moeten. Maar ik ben bang dat het, dankzij de BBB en zijn kiezers, allemaal nog trager zal gaan...

Wie ook eens een signaal wil geven, Greenpeace heeft een petitie die de regering oproept om maatregelen te nemen om de klimaatcrisis te bedwingen. Die is al bijna 250.000 keer ondertekend.

En een die pleit voor duurzame landbouw . Die heeft al bijna 60.000 handtekeningen opgehaald.

En een voor een schoner Schiphol, die inmiddels ruim 46.000 keer is ondertekend.

 

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 van dit verhaal.
  
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 en deel 8 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 12 maart 2023

Is het al lente ?


Een roodborst
zingt op het balkon. Vrijdag konden er nog sneeuwgevechten worden gehouden en sneeuwpoppen gemaakt. Maar zaterdag scheen de zon en smolt alles weer weg. Volgens sommige berichten is de lente vorige week al begonnen, op 1 maart. Maar mijn vrouw zegt dat de lente op 21 maart begint en dat duurt nog 2 weken.

Wikipedia schrijft dat het allebei waar is, alleen zijn er twee verschillende lentes. De astronomische en de meteorologische lente. 'Astronomisch gezien begint de lente als de dag en de nacht even lang zijn,' schrijven ze. Vanaf midwinter zijn de dagen langer en de nachten korter aan het worden, rond 20, of 21 maart zijn ze even lang en begint, volgens de sterrenkundigen, de lente.

In 1780 besloot een internationale weerorganisatie, onder leiding van de Duitse keurvorst Karl Theodor, dat het makkelijker was als de seizoenen elk 3 hele maanden zouden duren. Voor de lente werden dat maart, april en mei, te beginnen op de eerste dag van de maand. Daarom vertellen de weermensen (M/V) op TV ons dat de lente op 1 maart begint.

Ach, het maakt niet zoveel uit. De webcams van Beleef de Lente zijn, in ieder geval, op 1 maart van start gegaan, dus voor de vogelliefhebbers is het voorjaar begonnen. Nog niet alle camera's zijn al live te volgen, maar als alles goed gaat zouden het er dit jaar 12 moeten worden.

Lang geleden begon het met 1 webcam, op een slechtvalkenkast, hoog in een zendmast. Straks kunnen we ook de steenuil, kerkuil, bosuil, ooievaar, zeearend, visarend, pimpelmees, gierzwaluw, merel en scholekster bekijken en zijn er extra camera's, gericht op een tuinvijver en een weidevogelgebied.

Beleef de Lente toonde vorig jaar een paartje slechtvalken dat broedde op het dak van het Rijksmuseum, in Amsterdam. Dit jaar zijn ook de zendmastvalken, uit het Brabantse De Mortel, weer te volgen. Twee kansen op jonge slechtvalken, dus. Niet dat er nu al iets te zien is, behalve een mooi uitzicht en een lege nestkast.

Je kunt, op de website, bij elke camera zien hoeveel mensen er op dat moment met je meekijken. Bij de steenuiltjes, waar gisteren een vogel een uiltje zat te knappen – sorry, dat grapje kon ik niet laten – waren er toch al zo'n 300 kijkers. De kerkuilen zaten zelfs samen in de nestkast te slapen. Bij de bosuil was het ook heel rustig, maar daar is het wel spannend. Het vrouwtje zit al een poos te broeden en eerdaags wordt het eerste kuiken verwacht.

De ooievaar heeft nog geen eieren en er lag gisteren een laag sneeuw op het nest.Toch was een van de vogels aanwezig, je weet immers maar nooit of er andere ooievaars voorbijkomen, die het nest zouden willen inpikken.

Wel 2 eieren bij de zeearenden, waar de camera ondersneeuwde, maar de vogels dapper op het nest bleven zitten, winterweer of niet. De zeearend is een echte huismus – sorry, weer een grapje – van alle webcamvogels zitten zij het langst op het nest. Ze leggen al heel vroeg hun eieren, de broedtijd is lang – tussen de 34 en 48 dagen – en het duurt maanden voordat de jongen uitvliegen. En dan zijn de ouders er nog niet direct vanaf, want de jonge vogels moeten nog een hele tijd gevoerd worden, voor ze zelf voedsel kunnen vangen.

Vergelijk dat met de pimpelmees, daar is het hele broeden en jongen voeren in een week of 7 gepiept. Die kleine vogeltjes beginnen daarom nog wel eens aan een tweede legsel. Daar moet de zeearend niet aan denken, die neemt in de herfst een paar maanden vrijaf, om rond de jaarwisseling het oude nest maar weer eens op te schudden.

Ja, mensen, de natuur is mooi. Stem daarom vooral, komende woensdag, op een partij die niet ons hele land op wil offeren aan de luchtvaart en industriële landbouw en veeteelt. Dan kunnen we misschien ook in de toekomst blijven genieten van de broedende vogels in het voorjaar.

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman.
  
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 en deel 8 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 
 

zondag 5 maart 2023

Op zoek naar de Yarragh


Al heel lang
ben ik een fan van Van Morrison. Ik had een hele reeks LP's van hem in mijn platenverzameling. 'Moondance', 'Tupelo Honey', 'His Band & The Street Choir', 'Astral Weeks', prachtige albums die hij in de jaren '70 maakte en ook een aantal latere, toen zijn muziek soms een beetje zweverig werd.

