Geschilderde achtergronden

Mijn vrouw heeft me gevraagd om jullie te vertellen dat de achtergronden van de strips, die ik de afgelopen weken stuurde / plaatste, door mij zelf geschilderd zijn. Het is dus niet zo dat ik wat plaatjes van internet geplukt heb en daar mijn poppetjes in heb geplakt.

Maar het is wel lang geleden dat ik die schilderijen maakte. Het oudste, van die bruine trap, is van 1983, dat is 40 jaar geleden. Toen dacht ik nog dat ik ooit een beroemde kunstschilder zou gaan worden. Ik wist nog niet dat ik eigenlijk achtergronden voor stripverhalen aan het maken was. Dat besef drong pas een paar maanden geleden tot me door.

Ik ben nog best lang doorgegaan met schilderen. Het laatste schilderij is van 1994. Ondertussen tekende ik ook al strips, maar ik kwam niet op het idee om de twee te combineren.

Voor wie geïnteresseerd is in de techniek. Alle schilderijen zijn gemaakt met acrylverf. Dat is een fijne verfsoort, die je met water kunt verdunnen. Heel dun zelfs, zoals in een aquarel, of heel dik, dat kan ook. Het droogt snel en eenmaal droog lost het niet meer in water op. Dus je kunt snel over oude lagen heen schilderen, je kunt heel veel lagen over elkaar smeren, met dunne of dikke verf. Eigenlijk kan bijna alles.

Acrylverf is vrijwel reukloos. Dus, voor mensen die gewend zijn om met olieverf te werken: het is niet zo dat je hele huis naar de terpentine ruikt en je hoeft niet telkens een dag te wachten, tot de eerdere verflagen droog zijn, voor je weer verder kunt schilderen.

Dat het zo snel droog is en je dus niet gemakkelijk meerdere kleuren, of tinten, door elkaar kunt penselen, is ook het enige nadeel van acrylverf. Nat in nat schilderen, zoals de professionals dat noemen, gaat niet. Of je moet een speciale verdunner gebruiken, die het drogen vertraagt. Die is wel te koop, maar ik heb er geen ervaring mee.

Je kunt acrylverf op verschillende ondergronden aanbrengen. Het kan op papier, of karton. De bruine trap is geschilderd op bristolboard, een speciaal karton voor kunstschilders. Voor het kasteel met de blauwe lucht heb ik, als ondergrond, hardboard gekozen. Het spul dat je bij de doe het zelf winkel kunt kopen. Ik heb alleen niet de gladde voorkant genomen, maar de ruwe achterkant, zodat het schilderij eruit ziet alsof het op grof linnen geschilderd is.

Bij de andere schilderijen heb ik iets stevigers gebruikt, dikke vezelplaat. Maar dat was omdat ik er klei op heb geplakt. Van die zelfhardende boetseerklei, die je in pakken kunt kopen. Al experimenterend kwam ik er achter dat de ondergrond dan flink stevig moet zijn, anders trekt je kunstwerk helemaal krom. Met die klei heb ik eerst bepaalde vormen, bomen, rotsen, of wolken, geboetseerd, tot een reliëf. Daarna heb ik het geheel beschilderd.

Ach, ja, zo blijft een mens van de straat. Ik heb nog steeds penselen in potten staan en tubes verf in laatjes liggen. Misschien ga ik ooit weer eens een schilderij maken. Of een nieuwe achtergrond voor een volgend stripverhaal.

 

De Strip is gemaakt door de Stripman zelf.  

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 en deel 5 van dit verhaal.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 - deel 16 - deel 17 en deel 18 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

 

Aanstellerij en aangeleerd gedrag

Afgelopen week zag ik een fragment van een tenniswedstrijd waarin een boze speler, opzettelijk, drie rackets achter elkaar stuk sloeg. Ik heb in het verleden wel eens geklaagd en gemopperd op voetbalspelers, die zich aanstelden op het veld, maar tennissers kunnen er ook wat van.

