zondag 31 oktober 2021

De eerste pot van oude Joe


Ik droomde
dat ik een archeologische opgraving ging bezoeken. Dat is op zich nog wel voorstelbaar want in de jaren '80 werkte ik bij de Oudheidkundige Dienst en ging ik wel eens naar een opgraving.

Deze keer moesten we er voor naar het buitenland en na een lange reis kwamen we aan op onze bestemming. We waren net op tijd om de vondst van een grote aardewerken kruik mee te maken. Een gelukkig toeval, maar het werd wel heel bijzonder toen er onderop de kruik een sticker bleek te zitten met mijn naam erop.

Hoe was dat nou mogelijk, vroeg ik me in mijn droom af, was dit een grap ? Wie wist er nou dat ik net op dat moment op die plek zou zijn ?

Een merkwaardige droom, zou je zeggen, maar het lijkt een beetje op een episode uit het Britse TV-programma Time Team, dat tussen 1994 en 2014 uitgezonden werd. Bij ons was het een poosje te zien op Discovery Channel.

In het programma ging een team van archeologen op allerlei plekken in Groot-Brittannië, maar ook wel eens daarbuiten, kijken of er misschien archeologisch belangwekkende zaken in de bodem zaten. In de aflevering die ik bedoel gingen ze, in de buurt van het plaatsje Burslem, in Staffordshire, op zoek naar de eerste werkplaats van de beroemde pottenbakker Josiah Wedgwood.

Na een eerste onderzoek werd er een proefsleuf gegraven die, aanvankelijk, niet veel bijzonders opleverde. Na een gezellige avond in de dorpskroeg stroopten de onderzoekers, de volgende ochtend, de mouwen weer op en al snel werd er iets gevonden. Een grote aardewerken pot.

Na de eerste opwinding sloeg de stemming om in hilariteit. De dorpsbewoners hadden een geintje uitgehaald, want op de zojuist gevonden pot stond met grote letters: 'Old Joe's 1st Pot'.

Okee, het is niet precies wat ik droomde, maar een droom is vaak een combinatie is van werkelijk gebeurde dingen en fantasie.

Mijn droom ging nog verder. Nu was ik weer thuis en had ik één van de kamers, die ik in de afgelopen maanden opgeknapt heb, ingericht met heel veel planten. Er hingen bloembakken aan het plafond en er stonden manshoge planten in alle hoeken van het kleine vertrekje.

Toen ik er weer binnenstapte zag ik ineens een witte kaketoe in een van de grote planten zitten. Hoe kwam die nou binnen ? Ik wilde de vogel niet bang maken dus verliet ik voorzichtig weer de kamer om te kijken of ik wat voer voor het beest kon vinden.

Zo werd ik wakker, met de vraag wat ik een plotseling verschijnende papegaai zou kunnen voeren. Vogelvoer is er altijd wel in huis. Een stukje banaan misschien ?

En wat raakvlakken met de werkelijkheid betreft: kamerplanten hebben we wel, maar niet in heel grote hoeveelheden, of formaten. En met kaketoes heb ik geen enkele persoonlijke ervaring. 

 


De Strip is gemaakt door de Stripman zelf en is het vervolg op dit  verhaal.
Klik hier voor deel 1 van deze episode.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 en deel 16 van het vorige verhaal van de Geheimzinnige Hulpman.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 24 oktober 2021

The Silver Beatles in Schotland


Als je biografieën
van muzikanten leest kan het voorkomen dat twee levensverhalen elkaar kruisen. Dat gebeurt bijvoorbeeld met het dikke boek dat ik aan het lezen ben over The Beatles en het wat dunnere, dat ik een aantal jaren geleden las, over de Schotse rockheld Alex Harvey.

