zondag 5 februari 2023

King Kong en de kikvors


Misschien
dat de ouderen onder ons de naam Edgar Wallace kennen. Dat was een populaire schrijver van spannende boeken, uit de eerste helft van de 20ste eeuw. Ik heb twee boeken van hem gelezen en waarschuw maar direct: zijn leven was interessanter dan zijn romans.

Wallace werd in 1875 geboren, als kind van een ongehuwde moeder. Direct na zijn geboorte werd de kleine Edgar, tegen betaling, ondergebracht bij een vishandelaar in de Londense wijk Billingate. Hij had daar een gelukkige jeugd. Toen zijn moeder ophield met het sturen van geld werd hij zelfs door zijn pleegfamilie geadopteerd.

Edgar ging van school, toen hij 12 was. Hij had allerlei baantjes tot hij, op zijn 19e, in het leger ging. In die periode begon hij met het schrijven van gedichten en liederen, met als voorbeeld Rudyard Kipling, die hij ontmoet had in Zuid-Afrika, waar hij verbleef tijdens de Boerenoorlog. Kipling kennen we natuurlijk allemaal als de schrijver van 'Jungle Book'.

Na zijn tijd in het leger bleef Wallace nog een paar jaar in Afrika, als journalist en oorlogscorrespondent. Hij trouwde er en werd vader van een dochtertje, dat jong overleed. Hij keerde, in 1903, met zijn vrouw terug naar Londen en schreef daar zijn eerste detectiveroman, voornamelijk omdat hij in geldnood zat.

Hij bleef daarnaast werkzaam als journalist en vertrok, in 1907, naar Congo waar hij verslag deed van de gruwelen, die daar gepleegd werden, onder het koloniale bewind van de Belgische koning Leopold II. Zijn gebundelde verslagen werden een bestseller. Dat was het begin van een bijzonder productieve periode, waarin Wallace een enorme reeks verhalenbundels en romans voortbracht.

Volgens Wikipedia schreef Wallace 18 toneelstukken, 957 korte verhalen en meer dan 170 romans, waarvan 12 alleen al in 1929. Er zijn minstens 160 films gemaakt naar verhalen van Wallace. Veel van zijn werk is inmiddels gratis, als e-boek, te downloaden, maar ik moet helaas melden dat ik er niet veel aan vind.

Het laatste dat ik las, de titel trok me aan ondanks een eerdere teleurstellende ervaring, was 'The Fellowship Of The Frog', het genootschap van de kikvors. Dat gaat over een dievenbende die geleid wordt door een mysterieuze figuur, die bekend staat als 'The Frog'. Het is geen saai boek. Er gebeurt van alles.

Willekeurige burgers worden aangevallen en mishandeld, er worden inbraken en overvallen gepleegd, er worden mensen ontvoerd en vermoord, er wordt een geheim overheidsdocument gestolen en weer teruggevonden – gek genoeg in de jaszak van een politieman – en er wordt een bomaanslag op een politiebureau gepleegd. Er worden misdadigers gevangen gezet, die dan weer ontsnappen. Een onschuldige jongeman wordt het slachtoffer van een complot en dreigt ter dood te worden gebracht.

Waarschijnlijk vergeet ik nog een paar voorvallen, maar wat in dit boek, bij alle drukte, ontbreekt is samenhang en een hoofdrolspeler waarmee de lezer zich kan identificeren. Wallace slaagt erin, om al die spectaculaire gebeurtenissen op te dissen, zonder dat het ooit een spannend en meeslepend verhaal wordt. Hij springt van de ene naar de andere figuur, maar geeft er niet een wat meer diepgang mee. Pas tegen het eind komt er één plotwending die verrassend is, maar daarna heeft de schrijver nog heel wat inkt nodig om alle losse eindjes, op een enigszins geloofwaardige manier, aan elkaar te knopen.

Het zal Wallace niet gehinderd hebben. Men zegt dat hij in drie dagen een roman van 70.000 woorden kon schrijven en vaak aan meerdere boeken tegelijk werkte. Hij schreef ook filmscripts en leverde het script voor de eerste verfilming van 'The Hound Of The Baskervilles', de beroemde Sherlock Holmes roman.

In 1931 verhuisde hij naar de VS, waar hij in Hollywood neerstreek, om daar voor filmstudio RKO te gaan werken. De bekendste project waar hij aan werkte was 'King Kong'. Wallace schreef het eerste script voor de film, maar voor de productie begon werd hij ziek. Hij overleed, in februari 1932, aan een combinatie van suikerziekte en een longontsteking.