Het is natuurlijk helemaal niet nodig om rackets kapot te slaan, of te schreeuwen en te schelden, als er eens iets niet naar wens gaat. Je spel wordt er echt niet beter van. Het is ook niet zo dat alle tennisspelers dat soort dingen doen en dat dat altijd al gebeurde, zolang als er getennist wordt.

Oude filmpjes van sportwedstrijden zijn altijd leuk om te bekijken. Je ziet dat het spel veranderd is, het uiterlijk van de spelers ook en de manier waarop ze zich op de baan, of het veld gedragen. Uitzinnig juichen en springen, na het scoren van een punt, of woest protesteren bij de scheidsrechter, dat kwam halverwege de vorige eeuw niet voor.

Het was een sensatie en iets waar de meeste liefhebbers schande over spraken, toen de Amerikaanse tennisser John McEnroe, in de jaren '70, ruzie begon te maken met de scheidsrechters. Zijn tegenstanders, zoals de koele Zweed Björn Borg, deden dat nooit. Inmiddels zijn er meer spelers die zich op de baan misdragen. Misschien ook omdat McEnroe uiteindelijk best een succesvolle en populaire speler werd.

Als ik dat soort dingen zie moet ik altijd denken aan snooker. Ook in dat spel worden kansen gemist en wordt de stressbestendigheid van de spelers op de proef gesteld. Het gaat er ook om veel geld, een gemiste bal kan zomaar tienduizenden euro's verschil uitmaken. Toch zie je nooit een speler zijn biljartkeu kapot slaan. De meesten zouden gruwelen bij het idee alleen al. Er zijn die hun hele loopbaan met dezelfde keu spelen.

Je ziet ook nooit een snookerspeler juichen en springen, na het scoren van een mooi punt. Een heel enkele keer wordt er wel eens een vreugdekreet geuit, of een arm in de lucht gestoken, na het winnen van een heel toernooi, maar dat is tamelijk zeldzaam.

Discussies met de scheidsrechter komen bij het snooker niet voor. Soms is een speler het niet eens met een actie van de wedstrijdleider en dan wordt er wel eens een beleefd woord gewisseld. Niet te vergelijken met de scheldpartijen op het voetbal- of tennisveld. Het is bij snooker ook gebruikelijk dat de spelers onmiddellijk toegeven wanneer zij een fout hebben gemaakt, vaak nog voor de scheidsrechter het ziet. Kom daar eens om bij andere sporten, waar vaak juist geprobeerd wordt de tegenstander overtredingen aan te smeren, die helemaal niet zijn begaan.

Snookerspelers moeten vaak lange tijd, op hun stoel zitten en toekijken hoe hun tegenstander gebruik maakt van de kansen die hij krijgt. Van binnen zal het dan best wel eens koken en voor de aandachtige toeschouwer is er wel eens wat emotie, teleurstelling, of frustratie bespeuren. Maar verder dan een zucht, of een starre blik, gaat het eigenlijk nooit.

De omgang tussen snookerspelers, onderling, is uiterst beleefd. Ik ken één voorval waarbij twee spelers elkaar met de schouders raakten, terwijl ze rond het biljart liepen. Daar wordt nu, jaren later nog over gesproken. Ik heb ook ooit een interview gezien waarin een speler toegaf dat hij, na een verloren wedstrijd en in de beslotenheid van zijn kleedkamer, zijn keu vernield had.

Het zijn echt wel mensen met gevoel en emoties. Er zijn snookerspelers die bekend staan als fuifnummers, die met hun maten de stad op stelten zetten. Maar tijdens de wedstrijd zijn ook die spelers rustig en beheerst.

Waarmee ik maar zeggen wil dat al die heisa op tennis- en voetbalvelden aangeleerd gedrag is. Zoals de snookerspelers geleerd hebben om hun emoties onder controle te houden, is het bij andere sporten gewoon geworden om alle remmen los te gooien. Ik weet wel wat ik prettiger vind om naar te kijken. 

 

De Strip is gemaakt door de Stripman zelf.  