Harvey was een jaar of 5 ouder dan de jongens van The Beatles en won eind jaren '50 een talentenjacht. Vanaf dat moment zou hij het Schotse antwoord gaan worden op het Engelse tieneridool Tommy Steele. Het is moeilijk voorstelbaar, als je zijn tamelijk ruige lp's uit de jaren '70 hoort, maar de bedoeling was dat de meisjes aan zijn voeten in zwijm zouden vallen.

In 1960 was dat idee al op de achtergrond geraakt. Alex was geen idool geworden en toerde door Schotland met zijn Big Soul Band. Hij zong nummers van Ray Charles, Little Richard en Big Bill Broonzy, in danszaaltjes waar de jeugd uit de omliggende stadjes en dorpjes vertier kwam zoeken. Het zou nog een jaar of 10 duren voordat hij enige bekendheid zou krijgen, met zijn Sensational Alex Harvey Band.

The Beatles hadden in 1960 nog maar net bedacht dat ze zich zo zouden gaan noemen. Aanvankelijk speelden John Lennon, Paul McCartney en George Harrison als The Quarry Men, met nog wat andere jongelui uit Liverpool met namen waar ik jullie niet mee ga vermoeien.

Daarna noemde het trio zich even Japage 3, een samentrekking van hun voornamen. Ze speelden toen allemaal gitaar, hadden geen drummer en geen bassist. John wist een schoolvriend, Stuart Sutcliffe zover te krijgen dat hij een elektrische bas kocht en toen ze, met een voor de gelegenheid ingehuurde drummer, auditie deden om de tijdelijke begeleidingsband te worden van zanger Billy Fury, noemden ze zich The Silver Beatles.

Die auditie liep op niets uit, tenminste voor het moment. Een paar maanden later zocht de manager van Billy Fury begeleiders voor een andere zanger uit zijn stal, Johnny Gentle, voor een reeks optredens in Schotland. In die tijd hadden zangers doorgaans geen vaste begeleiders, er werd per tournee, soms zelfs per optreden, een band geregeld.

Toen andere bandjes uit Liverpool een voor een afvielen kwamen uiteindelijk The Silver Beatles in beeld. John, Paul en Stuart moesten spijbelen van school, George zegde zijn baantje op en de tijdelijke drummer van de auditie, Tommy Moore, werd opnieuw overgehaald om mee te doen. Ringo Starr kwam pas veel later in beeld, hij drumde in die tijd bij een ander bandje.

Zo reisde de groep, met een drumstel, drie gitaren, een basgitaar en maar één klein versterkertje, per openbaar vervoer, naar Schotland. Voor hun eerste optreden hadden ze maar een half uur om kennis te maken, met de zanger die ze moesten begeleiden en diens repertoire. Het zal geen verrassing zijn dat, de week durende tour die volgde, geen groot muzikaal succes werd.

Maar in het havenstadje Alloa speelden ze wel op dezelfde dag, op hetzelfde podium, als Alex Harvey en zijn Soul Band. Het leuke is dat de twee boeken het over een paar details niet eens zijn. Volgens de biografie van Harvey vormden de Beatles het voorprogramma, volgens het boek over The Beatles was het net andersom.

De bassist van de Big Soul Band, die in de Beatles-biografie de Big Beat Band wordt genoemd, zegt dat de jongens van The Silver Beatles erg onder de indruk waren van zijn mooie Fender Jazz Bass. Ze hadden zelf niet eens een basgitaar, herinnert hij zich.

Dat kan niet kloppen want Stuart had immers, speciaal om mee te mogen doen, een Hoffner basgitaar gekocht. Er zijn foto's uit die tijd waarop hij te zien is, op advies van John met zijn rug naar het publiek, omdat ze niet wilden laten merken dat hij nauwelijks wist hoe hij het instrument moest bespelen.

Het hoogtepunt, van het Schotse avontuur van de tiener Beatles, was een auto-ongeluk. Ze werden van het ene naar het andere optreden vervoerd met een vrachtwagentje, waarin ze ook een paar keer moesten overnachten. Op weg naar Fraserburg hadden ze een aanrijding, waarbij drummer Tommy Moore verwondingen aan zijn gezicht opliep. De rest van de groep bleef ongedeerd.

