woensdag 8 juni 2011

Nieuwe foto's van de Grote Bonte Specht - Deel 2 van de film...




Het valt lang niet mee om schitterend, prachtige, machtig mooie natuurfilms te maken. Er zijn mensen die er schouderophalend over doen, of snel een andere zender op zetten, als er zoiets op TV vertoond wordt. Maar probeer het zelf maar eens !




Het is een frustrerende bezigheid, laat me je dat verzekeren. Zelfs matige natuurfilms en foto's produceren is nog geen kleinigheid, zoals ik de afgelopen dagen ondervond.













Maar oefening baart kunst. Of in ieder geval een acceptabel resultaat. Over de foto´s ben ik zelfs behoorlijk tevreden (je kunt er op klikken voor een grotere weergave). En het filmpje is ook lang niet beroerd. Kijk zelf maar...










Kijk hier voor deel 1 van de film Meer films op het tabblad, bovenaan de pagina...

dinsdag 7 juni 2011

Grote bonte specht nu op foto en film !



Al sinds vorig jaar heb ik op mijn balkon af en toe bezoek van een grote bonte specht. Vergeefs heb ik geprobeerd om foto's te maken van deze prachtige, maar schuwe vogel. Het resultaat stelde tot voor kort niet veel voor, kijk maar hier... 

Maar zondagochtend paste ik een andere tactiek toe. Ik hoorde de specht al toen ik wakker werd. Maar zoals gebruikelijk vloog hij weg toen ik de woonkamer binnen kwam. 

Ik zette de videocamera voor het raam, op het statief en... Kijk maar naar het filmpje.



Later lukte het me ook om een paar redelijke foto's te maken. En nog meer video-opnamen. Wordt dus vervolgd...

Meer informatie over de grote bonte specht vind je bij Vogelbescherming Nederland en Wikipedia.  

zondag 5 juni 2011

Nostalgisch bierdrinken – Trappisten of abdijbier



Als ik bij de plaatselijke slijter voor de stelling met buitenlands bier sta, dan dringen zich nostalgische gedachten aan me op. Een jaar of dertig geleden ging ik met vrienden op fietsvakantie naar België en één de grote attracties was het Belgische bier.

In Nederland maakte men toen nog niet veel meer dan pils en oudbruin, maar bij de meeste drankenhandels was al wel wat Belgische trappist, geuze en ander speciaalbier te krijgen. We hadden in onze route dan ook een aantal trappistenkloosters opgenomen.

Chimay, waar we aan de poort door een vriendelijke pater te woord werden gestaan, maar niet naar binnen mochten. Rochefort waar een bord ons al ver voor het hek tegenhield. En Orval waar we de ruïnes van het oude klooster bekeken, maar de nieuwe, 19e eeuwse, abdij niet binnen kwamen.

We dronken wel overal het trappistenbier in de plaatselijke horeca, natuurlijk. Orval was mijn favoriet. Een blond bier, 6,5% alcohol, met uitgesproken hopsmaak en veel bitters. Daar kocht ik dus laatst weer zo'n karakteristiek, druppelvormig, flesje van, samen met een dubbel abdijbier van Affligem en een tripel van st. Bernardus. De laatste twee zijn geen echte trappistenbieren.

Want hoe zat dat ook al weer ? Een trappistenbier mag alleen zo heten als het door de paters zelf, in de abdij, gebrouwen is (zie Wikipedia ). Ik heb het nog eens opgezocht en het gekke is dat hoewel het klooster van Orval al sinds de middeleeuwen bestaat en er waarschijnlijk in die tijd ook bier gebrouwen werd, de huidige brouwerij pas in 1931 werd opgestart en dat er vanaf het begin altijd brouwmeesters van buiten het klooster in dienst werden genomen.

In het geval van Orval bemoeien de monniken zich dus maar zijdelings met het brouwproces. Op hun website staat ook ruiterlijk dat ze dat bier voornamelijk zijn gaan maken om wat extra inkomsten te genereren. Dat neemt allemaal niet weg dat het een heerlijk en bijzonder bier is.