Maar als fan ben ik nu in tweestrijd tussen de oude Van – die zulke mooie albums maakte – en de huidige – die een dubbel-cd vulde met anti-corona-samenzwerings-liedjes. Dus het was met enige aarzeling dat ik aan 'When That Rough God Goes Riding: Listening to Van Morrison' begon, een boek geschreven door rock-journalist Greil Marcus.

Het dateert van 2010, ver voor de coronapandemie, dus over de laatste jaren zal ik niets lezen. Het is ook geen biografie, een boek dat begint bij de geboorte van de hoofdpersoon en zijn/haar leven netjes beschrijft. Marcus schrijft over de liedjes, over wat hij hoort als hij naar Van Morrison luistert. Over de zoektocht van de zanger naar dat ene ongrijpbare moment, hij noemt het 'yarragh', een noot, een klank, iets van perfectie.

De liefhebbers weten dat Morrison vaak lang uitgesponnen nummers zingt, waarin hij woorden, strofen, klanken, eindeloos herhaalt, omkeert, zucht, steunt, schreeuwt. Persoonlijk vind ik dat niet zijn sterkste muziek, maar nu begrijp ik dat het om de yarragh gaat. Een voorbeeld dat Marcus geeft is het nummer 'Caledonia Soul Music'.

Het is eigenlijk geen lied, het zijn maar twee akkoorden, die eindeloos worden herhaald. Van zingt nauwelijks, maar hij speelt wel gitaar, te horen door het rechterkanaal. Je hoort hem zoeken en soms prutsen op de snaren. En hij geeft aanwijzingen.

Zijn gitarist, John Platania, bespeelt de mandoline, op het linkerkanaal. Pianist Jeff Labes strooit hier en daar een luchtig nootje, terwijl bas en drums een regelmatig tempo aanhouden en het volume zwelt en weer afzwakt en weer aanzwelt. Saxofonist Jack Schroer speelt een sfeervolle solo, met lange noten. De mandoline neemt het weer over, Van Morrison neuriet een beetje mee, roept iets onverstaanbaars en het volume golft weer omhoog.

Zo jamt de band 17 minuten door. Greil Marcus schrijft dat het is alsof ze door een donker bos lopen, op zoek naar het licht.

Volgens de commentaren onder het clipje, op YouTube, is het het mooiste wat Van Morrison ooit produceerde. Bij sommigen roept het herinneringen op aan verloren dierbaren, anderen worden er vrolijk van. Eén ziet het als verzet tegen het systeem, dat ons er onder probeert te houden – dat moet een fan van de nieuwe Van zijn. Maar de opname dateert uit 1973, toen was Van nog niet bezig met 'het systeem'. Wel had hij een fijne band, waar hij een geweldig mooie live-Lp mee opnam, 'It's Too Late To Stop Now'.

Greil Marcus beschrijft in zijn boek nog veel meer liedjes en zoektochten. Hij geeft er ook achtergrondinformatie bij, zodat je uiteindelijk toch veel te weten komt over het leven en de loopbaan van Van Morrison. Als fan kende ik de meeste nummers wel, die hij beschrijft, maar ik ben toch een paar keer gaan luisteren. Was het echt zo mooi ? Hoor ik er in wat Marcus hoort ? Niet altijd, moet ik eerlijk bekennen.

Misschien ben ik te nuchter ? Misschien hou ik teveel van liedjes met een kop en een staart ? Die heeft Van Morrison trouwens ook genoeg opgenomen, al is Greil Marcus daar minder enthousiast over. Maar hij schrijft ergens dat zelfs de mislukkingen van Van Morrison vaak nog beter zijn dan de hits van andere muzikanten. Volgens mij is Marcus ook een fan.

'Caledonia Soul Music' is nooit op een officieel album verschenen, alleen een keer live gespeeld, illegaal opgenomen en als bootleg uitgebracht. Van Morrison noemde zijn band later wel de Caledonia Soul Band, dus misschien heeft hij hier inderdaad iets ongrijpbaars gevonden. Wie nieuwsgierig is en best 17 minuten van zijn leven wil geven voor een zoektocht naar de ongrijpbare yarragh, kan terecht op YouTube. 

(Over de opname van het nummer vond ik twee verschillende verhalen. Greil Marcus schrijft dat het tijdens een live-radio-optreden is opgenomen, wat de goede geluidskwaliteit zou verklaren. Ergens anders vond ik dat het een studio-opname zou zijn, die niet op de uiteindelijke LP terecht is gekomen.

Muzikanten nemen vaak meer liedjes op dan er op een album passen. De afvallers worden 'outtakes' genoemd en verschijnen soms achteraf, als bonustrack, op heruitgaven, of verzamel-CD's. Of, zoals in dit geval, op een illegale LP, een 'bootleg'. De term is afgeleid van smokkelaars die verboden zaken, vooral drank, in hun laarzen verborgen.) 

 

 
De Strip is gemaakt door de Stripman zelf.  
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 en deel 7 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 - deel 16 - deel 17 en deel 18 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men