Edgar Wallace werd maar 56 jaar oud en liet een immens oeuvre na, waarbij een paar projecten die heel beroemd zijn geworden. Hij bleef populair tot in de jaren '60, er werd zelfs enige tijd een tijdschrift uitgegeven, grotendeels gevuld met zijn verhalen. Volgens Wikipedia was er ook een Edgar Wallace Society, met leden in 20 landen. Ik heb niet kunnen achterhalen of die nog actief is.

Ik heb hier maar een deel van zijn turbulente leven beschreven, wie meer wil weten kan terecht op de Engelse Wikipedia. De Nederlandse versie heeft maar een kort verhaaltje.

'The Fellowship Of The Frog' is meermaals verfilmd en ook als toneelstuk uitgebracht. In 1959 was het het begin van een reeks Wallace-films, geproduceerd in Duitsland. Het is nu nog als boek en e-boek verkrijgbaar, voor wie durft...


 
De Strip is gemaakt door de Stripman zelf.  Klik hier voor deel 1 - deel 2 en deel 3 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 - deel 16 - deel 17 en deel 18 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 29 januari 2023

We gaan weer tuinvogels tellen


Het is zondagochtend,
half negen, buiten is het nog een beetje schemerig, er hangt een grijs wolkendek en ik hoor ganzen gakken in de verte. We zijn weer tuinvogels aan het tellen, want het is het laatste weekend van januari. Ik hoef jullie daar niets over te vertellen, want het was een onderwerp in elk TV-journaal en de vaste deelnemers zijn, al weken van te voren, met een reeks e-mails van Vogelbescherming, op de hoogte gesteld.

Het schijnt de twintigste keer te zijn, dit jaar, de Nationale Tuinvogeltelling. Het zou best kunnen dat ik al die keren meegedaan heb. Het is in ieder geval een persoonlijke traditie dat ik er elk jaar weer iets over schrijf. Om het geheugen wat op te frissen lees ik mijn berichtjes van de vorige keren er nog eens op na.

Terwijl ik nu ook ganzen zie vliegen, ver weg, aan de horizon, lees ik dat ik in die oud berichtjes een paar keer verwijs naar foto's die ik op Twitter geplaatst heb. Die linkjes werken niet meer, want ik heb mijn account bij Twitter opgezegd. Vanwege Elon Musk en zijn vriend Donald Trump. Nou hoorde ik dat Facebook overweegt om Trump daar weer toe te laten. Zou ik dan ook mijn account daar moeten wissen ?

Bij mijn bericht over de Tuinvogeltelling van 2019 las ik dat we de sociale media, zoals Twitter en Facebook, niet over moeten laten aan naarlingen en haatdragers. We moeten er juist veel leuke en vriendelijke berichten op plaatsen, bijvoorbeeld over de natuur en de vogels in onze tuin, of op het balkon. Dus op Facebook en Instagram blijf ik nog even.

Ik had trouwens gehoopt dat die Musk, doordat veel mensen, net als ik, wegliepen bij Twitter, een groot verlies zou lijden. Dat is aardig gelukt. Facebook is ook niet super sympathiek, ik heb alleen nog niet de energie weten te verzamelen om me te verdiepen in alternatieve media, zoals Mastodon. Maar ik dwaal af.

Er vliegen houtduiven en spreeuwen voorbij mijn raam, maar wat voorbijvliegt telt niet mee als Tuinvogel. Ik heb trouwens helemaal geen tuin, alleen een balkonnetje, met een nestkastje, een voederhuisje en een stel erg natte bloempotten.

Ik zie dat ik in 2018 en -19 mijn Tuinvogeltelling doorgaf op de site van de Jaarrond Tuintelling. Maar die website is inmiddels van opzet veranderd. Je moest je opnieuw opgeven om te blijven deelnemen en dat heb ik niet gedaan. Ik had even geen zin meer in het voortdurend bijhouden van wat ik op mijn balkon en rond het huis zag.

Wat de Tuinvogeltelling betreft ontdekte ik dat je, op die oude Jaarrond website, meer dan één telling in kon voeren. Min of meer per ongeluk merkte ik dat ik, op die manier, drie keer had meegedaan aan de telling van 2019. Dat lijkt me niet de bedoeling. Al zullen de paar vogeltjes die ik doorgaf niet veel uitgemaakt hebben, op het grote geheel.

Want grote getallen zijn het ook deze keer weer. Vanochtend hadden, meer dan 46.000 tellers, al ruim 730.000 vogels geteld. En er mag nog een hele dag geteld worden, dus daar gaat nog wel wat bijkomen.