Omwonenden waren op het ongeluk afgekomen en omdat er posters van hun optredens op de buitenkant van de auto geplakt waren, kreeg men in de gaten dat ze artiesten waren. Een paar schoolmeisjes haalden hun handtekingboekjes en vroegen de jongens om ze te tekenen. En die boekjes zijn bewaard gebleven.

Voor de gelegenheid hadden ze zich artiestennamen aangemeten dus stonden ze daar als Johnny Lennon – de enige die zijn eigen naam behield – Carl Harrison – genoemd naar rock & roll held Carl Perkins – en Paul Ramon – McCartney vond dat een mooie, mysterieuze naam.

Stuart Sutcliffe noemde zich De Staël – naar zijn favoriete schilder Nicolas De Staël – maar tekende het boekje met alleen maar Stuart. Hij zette er wel de naam van de band bij: The Beatals, over de juiste schrijfwijze waren ze het nog niet eens.

De wegen van The Beatles en Alex Harvey zouden elkaar later, bijna nog eens kruisen want ook hij speelde een tijdje in de nachtclubs van de Duitse havenstad Hamburg. Hij was er in 1963, maar ik denk dat The Beatles er toen net weer weg waren. Harvey nam in Duitsland zijn eerste lp op, die geen succes werd. The Beatles zouden hem, niet lang daarna, in populariteit ver voorbij streven. Wie had dat in 1960 kunnen voorspellen ?

Als je het zelf eens na wil lezen, de twee boeken zijn: 'All These Years – The Beatles – Tune In' van Mark Lewisohn

En: 'The Sensational Alex Harvey' van John Neil Munro

 

 


De Strip is gemaakt door de Stripman zelf en is het vervolg op dit  verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 en deel 16 van het vorige verhaal van de Geheimzinnige Hulpman.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 17 oktober 2021

Niemand doet het beter...


Na lang beraad
besloot ik vorige week om toch maar een nieuwe versterker te kopen voor bij mijn nieuwe gitaar. De oude versterker is nog steeds een prima ding, maar stamde uit een vorig muzikaal leven. Toen stond ik regelmatig te zingen op bruiloften en partijen.

Veertig watt, dus luid genoeg om over een klein zaaltje vol geroezemoes heen te komen. Maar voor in ons appartementje is hij een beetje te krachtig. Bovendien is hij zo zwaar en degelijk dat ik, als ik er eens mee buiten de deur wil spelen, er iemand bij moet vragen om de versterker te dragen. Iets kleiners, handzamers en met wat meer mogelijkheden, zou toch wel fijn zijn.

Ik bestelde dus een Mooer Hornet, vijftien watt, modelling amplifier. Zoek hem eens op, op Youtube bijvoorbeeld, dan zie je wat ik bedoel. Een klein, handzaam kastje, waarin niet alleen een speaker, maar ook een aantal effecten, echo, galm en de klankeigenschappen van 9 grote, dure versterkers verstopt zitten.

De webwinkel beloofde bezorging op de volgende dag, dus ik ging vol verwachting voor het raam zitten. Het mooie is dat je per email precies op de hoogte wordt gehouden waar je pakket zich bevindt. Als het wordt verzonden krijg je een mail, als het op het verdeelpunt is aangekomen, wanneer de bezorger onderweg is en zelfs wanneer het pakket bij je afgeleverd is.

De planning was dat er dinsdagmiddag, tussen twee en vier, bezorgd zou gaan worden. Tot mijn verrassing kreeg ik om kwart over twaalf al een mail, dat het pakket bij mij zou zijn afgeleverd. Alleen hadden wij geen pakket of bezorger gezien. Ik keek op de website en ook daar stond dat het was bezorgd. Er stond zelfs dat er was getekend voor ontvangst.