Maar gaan we dan naar Affligem, dat geen officiële trappist is, dan is de situatie daar niet zo heel anders. Ook hier een abdij die dateert uit de middeleeuwen. Op desite staat dat 6 roofridders hier, in de 11e eeuw, besloten een benedictijns klooster te stichten. En bier en kaas maken deden ze daar al snel.

Tot 1970 bleven de monniken dat ook zelf doen. Daarna gaven ze een brouwerij buiten de kloostermuren opdracht om hun bier, naar oud recept, te produceren. Het belangrijkste verschil met Orval is dat de brouwerij dus geen onderdeel meer uitmaakt van het klooster. Maar de paters van Affligem waren misschien wel meer en langer betrokken bij het bierbrouwen.

Het Affligem dubbel is een heerlijk donkerbruin bier. Vol van smaak, met veel caramel, maar ook ietsje bitter en zuur voor de balans. Met 6,8% is het niet overdreven zwaar.

Nog anders is de geschiedenis van de bieren van brouwerij sint Bernardus. Die zijn namelijk verbonden met de onder bierkenners vermaarde abdij van West-Vleteren. Daar wordt, naar de mening van velen, het beste bier ter wereld gemaakt, door echte trappistenpaters.

Het wordt maar mondjesmaat op de markt gebracht. De liefhebber moet het telefonisch reserveren en mag maar een beperkte hoeveelheid tegelijk kopen.
Hoe kan het dan dat bij mijn eigen dorpsslijter bier te koop is dat volgens hetzelfde recept gemaakt wordt ?

Aanvankelijk werd er in West-Vleteren bier en kaas gemaakt, voor eigen gebruik en de verkoop. Maar kort na de 2e wereldoorlog besloten de paters de productie te beperken. Met een brouwer in het nabijgelegen Watou werd een overeenkomst gesloten om, naar hetzelfde recept, bier te maken voor de commerciële verkoop.

De licentie met de trappisten werd in 1992 beëindigd. Maar de brouwerij ging gewoon verder met bierbrouwen, op dezelfde manier als voorheen. Al moet gezegd worden dat de blonde tripel in 1992 voor het eerst op de markt verscheen. Dit is dus geen regelrechte kopie van West-Vleteren-trappist.

Dat neemt niet weg dat het een stevig kwaliteitsbier is, met een bijpassend alcoholgehalte van 8%. Een echte tripel, dus, ondanks het wat oubollige etiket, dat regelrecht uit de jaren '50 lijkt te stammen. Ook dat zou je nostalgisch kunnen noemen.

Er wordt wel gezegd dat allerlei brouwerijen, met commerciële motieven, een abdijbier op de markt brengen, om te profiteren van de faam van de trappistenbieren. Maar ook de trappisten zelf beschermen hun status en commerciële belangen. Als liefhebber moet je je daardoor niet laten beïnvloeden, maar rustig proeven en genieten. Goed bier wordt zowel buiten als binnen de kloostermuren gemaakt.




De Strip: Dit deel van het Stripmannen-vervolgverhaal is weer gemaakt door De Stripman zelf. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 4 en deel 5 van deze episode...

Volgende week begint een nieuw verhaal van de Geheimzinnige Hulpman !

Lees ook de vorige hoofdstukken: De Wind - Snuf de Hond - Muzikale Droom - Theo en Francien - Motorfietsen en Sportwagens - De Klaveet - Hot City - Teringhond - Het is niet wat je denkt   en Zork





En bezoek de website van de Geheimzinnige Hulpman, voor meer vervolgstrips !

woensdag 1 juni 2011

Even de scootmobiel uitlaten - Op de Soestereng


Eigenlijk had ik plannen om een verhaal te schrijven over mijn balkonplantjes. Maar het was zulk mooi weer dat ik er toch maar even op uit ben geweest...