Mijn eigen bijdrage zal weer bescheiden zijn. Als het om vogels gaat moet ik het meer van het uitzicht dan van het balkon hebben. Ik telde gisteren, in het voorgeschreven half uurtje, 2 pimpelmezen, 1 merel, 2 houtduiven en 1 kauwtje. Misschien dat ik vandaag nog eens tel, Maar het is geen wedstrijd, hè. Elk vogeltje telt mee, of je er nu 1 of 500 ziet.

Iedereen die nog gaat tellen: Veel plezier en succes gewenst !


 
De Strip is gemaakt door de Stripman zelf.  Klik hier voor deel 1 en deel 2 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 - deel 16 - deel 17 en deel 18 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 22 januari 2023

Terug naar ouderwets papier ?


De winter is weer
even terug, beste lezers. Na weken met veel regen, maar milde temperaturen, ligt er nu een laagje halfgesmolten sneeuw op het gras en vriest het weer 's nachts. We moeten zuinig zijn met de verwarming, dus zitten we met twee dikke vesten over elkaar en een dekentje over de benen, te wachten tot het weer wat warmer wordt.

Tussendoor heb ik wat zitten graven in oude mailbestanden. Best grappig, die kletsverhalen van twintig jaar geleden, maar je vraagt je wel af wat er allemaal van overblijft als ik er niet meer ben om ze te lezen. Dat geldt ook voor alle digitale foto's die ik op externe harde schijven heb staan. Wie is er over 50 jaar geïnteresseerd in duizenden foto's van zonsopkomsten ?

Vroeger babbelden mensen met elkaar bij het haardvuur. Ze schreven misschien een paar brieven en een enkeling hield een dagboek bij. In het familiealbum zaten enkele tientallen foto's van belangrijke momenten, zoals huwelijken en geboorten. Alles bij elkaar paste het in een oude schoenendoos.

Tegenwoordig kunnen we alles vastleggen en bewaren. Dankzij de moderne techniek hoeven we niet zuinig meer te zijn, bij het maken van foto's. Als je, 40 jaar geleden, een rolletje voor 24 opnamen in je toestel had, dacht je wel even na voor je op de knop drukte. Nu maak je honderden foto's, zonder je af te vragen of je wel geld hebt, om ze te laten ontwikkelen en afdrukken.

We kregen er ineens allerlei mogelijkheden bij. Vroeger was filmen een dure hobby, voor een enkeling, nu maakt iedereen filmpjes met zijn telefoon. Gepraat bij de open haard werd vervangen door e-mails en app-berichtjes. Elke amateurmuzikant kan zichzelf opnemen op zijn PC of laptop. De opslagruimte werd steeds groter en goedkoper. In de cloud sla je nu gratis duizenden bestanden en foto's op.

Maar er zijn lieden, zoals ik, die al die digitale foto's en al die e-mails en andere bestanden, vanaf het begin, thuis bewaard hebben. Aan de ene kant is het mooi dat het kan, want als je jaren later terug gaat zoeken is het vaak echt wel genieten en lachen om jezelf. Maar het is onwaarschijnlijk dat mijn achterkleinkinderen al die flauwekul weer gaan bekijken. Als, tegen die tijd, de apparatuur er nog is om die, dan hopeloos verouderde, bestanden zichtbaar te maken.

Je komt in de verleiding om de mooiste foto's en de leukste verhalen te gaan printen. Zoals het boek dat ik samen met tekenaar Gerard Kuit maakte, gevuld met verhalen en tekeningen van meer dan 20 jaar geleden. Alles was netjes digitaal opgeslagen, maar lijkt nu pas echt te bestaan omdat we het, in een ouderwets papieren boek, hebben laten afdrukken.

Er zijn mensen die dat met hun foto's doen. Elk jaar de mooiste opnamen, in een fraai boek met glanzend papier. Dan heb je iets tastbaars, iets dat je makkelijk aan vrienden en familie kunt laten zien. Het staat ook beter in de kast dan een hard disk, of een CD-rom.

Mooi ! Maar het voelt toch een beetje alsof al die moderne techniek ergens de plank misgeslagen heeft.

Maar misschien moet ik zo niet denken ? Misschien moeten we ons erbij neerleggen dat ons digitale leven niet voor eeuwig is. Terwijl de oude foto's van overgrootvader en -moeder nog op de schoorsteenmantel staan, zullen wij in de clouds verdwijnen...