Zou de bezorger een beetje te snel mijn pakket hebben afgevinkt, dacht ik eerst, misschien heeft hij zelf vast een krabbel gezet en komt hij zo nog ? Maar een paar uur later was er nog steeds niet aangebeld. En de bel deed het, dat hadden we gecontroleerd. Ik besloot contact op te nemen met de bezorgdienst.

Na een korte chat met de chatbot, een programmaatje dat eenvoudige vragen automatisch beantwoordt, werd ik doorgezet naar een levende medewerker. Die kon niet anders dan constateren dat het pakket bezorgd zou moeten zijn en adviseerde om het nog even af te wachten en anders, de volgende dag, contact op te nemen met de verzender. Die zou dan een zoekopdracht kunnen geven.

Ik wachtte dus af, maar er verscheen geen bezorger. Ondertussen zag ik wel telkens een TV-reclame voorbijkomen, van een pakketbezorgdienst, die inhaakt op de nieuwe James Bond film. Die bezorger maakt spannende achtervolgingen mee, maar bezorgt ondanks alles zijn pakket, terwijl Carly Simon zingt: 'Nobody does it better. Baby, you're the best...'.

Mijn bezorger had misschien twee pakketten verwisseld. Maar dan zou hij, aan het eind van de rit toch een pakket over hebben moeten houden ? Of hij had het op een verkeerd adres bezorgd. Maar de bewoners daarvan gaan toch geen pakket aannemen dat niet voor hun bestemd is ?

's Avonds keek ik eens op de website van de muziekwinkel waar ik mijn bestelling had gedaan. Bij de meest gestelde vragen stond ook wat je moest doen als je wel een melding had gekregen, dat de bezorger was langs geweest, maar je geen pakket had ontvangen. Contact opnemen met de klantenservice, bereikbaar vanaf tien uur 's ochtends.

De volgende ochtend, geen nieuwe mails, geen nieuwe mededelingen op de website van de pakketdienst. Dus stond ik me onder de douche voor te bereiden op het gesprek met de klantenservice. Zouden die moeilijk gaan doen ? Iedereen kan wel zeggen dat hij niets ontvangen heeft en hoe bewijs je dat je iets niet gekregen hebt ?

Op dat moment ging de voordeurbel. Mijn vrouw beantwoordde de huistelefoon en het bleek een buurvrouw van verderop in de straat te zijn. Naast appartementen hebben we ook rijtjes laagbouwwoningen in de straat. Bij een daarvan was een pakket bezorg dat voor ons was bestemd.

Ik droogde me snel af, kleedde me aan en reed, op mijn scootmobiel, de straat in. En jawel, door het raam naast hun voordeur zag ik mijn pakket al staan. De buurman deed open, ik zei dat ik voor het pakket kwam en vroeg of hij enig idee had waarom het bij hun bezorgd was. Wij waren immers gewoon thuis.

Hij begreep het ook niet. Ze verwachtten wel een pakje, zei hij, met een tandenborstel, maar niet zo'n groot ding als dit. Er was aangebeld, de doos was voor hun deur gezet en de bezorger zat alweer in zijn auto toen ze de deur open deden. Wel razendsnel, maar niet erg zorgvuldig. Die krabbel voor ontvangst had hij natuurlijk zelf gezet.

Nou ja, uiteindelijk was ik wel blij dat ik mijn versterkertje had. En dat ik geen moeilijk gesprek met de verkoper had moeten voeren. Maar om nou te zeggen dat niemand het beter had kunnen doen...?


De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 en deel 15 van dit verhaal
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 10 oktober 2021

Mooie ochtendlucht


Het was een mooie lucht,
vanochtend. De afgelopen dagen begonnen telkens met mist, dus ik verwachtte ook vanochtend weinig zicht. Maar dat viel mee. Er was wel wat nevel maar daarboven hingen roze wolkenflarden in de lichtblauwe hemel.