Een klein stukje over de Soestereng, waar we sinds een tijdje weer kunnen genieten van het zicht op een heuse korenmolen. Het ziet er uit alsof 'De Windhond' er al eeuwen staat, maar dat is dus niet zo, de molen is een reconstructie. Maar toch best aardig om ze zien...


Kijken we de andere kant op dan zien we de minder schilderachtige kanten van ons dorp...


dinsdag 31 mei 2011

Even wat wolken tussendoor...


De foto's zijn van een paar weken terug...


...maar soms kom je er even niet aan toe, door alle drukte met uitvliegende vogels en zo...


Hier vliegen er ook een paar voorbij...


...niet hinderlijk, hoop ik...


Deze laatste is gemaakt bij zonsondergang...


maandag 30 mei 2011

Beroerde foto's en heel redelijke tekeningen van de Grote Bonte Specht



Het zou best eens kunnen dat alleen doorgewinterde vogelkenners, in deze foto's, de vage contouren van een grote bonte specht herkennen. Het zijn heel beroerde foto's, dat geef ik toe. Maar ik schep nu al tijden op over de specht die op mijn balkon komt en ik probeer al bijna net zolang, vergeefs, om hem te fotograferen...

Dus eigenlijk ben ik best trots op deze waardeloze plaatjes. Alle voorgaande keren ben ik niet eens in de buurt gekomen van een foto met iets van een specht er op. Dus dit is helemaal nog niet zo gek. Ook al zit er horrengaas tussen en een tak, je kunt toch zien dat er een vogel zit.

Gelukkig heb ik vorig jaar een paar tekeningen gemaakt van de grote bonte specht. Uit frustratie, indertijd, omdat het maar niet lukte met die foto's. En ik durf best te zeggen dat, in vergelijking met de foto's van vandaag, die tekeningen er best mee door kunnen.


Hieronder een deel van de tekst die ik er toen bij schreef voor op het Volkskrantblog: 





Hebben alle spechten rood haar ?

Je zou het bijna zeggen, maar technisch gesproken hebben spechten natuurlijk geen haar, maar veren. Toch hebben vrijwel alle in Europa voorkomende spechten een rode vlek op hun kop. Tenminste de mannetjes en/of de jonge vogels.

Van de spechtensoorten, die je bij ons regelmatig tegen kunt komen, heb ik er drie ooit al eens gezien. De groene specht, die inderdaad overwegend groen gekleurd is met een veeg rood op zijn kruin. De imposante zwarte specht, een joekel van een vogel, helemaal zwart met uitzondering van zijn rode kuif. En de grote bonte specht.

De grote bonte is de meest voorkomende spechtensoort in ons land. Hij is zwart-wit gestreept, met een rode onderbuik. Het mannetje heeft een rode vlek op zijn achterhoofd. Jongen van deze soort hebben een helemaal rode kruin.

Dat kan verwarrend zijn omdat ze zo, van uit de verte, wel wat lijken op de middelst bonte specht. Maar die is vrij zeldzaam. Net als de kleine bonte specht, die een dwarsstreepje op zijn rug heeft en echt een flink stuk kleiner van gestalte is.

Om de verwarring kompleet te maken: er is ook nog een soort die de witrugspecht genoemd wordt. Die ziet er verdacht veel uit als een grote bonte, maar heeft een witte rug. Gelukkig komt die in ons land niet voor. Tenzij als dwaalgast.

Laatst hoorde ik een bons op het raam. Ik liep naar het balkon, maar zag geen zieltogende vogel. Ik stapte zelfs even op het balkon om over de railing te kijken. Niets te zien.

Even later hoorde ik gefladder. Achter de balkondeur zat een jonge specht ! Ik pakte mijn camera, maar voor ik hem aan kon zetten was het dier al naar de rand gehipt en weggevlogen.