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van dit verhaal.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 - deel 16 - deel 17 en deel 18 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

 

King Kong en de kikvors

Misschien dat de ouderen onder ons de naam Edgar Wallace kennen. Dat was een populaire schrijver van spannende boeken, uit de eerste helft van de 20ste eeuw. Ik heb twee boeken van hem gelezen en waarschuw maar direct: zijn leven was interessanter dan zijn romans.

Wallace werd in 1875 geboren, als kind van een ongehuwde moeder. Direct na zijn geboorte werd de kleine Edgar, tegen betaling, ondergebracht bij een vishandelaar in de Londense wijk Billingate. Hij had daar een gelukkige jeugd. Toen zijn moeder ophield met het sturen van geld werd hij zelfs door zijn pleegfamilie geadopteerd.

Edgar ging van school, toen hij 12 was. Hij had allerlei baantjes tot hij, op zijn 19e, in het leger ging. In die periode begon hij met het schrijven van gedichten en liederen, met als voorbeeld Rudyard Kipling, die hij ontmoet had in Zuid-Afrika, waar hij verbleef tijdens de Boerenoorlog. Kipling kennen we natuurlijk allemaal als de schrijver van 'Jungle Book'.

Na zijn tijd in het leger bleef Wallace nog een paar jaar in Afrika, als journalist en oorlogscorrespondent. Hij trouwde er en werd vader van een dochtertje, dat jong overleed. Hij keerde, in 1903, met zijn vrouw terug naar Londen en schreef daar zijn eerste detectiveroman, voornamelijk omdat hij in geldnood zat.

Hij bleef daarnaast werkzaam als journalist en vertrok, in 1907, naar Congo waar hij verslag deed van de gruwelen, die daar gepleegd werden, onder het koloniale bewind van de Belgische koning Leopold II. Zijn gebundelde verslagen werden een bestseller. Dat was het begin van een bijzonder productieve periode, waarin Wallace een enorme reeks verhalenbundels en romans voortbracht.

Volgens Wikipedia schreef Wallace 18 toneelstukken, 957 korte verhalen en meer dan 170 romans, waarvan 12 alleen al in 1929. Er zijn minstens 160 films gemaakt naar verhalen van Wallace. Veel van zijn werk is inmiddels gratis, als e-boek, te downloaden, maar ik moet helaas melden dat ik er niet veel aan vind.

Het laatste dat ik las, de titel trok me aan ondanks een eerdere teleurstellende ervaring, was 'The Fellowship Of The Frog', het genootschap van de kikvors. Dat gaat over een dievenbende die geleid wordt door een mysterieuze figuur, die bekend staat als 'The Frog'. Het is geen saai boek. Er gebeurt van alles.

Willekeurige burgers worden aangevallen en mishandeld, er worden inbraken en overvallen gepleegd, er worden mensen ontvoerd en vermoord, er wordt een geheim overheidsdocument gestolen en weer teruggevonden – gek genoeg in de jaszak van een politieman – en er wordt een bomaanslag op een politiebureau gepleegd. Er worden misdadigers gevangen gezet, die dan weer ontsnappen. Een onschuldige jongeman wordt het slachtoffer van een complot en dreigt ter dood te worden gebracht.

Waarschijnlijk vergeet ik nog een paar voorvallen, maar wat in dit boek, bij alle drukte, ontbreekt is samenhang en een hoofdrolspeler waarmee de lezer zich kan identificeren. Wallace slaagt erin, om al die spectaculaire gebeurtenissen op te dissen, zonder dat het ooit een spannend en meeslepend verhaal wordt. Hij springt van de ene naar de andere figuur, maar geeft er niet een wat meer diepgang mee. Pas tegen het eind komt er één plotwending die verrassend is, maar daarna heeft de schrijver nog heel wat inkt nodig om alle losse eindjes, op een enigszins geloofwaardige manier, aan elkaar te knopen.

