zondag 28 juli 2019

De Tour de France, de warmte en lezen


Vrijdagavond liep ik het balkon op en dacht, goh, het is best al lekker afgekoeld. Ik keek op de thermometer en zag dat die 30 graden aangaf, een temperatuur waarbij je toch normaal gesproken loopt te puffen en te zweten.

In huis was het op dat moment ook ruim 30 graden, maar de volgende ochtend leek het toch lekker afgekoeld. De thermometer in de slaapkamer wees 29 graden aan. Iets koeler inderdaad. Maar toch: je went er aan. Als het nog een paar weken meer dan 30 graden zou zijn, dan hadden we het nergens meer over.

Ondertussen was het prima weer om onderuit te liggen en naar de Tour de France te kijken. Tot heel veel anders was ik niet in staat, ja, over wielrennen lezen, dat ging ook nog wel. Mijn voorspelling dat een Colombiaan de ronde zou gaan winnen – ik heb het echt gezegd, kijk maar hier – gaat uitkomen. Alleen is het een andere Colombiaan geworden dan ik dacht.

Het was een mooie Tour, maar de gehoopte, dramatische ontknoping is uitgebleven. Het was meer een langzame verschuiving. Bijna letterlijk, gezien de modderstromen die de laatste Alpenetappes teisterden. Geletruidrager Alaphilippe ging gestaag ten onder, zonder dat er sprake was van een vernietigende aanval, van één van zijn concurrenten.

De jonge Colombiaan Bernal had aan één sprintje naar een bergtop genoeg om de ronde te winnen. Dat weten jullie allemaal al en als je het nog niet wist kan het je waarschijnlijk geen biet schelen. Maar voor wie van wielrennen en lezen houdt heb ik nog wel een aanrader: lees de boeken van Benjo Maso.

Als je de grote wielerlegenden wil herbeleven, de heroïsche strijd tussen Coppi en Bartali, de ongelofelijke voorvallen uit de beginjaren van de Tour, dan is 'Het Zweet Der Goden' een aanrader. Maso praat niet klakkeloos eerdere berichten na, maar ontzenuwt die vaker. Hij laat zien hoe allesoverheersend de krantenberichten ooit waren en hoe die het beeld van de wedstrijd vervormden.

Er waren in de beginjaren nog geen live-beelden, of radioverslagen, de volgers waren aangewezen op geschreven verhalen in kranten, die de sensatie er dik bovenop legden, omdat dat de verkoop stimuleerde.

Hij beschrijft hoe dopinggebruik aanvankelijk geaccepteerd werd en daarna nog lang oogluikend werd toegestaan. De grote kampioenen van de jaren '60 en '70 werden allemaal meermalen op doping betrapt. Daar heeft nu niemand het meer over, het blijven helden, terwijl dopingzondaars van nu jaren geschorst worden.

In een ander boek, 'Nederland Heeft De Gele Trui', beschrijft Maso de opkomst van het professionele wielrennen in ons land. Dat is een soms hilarisch verhaal, dat van valpartijen, miskleunen, tegenwerking, bedrog en omkoping aan elkaar hangt. Het heeft lang geduurd voor er überhaupt sprake was van wielerwedstrijden, op de openbare weg in Nederland, omdat de overheid die aanvankelijk verbood. Ze werden te gevaarlijk geacht en de christelijke politieke partijen vonden ze in strijd met de goede zeden.

Het duurde tot begin jaren '50 voor de Nederlanders een rol van betekenis konden spelen in de Tour de France. Toen bestond de ronde al een halve eeuw. We hadden dus heel wat in te halen. Voor wie dan nog niet genoeg gelezen heeft: van 'Nederland Heeft De Gele Trui' is onlangs een tweede deel verschenen, 'Nederland Heeft Weer De Gele Trui', waarin Maso het Nederlandse wielrennen van de jaren '60 tot '80 beschrijft.

Buiten is het wat afgekoeld, binnen blijft de warmte nog hangen. Vanavond de laatste Tour Etappe. Het gaat nergens meer om, behalve dan de eindsprint. Maar mijn boek heb ik nog niet uit, dus terwijl de renners elkaar feliciteren en champagne drinken, lees ik over het tumultueuze verleden.  