Er vloog af en toe een kauwtje of een houtduif voorbij. Allemaal heel vredig en stil tot, rond een uur of acht, de luchtvaart weer op gang kwam en de ene streep na de andere door mijn uitzicht getrokken werd.

De afgelopen dagen begonnen met mist, zei ik, maar later op de dag kregen we veel zon en was het prima weer om op het balkon te zitten. Een paar weken geleden had men het over de laatste zomerse dagen. Toen dacht ik al: vorig jaar hebben we in oktober nog op balkon gezeten. Nu dus weer.

Het is zelfs beter weer, om op het balkon te zitten, dan in de zomer. Het is namelijk lang niet zo warm. De luchttemperatuur komt niet boven de 20 graden uit, maar de zon maakt het aangenaam.

Mijn balkonbloemen zijn wel grotendeels uitgebloeid. Een enkel bloemetje nog, hier en daar. In het door de gemeente aangelegde bloemperk staan de herfstasters en hemelsleutels nog fraai te pronken, maar in mijn bloempotten is het niet veel meer.

Ik heb in het verleden veel gemopperd op het onderhoud van dat gemeenteplantsoen. Elke week de grasmaaier erover en het resultaat was steevast een dorre, bruine vlakte. Met dat bloemperk is het er wel op vooruit gegaan. Ik zie er regelmatig vlinders en hommels vliegen.

Mooi ! Maar jammer dat het gras ernaast nog steeds elke week kortgeschoren wordt. De plantjes die daar zouden kunnen bloeien zijn belangrijker voor de insecten dan de nieuwe aanplant. De dieren die van nature ergens voorkomen hebben het meeste baat bij de vegetatie die daar van nature groeit. Daar zijn ze op ingesteld.

Het is leuk en lief dat er bloembedden aangelegd worden en er zijn best een paar soorten die daarvan profiteren, maar de wilde bijensoorten die het moeilijk hebben, omdat hun natuurlijk leefomgeving verdwijnt, help je er niet mee.

Laatst las ik in de dorpskrant over een school waar vrijwilligers een bloemenveldje aangelegd hadden. Voor de bijen. En ze kwamen regelmatig langs om het onkruid te wieden.

Ach, wat treurig... Dat onkruid is nou juist het allerbelangrijkste. Daar zouden de bijtjes pas echt van profiteren. Het is mooi dat mensen iets willen doen voor de natuur, maar het zou soms beter zijn als ze wat minder deden.

Wat dat betreft gaven Belgische gemeenten dit jaar het goede voorbeeld. Daar was er de actie 'Maai Mei Niet', waarbij de gemeentelijke gazons pas in juni voor het eerst gemaaid werden. Met als enorm voordeel dat de wilde planten in die grasvelden konden bloeien. Daar hebben we wat aan. Die Belgen zijn zo dom nog niet.

Foto's van de zonsopkomst staan op Twitter 

 


De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 en deel 14 van dit verhaal
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 3 oktober 2021

Even bijkomen


Het verhuizen
van de boekenkasten, vorige week, was vermoeiender dan ik verwachtte. Het was dus even bijkomen, deze week. Terwijl de rest van het land zich druk maakte over coronapassen, zat ik lekker met mijn e-reader te relaxen.

Het invoeren van alle coronamaatregelen had al erg weinig invloed op mijn dagelijks bestaan, de afschaffing ervan gaat ook vrijwel ongemerkt aan me voorbij. Dat zijn dan weer de voordelen van chronisch ziek zijn. Als je al nooit naar een concert, of discotheek kan, maakt het ook niet veel uit of de overheid het toestaat, of niet. Geen stress dus, wat dat betreft, ik kan het iedereen aanbevelen.

Naar mijn indruk maken veel mensen, die klagen over de beperkende maatregelen, zich vooral druk over de pleziertjes die even niet door kunnen gaan. De feesten, festivals, vliegreisjes en vakanties. Terwijl het eigenlijk om de gezondheid gaat van miljoenen mensen, leven en dood en zo.