 

 
De Strip is gemaakt door de Stripman zelf.  Klik hier voor deel 1 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 - deel 16 - deel 17 en deel 18 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 15 januari 2023

De oude spullen


Mijn laptop begint
wat ouder te worden. Afgelopen week, na een Windows-update, kwam ik er achter dat hij al 7 jaar meegaat en niet geschikt is voor Windows 11. Dat hindert op zich niet, want over het algemeen doet hij het nog prima. En ik zou zeker geen nieuwe kopen alleen om Windows 11 te kunnen installeren.

Nou zeg ik wel 'prima', maar laten we zeggen dat ik nog wel kan leven met zijn mankementen. De accu houdt het misschien 5 minuten vol, als ik de stekker uit het stopcontact trek. Geeft niets, want ik neem hem nooit mee naar buiten en in huis is een contactdoos nooit ver weg.

Iets irritanter is dat de spatiebalk van het toetsenbord vaak hapert. Dan heb je iets zitten typen en zie je dat alle woorden aan elkaar geplakt zijn. Het scheelt dat ik de spellingscontrole nooit aanzet, want dan loopt mijn tekstverwerkingsprogramma vast.

Laatst heb ik geprobeerd het toetsenbord schoon te spuiten met een spuitbus perslucht. Dat hielp wel een beetje. Er zit meer stof onder de toetsen dan je zou denken. En nu doet de spatiebalk het beter, als ik hem tenminste in het midden aantik. Dat is een beetje oefenen, maar doenbaar.

Windows 11 zal dus echt nog even moeten wachten. Voorlopig kan ik nog uit de voeten. Een beetje foto's bewerken, striptekeningen inkleuren, verhaaltjes tikken en contacten onderhouden met de digitale wereld. Datgaatnogprima. Meestal.

En de tijden zijn veranderd. Vroeger kocht je, na een jaar of 5, een nieuwe laptop – die een stuk beter was dan de oude, met meer geheugen en meer snelheid – voor ongeveer dezelfde prijs. Maar dat is niet meer zo. Nu koop je voor hetzelfde geld een slechter apparaat dan je had. Voor meer vermogen moet je dieper in de buidel tasten.

En wat is nu 7 jaar ? We hebben hier ook nog een PC die draait op Windows 7. Dat verscheen voor het eerst in 2009 en verdween van de markt in 2013. Dus die is al ouder dan 10 jaar. Maar wat is nou 10 jaar ? Er zijn tijden geweest dat huishoudelijke apparaten 30 jaar meegingen. Al moet ik toegeven dat bij ons alleen de koelkast het al langer dan 15 jaar doet.

O, en mijn gitaarversterker, voor de kenners: een Roland Cube 60 ! Die doet het al meer dan 35 jaar. Al heb ik er vorig jaar wel een klein versterkertje bij gekocht, met wat meer mogelijkheden en heel wat minder gewicht. Die oude versterker werd toch, de laatste 20 jaar, maar heel af en toe gebruikt, dus weinig kans op slijtage.

Maar we zijn best wel zuinig op onze spullen. Toen mijn scootmobiel vervangen moest worden hoorde ik dat ze meestal maar een jaar of 5 meegaan. Ik had mijn oude al 10 jaar...! Het nieuwe exemplaar heeft betere vering en een verlicht dashboard, maar is ook veel zwaarder. En vering ? Wat heb je eraan als je over een hobbelige klinkerstraat rijdt ? Je stuitert alleen maar harder van je stoel omhoog.

Nee, zolang de oude spullen nog niet echt stuk zijn...


 
De Strip is gemaakt door de Stripman zelf. 
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 - deel 16 - deel 17 en deel 18 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 8 januari 2023

Met z'n zessen


Hoewel ik al heel wat jaren
geen betaald werk meer doe droom ik toch nog vaak dat ik aan het werk ben. Afgelopen week nog droomde ik dat ik een tijd ziek geweest was en voor het eerst weer aan het werk ging. Ik mocht direct de leiding over de hele afdeling op me nemen. Daar was ik niet zo blij mee, want ik had geen idee wat er gebeuren moest.

In een andere droom moest ik met een aantal collega's, een weekend lang, op cursus. Ik had aanvankelijk wat moeite met het openen en lezen van de mail, waarin het uitstapje uitgelegd werd, maar uiteindelijk begreep ik dat we naar Groningen moesten, voor informatie over een nieuw communicatiesysteem. Dat zou het helemaal gaan worden, in de komende jaren.

In Groningen bleek dat onze bestemming een camping was, waar we opgewacht werden door twee cursusleiders, een man en een vrouw. De man leek verdacht veel op mijn voormalige zwager B. Dat was niet erg geruststellend.