De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

zondag 21 juli 2019

Het is weer zondagochtend


De zon is net, heel schilderachtig, opgekomen en verbergt zich nu achter de wolken. Mijn vrouw en ik zitten tegenover elkaar aan de eettafel. Zij leest wat en ik schrijf een stukje.

Waar zal ik het eens over hebben ? Er gebeurt genoeg in de wereld, maar in de loop der jaren ben ik in gaan zien dat mijn mening daarover van weinig belang is. Het gras is weer gemaaid, door onze bijvriendelijke gemeentelijke groenbeheerders, zodat er geen wild plantje meer bloeit in het gazon. Maar ik wil daar niet elke week opnieuw over zeuren.

De kat is dood. Hij overleed eind vorig jaar. Wij hadden best een bijzondere kat, maar dat zegt elke kattenliefhebber, dus laat ik het nog even niet over hem hebben. In de Volkskrant stond een groot interview met drie schrijvers/columnisten, die regelmatig over hun katten schrijven. Ook over de emoties als zo'n dier overlijdt. Maar ze gaven toe dat de katten een welkome uitvlucht waren, als ze geen ander onderwerp konden verzinnen.

Er zijn veel jonge vogels op het balkon en met de bijen in het insectenhotel gaat het goed. Maar verder is er weinig te melden, ook omdat de voorjaarsplanten net een beetje uitgebloeid zijn en de zomerbloeiers nog in gang moeten komen. Wat de fuchsia betreft is het maar de vraag of er überhaupt gebloeid gaat worden, want één van de vogels denkt dat de bloemknoppen eetbaar zijn.

De Tour de France... maar nee, laat ik het daar nou niet elke week over hebben. Mijn topfavoriet, de de Colombiaan Qiuntana is bovendien uit de top 10 verdwenen en zijn landgenoten maakten gisteren ook geen heel sterke indruk.

Maar goed. Zo pruttel ik wat verder. Het doet me denken aan de grote Belgische schrijver Louis Paul Boon, die aan het begin van de jaren '60 een dagelijkse column had in de krant. 'Boontjes', heette die, ik heb een bundeling gelezen van de eerste twee jaar.

Boon begon eraan met het idee om een grote roman te schrijven, over de hele wereld en alles wat er leeft, opgedeeld in kleine stukjes. Hij had zoiets al eerder gedaan met zijn succesvolle boeken 'De Kapellekensbaan' en 'Zomer Te Ter-Muren'. Daarin wisselde hij, op virtuoze manier, korte fragmenten over zijn fictieve hoofdpersonen af met verhaaltjes over zijn vrienden en familieleden en zijn herinneringen en gedachten tijdens het schrijven.

De eerste Boontjes zijn heel leuk om te lezen. Hij haakt in op krantenberichtjes, meestal niet over wereldschokkende gebeurtenissen, schrijft over filmsterren en sporthelden, of dingen die hij zelf beleefd heeft. Maar gaandeweg komt de klad er in. Je ziet dat hij meer moeite krijgt om de gang er in te houden en om elke dag weer een onderwerp te vinden.

De motivatie om dat alles omvattende boek te schrijven neemt af en de dagelijkse column wordt een last. Hij heeft het nog best een tijd volgehouden, maar uit recensies begrijp ik dat de laatste columns vaak gaan over de moeite die hij heeft om weer een stukje te schrijven. De volgende bundeling van de Boontjes heb ik maar niet gekocht.

Een goede vriend zei me ooit, toen ik net begonnen was met mijn wekelijkse verhaaltjes, dat ik dat nooit vol ging houden. Dat is inmiddels zo'n 20 jaar geleden en hij heeft de laatste jaren niet meer mee kunnen maken. Volgende week wordt het, als er niets tussenkomt, gewoon weer zondagochtend.

Ps: Op Wikipedia lees ik dat men bezig is het complete werk van Louis Paul Boon opnieuw uit te geven, met wetenschappelijke toelichting en nawoorden. Er zijn inmiddels 20 delen verschenen. De e-book versies zijn heel schappelijk geprijsd.  