Het zal Wallace niet gehinderd hebben. Men zegt dat hij in drie dagen een roman van 70.000 woorden kon schrijven en vaak aan meerdere boeken tegelijk werkte. Hij schreef ook filmscripts en leverde het script voor de eerste verfilming van 'The Hound Of The Baskervilles', de beroemde Sherlock Holmes roman.

In 1931 verhuisde hij naar de VS, waar hij in Hollywood neerstreek, om daar voor filmstudio RKO te gaan werken. De bekendste project waar hij aan werkte was 'King Kong'. Wallace schreef het eerste script voor de film, maar voor de productie begon werd hij ziek. Hij overleed, in februari 1932, aan een combinatie van suikerziekte en een longontsteking.

Edgar Wallace werd maar 56 jaar oud en liet een immens oeuvre na, waarbij een paar projecten die heel beroemd zijn geworden. Hij bleef populair tot in de jaren '60, er werd zelfs enige tijd een tijdschrift uitgegeven, grotendeels gevuld met zijn verhalen. Volgens Wikipedia was er ook een Edgar Wallace Society, met leden in 20 landen. Ik heb niet kunnen achterhalen of die nog actief is.

Ik heb hier maar een deel van zijn turbulente leven beschreven, wie meer wil weten kan terecht op de Engelse Wikipedia. De Nederlandse versie heeft maar een kort verhaaltje.

'The Fellowship Of The Frog' is meermaals verfilmd en ook als toneelstuk uitgebracht. In 1959 was het het begin van een reeks Wallace-films, geproduceerd in Duitsland. Het is nu nog als boek en e-boek verkrijgbaar, voor wie durft...

 

De Strip is gemaakt door de Stripman zelf.  Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit verhaal.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 - deel 16 - deel 17 en deel 18 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

 

We gaan weer tuinvogels tellen

Het is zondagochtend, half negen, buiten is het nog een beetje schemerig, er hangt een grijs wolkendek en ik hoor ganzen gakken in de verte. We zijn weer tuinvogels aan het tellen, want het is het laatste weekend van januari. Ik hoef jullie daar niets over te vertellen, want het was een onderwerp in elk TV-journaal en de vaste deelnemers zijn, al weken van te voren, met een reeks e-mails van Vogelbescherming, op de hoogte gesteld.

Het schijnt de twintigste keer te zijn, dit jaar, de Nationale Tuinvogeltelling. Het zou best kunnen dat ik al die keren meegedaan heb. Het is in ieder geval een persoonlijke traditie dat ik er elk jaar weer iets over schrijf. Om het geheugen wat op te frissen lees ik mijn berichtjes van de vorige keren er nog eens op na.

Terwijl ik nu ook ganzen zie vliegen, ver weg, aan de horizon, lees ik dat ik in die oud berichtjes een paar keer verwijs naar foto's die ik op Twitter geplaatst heb. Die linkjes werken niet meer, want ik heb mijn account bij Twitter opgezegd. Vanwege Elon Musk en zijn vriend Donald Trump. Nou hoorde ik dat Facebook overweegt om Trump daar weer toe te laten. Zou ik dan ook mijn account daar moeten wissen ?

Bij mijn bericht over de Tuinvogeltelling van 2019 las ik dat we de sociale media, zoals Twitter en Facebook, niet over moeten laten aan naarlingen en haatdragers. We moeten er juist veel leuke en vriendelijke berichten op plaatsen, bijvoorbeeld over de natuur en de vogels in onze tuin, of op het balkon. Dus op Facebook en Instagram blijf ik nog even.

Ik had trouwens gehoopt dat die Musk, doordat veel mensen, net als ik, wegliepen bij Twitter, een groot verlies zou lijden. Dat is aardig gelukt. Facebook is ook niet super sympathiek, ik heb alleen nog niet de energie weten te verzamelen om me te verdiepen in alternatieve media, zoals Mastodon. Maar ik dwaal af.