B. overhandigde ons een plastic tas gevuld met koelboxen. Daarin zat eten, het leken Chinese maaltijden en er zaten ook een paar dozen met salades bij. Ergens was er iets niet goed afgesloten geweest, want toen ik de tas beter bekeek zag ik dat er een laag vloeistof onderin zat. Het zag er niet zo smakelijk uit.

De partner van B. begon een tent uit te pakken. Hé, dacht ik, dat is precies het tentje waar ik 35 jaar geleden mee uit kamperen ging. Omdat ik dus wist hoe ik het op moest zetten bood ik aan om te helpen. Toen ik het zeil over de gebogen tentstokken trok zag ik dat het helemaal versleten was. Er zaten gaten in waar je je hand doorheen kon steken.

'Dit is allemaal heel aardig', zei ik, 'als het droog blijft, maar als het gaat regenen hebben we er weinig aan.'

Ik keek eens om me heen. Geen luchtbedden, geen slaapzakken. Maar wel zes personen en een tweepersoons tentje.

'Hier heb ik geen zin in', zei ik, 'ik ga weer naar huis.'

'Als je weggaat kun je daar op worden aangesproken', zei een van mijn collega's.

'Dat kan me geen fuck schelen', antwoordde ik.

Daarop werd ik, nogal verontwaardigd, wakker. Nog een beetje nasudderend bedacht ik wat ik had willen zeggen, als ik de volgende maandag weer op mijn werk was gekomen. Op de vraag hoe het weekend was geweest had ik willen antwoorden: 'Interessant, maar kort.'

 

 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 - deel 16 en deel 17 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men
 

zondag 25 december 2022

Verder nog wensen ?


De melkboer,
die vroeger met zijn rijdende winkel bij mijn ouders langskwam, vroeg dat als mijn moeder even pauzeerde met het voorlezen van haar boodschappen-briefje. 'Verder nog wensen ?'

'Ja, doet u maar vrede op aarde en een geneesmiddel tegen alle kwalen.'

Dat zei mijn moeder natuurlijk niet. Die bestelde een fles hopjesvla, of een pond jongbelegen. Maar na vorige week zou ik wel in de verleiding komen om nog een paar wensen uit te spreken. Toen vroeg ik om een positief resultaat van de biodiversiteitstop in Canada. En wat kregen we de volgende dag ? Een akkoord zo positief dat bijna niemand er over klaagde.

De 196 landen, die in Montreal vergaderden, spraken af om 30 procent van het hele aardoppervlak te bestemmen voor beschermde natuur. De rechten van lokale gemeenschappen zullen worden erkend, subsidies die schadelijk zijn voor de natuur zullen worden afgeschaft en er wordt veel meer geld uitgetrokken voor natuurbescherming.

Het Wereld Natuur Fonds noemt het een 'mijlpaal voor mens en natuur' en een 'historisch akkoord'. Ze spreken wel de vrees uit dat de uitvoering te traag zou kunnen gaan als landen onvoldoende de daad bij het woord voegen. Het is mooi dat we het er over eens zijn dat er wat moet gebeuren, maar dan moeten nu ook fluks de handen uit de mouwen worden gestoken.

Helaas zijn de afspraken niet zo spijkerhard dat ze ook afgedwongen kunnen worden. Maar als natuurliefhebbers moeten wij onze regeringen achter hun vodden blijven zitten. Hoe je het ook bekijkt, dit is een flinke stap voorwaarts. Natuurbescherming staat op de agenda.

Dat er zo'n positief akkoord uit de bus kwam is natuurlijk niet het gevolg van mijn wens van vorige week. Ik maak me wel eens vrolijk om mensen die op de sociale media regeringsleiders bestraffend toespreken. Alsof presidenten en ministers dat zouden lezen en zich er iets van aan zullen trekken. Maar opvallend is het wel dat er nu net iets moois werd afgesproken toen ik erom vroeg. Zou het toch iets uitmaken wat ik schrijf ? Je weet maar nooit.

Dus nu nog graag een woning voor alle daklozen en vluchtelingen en een einde aan de honger en armoede. Volgende week als het kan...

Fijne kerst gewenst !


 
De Strip is gemaakt door de Geheimzinnige Hulpman. 
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5 - deel 6 - deel 7 - deel 8 - deel 9 - deel 10 - deel 11 - deel 12 - deel 13 - deel 14 - deel 15 en deel 16 van dit verhaal.
 
Klik hier voor deel 1 - deel 2 - deel 3 en deel 4 van het vorige verhaal.
 
Klik op de tekening voor een grotere weergave. 

Bezoek ook onze internationale, Engelstalige, website: The Amazing Comics Men