De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

zondag 14 juli 2019

Het beste Tour de France TV-programma


Ja, sorry, ik weet dat sommige trouwe lezers helemaal niet van wielrennen houden. Eén schreef zelfs dat hij hoopte dat ik het, na mijn verhaal van vorige week, geen drie weken lang over de Tour de France zou gaan hebben. Ik weet het nog niet voor volgende week, maar deze week ga ik hem teleurstellen. Hoewel het me nu niet om het wielrennen zelf gaat, maar om de TV-programma's die er aan zijn gewijd.

Eigenlijk hou ik niet van praatprogramma's en al helemaal niet als die over sport gaan. Daar kun je veel beter zelf naar kijken dan dat je het geklets van zogenaamde deskundigen aan moet horen. Maar voor één programma maak ik al jaren een uitzondering, het Tourprogramma van de VRT, op de Belgische TV-zender Eén. Het heet 'Vive Le Velo' en wordt gepresenteerd door Karl Vannieuwkerke. Op de website zie ik dat er al meer dan 250 afleveringen zijn gemaakt, sinds 2005.

Karl zit aan een tafel, die meestal op een fraaie locatie staat, bij een kasteel, klooster of op een schilderachtig dorpsplein, langs de route van de Tour. Meestal heeft hij een drietal gasten, twee wielrenners, al dan niet nog actief, en een min of meer bekende Belg die van de wielersport houdt. Soms ook een bekende Nederlander.

Er wordt natuurlijk over de etappe van de dag gepraat en daarnaast is er een aantal vaste rubrieken. Een collega van Karl houdt een interviewtje met de winnaar, of een andere renner die de afgelopen dag opgevallen is. Die renner zet zijn handtekening op een shirt dat de kijkers kunnen winnen en op de tafel, die na afloop van de Tour geveild wordt ten bate van de kankerbestrijding.

In elke uitzending zit een paar sfeerreportages. Een cameraploeg volgt een renner, of een medewerker van één van de ploegen, of iemand van de organisatie, of een trouwe fan die jaar na jaar langs de route staat. Of er wordt aandacht besteed aan een interessante plaats, kasteel, klooster, kaasmakerij of ambachtelijke wijnboer, uit de streek. Er wordt vooruitgekeken naar de volgende dag en ook vaak aandacht besteed aan de rijke wielerhistorie.

Al met al is het een heel amusant programma, dat verloopt in ontspannen sfeer en gepresenteerd wordt met de mix van humor en kennis van zaken die de Vlaamse TV zo kenmerkt, als het om sport gaat.

Om eerlijk te kunnen vergelijken heb ik eergisteren ook eens naar de Nederlandse concurrentie gekeken. 'De Avondetappe' van de NOS volgt het Belgische voorbeeld vrij precies. Ook daar zit presentatrice Dionne de Graaf aan een tafel, op een mooie locatie te praten met twee ex-renners en een derde gast, dit keer een professor aerodynamica. Ook hier interviewtjes met de winnaar – door voormalige journaallezer Herman van der Zandt – en een sfeerreportage. Zelfs de tekenfilmpjes tussen de programma-onderdelen lijken gekopieerd van de Belgen.

De beelden uit de koers zijn uiteraard vrijwel identiek aan die van de Belgen. Afwijkend zijn een rebus, waarmee de kijkers een uniek wielershirt kunnen winnen en een muziekrubriek, met zingende wielrenners. De afsluiting is voor een lollige meneer die een korte act uitvoert die ik niet helemaal begrijp.

Het zal een kwestie van smaak zijn of je Dionne leuker vindt dan Karl, het is in ieder geval al een hele verbetering dat Mart Smeets het programma niet meer presenteert. Mart was een van de hoofdredenen waarom ik als tv-kijker uitgeweken ben naar de zuiderburen. Het is misschien niet goed om op één enkele aflevering van de Avond Etappe af te gaan, maar ik zag niet direct een reden om weer terug te keren naar Nederland.