Er vliegen houtduiven en spreeuwen voorbij mijn raam, maar wat voorbijvliegt telt niet mee als Tuinvogel. Ik heb trouwens helemaal geen tuin, alleen een balkonnetje, met een nestkastje, een voederhuisje en een stel erg natte bloempotten.

Ik zie dat ik in 2018 en -19 mijn Tuinvogeltelling doorgaf op de site van de Jaarrond Tuintelling. Maar die website is inmiddels van opzet veranderd. Je moest je opnieuw opgeven om te blijven deelnemen en dat heb ik niet gedaan. Ik had even geen zin meer in het voortdurend bijhouden van wat ik op mijn balkon en rond het huis zag.

Wat de Tuinvogeltelling betreft ontdekte ik dat je, op die oude Jaarrond website, meer dan één telling in kon voeren. Min of meer per ongeluk merkte ik dat ik, op die manier, drie keer had meegedaan aan de telling van 2019. Dat lijkt me niet de bedoeling. Al zullen de paar vogeltjes die ik doorgaf niet veel uitgemaakt hebben, op het grote geheel.

Want grote getallen zijn het ook deze keer weer. Vanochtend hadden, meer dan 46.000 tellers, al ruim 730.000 vogels geteld. En er mag nog een hele dag geteld worden, dus daar gaat nog wel wat bijkomen.

Mijn eigen bijdrage zal weer bescheiden zijn. Als het om vogels gaat moet ik het meer van het uitzicht dan van het balkon hebben. Ik telde gisteren, in het voorgeschreven half uurtje, 2 pimpelmezen, 1 merel, 2 houtduiven en 1 kauwtje. Misschien dat ik vandaag nog eens tel, Maar het is geen wedstrijd, hè. Elk vogeltje telt mee, of je er nu 1 of 500 ziet.

Iedereen die nog gaat tellen: Veel plezier en succes gewenst !

 

De Strip is gemaakt door de Stripman zelf.  Klik hier voor deel 1 en deel 2 van dit verhaal.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 - deel 16 - deel 17 en deel 18 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

 

Terug naar ouderwets papier ?

De winter is weer even terug, beste lezers. Na weken met veel regen, maar milde temperaturen, ligt er nu een laagje halfgesmolten sneeuw op het gras en vriest het weer 's nachts. We moeten zuinig zijn met de verwarming, dus zitten we met twee dikke vesten over elkaar en een dekentje over de benen, te wachten tot het weer wat warmer wordt.

Tussendoor heb ik wat zitten graven in oude mailbestanden. Best grappig, die kletsverhalen van twintig jaar geleden, maar je vraagt je wel af wat er allemaal van overblijft als ik er niet meer ben om ze te lezen. Dat geldt ook voor alle digitale foto's die ik op externe harde schijven heb staan. Wie is er over 50 jaar geïnteresseerd in duizenden foto's van zonsopkomsten ?

Vroeger babbelden mensen met elkaar bij het haardvuur. Ze schreven misschien een paar brieven en een enkeling hield een dagboek bij. In het familiealbum zaten enkele tientallen foto's van belangrijke momenten, zoals huwelijken en geboorten. Alles bij elkaar paste het in een oude schoenendoos.

Tegenwoordig kunnen we alles vastleggen en bewaren. Dankzij de moderne techniek hoeven we niet zuinig meer te zijn, bij het maken van foto's. Als je, 40 jaar geleden, een rolletje voor 24 opnamen in je toestel had, dacht je wel even na voor je op de knop drukte. Nu maak je honderden foto's, zonder je af te vragen of je wel geld hebt, om ze te laten ontwikkelen en afdrukken.

We kregen er ineens allerlei mogelijkheden bij. Vroeger was filmen een dure hobby, voor een enkeling, nu maakt iedereen filmpjes met zijn telefoon. Gepraat bij de open haard werd vervangen door e-mails en app-berichtjes. Elke amateurmuzikant kan zichzelf opnemen op zijn PC of laptop. De opslagruimte werd steeds groter en goedkoper. In de cloud sla je nu gratis duizenden bestanden en foto's op.