Er is uitgerekend dat de coronamaatregelen zo'n 100.000 doden voorkomen hebben, in ons land. Daar zou ik best een paar jaar geen vakantie, of grote feesten voor over hebben. Als ik op vakantie zou gaan, of naar grote feesten zou willen. Als ervaringsdeskundige kan ik jullie verzekeren dat een leven zonder dat soort uitstapjes ook heel goed mogelijk is.

En boeken lezen was al die tijd onbeperkt mogelijk. Ik las bijvoorbeeld de klassieker 'Kees de jongen', geschreven door Theo Thijssen. Het boek is gratis te downloaden, in de oorspronkelijke spelling, bij de Digitale Bibliotheek, dbnl.org. Het is ook als gewoon boek verkrijgbaar en er is een strip-versie, getekend door Dick Matena. Maar voor die gedrukte uitgaven moet je natuurlijk wel betalen.

Voor wie het niet kent, het heeft wat weg van 'De avonturen van Tom Sawyer', een andere grote klassieker, die geschreven werd door Mark Twain. Alleen is 'Kees de jongen' een stuk leuker.

'Tom Sawyer' verscheen 40 jaar eerder dan 'Kees' en gaat ook over de lotgevallen van een ondernemende en soms ondeugende jongen. Het grote verschil is dat de avonturen van Kees zich voornamelijk in zijn fantasie afspelen.

Een overeenkomst is dat beide jongens in een tamelijk armoedige omgeving opgroeien. Dat viel me ook op bij het lezen van de eerste paar honderd bladzijden van de Beatles-biografie waar ik vorige week over schreef. Die jongens en hun families waren allemaal straatarm.

Liverpool, de havenstad waar de jonge Beatles opgroeiden, was flink gebombardeerd in de Tweede Wereldoorlog. Het was een stad waar daarvoor veel Ieren naartoe gekomen waren, gevlucht voor de hongersnood in hun eigen land. Tussen die armoedzaaiers en in die puinhopen kwamen de jongens ter wereld.

Van de vier groeiden John Lennon en Ringo Star – die eigenlijk Richard Starkey heet – op in gebroken gezinnen. De moeder van John besteedde haar zoon uit aan haar zuster. John's vader was een zeeman, die nog al eens in de bak verdween na uit de hand gelopen zuippartijen. De vader van Ringo nam gewoon de benen en liet zijn vrouw alleen voor de opvoeding opdraaien.

Daarmee vergeleken hadden Paul McCartney en George Harrison minder te klagen, hoewel de moeder van Paul overleed toen hij 13 was. Ook niet fijn. En geen van allen hadden ze het erg breed. Geen buitenlandse vakanties, of festivalbezoek, dus.

En zelfs dan kun je nog best een wereldberoemde muzikant worden. Al wil ik geen valse verwachtingen wekken, het is niet dat iedereen, die nu niet naar festivals of tropische stranden is geweest, over een poosje miljoenen platen gaat verkopen...



De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 en deel 13 van dit verhaal
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 26 september 2021

Soms denk ik dat ze het erom doen


Jullie weten
dat ik net de omvangrijke, alles omvattende, tweedelige biografie van Elvis Presley heb uitgelezen. Ik had niet direct plannen om aan weer zo'n lijvig boek te beginnen. Aan de dikke Elvis was ik mede gekomen omdat het als e-boek zo belachelijk goedkoop was. Ook omdat het me wel interesseerde, natuurlijk, en omdat ik een fan ben van de schrijver, Peter Guralnick. Maar als ik er 30 euro per deel voor had moeten neerleggen had ik me waarschijnlijk nog eens bedacht.

Het lijkt erop dat het voor muziekliefhebbers, met een e-reader, een bijzonder goede tijd is. Eerder las ik, ook al voor een prikkie, de autobiografie van Keith Richards, de gitarist van de Rolling Stones en de biografie van Sam Cooke.