Ga ik mezelf aandoen om ook nog het RTL-programma 'Tour Du Jour' te bekijken ? Een overdosis oninteressant geklets over sport dreigt, maar voor mijn lezers heb ik alles over. Afgaande op de flitsen, die ik van 'Tour Du Jour' zag, is het wat lolliger dan de twee voorgangers. De presentator, Bert Jolles, is een nogal opgewonden jongeman en de tafel lijkt, met publiek er omheen, in een studio te staan. Van Wikipedia begrijp ik dat het ook wel eens een pleintje in Breda zou kunnen wezen.

Aan tafel zitten drie Nederlandse oud-renners, die allemaal hun kwaliteiten hadden, maar die daarom nog niet direct razend spannend zijn om naar te luisteren. De interviewtjes vanuit Frankrijk verschillen niet veel van wat ik eerder zag, alleen is de interviewer een jonger en joliger type. Groot nadeel is dat dit programma onderbroken wordt door reclameblokken, waardoor het een stuk langdradiger is dan de twee concurrenten. Ik moet dan ook bekennen dat ik het niet tot het einde toe bekeken heb.

Voor mij steekt het Belgische 'Vive Le Vélo' nog immer met kop en schouders boven de Nederlanders uit. Maar kijk en oordeel zelf en als je er meer over wilt lezen:

Alle drie de Tourprogramma's zijn terug te vinden op Wikipedia en op de websites van de betreffende omroepen. In de meeste gevallen kun je daar ook fragmenten uit de uitzendingen bekijken. 






De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

zondag 7 juli 2019

De mooiste Tour ooit


Gisteren is de Tour de France van start gegaan, in Brussel. Je kon de etappe van start tot finish live zien op TV. De Belgen, die er natuurlijk extra aandacht aan besteedden, waren zelfs al ruim van te voren bezig. Met terugblikken op vroeger en vooruitkijken naar de komende drie weken.

Met de tourstart in Brussel wordt een bijzonder jubileum gevierd, het is 50 jaar geleden dat Eddy Merckx zijn eerste Tour won. De oude Eddy werd toegejuicht voor de start, langs de route waren er spandoeken en agrariërs hadden zijn naam met maaimachines in hun velden geschreven. Na afloop reikte Eddy op het podium de prijzen uit.

Een Nederlander won de eindsprint, nadat een valpartij, vlak voor de finish, een deel van de kanshebbers uitgeschakeld had. Bij die ongelukkigen was ook onze landgenoot Dylan Groenewegen, een grote favoriet. Maar uiteindelijk wist zijn ploeggenoot Mike Teunissen zijn wiel als eerste over de eindstreep te duwen.

Tijdens de gesprekken vooraf werd de vraag gesteld wat de kenners rond de tafel, de mooiste Tour vonden die ze ooit meegemaakt hadden. Ik herinner me de antwoorden niet meer, maar stelde me dezelfde vraag. Het geheugen is niet mijn sterkste kant, maar ik heb niet bijzonder genoten van de jaren waarin één renner het hele peloton overheerste.

Die Eddy Merckx, de alleswinnaar, vond ik vroeger maar een nare man. Net als later Miguel Indurain, Bernard Hinault, Lance Armstrong en wat recenter Chris Froome. Nee, de ene keer in 1980 dat Joop Zoetemelk, de eeuwige tweede, de man die jarenlang kansloos was, maar dan in interviews steevast zei dat Parijs nog ver was en dat er nog veel kon gebeuren, toen Joop dan ineens wel won. Dat was een mooie Tour.

Het waren heel andere tijden, natuurlijk. Er waren nog nauwelijks livebeelden op TV. Elke middag uren naar de Tour kijken was onvoorstelbaar. Je mocht in die jaren al blij zijn als het laatste uur live op TV kwam. In de periode daarvoor was de wielerfan zelfs nog meer aangewezen op radioverslagen en verhalen in de krant.

Zelf werkte ik nog en hoorde meestal pas wat er in de Tour gebeurd was als ik naar huis fietste, met mijn radio-walkman op mijn oren. Wedstrijdbeelden zag je 's avonds pas, uren na de finish.