Van verschillende kanten hoorde ik dat spechten verzot zijn op pindakaas. Ik mengde een eetlepel van het smeersel met wat zonnepitten en zette dat op een schotel in mijn voederhuisje. De daaropvolgende dag geen specht gezien. De koolmezen blijken ook best van pindakaas te houden. Ik heb er maar een bakje water naast gezet.

Een paar dagen later zat er toch ineens weer een specht op het voederhuisje. Voor de pindakaas noch het water toonde hij veel interesse. En weer een paar dagen daarna, in alle vroegte, hoorde ik getik op het balkon. De specht hing aan het pindakorfje. Ik kon hem net zien vanuit de slaapkamer. Na een paar seconden was ie weer weg...

Het gaat trouwens goed met de grote bonte spechten in Nederland. Volgens Sovon neemt het aantal broedparen de laatste jaren toe. Meer informatie over spechten vind je bij:



De EngelseWikipedia (een veel uitgebreider artikel met meer foto's)

Nog veel meer foto's en filmpjes, van alle spechtensoorten in de wereld, in TheInternet Bird Collection 

Zelf heb ik ooit een filmpje gemaakt van een grote bonte specht die aan de overkant van de straat in een boom zat:


zondag 29 mei 2011

Neil Innes – Geniale, muzikale kameleon



Humor bestaat vaak uit een verdraaiing van de gewone werkelijkheid. In een doorsnee situatie gebeurt iets geks, of gedragen mensen zich anders dan je zou verwachten. Bij muzikale humor zal het niet veel anders werken. Neem een bekend liedje en speel dat op een onverwachte manier, of zing er een gekke tekst op.

Beter nog is het om geen bekend liedje te nemen, maar een bekende, populaire muziekstijl en daarin een heel nieuw liedje te schrijven. Dan kan het wat langer duren voor de luisteraar doorheeft dat het niet serieus bedoeld is, maar het plezier en de bewondering die je oogst zijn des te groter.

Een meester in dat genre, de muzikale pastiche, is de Engelsman Neil Innes. In 1966 was hij een van de oprichters van de Bonzo Dog Doodah Band, een gezelschap dat muzikale kolder koppelde aan visuele clownerie en virtuoze taalgrappen. De Bonzo's maakten 5 lp's, werden graag geziene gasten in Britse tv-programma's en traden zelfs op in de Beatles film 'The Magical Mystery Tour'.

Bij de BBC komen ze in contact met de leden van Monty Python's Flying Circus. Het is dus niet verrassend dat Neil Innes voor de Pythons een aantal liedjes schrijft. Na het uiteenvallen van de Bonzo's en Monty Python, in de jaren '70, maakt hij met ex-Python Eric Idle, de serie Rutland Weekend Television.

Met de Bonzo Dog Doodah Band verkent Innes al een breed spectrum aan muziekstijlen. Aanvankelijk wordt de populaire Dixieland-jazz onder handen genomen, maar later komt daar de moderne popmuziek bij, tot aan de psychedelische rock aan toe.

Voor de Rutland show bedenken Innes en Idle een band die gemodelleerd is naar de populairste Britse groep van het voorgaande decennium: The Beatles. Begonnen als een enkele sketch, groeit de geschiedenis van The Rutles uit tot een complete film, een zogenaamde 'mockumentary', met bijbehorende lp.

Innes is in de film de, op John Lennon gebaseerde, Ron Nasty. Eric Idle speelt de rol van Dirk McQuickly, geïnspireerd op Paul McCartney. De hele loopbaan van de 'Prefab Four' wordt uit de doeken gedaan. Van onbekende rockende vetkuiven tot wereldberoemde popsterren.

Een aantal bekende tijdgenoten van de Beatles verschijnt in de film. Mick Jagger, van de Rolling Stones, bijvoorbeeld, haalt herinneringen op aan the Rutles. Op de vraag of hij denkt dat ze ooit weer bij elkaar gaan komen antwoordt hij: 'Ik hoop van niet.' Andere bijrollen zijn er voor Mick's toenmalige vrouw Bianca, ex-python Michael Palin, de Amerikaanse komiek John Belushi, zanger Paul Simon en vele anderen.