Maar er zijn lieden, zoals ik, die al die digitale foto's en al die e-mails en andere bestanden, vanaf het begin, thuis bewaard hebben. Aan de ene kant is het mooi dat het kan, want als je jaren later terug gaat zoeken is het vaak echt wel genieten en lachen om jezelf. Maar het is onwaarschijnlijk dat mijn achterkleinkinderen al die flauwekul weer gaan bekijken. Als, tegen die tijd, de apparatuur er nog is om die, dan hopeloos verouderde, bestanden zichtbaar te maken.

Je komt in de verleiding om de mooiste foto's en de leukste verhalen te gaan printen. Zoals het boek dat ik samen met tekenaar Gerard Kuit maakte, gevuld met verhalen en tekeningen van meer dan 20 jaar geleden. Alles was netjes digitaal opgeslagen, maar lijkt nu pas echt te bestaan omdat we het, in een ouderwets papieren boek, hebben laten afdrukken.

Er zijn mensen die dat met hun foto's doen. Elk jaar de mooiste opnamen, in een fraai boek met glanzend papier. Dan heb je iets tastbaars, iets dat je makkelijk aan vrienden en familie kunt laten zien. Het staat ook beter in de kast dan een hard disk, of een CD-rom.

Mooi ! Maar het voelt toch een beetje alsof al die moderne techniek ergens de plank misgeslagen heeft.

Maar misschien moet ik zo niet denken ? Misschien moeten we ons erbij neerleggen dat ons digitale leven niet voor eeuwig is. Terwijl de oude foto's van overgrootvader en -moeder nog op de schoorsteenmantel staan, zullen wij in de clouds verdwijnen...

 

 

De Strip is gemaakt door de Stripman zelf.  Klik hier voor deel 1 van dit verhaal.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 - deel 16 - deel 17 en deel 18 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

 

De oude spullen

Mijn laptop begint wat ouder te worden. Afgelopen week, na een Windows-update, kwam ik er achter dat hij al 7 jaar meegaat en niet geschikt is voor Windows 11. Dat hindert op zich niet, want over het algemeen doet hij het nog prima. En ik zou zeker geen nieuwe kopen alleen om Windows 11 te kunnen installeren.

Nou zeg ik wel 'prima', maar laten we zeggen dat ik nog wel kan leven met zijn mankementen. De accu houdt het misschien 5 minuten vol, als ik de stekker uit het stopcontact trek. Geeft niets, want ik neem hem nooit mee naar buiten en in huis is een contactdoos nooit ver weg.

Iets irritanter is dat de spatiebalk van het toetsenbord vaak hapert. Dan heb je iets zitten typen en zie je dat alle woorden aan elkaar geplakt zijn. Het scheelt dat ik de spellingscontrole nooit aanzet, want dan loopt mijn tekstverwerkingsprogramma vast.

Laatst heb ik geprobeerd het toetsenbord schoon te spuiten met een spuitbus perslucht. Dat hielp wel een beetje. Er zit meer stof onder de toetsen dan je zou denken. En nu doet de spatiebalk het beter, als ik hem tenminste in het midden aantik. Dat is een beetje oefenen, maar doenbaar.

Windows 11 zal dus echt nog even moeten wachten. Voorlopig kan ik nog uit de voeten. Een beetje foto's bewerken, striptekeningen inkleuren, verhaaltjes tikken en contacten onderhouden met de digitale wereld. Datgaatnogprima. Meestal.

En de tijden zijn veranderd. Vroeger kocht je, na een jaar of 5, een nieuwe laptop – die een stuk beter was dan de oude, met meer geheugen en meer snelheid – voor ongeveer dezelfde prijs. Maar dat is niet meer zo. Nu koop je voor hetzelfde geld een slechter apparaat dan je had. Voor meer vermogen moet je dieper in de buidel tasten.