Het waren ook andere tijden wat dopinggebruik betreft. Vorig jaar werd er moeilijk gedaan over het medicijngebruik van Chris Froome. Hij zou misschien, ten onrechte, een bepaald middel tegen astma hebben genomen. In de pers werd er schande van gesproken. Men hoopte dat hij de Tour niet voor de vijfde keer zou winnen, omdat hij, de dopingverdachte, dan gelijk zou komen met helden als Merckx en Anquetil.

Vreemd want Merckx is meermaals op doping betrapt, net als Zoetemelk trouwens en Anquetil weigerde zijn hele wielerloopbaan om aan dopingcontroles mee te doen. Hij reageerde steevast diep beledigd als men over doping begon, maar waarschijnlijk stond hij stijf van de stimulerende middelen. Toen werd dat geaccepteerd, nu zou hij levenslang geschorst worden.

Froome werd uiteindelijk vrijgesproken, maar hij reed dit voorjaar in een kleinere ronde, met hoge snelheid, tegen een muur. Hij brak daarbij zoveel botten dat een deelname aan de Tour de France onmogelijk werd. Onze eigen Tom Dumoulin, vorig jaar nog 2e in Giro en Tour, viel op zijn knie en kan ook niet meedoen.

Dat maakt de Ronde van dit jaar onvoorspelbaar en misschien wel heel leuk. Met de overwinning van Teunissen hebben we in ieder geval de eerste gele trui al te pakken. Ik begreep dat het decennia geleden is dat een Nederlander dat lukte. Eric Breukink was de laatste, in 1989. Dat is 30 jaar geleden. Ook een jubileum.

En de winnaar dit jaar ? Zou het niet leuk zijn als er eens een Colombiaan wint ? Ik tip Nairo Quintana. En dan doen we een helemaal Colombiaans podium, met Rigoberto Urán als tweede en de jonge Egan Bernal derde.


De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 en deel 2 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

zondag 30 juni 2019

En ondertussen op het balkon...


Zijn de rosse metselbijen verdwenen, met achterlating van meer dan 20 dichtgemetselde kamertjes in de bijenhotels. Sommige kamers zijn weer opengegaan, maar dat is geen reden tot zorg. De bijen laten de laatste cellen leeg, om eventuele rovers, zoals spechten, op een dwaalspoor te brengen.

De rosse metselbijen zijn vooral actief als de eikenbomen bloeien. Ze verzamelen het stuifmeel van de eikenbloesem, in de borstelige haren op hun buik – de zogenaamde buikschuier. Dat stuifmeel is het voedsel voor de bijenlarven. Nectar halen ze uit ander bloemen, zoals klaver en witte dovenetel.

Half juni loopt de vliegperiode van de rosse metselbij op zijn einde. Maar dan beginnen de kleinere tronkenbijen net wakker te worden. De rosse is ongeveer een cm lang en een stevig behaard beestje. Tronkenbijen zijn kleiner, slanker, donkerder van kleur en bijna onbehaard. Maar ze hebben ook een gele buikschuier.

De rosse metselbijen verschenen dit jaar bij verrassing. In vorige jaren zag ik er soms eens eentje, maar nu een heel stel. De tronkenbijen zijn al jaren vaste bezoekers op het balkon. Ze zaten nog in het bijenhotel van vorig jaar.

Verwachtingsvol ging ik elke dag kijken, vanaf begin juni, of er al een kamertje open was. De mannetjes worden het eerst wakker, maar ze wachten met naar buiten komen tot het weer lekker droog en warm is. Dit jaar was het aanvankelijk koel en regenachtig. Je kunt ze dan al wel zien zitten, in de uitgang van hun opengeknaagde kamertjes, wachtend op beter weer.

Is het eenmaal lekker warm en zonnig, dan komen ze naar buiten. Sommige blijven wat rondhangen, wachtend op de vrouwtjes. Anderen vliegen naar bloemen in de buurt, om daar hun slag te slaan als de vrouwtjesbijen verschijnen. De paring is een wilde worsteling, die in een wip voorbij is.

Als de vrouwtjes bevrucht zijn gaan ze op zoek naar bloemen van het samengestelde type, composieten, zoals madeliefjes, paardenbloemen, margrieten, meisjesogen (coreopsis), goudsbloemen en havikskruid. Uit die groep heb ik er een aantal op het balkon.