Wat het hele project zo knap maakt en zo onweerstaanbaar voor Beatle-fans, is de griezelig goede muziek. Innes presenteert een hele reeks nieuwe liedjes, in de stijl van the Beatles. Soms met letterlijke citaten uit bekende hits, soms met varianten die in de oorspronkelijke nummers niet misstaan hadden. En met vaak hilarische teksten.

Niet alle leden van de Beatles konden de grap waarderen. Van John Lennon wordt gezegd dat hij het prachtig vond, George Harrison, speelde zelfs een klein gastrolletje in de Rutles-film, maar Paul McCartney zag er de lol niet van in.

Als jaren later de Beatles Anthology verschijnt, een cd-box met archiefopnamen, komen the Rutles ook weer bij elkaar en produceren de cd Archeology. Een hele nieuwe serie perfecte Beatles-pastiches. Een paar jaar later verschijnt een nieuwe film: 'Can't buy me lunch', waarin Idle het hele verhaal nog eens dunnetjes over doet.

In de tussentijd zit Innes bepaald niet stil. Hij maakt platen en toert rond onder eigen naam, maar werkt vooral mee aan een hele reeks tv-programma's en films.

Als je naar zijn website gaat en naar de liedjes luistert geloof je soms je oren niet. Geen genre is veilig voor deze geniale muzikale kameleon. Van ballades in de stijl van Leonard Cohen en Bob Dylan tot bluesrock, van reggae to country en van musical tot vissersshanty alles komt voorbij.

Alle teksten staan op de site, akkoorden voor als je mee wilt spelen en bij veel liedjes staan links naar YouTube-filmpjes. Meer dan 100 nummers zijn gratis te downloaden. Innes is dus niet alleen geniaal, maar ook een genereus artiest, die zijn oeuvre graag met zijn publiek deelt.

De hele Rutles-film 'All you need is cash' is te zien op YouTube.

Op de Engelse Wikipedia is een uitgebreid verhaal te vinden over The Rutles en een biografie van Neil innes 

Een paar YouTube-links om de lezer wat op weg te helpen:

Death cab fot Cutie – De Bonzo Dog Doodah Band, met zang van Vivian Stanshall, Neil Innes aan de piano. Het is een fragment uit The Magical Mystery Tour met George Harrison en John Lennon in het publiek.

Brave Sir Robin – Innes als troubadour in de Monty Python film 'The Holy Grail'.

Frontloader – Bluesrock van Rutland Weekend Television.

Hold my hand – Vrolijke Rutles hit.

Cheese and onions – Perfecte John Lennon parodie ! Met tekenfilmpje in Yellow Submarine stijl.

Crystal balls – Innes als countryzanger
The catmeat conga – Een musical-achtige ode aan kattenvoer, uit het tv-programma The Innes Book of Records
9 to 5 pollution blues – Innes als Charlie Chaplin.

The UFO-shanty – Ierse folkzanger bezingt buitenaards leven.

Drama on a saturdaynight – Lieflijk countrypop-deuntje met tragische inhoud...

Protest song – Innes als protestzanger, politieagent gespeeld door Michael Palin.





De Strip: Dit deel van het Stripmannen-vervolgverhaal is weer gemaakt door De Stripman zelf. Klik hier voor deel 1 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van deze episode...

Volgende week begint een nieuw verhaal van de Geheimzinnige Hulpman !

Lees ook de vorige hoofdstukken: De Wind - Snuf de Hond - Muzikale Droom - Theo en Francien - Motorfietsen en Sportwagens - De Klaveet - Hot City - Teringhond - Het is niet wat je denkt   en Zork





En bezoek de website van de Geheimzinnige Hulpman, voor meer vervolgstrips !