En wat is nu 7 jaar ? We hebben hier ook nog een PC die draait op Windows 7. Dat verscheen voor het eerst in 2009 en verdween van de markt in 2013. Dus die is al ouder dan 10 jaar. Maar wat is nou 10 jaar ? Er zijn tijden geweest dat huishoudelijke apparaten 30 jaar meegingen. Al moet ik toegeven dat bij ons alleen de koelkast het al langer dan 15 jaar doet.

O, en mijn gitaarversterker, voor de kenners: een Roland Cube 60 ! Die doet het al meer dan 35 jaar. Al heb ik er vorig jaar wel een klein versterkertje bij gekocht, met wat meer mogelijkheden en heel wat minder gewicht. Die oude versterker werd toch, de laatste 20 jaar, maar heel af en toe gebruikt, dus weinig kans op slijtage.

Maar we zijn best wel zuinig op onze spullen. Toen mijn scootmobiel vervangen moest worden hoorde ik dat ze meestal maar een jaar of 5 meegaan. Ik had mijn oude al 10 jaar...! Het nieuwe exemplaar heeft betere vering en een verlicht dashboard, maar is ook veel zwaarder. En vering ? Wat heb je eraan als je over een hobbelige klinkerstraat rijdt ? Je stuitert alleen maar harder van je stoel omhoog.

Nee, zolang de oude spullen nog niet echt stuk zijn...

 

De Strip is gemaakt door de Stripman zelf. 

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 - deel 16 - deel 17 en deel 18 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men

 

Met z'n zessen

Hoewel ik al heel wat jaren geen betaald werk meer doe droom ik toch nog vaak dat ik aan het werk ben. Afgelopen week nog droomde ik dat ik een tijd ziek geweest was en voor het eerst weer aan het werk ging. Ik mocht direct de leiding over de hele afdeling op me nemen. Daar was ik niet zo blij mee, want ik had geen idee wat er gebeuren moest.

In een andere droom moest ik met een aantal collega's, een weekend lang, op cursus. Ik had aanvankelijk wat moeite met het openen en lezen van de mail, waarin het uitstapje uitgelegd werd, maar uiteindelijk begreep ik dat we naar Groningen moesten, voor informatie over een nieuw communicatiesysteem. Dat zou het helemaal gaan worden, in de komende jaren.

In Groningen bleek dat onze bestemming een camping was, waar we opgewacht werden door twee cursusleiders, een man en een vrouw. De man leek verdacht veel op mijn voormalige zwager B. Dat was niet erg geruststellend.

B. overhandigde ons een plastic tas gevuld met koelboxen. Daarin zat eten, het leken Chinese maaltijden en er zaten ook een paar dozen met salades bij. Ergens was er iets niet goed afgesloten geweest, want toen ik de tas beter bekeek zag ik dat er een laag vloeistof onderin zat. Het zag er niet zo smakelijk uit.

De partner van B. begon een tent uit te pakken. Hé, dacht ik, dat is precies het tentje waar ik 35 jaar geleden mee uit kamperen ging. Omdat ik dus wist hoe ik het op moest zetten bood ik aan om te helpen. Toen ik het zeil over de gebogen tentstokken trok zag ik dat het helemaal versleten was. Er zaten gaten in waar je je hand doorheen kon steken.

'Dit is allemaal heel aardig', zei ik, 'als het droog blijft, maar als het gaat regenen hebben we er weinig aan.'

Ik keek eens om me heen. Geen luchtbedden, geen slaapzakken. Maar wel zes personen en een tweepersoons tentje.

'Hier heb ik geen zin in', zei ik, 'ik ga weer naar huis.'

'Als je weggaat kun je daar op worden aangesproken', zei een van mijn collega's.

'Dat kan me geen fuck schelen', antwoordde ik.

Daarop werd ik, nogal verontwaardigd, wakker. Nog een beetje nasudderend bedacht ik wat ik had willen zeggen, als ik de volgende maandag weer op mijn werk was gekomen. Op de vraag hoe het weekend was geweest had ik willen antwoorden: 'Interessant, maar kort.'

 

 

De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 - deel 16 en deel 17 van dit verhaal.

 

Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.

 

Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men