Da's leuk want zo kan ik 'mijn eigen bijtjes' aan het werk zien. Op een bloem bewegen ze zich in cirkels, de nectar opzuigend terwijl ze met hun achterlijf op de bloem kloppen. Zo verzamelen ze het stuifmeel in hun buikschuiers.

Terug bij het bijenhotel maken ze eerst de kamers van vorig jaar leeg. Je kunt ze het stuifmeel van vorig jaar naar buiten zien schuiven. Daarna maken ze nieuwe celletjes. Daar zie je weinig van, behalve dat ze naar binnen kruipen, eerst met de kop naar voren. Daarna komen ze naar buiten en draaien zich om. Achterwaarts gaan ze weer het kamertje in om stuifmeel af te zetten en een eitje te leggen. Elk celletje wordt dichtgemetseld met hars dat ze halen van bomen in de buurt. De tronkenbijtjes vliegen tot in september. Daarna is het weer wachten op de volgende zomer en de volgende generatie.

Tussendoor fotografeerde ik een ander klein bijtje. Dat had geen buikschuier, maar borstelige achterpoten, die geel zagen van het stuifmeel. Ik kon niet zo snel vinden welke soort het was, maar dat is geen wonder. Volgens de kenners op internet is het een groefbijensoort. Daarvan zijn er honderden verschillende in ons land. Wereldwijd zelfs meer dan 1400 soorten...!

Klik hier voor foto's van 'mijn' tronkenbijen 

En van de rosse metselbij 

En het groefbijtje... 



De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. Klik hier voor deel 1 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

zondag 23 juni 2019

Minister van Gehandicaptenzaken


Er is, in een TV-programma, een minister van Gehandicaptenzaken gekozen. Ik zag de nieuwe 'minister' – het is geen officiële functie – in het TV-journaal. Hij werd op het binnenhof ontvangen door een echte minister, die hem vriendelijk aansprak met 'beste collega'.

Aan de ene kant hartstikke goed, er kan niet genoeg aandacht gevraagd worden voor de moeilijkheden waar gehandicapten en chronisch zieken dagelijks mee te kampen hebben. Aan de andere kant wringt het ook een beetje.

Het is toch een poppenkast, een toneelstukje. Het zou toch eigenlijk niet nodig moeten zijn dat er eerst een TV-serie, dan een publieksstemming en vervolgens een evenement op het Binnenhof nodig is om, erg voor de hand liggende, problematiek voor het voetlicht te brengen ?

Maar ja, als je het niet doet, heeft niemand er interesse in en verandert er niks.

Er is een Universiteit waarvan het bestuur besloten heeft om voorlopig alleen nog vrouwen aan te stellen, voor wetenschappelijke functies, tot de scheve verhouding tussen mannen en vrouwen is weggewerkt. Heel goed, uiteraard. Maar aan de andere kant...

We moeten toch geen kandidaat aanstellen alleen omdat ze vrouw is, maar omdat ze de beste is voor die functie ? Je wil die baan toch niet krijgen omdat je geen man ben ? Zo'n maatregel zou toch niet nodig moeten zijn ?

Ja, nee, precies. Maar als we het niet doen blijven we eeuwig met die scheve verhouding zitten. Want bij gelijkwaardige kandidaten kiest men toch sneller voor een man. Dat moet dan geen gehandicapte man zijn, waarschijnlijk.

Ondertussen probeert een ex-kankerpatiënt de Elfstedentocht zwemmend te volbrengen. Hij doet dat, onder veel aandacht, om geld in te zamelen voor kankeronderzoek. Heel goed ! Maar ik denk dan toch...

Waarom is al die heisa nodig ? Waarom moet die beste kerel zijn gezondheid op het spel zetten ? Waarom dat hele circus ? Waarom wordt er niet voldoende geld besteed aan onderzoek, zonder al dit gedoe ?

Kunnen we nou echt niet gewoon goed zorgen voor mensen met beperkingen, elkaar gelijkwaardig behandelen en onderzoek doen naar dingen waarvan iedereen snapt dat ze broodnodig zijn ? Zonder TV-show, of spectaculaire inzamelingsactie ?