Nu had ik dus geen nieuwe plannen in die richting, maar een poosje terug las ik een recensie in de krant, over een boek van de Britse muziekjournalist David Hepworth. Die schreef een reeks boeken, maar maakte vooral furore als redacteur en oprichter van een aantal muziektijdschriften en als presentator van BBC programma's. In 1985 presenteerde hij bijvoorbeeld, Live Aid, het door zanger Bob Geldof georganiseerde benefietconcert ten bate van de hongersnood in Ethiopië.

Hepworth werd in de krant de beste muziekschrijver van het moment genoemd. Zijn boek 'Nothing Is Real' was aanvankelijk als e-boek niet leverbaar. Maar toen ik, nadat ik die Elvis-biografie uit had, nog eens keek kon ik het wel kopen. Voor een heel normale prijs, hoor. En het is ook geen heel dik boek.

Zoals de titel al doet vermoeden is Hepworth een Beatles-fan, net als ik, en de eerste paar hoofdstukken las ik met genoegen. Hij beschrijft onder andere hoe hij als jongetje zijn eerste Beatles-LP voor kerst kreeg. Een oom voorspelde dat ze na een paar jaar waarschijnlijk niets meer van dat flutbandje zouden horen. Maar oom Stan, die fan was van Frank Sinatra, zat er naast.

Omdat ik wat meer over David Hepworth wou weten zocht ik hem op en via Wikipedia en zijn eigen website, kwam ik terecht op zijn weblog. Daar schreef hij over een dikke, driedelige biografie van The Beatles, geschreven door Mark Lewisohn. Hepworth was vol lof over het monumentale eerste deel, in papieren vorm ruim 900 pagina's dik.

Dat maakt nieuwsgierig, natuurlijk, en ik besloot eens te kijken of het ook leverbaar was als e-boek. Ja en jullie raden het al, het is verkrijgbaar en dat niet alleen, het kost maar 3,99 !

Zucht... Soms denk ik echt dat ze het erom doen. De hele wereld spant samen om mij, voor een paar grijpstuivers, monumentale biografieën van muzikanten op te dringen. Dit boek 'All These Years – Volume One – Tune In' telt maar liefst 2200 digitale pagina's. Daar zie je niets van op de e-reader, die wordt er niet merkbaar zwaarder of dikker van, maar het houdt me wel weer een tijdje zoet.

Voor de ouderwetse Beatles-fans, die liever een boek van papier lezen, ook al is dat een stuk duurder en minder goed voor de planeet, is zo'n traditionele uitgave te koop voor 18,99. Voor de patsers die graag een superdeluxe, heel speciale, extra uitgebreide editie hebben, dat kan ook en die kost 122,99. Die 'Extended Special Edition' is er trouwens ook als e-boek en kost dan maar 16,99. Maar ik begrijp wel dat die minder indrukwekkend zal ogen op de salontafel. 

 


De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 en deel 12 van dit verhaal
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 19 september 2021

Als de kat van huis is


Het blijkt dat
de dierenwereld zich aardig houdt aan onze spreekwoorden. De muis danste nog net niet op tafel, maar verder...

Afgelopen week ben ik bezig geweest met het verhuizen van twee boekenkasten. We hebben niet heel veel boeken, ik schat een meter of 15 aan boekenplanken vol. Iets meer dan de helft daarvan moest nu naar een van de kamers, die we pas opgeknapt hebben. Een mooie gelegenheid om eens wat te schiften en te ruimen.

Lang niet alle boeken zijn verbonden aan dierbare herinneringen, er kan best het één en ander naar de kringloop. Er is een tijd geweest dat we regelmatig nieuwe boeken kochten, daarna was er een periode waarin er bijna niets bij kwam en nu, sinds een jaar of 3, lees ik wel weer nieuwe boeken maar dan zoveel mogelijk elektronisch. Ik probeer mijn vrouw ook zover te krijgen, maar die is nog iets minder enthousiast over de nieuwe mogelijkheden.