Ik erger me daaraan. Maar aan de andere kant... Het is wel weer een gelegenheid waarbij veel mensen kunnen laten zien hoe aardig ze eigenlijk zijn. Hoeveel ze voor elkaar over hebben, hoeveel ze van elkaar houden en hoe enthousiast ze zich in kunnen zetten voor het goede doel. Dat is ook mooi...

Hoewel...

Ps: De minister van Gehandicaptenzaken heeft dezelfde aangeboren aandoening als ik. Alleen heb ik een lichtere vorm, je ziet het bij mij niet aan de buitenkant. Wat dan wel boffen is. Hoewel het onder meer betekent dat ik geen zwemtochten of lange wandelingen kan maken...






De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men



zondag 16 juni 2019

Natte boel en toch een droog jaar


Het heeft aardig geregend, in de afgelopen week, maar toch beleven we een droog jaar. In april leken we nog op een droogterecord af te stevenen en tot begin juni was het droger dan in het 'extreem droge' jaar 2018. Daarna kwam de regen en nu gaan we weer wat meer richting het gemiddelde, wat neerslag betreft. Maar volgende week komen er warme dagen en de prognose van het KNMI gaat dan toch weer naar de droge kant.

Het is niet overal even droog. In een strook over West-Nederland is meer neerslag gevallen dan in het Noorden en Oosten. In Zuid-Limburg was het natter dan in Zeeland. En bloedheet is het ook niet voortdurend geweest.

Op mijn balkon vinden de tronkenbijtjes, die vanaf vorige zomer in het bijenhotel overwinterd hebben, het nog te koud om tevoorschijn te komen. Er is al een aantal celletjes van binnen uit opengeknaagd en ik heb al een bijtje buiten zien zitten, maar echt actief zijn ze nog niet.

De mannetjes verschijnen het eerst, die zitten in de voorste cellen. De vrouwtjes komen later en omdat ze van hun moeder voedsel hebben meegekregen hebben ze geen haast. Eerst moet het lekker warm weer worden. En er moeten bloemen voor ze zijn om nectar en stuifmeel te verzamelen.

Tronkenbijen zijn gespecialiseerd in de bloemen van composieten. Die hebben een geel hart - in feite vol kleine bloemetjes – en een krans van bloembladeren aan de buitenkant. Denk aan madeliefjes, paardenbloemen, maar bijvoorbeeld ook zonnebloemen en margrieten. Die heb ik op mijn balkon, maar ze staan nog in knop.

Wel al open, maar pas met één bloem, is de coreopsis, ook wel 'meisjesogen' genoemd. Die heb ik speciaal voor de bijen gekocht. De margrieten en zonnebloemen bloeien maar kort, hopelijk houden de meisjesogen het langer vol. En anders zullen de bijtjes het buiten de deur moeten zoeken.

Het gazonnetje naast de flat, dat vol zou staan met madeliefjes en paardenbloemen, als de gemeente wat minder fanatiek zou maaien, komt niet in aanmerking. Maar één van de benedenburen heeft een mooi verwaarloosd tuintje. En wat verderop zijn wegbermen, die niet elke week gemaaid worden, daar staat ook wel wat te bloeien. Als het tussendoor maar een beetje blijft regenen.

Ondertussen lijkt het prima te gaan met de vogels rond het huis. Ik zag al jonge pimpel- en koolmezen, jonge spechten en eksters. Die zijn voor een deel afhankelijk van insecten, die moeten het weer van bloemen en planten hebben en dus van de neerslag die er valt en de ruimte die wij mensen ze geven. Om een beetje helpen voer ik ze natuurlijk ook.

Foto's van 'mijn' bijtjes, bloemen en planten zijn te zien op Twitter  , Facebook  en Instagram zoek naar jan_de_stripman


Zie voor de neerslagstatistieken de Droogtemonitor van het KNMI 



De Strip: De strip - die los staat van het geschreven bericht - is gemaakt door de de Stripman zelf. Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit verhaal. 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 en deel 6 van het vorige verhaal. 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men