De e-reader scheelt een hoop kastruimte. Ik heb 143 e-boeken gelezen, heeft hij netjes voor me bijgehouden, in 2238 uur. Geen idee of dat snel of langzaam is, lezen is geen wedstrijdsport, dus dat maakt me niet uit. Maar stel je voor dat we die 143 boeken ook nog in een kast hadden moeten proppen !

Ik weet dat er mensen zijn die regelmatig met de stofzuiger hun boekenverzameling schoon houden. Maar ik moet eerlijk bekennen dat dat er bij ons, in de voorbije jaren, niet zo van gekomen is. De kasten stonden er stoffig en rommelig bij. Niet alleen vol boeken maar ook met stapels mappen, ordners en fotoalbums.

Een ideale leefomgeving voor kleine beestjes, zo bleek, toen ik met de stofzuiger in de weer was. Je verwacht bij zo'n klusje wat spinnetjes en zilvervisjes te vinden, maar ineens kwam er een muis uit de kast rennen. Achter de boeken vond ik een prop papier. Het bleken de resten van een krantenknipsel te zijn, dat de muis uit een map had getrokken en verwerkt tot nestmateriaal. Waarom we dat knipsel indertijd bewaard hadden konden we niet meer nagaan. Het stuk krant was vakkundig versnipperd.

Aan de fotoalbums had hij een beetje zitten knagen, bij gebrek aan beter voedsel, waarschijnlijk. Ik begreep nu wel dat die ene banaan op de fruitschaal, waar een stuk vanaf was, niet zo bij de supermarkt vandaan was gekomen. Daar zat die muis natuurlijk ook achter.

We hadden al wel eerder geritsel gehoord, bij de balkondeur, maar dachten dat de muizen daar wat gemorste vogelzaadjes zochten. Nu ik eens goed keek zag ik dat er een keurig rond gat in het horrengaas van de deur was geknaagd. Ze hadden de zoektocht binnen voortgezet. En nu de logeerkat weer terug is naar de kleinkinderen, was niets dat ze tegenhield om eens te zien of het bij ons net zo gezellig was als het er, vanaf het balkon, uit zag.

Als ik nu eens alle eetbare dingen weghaal, dacht ik aanvankelijk, dan vertrekt die muis misschien vanzelf weer. Maar na een nacht met geritsel en gescharrel, onder de kledingkast van mijn vrouw, besloten we toch maar tot drastische maatregelen.

We bestelden een diervriendelijke muizenval, in de vorm van een plastic buis, met aan de ene kant een klapdeurtje en aan het andere uiteinde een voerbakje. Nu konden we ervoor zorgen dat de muis niet met een lege maag het huis zou moeten verlaten.

De muizenval kwam de volgende dag aan en de muis, die vermoedelijk behoorlijk hongerig aan het worden was, viel als een blok voor de aangeboden vogelzaadjes en het plakje banaan. Nog voor wij zelf gingen slapen hoorden we het klapdeurtje al dichtslaan en de geschrokken muis, in de buis, heen en weer rennen.

Echte paniek leek er bij de muis toch niet te zijn. Hij bleek de volgende ochtend het stukje banaan te hebben opgegeten en bleef kalm zitten voor een foto. Hij keek wel wat argwanend toen ik hem, met val en al, in een tas deed. En toen ik in het park het klapdeurtje open deed leek hij eerst niet te geloven dat hij er zo makkelijk vanaf kwam. Daarna was hij in een flits verdwenen tussen de gevallen bladeren.

Het gat in de hor heb ik dicht gemaakt, maar eigenlijk is dat wel zonde van de muizenval. Je zou bijna hopen dat de muizen een nieuwe ingang vinden...

De muizenfoto's staan hier op Twitter

 


De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 en deel 11 van dit verhaal
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men